Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Περί αριστερών ανακλαστικών


Το παρακάτω κείμενο πιθανόν να δυσαρεστήσει πολλούς συντρόφους στην αριστερά· ωστόσο κρίνω αναγκαίο να ειπωθούν εγκαίρως ορισμένα πράγματα.

Αφορμή είναι δημοσίευμα της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς" με τίτλο "Βόμβα προστασίας του συστήματος;" και στόχος είναι η κριτική μιας ρητορικής που κρίνω τόσο στοχαστικά ανέξοδη όσο και πολιτικά αδιέξοδη, εφόσον ληφθεί ως δεδομένο ότι (νόμιμος) στόχος της είναι η προστασία των λαϊκών κινημάτων από την κρατική καταστολή. 

Το πρώτο πράγμα που με δυσαρεστεί στο κείμενο αυτό είναι ο τίτλος, τίτλος που μου έφερε στον νου το ανεκδιήγητο εκείνο "Υπάρχει φιλόσοφος Αλαίν Μπαντιού;" με το οποίο ασχολήθηκα δυστυχώς εκτενέστερα από ό,τι έπρεπε. Είναι προσβολή της αναγνωστικής ευφυϊας να διατυπώνονται ψευδή ερωτήματα στον τίτλο ενός κειμένου, και ψευδή είναι τα ερωτήματα εκείνα για τα οποία ο συγγραφέας κάνει αμέσως πρόδηλο και ξεκάθαρο ότι όχι μόνο έχει ήδη την απάντηση, αλλά ότι βιάζεται να ξεμπερδεύει με αυτή το γρηγορότερο. Στην περίπτωση της δήθεν βιβλιοκριτικής η απάντηση ήταν ένα ξερό "όχι", στην τωρινή είναι ένα εξίσου εξόφθαλμο "ναι." 

Έτσι, το συγκεκριμένο κείμενο αναλώνει το 90% της έκτασής του στο να τεκμηριώσει τα ωφέλη της κυβέρνησης από την συγκεκριμένη βομβιστική ενέργεια, καθώς επίσης και από τον φονικό εμπρησμό στην Μαρφίν και τον εκρηκτικό μηχανισμό που σκότωσε τον νεαρό πρόσφυγα στα Πατήσια. Αντιγράφω:
Η έκρηξη της βόμβας στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, στον προθάλαμο του γραφείου του υπουργού Μ. Χρυσοχοΐδη, που προκάλεσε το θάνατο του υπασπιστή του, προστίθεται στα «χτυπήματα» που προκαλούν ακόμα μεγαλύτερα ερωτηματικά για τον πραγματικό στόχο που έχουν, την πραγματική τους ταυτότητα, εφόσον τα αποτελέσματά τους είναι προφανή.
Είναι η τρίτη φορά μέσα σε σύντομο διάστημα που έχουμε πάλι νεκρό από «χτύπημα»: Η «ορφανή» βόμβα που σκότωσε το 11χρονο Αφγανό, η πυρπόληση της Μαρφίν με τον τραγικό θάνατο 3 εργαζομένων και τώρα η βόμβα στο γραφείο του Μ. Χρυσοχοϊδη με έναν νεκρό. Αυτή η συχνότητα δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Και στις τρεις περιπτώσεις η πλευρά που ευνοήθηκε ήταν αυτή που ήθελε περισσότερα έκτακτα μέτρα, περισσότερη αστυνόμευση, μεγαλύτερη περιστολή των λαϊκών αντιδράσεων. Και στις τρεις περιπτώσεις η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βγήκε από μια πολύ δύσκολη θέση, εκμεταλλευόμενη προπαγανδιστικά τα «πλήγματα» κατά της «δημοκρατίας» και της «ευνομούμενης πολιτείας». Μετά το θάνατο του μικρού Αφγανού εξαπολύθηκε μια από τις μεγαλύτερες αστυνομικές επιχειρήσεις – πρόβες με αποκλεισμό ολόκληρων γειτονιών, με συνεχή περιπολία νέων ομάδων της ΕΛΑΣ, έρευνες σε σπίτια και συλλήψεις με παραβίαση κάθε δημοκρατικής διαδικασίας.
Μετά την πυρπόληση της Μαρφίν, η κυβέρνηση και όλος ο πολιτικός κόσμος πήραν βαθιά ανάσα. Κυριολεκτικά «πιάστηκαν σαν τον πνιγμένο από τα μαλλιά» από τον τραγικό θάνατο 3 εργαζομένων για να ξεφύγουν από τη δύσκολη θέση και κατακραυγή που είχαν βρεθεί με τη μεγαλειώδη διαδήλωση της 5/5. Τώρα, λίγες μέρες πριν τη γενική απεργία της 29ης Ιουνίου, σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ τραντάζεται από τις πιέσεις που δέχονται βουλευτές, συνδικαλιστές, η βάση του κόμματος από τη λαϊκή οργή για το ασφαλιστικό – εργασιακό νομοσχέδιο έκτρωμα που ψηφίζεται αυτό το διάστημα, έρχεται μια εντυπωσιακή και απρόβλεπτη βομβιστική ενέργεια να δώσει και πάλι την πρωτοβουλία στον στριμωγμένο αντίπαλο του λαϊκού κινήματος. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά εξίσου σημαντική: Η επίθεση αυτή έρχεται σε μια στιγμή που από πολλούς κύκλους του αστικού κόσμου έχει τεθεί μετ’ επιτάσεως το ζήτημα της δραστικής περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων, των απεργιών, των διαδηλώσεων, των κινητοποιήσεων. Τα όσα έγιναν και γίνονται στο λιμάνι του Πειραιά και στην Κόρινθο, η συστηματική επίθεση κυβέρνησης, Αλαφούζου και κομμάτων όπως το ΠΑΣΟΚ, η Ν.Δ. και φυσικά το ΛΑΟΣ ενάντια στο ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ δεν αφορούν αποκλειστικά το χώρο αυτό αλλά ολόκληρο το λαό, τη δυνατότητα απεργίας και αντίστασης, τις κινητοποιήσεις και την οργάνωσή τους ενάντια στα μέτρα που επιβάλλει το Μνημόνιο.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι θα δυναμώσουν οι φωνές –και όχι μόνο οι φωνές- που θα απαιτήσουν «νόμο και τάξη», δηλαδή μεγαλύτερη και αποτελεσματικότερη καταστολή του λαού και των αγώνων του. Στο στόχαστρο μέσω της επίθεσης στο ΠΑΜΕ όλη η Αριστερά και στο βάθος τα κινήματα αντίστασης, αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος, οι αποφασιστικοί αγώνες. Μέσα στην κρίση τίθεται ένα σοβαρό ζήτημα δημοκρατίας. Από πολλές και ουσιαστικές πλευρές, όπως της λαϊκής κυριαρχίας, της συμμετοχής των πολιτών, των δημοκρατικών δικαιωμάτων κ.λπ. Όταν όμως η κοινωνική συναίνεση τινάζεται στον αέρα από την εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική, τότε μόνο η καταστολή και η αστυνόμευση μπορούν να φέρουν αποτελέσματα για την απρόσκοπτη εφαρμογή της.
Τέτοιες ενέργειες όπως η βόμβα στο υπουργείο (όποιοι κι αν είναι οι δράστες) γίνονται αφορμή για να παρθούν σκληρά μέτρα στην κατεύθυνση μιας «δημοκρατίας» μέσα στην κρίση του συστήματος, μέσα στην κρίση της Ε.Ε. (να μην ξεχνάμε τις ευρωενωσιακές νομοθεσίες για την αστυνόμευση και καταστολή, τους φακέλους, τις παρακολουθήσεις ακόμα και όλων των στελεχών του αριστερού κόμματος Die Linke στη Γερμανία, τις προσλήψεις στα σώματα ασφαλείας κ.λπ.).
Τώρα, δεν υπάρχει εκ πρώτης όψεως κάτι με το οποίο θα μπορούσε οποιοσδήποτε να διαφωνήσει στα πιο πάνω. Πρόκειται, σε ένα σημαντικό βαθμό, για διαπιστώσεις του ήδη οφθαλμοφανούς, δηλαδή του γεγονότος ότι κάθε τέτοια ενέργεια αυξάνει το κοινωνικό έρεισμα της καταστολής και καθιστά ευκολότερη την καθεστωτική δαιμονοποίηση πολιτικών στόχων με το πρόσχημα της χαλαρής σύνδεσής τους με παντοδαπές και αφηρημένες "απειλές στην δημοκρατία."

Σωστά, πολύ σωστά. Μόνο που αυτό δεν έχει τίποτε να κάνει με το ίδιο το συμβάν της βομβιστικής ενέργειας: δεν εξηγεί ούτε τα κίνητρά της, ούτε τη λογική της, ούτη τη σχέση της με αυτές με τις οποίες την συνδέει δια της χρονικής αλληλουχίας, ούτε τη θέση που έχει ή (δεν;) θα έπρεπε να έχει για αυτήν η αριστερά. Η παρουσίαση των συνεπειών στο πολιτικό πεδίο μιας σειράς τρομοκρατικών ενεργειών δεν είναι ανάλυση της πολιτικής λογικής των ενεργειών αυτών, ούτε ανάλυση πολιτικής στάσης απέναντί τους.

Θα μου πείτε, οφείλει κάποιος να αναλύσει την πολιτική αυτή λογική ή να εκθέσει την πολιτική του στάση; Η απάντηση είναι όχι, αλλά μόνο εφόσον δεν θεωρεί ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την ενέργεια ως απόδειξη για κάτι. Και το πρόβλημα είναι ότι το κείμενο κάνει ακριβώς αυτό: προσπαθεί να την χρησιμοποιήσει ως βάση απόδειξης ενός σεναριακού ισχυρισμού.

Να εξηγηθούμε. Σε ό,τι αφορά την ενέργεια --και κάθε παρόμοιά της, άλλωστε-- υπάρχουν πάντα χονδρικά δύο ενδεχόμενα: α) να συνδέονται με τη δράση ακροαριστερής οργάνωσης β) να αποτελούν πράξη παρακρατικών με στόχο την προβοκάτσια.

Η λογική λέει ότι συνήθως η άγνοια για το ποιο από τα δύο ισχύει καθιστά αδύνατο το να αναλυθεί με πολιτικό τρόπο η ενέργεια. Το πρόβλημα όμως είναι ότι το 90% του κειμένου ερμηνεύει την ενέργεια προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση: είναι ενέργεια που, όπως και οι δύο προηγούμενες, ωφελεί τους κυβερνώντες. Αν και αυτό είναι, όπως είπα, αναμφισβήτητο και οφθαλμοφανές, το ζήτημα είναι ότι με αυτόν τον τρόπο η ρητορική του κειμένου εμπλέκει διαρκώς στις παρυφές της το ένα από τα δύο ενδεχόμενα· δηλαδή ταυτίζει υπόρρητα μεν, σταθερά δε, το ποιος ωφελείται πολιτικά με το ποιος ευθύνεται. Τούτο γίνεται πολύ σαφέστερο στην τελευταία παράγραφο:
Παράλληλα φέρνει σε αμηχανία και πλήττει το φρόνημα του μαζικού λαϊκού ριζοσπαστισμού που βλέπει τις πολιτικές εξελίξεις να πολώνονται γύρω από ένα παιχνίδι ανάμεσα στην αστυνομοκρατία και την πολιτική τρομοκρατία έστω και εάν αυτή είναι αυθεντική, δηλαδή, δεν είναι μπλεγμένη στα δίκτυα οργανωμένης προβοκάτσιας και μυστικών υπηρεσιών.
Το εδάφιο με έντονα στοιχεία ακολουθεί την κλασική μέθοδο του υπονοείν κάτι ενώ τηρείς φαινομενικά πολιτική ίσων αποστάσεων: "έστω και αν αυτή είναι αυθεντική", σημαίνει πρακτικά, και με βάση όλα όσα έχουν προηγηθεί, "μάλλον/πιθανότατα δεν είναι αυθεντική", τουτέστιν "είναι προβοκάτσια." Προφανώς, πρόκειται για συμπέρασμα εντελώς αυθαίρετο: κανείς δεν εγγυάται είτε ότι τυχόν ακροαριστεροί εμπλεκόμενοι ενδιαφέρονται για τη μοίρα ενός λαϊκού κινήματος, είτε ότι το βλάπτουν συνειδητά: υπάρχουν εκατοντάδες λόγοι, από τη βλακεία, τον φανατισμό και την αμέλεια, μέχρι την κακή τύχη ή τους κακούς χειρισμούς για να βλάψεις κάτι που δεν επιθυμείς να βλάψεις.

Όπως και να 'χει, είναι βέβαιο ότι οι πολιτικές αναλύσεις δεν γίνονται με μισόλογα, ρητορικά τεχνάσματα αντικατάστασης της περιγραφής συνεπειών με λίστα μύχιων κινήτρων, και ψευτο-έντεχνα καταληκτικά υπονοούμενα. Αυτές είναι τακτικές που ταιριάζουν σε πολύ διαφορετικούς χώρους λόγου από αυτόν που εμείς θέλουμε να υπερασπιστούμε και εκ μέρους του οποίου μιλούμε. Σε προηγούμενη ανάρτηση μίλησα για την αναγκαιότητα του θάρρους και της παρρησίας, ακόμα και αν ως αξίες υπερβαίνουν τον στενά πολιτικό χώρο. Το θάρρος και η παρρησία απαιτούν την απομάκρυνση από τον μαχητικό αριστερό λόγο τέτοιου είδους ξεφτισμένων ρητορικών τεχνασμάτων. Ή έχει κάποιος κάτι να καταθέσει ως πολιτική ανάλυση για το θέμα μιας τρομοκρατικής ενέργειας ή δεν έχει και σιωπά.

Η ανακλαστική στάση του "πάντως, δεν φταίμε εμείς!" δεν προσφέρει κάτι πέραν από το να μεταφέρει το αίσθημα ανασφάλειας που νιώθει ο δηλών, την ουσιαστικά εσωτερικευμένη ενοχή. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για την αριστερά να παίζει πινγκ-πονγκ με τον κάθε εντολοδόχο δήθεν δημοσιογράφο που αναλαμβάνει χρέη συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας επί ανταλλάγματι, επιστρέφοντας το μπαλάκι μηχανικά στην αντίθετη κατεύθυνση από εκεί που αρχικά πετάγεται.

Ούτε υπάρχει λόγος να αναλώνεται ο χώρος της αριστεράς σε μηχανικές, τελετουργικές δηλώσεις "αποκήρυξης" της όποιας τρομοκρατικής ενέργειας για να αποδείξει την ευπείθεια και την αθωότητά του.

Δυστυχώς, κείμενα όπως το πιο πάνω εσωτερικεύουν σε τέτοιο βαθμό τα ρητορικά τεχνάσματα του αντιπάλου ώστε να αυτοπαγιδεύονται, εισάγοντας μόνα τους ενέργειες όπως η προχθεσινή μέσα στο πεδίο των πολιτικών ανταγωνισμών, αυτό δηλαδή ακριβώς που επιδιώκουν όσοι αφήνουν υπονοούμενα και πετούν στρατηγικά στα κείμενά τους τις λέξεις "αριστερά", "ΚΚΕ", "κίνδυνος για τη δημοκρατία" και "ΠΑΜΕ."

Στην πορεία, ξεχνούν ότι έχει τεράστια διαφορά πολιτικά το περιστατικό στη Μαρφίν --περιστατικό που λαμβάνει χώρα εν μέσω μαζικής λαϊκής διαδήλωσης με θύματα εργαζόμενους-- και αυτό που έλαβε χώρα στο υπουργείο, μακριά από τη λαϊκή δράση και τα βλέμματα των πολλών, στο σκοτάδι συνήθως για πάντα αδιευκρίνιστων συνθηκών. Στην πρώτη περίπτωση είναι απαραίτητη η άμεση, δίχως καθυστέρηση παρέμβαση εκ μέρους της αριστεράς, γιατί είναι απαραίτητη η περιφρούρηση του συμβαντικού χώρου τον οποίο επιχειρεί να διανοίξει μέσα στην κατασταλτικά δομημένη κοινωνική καθημερινότητα. Στη δεύτερη, η σπουδή ενασχόλησης με το θέμα παρά την απουσία πληροφόρησης συμμετρικοποιεί αριστερές και δεξιές πρακτικές λόγου.

Και πράγματι, τσουβαλιάζοντας τα δύο περιστατικά μαζί, και συνδέοντάς τα με το τρίτο --του οποίου η πολιτική συνάφεια για τις πρακτικές της κινηματικής αριστεράς είναι επίσης αδιευκρίνιστη με τρόπο που δεν ήταν το περιστατικό στη Μαρφίν, είτε το διέπραξαν προβοκάτορες είτε όχι-- το κείμενο δέχεται αυτό ακριβώς που επιθυμούν να κάνουν κοινώς αποδεκτό τα πολιτικά και εκδοτικά κέντρα τα οποία επιχειρεί να αντιπαρέλθει: ότι κάθε ενέργεια τρομοκρατικής βίας έχει το ίδιο συμβολικό νόημα, τις ίδιες απολήξεις και τα ίδια διακυβεύματα για την αριστερή οπτική.

Αλλά η αποτυχία να διαχωρίσει κανείς τα φαινομενικά, επιφανειακά ίδια πράγματα είναι αποτυχία, τελικά, να σκεφθεί πολιτικά: μια αποτυχία καταστροφική όταν κάποιος έχει πολιτικό συμφέρον να σκέπτεται και όχι να παρεμποδίζει τη σκέψη.

RD (Αντώνης)

Εικόνα: Heinrich Hoerle, "Monument to the Unknown Prostheses", 1930.

46 σχόλια:

herrkstories είπε...

Σωστές επισημάνσεις και για έναν πρόσθετο λόγο: αν σε λίγο αρχίσουν οι πραγματικές προβοκάτσιες, πχ βόμβες σε πλατείες ή μέσα μεταφοράς, δύσκολα θα πιστέψει κανείς όσους μέχρι τώρα φώναζαν "βοήθεια, λύκος".

nefelikas είπε...

Χμμμ, έτσι όπως το θέτεις, ναι, έχεις δίκιο. Είναι παγίδα αυτή η ιστορία του "απεταξάμην" (ακόμα κι αν απλά αφορά το μπαλάκι της συλλογικής ευθύνης κι όχι τον ίδιο τον σατανά).

Πώς όμως απαντάει η αριστερά στα φαινόμενα τρομοκρατίας; Καταδικάζει; Απειλεί; Απαιτεί; Τι πράγμα; Αποτελεσματικότερη αστυνόμευση από το κράτος που την ψεκάζει με χημικά στις πορείες; Πολιτικές υπαναχωρήσεις στον αόριστο εκβιασμό των δολοφόνων;

Για τα μπάχαλα όλο και κάτι μπορεί να κάνει, αν και είναι πρακτικά δύσκολο να πνίγεσαι από δακρυγόνα, να τρέχεις προσπαθώντας να μη σπάσουν οι αλυσίδες και παράλληλα να τσαμπουκαλεύεσαι με χαπακωμένα χουλιγκάνια που κρατάνε μαδέρια. Για τις βόμβες όμως;

Αυτό που θα μπορούσε να κάνει η αριστερά βέβαια, είναι να σταματήσει να είναι μονοθεματική και μονότονη. Να σταματήσει να είναι απλά καταγγελτική κι ετερόφωτη. Να σταματήσει να μιλάει με κασέτες σε μία εποχή που έχουν ήδη καταργηθεί τα CD. Αμφιβάλλω όμως ότι μια τέτοια στροφή θα περιορίσει τους νεκρούς.

Αντωνης είπε...

"Πώς όμως απαντάει η αριστερά στα φαινόμενα τρομοκρατίας; Καταδικάζει; Απειλεί; Απαιτεί; Τι πράγμα; Αποτελεσματικότερη αστυνόμευση από το κράτος που την ψεκάζει με χημικά στις πορείες; Πολιτικές υπαναχωρήσεις στον αόριστο εκβιασμό των δολοφόνων; "

Απαντώ με μια αντερώτηση: Είναι υποχρεωμένος κάθε αριστερό κόμμα/σχηματισμός/μόρφωμα/άτομο να προβαίνει σε δηλώσεις αποκήρυξης ή σε αναλύσεις για κάθε τρομοκρατικής φύσης ενέργεια που λαμβάνει χώρα;

Για ποιο λόγο; Η μη ενασχόληση με το θέμα ή μη αποκύρυξη συνιστά ομολογία ενοχής; Γιατί; Μήπως επειδή ξεκινάμε από το δεδομένο της ενοχής για να το αποκρούσουμε; Μήπως επειδή σε ό,τι αφορά την αριστερά, δεν ισχύει το τεκμήριο ιδεολογικής αθωότητας για την ατομική τρομοκρατία;

Γιατί το δεχόμαστε αυτό; Δέχεται το ΠΑΣΟΚ ότι δεν ισχύει για το ίδιο το τεκμήριο ιδεολογικής αθωότητας για τη διαφθορά; Δέχεται η ΝΔ ότι δεν ισχύει για αυτήν το τεκμήριο ιδεολογικής αθωότητας για τις σχέσεις με το ακροδεξιό παρακράτος των δεκαετιών 60-70; Δεν καταλαβαίνω γιατί η αριστερά κινείται από μια θεολογική ανάγκη απόδειξης ότι είναι "ηθικώς ανώτερη" η οποία ουσιαστικά την εκθέτει και την παγιδεύει διαρκώς.

Γιατί δεν μιλάμε για την πολιτική πολιτικά; Γιατί δεν αρκεί το να διαπιστώσουμε ολιγόλογα ότι δεν μας αφορά το μοντέλο μασκοφόρων εκδικητών γιατί το θεωρούμε ουσιαστικά, κατά βάση, απολίτικο; Υπάρχουν ένα σωρό καλοί τρόποι να δείξεις το αδιέξοδο της τρομοκρατίας τέτοιου τύπου χωρίς να εγκλωβιστείς σε συλλήβδην αποκηρύξεις της βίας "από όπου και αν προέρχεται". Είναι ανάγκη να αρχίζουμε τα "κοιτάξτε για τους ενόχους σε αυτούς που ωφελούνται"; Αύριο-μεθαύριο θα γίνει το γνωστό: θα συλληφθούν 3-4 ως ένοχοι και θα αρχίσουμε το γύρω-γύρω όλοι πάλι. Και αυτό το γύρω-γύρω όλοι ήδη δουλεύει για να αποσπάσει την προσοχή από εκεί που τη θέλουμε --στοςυ δρόμους, στους χώρους δημόσιας αντιπαράθεσης θέσεων-- και να τη στρέψει στα ανακριτήρια και τα δικαστήρια.

Ανώνυμος είπε...

Αντώνη, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με το σκεπτικό που αναπτύσσεις.

Έλα όμως που η αριστερά δέχεται μπαράζ επιθέσεων κάθε φορά που σπάει έστω και μια βιτρίνα. Προσφάτως, "σοβαρός" κι επώνυμος μπλόγκερ κεντροαριστερής απόχρωσης έφτασε να ισχυρίζεται ότι ο ακραίος λαϊκισμός του Αλαβάνου και του ΚΚΕ όπλισε το χέρι των βομβιστών, όπως ακριβώς η ακροδεξιά ρητορική του ρατσιστικού μίσους ώθησε νεαρούς να βάλουν φωτιά σε παράπηγμα μεταναστών στην Πάτρα. Όποιος μιλάει για κατάλυση της δημοκρατίας λοιπόν, είναι εν δυνάμει ιδεολογικός αυτουργός (sic) δολοφονικών επιθέσεων.

Δε λέω, καταντάς κομπλεξικός όταν περπατάς στο δρόμο κι όλοι σε δείχνουν με το δάχτυλο φωνάζοντας "να ένας ελέφαντας". Και είναι βλακεία να σταματάς και να τους εξηγείς κάθε τρεις και λίγο ότι δεν είσαι. Σε λίγο όμως θα σε πυροβολούν με καραμπίνες, για να σου πάρουν το ελεφαντόδοντο. Κάπως πρέπει να αντιδράσεις.

Όχι έτσι, συμφωνούμε σ' αυτό. Αλλά παριστάνοντας τον αδιάφορο δεν είναι λύση. Το αντίθετο μάλιστα. Προσωπικά, θα ήθελα μια αριστερά που πέρα από εργασιακά δικαιώματα, ταξική πάλη και κρατική καταστολή, ξέρει να μιλάει και για όλα τα υπόλοιπα. Κι όχι μόνο για να κρίνει, αλλά για να αντιπροτείνει κιόλας. Έμπρακτα. Κι αποτελεσματικά.

Θα μου πεις, αυτό απαιτεί μια αριστερά απενοχοποιημένη και ουσιαστικά προοδευτική. Κι ενωμένη κατά προτίμηση...

Υ.Γ. Έλικας (για κάποιο λόγο με πετάει έξω το σύστημα)

Αντωνης είπε...

Απολογούμαι για το όποιο πρόβλημα με τα σχόλια, Έλικα.

Ακριβώς επειδή λαμβάνουμε ΣΟΒΑΡΑ υπόψη το γεγονός ότι η αριστερά δέχεται ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ (δεν έχει καν γίνει αντιληπτό αυτό, ότι πρόκειται περί πολέμου όχι έναντι της πραγματικής της δύναμης, που είναι ελάχιστη, αλλά εν αναμονή του γεγονότος ότι οι περιστάσεις ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ να την ενδυναμώσουν πολιτικά), ακριβώς λοιπόν για αυτόν τον λόγο, επιβάλλεται να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στο τι λέμε, πώς το λέμε και πότε το λέμε. Η ακατάσχετη φλυαρία, τα "φληναφήματα" στα οποία αναφέρθηκε μεταφραστικά ο συνιστολόγος μου ο Δήμος, δεν είναι ίδιον πολιτικής σωφροσύνης υπό συνθήκες εξαιρετικές μάλιστα.

Και η ιδέα ότι η αριστερά πρέπει να έχει λόγο για τα πάντα μάλλον χρήζει δραστικής επανεξέτασης όταν η αριστερά δεν καταφέρνει να έχει συνεκτικό λόγο ούτε για τα βασικά. Μάλλον είναι ακριβώς επειδή βιάστηκε να έχει λόγο για τα πάντα (από τον Τσάρλτον Ήστον μέχρι τη λεσβιακή σεξουαλικότητα), που βρίσκεται εδώ και καιρό στη θέση του πολυτεχνίτη και ερημοσπίτη.

Γενικώς, δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ στην πολιτική ευφυϊα του συντηρητικού χώρου στη χώρα μας. Βλέπεις τον Μητσοτάκη ας πούμε. Ποτέ δεν ήταν φλύαρος. Μιλάει εκεί που είναι ιδεολογικά ζωτικό να μιλήσει. Και όταν μιλάει, εγώ χωρίς πλάκα φοβάμαι. Ποιος φοβάται όταν μιλάει, π.χ, ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα Κοροβέσης, είναι ένα ερώτημα.

Αντωνης είπε...

Επί τη ευκαιρία, Έλικα, για κείνο το εξαιρετικό που έγραψες (και σχολίασα) στο buzz, θα ήθελα την άδεια να αναφερθώ σε μια ανάρτηση που ετοιμάζω, και που έχει να κάνει με την πολιτική σημασία, για την ίδια την δημοκρατία, του να μαθαίνεις να σταματάς τη δημοκρατική φλυαρία.

ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ είπε...

να Ρωτησω κατι αλλο ..Τι εχουν παθει αυτοι του Δρομου με το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ; Κουεικότεροι του ΚΚΕ γινανε; Ημήπως ακομα εχουν ελπίδες οι θα τους... παρουν στο Παμε; αμ ..δε

Αντωνης είπε...

@Νοσφ. Δεν γνωρίζω κάτι για να σου απαντήσω, δυστυχώς ή ευτυχώς για μένα αγνοώ τους εσωτερικούς συσχετισμούς, συμμαχίες, σπαραγμούς, αλισβερίσια, κλπ στο μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής αριστεράς.

Να πω την αλήθεια, αν τους γνώριζα, μάλλον δεν θα έγραφα ποτέ τίποτε πολιτικό.

RDdemos είπε...

@Ελικας

«Όποιος μιλάει για κατάλυση της δημοκρατίας λοιπόν»

Ἀλλοι μπορεί μεν μα μιλάνε για «κατάλυση» (πχ πρόταση Συντακτικής Βουλής, αναθεώρηση του συντάγματος προς επίρρωση του κοινωνικού κρἀτους), άλλοι δε καταλύουν τη συνταγματική τάξη έμπρακτα [εδώ και τώρα, και με το έτσι θέλω].

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=26/06/2010&id=177264

RDdemos είπε...

[ΙΙ]
-
Και ο κ Κασιμάτης ανατροπέας; Τουλάχιστον κάποιοι απ' τους δασκάλους μου στέκονται στο ύψος των περιστάσεων

---από το ίδιο άρθρο:
«Δεν μπορούμε να εξαθλιώσουμε πλήρως τον άνθρωπο και την ανθρώπινη αξία αφαιρώντας του συνεχώς εισοδήματα, τόνισε ο κ. Κασιμάτης και επισήμανε ότι «νομοθετικές εξουσίες που ανήκουν στο αντιπροσωπευτικό σώμα, στη Βουλή των Ελλήνων, μεταβιβάστηκαν σ' ένα διεθνές όργανο κατά το Σύνταγμα». Και κατέληξε: «Οι Ελληνες πολίτες έχουν υποχρέωση να αντισταθούν με όλα τα μέσα δικαστικής προστασίας που τους παρέχει ο δικαιικός μας πολιτισμός και ο δικός μας και της Ευρώπης και του Διεθνούς Δικαίου για να ξέρουμε αν κοροϊδευόμαστε ή όχι».

Αντωνης είπε...

Κάτι μας αφήνουν και οι δάσκαλοι ρε Δήμο:-)

Πολύ ενδιαφέρον το λινκ, εκτιμώ ιδιαίτερα τις αναφορές σου στο νομικό κομμάτι και σε ζητήματα που τίθενται στον νομικό χώρο.

RDdemos είπε...

Τώρα που μάλλον όλοι οι αναγνώστες πήγαν για ύπνο, θα εγκαταστήσω το ΙntenseDebate δοκιμαστικά ...

RDdemos είπε...

@Antoni

Στείλε μου με e-mail αν μπορείς τα Account Details του IntenseDebate γιατί έχεις κάνει ήδη register και δεν δέχεται τα δικά μου στοιχεία (ή τουλάχιστον κάνε unregister?). Sorry.

Σπίθας είπε...

"Αλλά η αποτυχία να διαχωρίσει κανείς τα φαινομενικά, επιφανειακά ίδια πράγματα

*είναι αποτυχία, τελικά, να σκεφθεί πολιτικά:
μια αποτυχία καταστροφική όταν κάποιος έχει πολιτικό συμφέρον να σκέπτεται και όχι να παρεμποδίζει τη σκέψη."

Συμφωνώ με την πολιτική συλλογιστική σου. Σωστά τα επισημαίνεις.

Στέργιος είπε...

Ανοίγεις ένα πολύ σοβαρό θέμα για τη διπλή ανάγνωση και επιπτώσεων κοινών γεγονότων. Αυτή η διπλή ανάγνωση υπάρχει καθημερινά και τη βλέπουμε ακόμη και στη χυδαία προπαγάνδα που λέει πχ ότι το ΠΑΜΕ και κάθε συνδικαλιστικός φορέας στη πραγματικότητα χτυπάει (αντικειμενικά) τους εργαζόμενους, την οικονομία, τη χώρα γιατί παρεμποδίζει τη παραγωγή πλούτου η οποία είναι η μόνη που μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο… συνακόλουθα έρχεται και η… θεωρία της επανάστασης του… ΚΚΕ, ότι δηλαδή το ΚΚΕ θέλει να πεινάει ο λαός γιατί αλλιώς δεν μπορεί να κάνει επανάσταση(!!!) γι αυτό σπρώχνει σε καταστροφικές απεργίες κλπ, κλπ, κλπ. Θεωρίες συνομωσίας ουκ ολίγες, ακόμη και γελοίες.

Όταν όμως μιλάμε για πράξεις χωρίς πραγματικά γνωστή ταυτότητα, η αμφίσημη ερμηνεία πολλαπλασιάζεται.

Εγώ από πρώτη άποψη θεώρησα προβοκατόρικη ενέργεια την τελευταία βομβιστική ενέργεια. Η ερμηνεία συνδέεται με την αντικειμενική (πολιτική) εξυπηρέτηση στόχων και όχι με κάποιο αστυνομικό δαιμόνιο. Οι προθέσεις των φυσικών ή ηθικών αυτουργών εδώ περνάνε σε δεύτερη μοίρα γιατί δεν καθορίζουν αυτές τις μετέπειτα, μετά τις πράξεις, εξελίξεις. Με παρόμοιο τρόπο ερμήνευσα και τα γεγονότα της Μαρφίν από τη πρώτη στιγμή.

Εδώ κάνω μια υποσημείωση. Τα ίδια γεγονότα κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να ερμηνευτούν και διαφορετικά. Ως μέρος και συνέπεια μιας λαϊκής αγανάκτησης που παίρνει ανεξέλεγκτες μορφές εξέγερσης και όπου τμήματα του λαού δρουν αυτοτελώς και κάνουν πράξεις μη σχεδιασμένες και μη «νόμιμες» από επαναστατική άποψη αλλά είναι τελικά πράξεις που συνολικά δρουν ανατρεπτικά για την εξουσία.

Από γενική άποψη η ατομική τρομοκρατία είναι γνωστό ότι ποτέ δεν βοήθησε το λαϊκό κίνημα. Κάποιες φορές όμως αποτελεί σπίθα για πράγματα που δεν είχαν ποτέ τη δύναμη να κάνουν οι «τρομοκράτες». Ομοίως και οι καθαυτού προβοκάτσιες ανάλογα με τους συσχετισμούς δυνάμεων μπορούν αντικειμενικά να προκαλέσουν τα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Ας πούμε η δολοφονία του Λαμπράκη που πήγε να παρουσιαστεί σαν προβοκάτσια της Αριστεράς είχε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Ομοίως η δολοφονία Λαδά το 1948 από την ΟΠΛΑ, ο οποίος στο μεταξύ είχε υπογράψει την εκτέλεση εκατοντάδων κομμουνιστών, παρότι ήταν ενταγμένη στην επαναστατική προοπτική του Εμφυλίου και προφανώς «δίκαια» εκτέλεση, αντικειμενικά έπαιξε το ρόλο «προβοκάτσιας» και ενίσχυσε τελικά την τότε εξουσία των ξενοκίνητων εθνικοφρόνων.

Έτσι η πολλαπλή ανάγνωση μεμονωμένων «τρομοκρατικών» γεγονότων είναι πάντα παρούσα και η αντικειμενική τους δράση είναι αυτή που τελικά μετράει ανεξάρτητα από τις προθέσεις. Η δε πραγματική συνέπεια φαίνεται άμεσα ή μακροπρόθεσμα και αυτή μετράει.

Θα έλεγα ότι αν μακροπρόθεσμα πολλές τρομοκρατικές ενέργειες ακόμη και προβοκατόρικες έχουν ως αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση της εξουσίας ενώ η εξουσία που τις εξέθρεψε ή σχεδίασε, επεδίωκε τη σταθεροποίησή της στη συνείδηση του λαού, τότε παίρνουν διαφορετική ερμηνεία στη πορεία των κοινωνικών συγκρούσεων. Όχι δεν καθαγιάζω καμιά τέτοια ενέργεια αλλά δεν μπορώ να μη πω τη περίπτωση αντικειμενικής επίπτωσης, ανεξάρτητα προθέσεων των φυσικών ή ηθικών αυτουργών.

Σήμερα όμως «εκπαιδευμένοι» σε σημαντικό βαθμό από προβοκατόρικες ενέργειες, μας είναι ευκολότερο να μετράμε τις επιπτώσεις μιας ενέργειας. Ακόμη και αν υπερβάλουμε μονόπλευρα, δύσκολα λαθεύουμε για την αντικειμενική και όχι υποκειμενική λειτουργία τους. Και για τη βομβιστική ενέργεια κατά Χρυσοχοΐδη δεν έχω καμιά αμφιβολία.

Και μια τελευταία υποσημείωση. Όταν οι ταξικές συγκρούσεις οξύνονται και οι λαοί βγαίνουν στο δρόμο πολλαπλασιάζονται ταυτόχρονα τόσο οι προβοκάτσιες όσο και η ανεξέλεγκτες ενέργειες από ομάδες του λαού με καλή πρόθεση. Υπάρχει ένας ανταγωνισμός ενεργειών που η ανάγνωσή τους είναι αρκετά δύσκολη. Ακριβώς γιατί ακόμη και προβοκατόρικες ενέργειες μπορεί να δράσουν αντικειμενικά εναντίον και αυτών που τις σχεδίασαν για να αποκομίσουν οφέλη.

Ως εκ τούτο μένουμε στην πολιτική ερμηνεία τους και στα πραγματικά αποτελέσματα μέχρι λεπτομερειακής ιστορικής διερεύνησης.

Στέργιος είπε...

Κάτι για την αυθαίρετη χρήση της «αντικειμενικής» προβοκάτσιας.

Μιλώντας πριν 40 χρόνια με κάποιους συμπολεμιστές του Άρη, δεν θα ξεχάσω ποτέ τη θλίψη τους που η τότε ηγεσία του ΚΚΕ έβγαλε τη δράση τους προβοκατόρικη!

Τι σου είναι η αυθαιρεσία στην ερμηνεία! Μπορείς να λες ό,τι θες! Και το δύστυχο ήταν ότι τότε όλα ήταν γνωστά. Οι εχθροί, οι εκτελεστές, οι ξενοκίνητοι, οι μαχητές, οι σύντροφοι, «κι όλα τα πρόσωπα ήταν εκεί αντάξια του δράματος… κάθε κατώτερη ράτσα, άρχοντες και πληβείοι και αυτοτιμωρούμενοι». Και όμως….

Τι να πούμε για σήμερα που το σκοτάδι είναι βαθύ στον κόσμο των δήθεν επαναστατικών πυρήνων κλπ;

Αντωνης είπε...

OK, Δήμο, σου τα στέλνω με email.

RDdemos είπε...

Ευχαριστώ, θα το κάνω το βράδυ. Μόλις είχα μια ιδέα για μετάφραση του point de capiton [point d’arrêt], όχι ως κομβικό σημείο, αλλά ως τελευταία βελονιά /το τελευταίο γαζί: εκεί που αναγκάζεται το συμβολικό να σταματάει να γαζώνει!
Κάνω μια μετάφραση από το Είναι και Συμβάν και μάλλον είχα epiphany.

Ανώνυμος είπε...

Συντρόφια, μήπως αποσιωπώντας τα αυτονόητα κινδυνεύουμε να τα ξεχάσουμε;

Η βόμβα βάλει κατά της Πολιτείας και του Κράτους και επιδιώκει την διαταραχή της ισορροπίας του συστήματος.
Ποιος επιδιώκει κάτι τέτοιο; Κάθε χώρος εκτός του «φιλελεύθερου» συμπέρασμα: η άκρα δεξιά και η εν γένει αριστερά.
Ποιο είναι το προβαλλόμενο υπεύθυνο υποκείμενο; η αριστερά που εμφανίζεται οργανωμένη και πειθαρχημένη στο σύστημα με διεισδυτικότητα στις μάζες και με ελεγκτική δύναμη προς την κρατούσα τάξη πραγμάτων και γι’ αυτό ενοχλητική και απειλητική για την ηγεμονία του «φιλελεύθερου» κομματικού χώρου.

Οι κομματικοί σχηματισμοί του φιλελεύθερου χώρου χρεοκοπούν. Οργανώνεται η άμυνά τους απέναντι α) στην αυθόρμητη άρα και ανεξέλεγκτη αντίδραση του πλήθους β) στον αριστερό χώρο, που όπως είπαμε διαθέτει διεισδυτικότητα στους πολίτες και ιστορικά είναι δύναμη αποδεκτή.
Ακολουθεί αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας (βομβιστικές ενέργειες και καταστροφές) για την αντιμετώπιση ενδεχόμενων μαζικών κινητοποιήσεων και την διέγερση των φοβικών συνδρόμων των πολιτών, ώστε η βίαια αντιμετώπιση να είναι αποδεκτή. Επίσης η αντιμετώπιση των θέσεων της αριστεράς με τερτίπια του μαθήματος της ΛΟΓΙΚΗΣ (ο αστυνόμος είναι όργανο / το μπουζούκι είναι όργανο άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι) οδηγεί στον καταλογισμό ευθυνών στην αριστερά για ό,τι κακό συμβαίνει γύρω μας.

Τα αναχώματα αυτά δεν είναι αρκετά να κρατήσουν στα σπίτια τους τον κόσμο και η αριστερά συνεχίζει να διαθέτει διεισδυτικότητα (ανεξάρτητα των εκλογικών ποσοστών) καθορίζοντας τις θέσεις συνδικάτων και μαζικών φορέων ακόμα κι όταν αυτά δεν ελέγχονται από την ίδια. Γι’ αυτό προβάλλει η ανάγκη ενός επί πλέον αναχώματος ως αντίστιξη: εκείνο της άλλης «συνετής αριστεράς». Πρόσφατα το ρόλο αυτό απέδωσαν στο ΚΚΕ· τώρα όμως στην «αριστερά» όπως θα την ορίσει ο Φ. Κουβέλης. Πιάστηκαν από τα μαλλιά του Κουβέλη και πριν ακόμα διατυπωθεί συγκροτημένη θέση του σχήματος -που μέχρι στιγμής δεν είναι καν στα χαρτιά- δημοσιοποιήθηκε «δημοσκόπηση» της ALCO που φέρει το επιχειρούμενο σχήμα τέταρτη δύναμη στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει το ελάχιστο 1,5%.
Έτσι δικαιολογείται απόλυτα η οικειοποίηση των 4 εδρών του ΣΥΡΙΖΑ και στρέφει το ενδιαφέρον του απογοητευμένου πολίτη που κινείται στο χώρο της αριστεράς και που ως τέτοιο είχε ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ.
Ενδιαφέρον έχει ότι στη «δημοσκόπηση» παρά τη συγκέντρωση σημαντικού ποσοστού στο «νεόδμητο» χώρο Κουβέλη, αφήνεται να εννοηθεί ότι αυτό δεν προέρχεται από τους απογοητευμένους του ΠΑΣΟΚ –αυτοί φαίνεται να οδηγούνται στην αδιευκρίνιστη ψήφο- αλλά κυρίως από τους απογοητευμένους του ΣΥΝ.

Όποιος, λοιπόν, κι αν είναι ο αριθμός των πολιτών που πλαισιώσουν το σχήμα Κουβέλη, ελάχιστη διεισδυτικότητα στο αριστερό σώμα του ΠΑΣΟΚ διαθέτει και άρα δεν είναι ικανό να διαβάλει το «σοσιαλοφανές» κόμμα. Κανένα λοιπόν το όφελος για την αριστερά. Αντίθετα πλαγιοκοπείται ο ΣΥΡΙΖΑ, που δέχεται και μια εκ των αριστερών διαβολή, με κριό την ΚΟΕ.
Και το παράδοξο, που ίσως ως αυτονόητο δεν μας απασχολεί: Η εκμηδένιση κάθε πρωτογενούς παραγωγής και μεταποιητικής διαδικασίας, η φτώχια, η βία,η καταρράκωση του ηθικού του πολίτη αυτής της χώρας, είναι απότοκα της διεφθαρμένης και κερδοσκοπικής πολιτικής που άσκησαν τα κόμματα της «φιλελεύθερης» πολιτικής.

Ευχαριστώντας για τη φιλοξενία, καλή σας μέρα

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

Υ.Γ. Όσο για το ΠΑΜΕ: μην ξεχνάμε ποιοι έφτιαξαν τους «αγούδιμους», τα ΣΑΜΙΝΑ, ποιοι οδήγησαν τους κατοίκων του Αιγαίου να μετατρέψουν τα νοικοκυριά τους σε κελιά υποδοχής τουριστών, ποιοι εν τέλει ευθύνονται για την απαξίωση του «τουριστικού μας κεφαλαίου».

nefelikas είπε...

Καλημέρα.

Αντώνη, εννοείται ότι μπορείς να αναδημοσιεύσεις ή να λινκάρεις οτιδήποτε έχω γράψει. Το εν λόγω σχόλιο μεταποιήθηκε σε post άλλωστε, ακριβώς γιατί με ενθάρρυνες εσύ (η μισή ντροπή δική σου λοιπόν :-))

Στα περί προληπτικού πολέμου, έχεις δίκιο. Όμως αυτό που λέω για μία αριστερά που έχει άποψη επί παντός επιστητού, δεν σημαίνει ότι θα βγαίνει ο κάθε ανθυπογραμματέας κεντρικής επιτροπής να κατακεραυνώσει το καπιταλιστικό προτσές της Γιουροβίζιον. Απλά, το ότι καιρός είναι να υπάρξει μία συνολική πολιτισμική αντιπρόταση της ευρύτερης αριστεράς. Ένας άλλος αέρας κι ένα άλλο ήθος, που θα περιλαμβάνει προτάσεις και πρωτοβουλίες για όλα. Έτσι ώστε επιτέλους να πείσει πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

@RDemos

Ακριβώς. Άλλοι έχουν το όνομα κι άλλοι έχουν τη χάρη...

Ανώνυμος είπε...

""Εμ, τι να του πεις τώρα του dkamen; Ότι έχει άδικο; Αφού έχει δίκαιο. Λες και υπάρχουν τρομοκρατικές ενέργειες που δεν επιτείνουν την κοινωνική νομιμοποίηση μέτρων καταστολής""

-Παρδόν RD αλλά αυτό ακριβώς που στηλιτεύεις κάνεις... βλέπεις πόσο δύσκολο είναι, ας πάψουμε να προσπαθούμε να "αγιάζουμε" κατα τα προστάγματα της εξουσίας.
Ανθρωποι είμαστε όχι άγιοι.
(Θα συμφωνήσω και πάλι με το άρθρο σου βέβαια...!)

Gilletina

νοσφερατος είπε...

βελονια του παπλωματα : Στα παπλωματα υπαρχει ενα αδiορατο σχεδόνσημειο ..-οχι εμφανώς σημειο συρραφης -οπου δημιουργειται μια κυρτωση.... Point de capiton

Αντωνης είπε...

@Σπίθας: Ευχαριστώ.
@Στέργιος: "Από γενική άποψη η ατομική τρομοκρατία είναι γνωστό ότι ποτέ δεν βοήθησε το λαϊκό κίνημα. Κάποιες φορές όμως αποτελεί σπίθα για πράγματα που δεν είχαν ποτέ τη δύναμη να κάνουν οι «τρομοκράτες»"
Μπορείς να δώσεις παραδείγματα;

"Ομοίως και οι καθαυτού προβοκάτσιες ανάλογα με τους συσχετισμούς δυνάμεων μπορούν αντικειμενικά να προκαλέσουν τα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα."

Σωστά, και πολύ σωστό το παράδειγμα της δολοφονίας Λαμπράκη, το οποίο βέβαια δεν ήταν καθόλου προβοκάτσια της Αριστεράς, αλλά ένα από τα πιο καθαρά πιστοποιημένα εγκλήματα του δεξιού παρακράτους.

"η αντικειμενική τους δράση είναι αυτή που τελικά μετράει ανεξάρτητα από τις προθέσεις. Η δε πραγματική συνέπεια φαίνεται άμεσα ή μακροπρόθεσμα και αυτή μετράει."

Συμφωνώ.

"Όταν οι ταξικές συγκρούσεις οξύνονται και οι λαοί βγαίνουν στο δρόμο πολλαπλασιάζονται ταυτόχρονα τόσο οι προβοκάτσιες όσο και η ανεξέλεγκτες ενέργειες από ομάδες του λαού με καλή πρόθεση. Υπάρχει ένας ανταγωνισμός ενεργειών που η ανάγνωσή τους είναι αρκετά δύσκολη. Ακριβώς γιατί ακόμη και προβοκατόρικες ενέργειες μπορεί να δράσουν αντικειμενικά εναντίον και αυτών που τις σχεδίασαν για να αποκομίσουν οφέλη."

Πολύ σωστή παρατήρηση. Με μία μόνο αλλά σημαντική διαφωνία στην όλη ανάλυση. Δεν είναι 1947 ή 1970. Τα όσα διαδραματίζονται σήμερα στο πεδίο αυτό διαδραματίζονται ΜΕΤΑ την απόλυτη απονομιμοποίηση της ακροαριστερής τρομοκρατίας, ακόμα και μέσα στους κόλπους της αριστεράς. Και ΜΕΤΑ την γιγάντωση των ιδιωτικών συμφερόντων στον τομέα της ενημέρωσης και την εν γένει μηντιοποίηση της πολιτικής. Τούτο σημαίνει ότι η πολλαπλότητα ερμηνειών που σωστά επισημαίνεις ότι ενέχεται στο θέμα μας έχει σήμερα πολύ πιο στενά όρια. Οι επανασημάνσεις είναι σήμερα πολύ πιο δύσκολες. Δεν μπορούμε να το αγνοούμε αυτό όταν μιλούμε για τον ρόλο ενός τρομοκρατικού χτυπήματος σε σχέση με τους λαϊκούς αγώνες. Είναι δυσκολότερο από ποτέ ο ρόλος αυτός να αποδειχθεί άλλο από καταστροφικός ή το λιγότερο ανασταλτικός. Διαφωνείς με αυτό;

Αντωνης είπε...

@Στέργιος 2 (για Βελουχιώτη και ΚΚΕ): Ακριβώς, σήμερα είναι τόσο πιο δυσανάγνωστα τα πράγματα.
@Δήμος: Κοίτα, εσύ κάνεις τέχνη, δεν κάνεις μετάφραση. Εγώ απλώς το μετέφραζα "σημείο συρραφής." Ποτέ δεν έχω βάλει τόση δημιουργική σκέψη για έναν όρο.

Αντωνης είπε...

@ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ: "Συντρόφια, μήπως αποσιωπώντας τα αυτονόητα κινδυνεύουμε να τα ξεχάσουμε;"

Φίλε Παρατηρητή, δεν τείνουμε να αποσιωπούμε τα αυτονόητα εδώ, γιατί δεν τείνουμε να θεωρούμε σχεδόν οτιδήποτε αυτονόητο. Έτσι νομίζω δηλαδή.

"η αριστερά που εμφανίζεται οργανωμένη και πειθαρχημένη στο σύστημα με διεισδυτικότητα στις μάζες και με ελεγκτική δύναμη προς την κρατούσα τάξη πραγμάτων και γι’ αυτό ενοχλητική και απειλητική για την ηγεμονία του «φιλελεύθερου» κομματικού χώρου."

Δυσκολεύομαι να δω για ποια αριστερά μιλάς. Μπορώ να δω μια αριστερά πειθαρχημένη και οργανωμένη, αλλά αμφιβάλλω αρκετά για την διεισδυτικότητά της στις μάζες. Μπορείς να εξηγήσεις λίγο αναλυτικότερα πώς συνάγεις αυτή τη διεισδυτικότητα;

"Γι’ αυτό προβάλλει η ανάγκη ενός επί πλέον αναχώματος ως αντίστιξη: εκείνο της άλλης «συνετής αριστεράς». Πρόσφατα το ρόλο αυτό απέδωσαν στο ΚΚΕ· τώρα όμως στην «αριστερά» όπως θα την ορίσει ο Φ. Κουβέλης."

Ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Συμφωνώ για ΚΚΕ, ιδιαίτερα βέβαια με σημείο αναφοράς τον Δεκέμβρη του 08. Για Κουβέλη, ας περιμένουμε να δούμε αν θα αποτελέσει σημαντικό πόλο στις ευρύτερες ιδεολογικές εξελίξεις, δεν είναι τόσο βέβαιο.

"Πιάστηκαν από τα μαλλιά του Κουβέλη και πριν ακόμα διατυπωθεί συγκροτημένη θέση του σχήματος -που μέχρι στιγμής δεν είναι καν στα χαρτιά- δημοσιοποιήθηκε «δημοσκόπηση» της ALCO που φέρει το επιχειρούμενο σχήμα τέταρτη δύναμη στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει το ελάχιστο 1,5%."

Ενδιαφέρον, δεν το γνώριζα. Από ό,τι έχω δει πάντως, παίζει μεγάλο σπρώξιμο από ΜΜΕ. Αλλά βέβαια και ο Αλαβάνος τώρα ωθεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε διάλυση από την άλλη πλευρά. Γενικώς, η κρίση φαίνεται να έχει ως κύριο πολιτικό θύμα ως τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ. Που από μόνο του, αν το σκεφτείς, είναι σχεδόν σουρεαλιστικό.

"Όποιος, λοιπόν, κι αν είναι ο αριθμός των πολιτών που πλαισιώσουν το σχήμα Κουβέλη, ελάχιστη διεισδυτικότητα στο αριστερό σώμα του ΠΑΣΟΚ διαθέτει και άρα δεν είναι ικανό να διαβάλει το «σοσιαλοφανές» κόμμα. Κανένα λοιπόν το όφελος για την αριστερά. Αντίθετα πλαγιοκοπείται ο ΣΥΡΙΖΑ, που δέχεται και μια εκ των αριστερών διαβολή, με κριό την ΚΟΕ. "

Δεν γνωρίζω αρκετά για τους ενδοκομματικούς συσχετισμούς για να το σχολιάσω, αλλά είναι ενδιαφέρον.

"Η εκμηδένιση κάθε πρωτογενούς παραγωγής και μεταποιητικής διαδικασίας, η φτώχια, η βία,η καταρράκωση του ηθικού του πολίτη αυτής της χώρας, είναι απότοκα της διεφθαρμένης και κερδοσκοπικής πολιτικής που άσκησαν τα κόμματα της «φιλελεύθερης» πολιτικής."

Πολλάκις, με πιο πρόσφατη αφορμή το κείμενο "Περί τρόμου", έχουμε αναφερθεί σε αυτό. Δεν ξέρω αν διαβάζεις τακτικά το ιστολόγιο.

Για την παρατήρηση για ΠΑΜΕ και τουρισμό, επίσης έχω προσωπικά ήδη γράψει αρκετά κείμενα, με πιο πρόσφατο αυτό: http://radicaldesire.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html

Ανώνυμος είπε...

όχι απλώς πολύ εύστοχο ποστ, αλλά και αναγκαίο.
Έχω μάλιστα να προσθέσω ότι η δεύτερη συνηθισμένη αντίδραση αριστερού κόσμου σε τέτοιες ενέργειες (μετά το ποιός ωφελείται) είναι ν' αρχίσει η ανάλυση περί συστημικής βίας κλπ που λέει: Βεβαίως είναι βίαιη αυτή η ενέργεια και καταδικαστέα. Αλλά βία είναι και οι εργασιακές συνθήκες/απολύσεις/κατώτατοι μισθοί κλπ. Και στις δύο περιπτώσεις μοιάζει να μιλάει κάποιος που πάει να δικαιολογηθεί γιατί κάποιος άλλος σύντροφος έκανε λάθος. Τί δουλειά έχει η αριστερά να σχολιάζει αστυνομικές υποθέσεις και βόμβες; Γιατί πρέπει κάθε φορά να δηλώνει ένας αριστερός ότι καταδικάζει τις βόμβες ή ότι δε συμφωνεί με την τρομοκρατία; Γιατί πρέπει σχεδόν να απολογείται για τέτοιου είδους ενέργειες;
Αυτογκολ με κεφαλιά ψαράκι στο γάμα.

το βυτίο

Αντωνης είπε...

Αύριο οι απαντήσεις στα υπόλοιπα σχόλια παιδιά
:-)

Ανώνυμος είπε...

"Περί διεισδυτικότητας":

Απλά θεωρώ ότι ακόμα η αριστερά (εν γένει) παρά τις διαβολές, διατηρεί το κύρος της και δεν έχουν θιγεί οι προθέσεις της. Παλιότερα ως μίσθαρνο όργανο της Μόσχας, υπέστη τα πάνδεινα -και μια μερίδα της προσπάθησε να επιδείξει εθνικοφροσύνη- παρ’ όλ΄αυτά το κύρος της δεν επλήγη καθοριστικά· σήμερα η προσπάθεια να χαρακτηριστεί ως καταφύγιο των τρομοκρατών και των αντικοινωνικών στοιχείων, φαίνεται να μην έπιασε. Έτσι τελικά ο λόγος της μπορεί να μην συσπειρώνει εκλογικά τον κόσμο, όμως τον υποχρεώνει να κοιτάξει εκεί που δείχνει και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να προσαρμόσουν την πολιτική τους. Θυμηθείτε τα διπλά βιβλία, το μεταναστευτικό, τον Ελαιώνα και οι μικροί και μεγάλοι αγώνες για την Αθήνα, την ψήφιση του ασφαλιστικού από τη Βουλή, το σιδηρόδρομο...
Καλή μέρα
ΠΑρατηρητής

Ανώνυμος είπε...

@βυτίο:
τί να κάνουμε που της έχει μείνει της αριστεράς να απολογείται από την εποχή που έπρεπε με το πιστόλι του Κουβέλη και του Πρετεντέρη στον κρόταφο να "καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται"
λ.κ

Αντωνης είπε...

@nefelikas: Ευχαριστώ για την άδεια.

Αν το καλοσκεφτούμε ιστορικά, νομίζω πως αυτό που θα δούμε είναι ότι η Αριστερά απέκτησε γνώμη επί παντός του επιστητού ακριβώς επειδή απώλεσε τη γνώμη της για αυτά για τα οποία μιλούσε στην αρχή. Ήταν, δηλαδή zero sum equation και όχι συνδυασμός του αρχικού πυρήνα και μετέπειτα επέκτασής του και σε άλλα πεδία.

Η γέννεση της "πολιτισμικής αριστεράς" στην δυτική ευρώπη, στο μεγάλο έργο των Benjamin ή Adorno, για παράδειγμα, χαρακτηρίστηκε από τη στροφή στη λογοτεχνία, τη μουσική, κλπ, ακριβώς επειδή χαρακτηρίστηκε από την αποστροφή για την πολιτική οικονομία, μια αποστροφή που υπήρξε η ίδια σύμπτωμα πολιτικής ήττας (δεν είναι τυχαίο που η πολιτισμική αριστερά γεννιέται στη χώρα που η Αριστερά θα υποστεί την πιο καταστροφική και επώδυνή της ήττα την περίοδο της ήττας αυτής, στην Γερμανία του 30). Και βέβαια ο Benjamin και ο Adorno (ή ο Kracauer, ή αργότερα, ο Marcuse) ήταν γίγαντες, ήταν ιδιοφυίες, δεν ήταν επιφυλλιδογράφοι στα ελληνικά ΜΜΕ.

Σχετικά με το όλο θέμα που θίγω, πολύτιμο είνα το "Ο Δυτικός Μαρξισμός" του Πέρι Άντερσον.

Αντωνης είπε...

@Gilletina: "Παρδόν RD αλλά αυτό ακριβώς που στηλιτεύεις κάνεις"

Γιατί το λες αυτό, δεν κατάλαβα. Ειλικρινά. Αν θες, το εξηγείς, να το διασαφηνίσουμε.

Αντωνης είπε...

@Νοσφεράτος: Κοίτα να δεις τι κρύβεται σε έναν όρο!
@Το βυτίο: Αυτογκόλ ακριβώς. Το είπα και στο πρώτο μου απαντητικό σχόλιο στον έλικα. Αν σε κάποιες μέρες συλλάβουν δυο-τρεις, θα αρχίσουν τα γνωτά όργανα, πάει η κρίση για ένα διάστημα ακόμα.
@λ.κ: Θυμίζω ότι το πρώτο ίσως ποστ του RD που διαβάστηκε ευρέως λεγόταν "Το βίαιο αίτημα της Κωνσταντίνας Κούνεβα", και όχι τυχαία. Έχει μεγάλη σημασία να κατεβάσουμε το πιστόλι απ' τον κρόταφο και να το αδειάσουμε από ιδεολογικές σφαίρες.

Αντωνης είπε...

@herrK: Συγνώμη, έπεσαν πολλά και σε ξέχασα, αν και σχολίασες πρώτος. Συμφωνώ, δες και τις επισημάνσεις του Στέργιου.
@Παρατηρητής: Ευχαριστώ για την διευκρίνιση. Όμως η φράση "Έτσι τελικά ο λόγος της μπορεί να μην συσπειρώνει εκλογικά τον κόσμο, όμως τον υποχρεώνει να κοιτάξει εκεί που δείχνει και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να προσαρμόσουν την πολιτική τους" αποτελεί ουσιαστικά έναν εύσχημο τρόπο να πει κανείς ότι η Αριστερά δεν δουλεύει για την Αριστερά αλλά έχει τον ρόλο να συγκρατεί και να εξισορροπεί τις ιδεολογικές ακρότητες των άλλων. Και αυτό είναι πρόβλημα και όχι λύση.

Νοσφεράτος είπε...

Η (αδιορατη σχεδόν ) ''βελονια του παπλωματα '' θελει να δειξει ταυτοχρονα δυο πραγματα
α) ενα κοσμβικο σημειο οπου κατα καποιο τροπο παγιδευονται τα σημαινομενα ..κατι σαν μια δινη στα νερα του ποταμου
αλλά και ταυτοχρονα
β) το Γλιστρηματων σημαινοντων

Αντωνης είπε...

@Νοσφ.: Το πρώτο κατανοητό. Γιατί όμως γλίστρημα σημαινόντων, εφόσον κρατήσουμε αυτή τη μεταφορά; Έχει θεωρητικό ενδιαφέρον αυτό.

Νοσφεράτος είπε...

Στον Λακάν πατντ τα σημαινοντα παραπεμπουν ..σαν μεταφορά ..μετωνυμια κλπ σε αλλα σημαινοντα σε μια ατερμενη αλυσσιδα.... μεχρι την αρχική ελλειψη

αυτο απο τη μια

Απο την αλλη ομως υπάχρουν καποια κομβικά σημεια ..δινες ..σημεια Κυρτωσης που επανασυρναμολογουν α σημαινοντα..
Ομως δεν τα ..Πατικώνουν ..δεν τα καρφώνουν..Τα σημαινοντα συνεχιζουν να γλιστρουν και να διαφευγουν ..

Γιαυτο και ..Βελονια του παπλωματα ..Δηλαή ..ελαφριά Βελονια .. αδιορατη
(Ξερεις ο λακαν ηταν και Ψαράς ..Καπου χρησιμοποιει την μεταφορά της Κιουρτης ..Ειναι μια παγιδα σαν κλουβια για Ψαρια ... Το νερό την διαπερνά ..ομως η κιουρτη εχει εναεσωτερικό κλουβι οπου -που και που παγιδευεται ενα ψαρακι ..

Καπως ετσι ..Δεν θυμαμαι και πολύ καλά ..σουπα χαλαει ο δισκος

Νοσφεράτος είπε...

http://nosferatos.blogspot.com/2010/06/radical-desire_28.html

Ανώνυμος είπε...

όταν μπορέσεις θα μου στείλεις το λινκ για το "βίαιο αίτημα της Κωνσταντίνας Κούνεβα" που θα ήθελα να ξαναδιαβάσω αλλά δεν μπορώ να το βρω στο Κ.
είναι χάος πια αυτό το μπλογκ!!!
λ.κ

RDdemos είπε...

Προς λ.κ. υπάρχει search box, εμφανίζεται αμέσως αν βάλεις "Κωνσταντίνας Κούνεβα"

RDdemos είπε...

http://radicaldesire.blogspot.com/2009/11/blog-post_15.html

Αντωνης είπε...

Με πρόλαβε ο Δήμος και για το λινκ και για το πώς να βρίσκεις κείμενα μέσω τίτλου ή key word. Το "αναζήτηση αυτού του ιστολογίου" είναι φίλος σου!

Και όχι και "χάος"! Eίμαι anal retentive με την ταξινόμηση των πάντων προσωπικά, σε βαθμό παρεξηγήσεως! Απλώς, εχμ...γράφουμε πολύ.

Ανώνυμος είπε...

ναι, αυτό εννοώ, γράφετε πολύ και δεν σας προφταίνω και έχω πρόβλημα, και πρέπει να κάνω και επαναλήψεις,
ουφ, ευτυχώς δεν έχουμε εξετάσεις:-)

Αντωνης είπε...

Ε, τώρα θα αραιώσουμε φαντάζομαι που έρχεται το καλοκαιράκι:-)

Στέργιος είπε...

Αντώνη,

Δεν έχω καθόλου χρόνο να απαντήσω λεπτομερώς αλλά θυμάμαι καλά το πρώτο σχόλιο για την απόπειρα Παναγούλη, το ΄70, (ήμουν τότε κρατούμενος στον Ωροπό) που ήταν «ατομική τρομοκρατία - δεν λύνει κανένα πρόβλημα, αντίθετα…». Όμως αμέσως πιο ώριμες σκέψεις επανέφεραν το θέμα της αντικειμενικής λειτουργίας και πίεσης που θα ασκήσει η απόπειρα στην επιτάχυνση της ωρίμανσης της συνείδησης μιας κοινωνίας που ακόμη κοιμόταν κάτω από τη μπότα της δικτατορίας. Η αμφίσημη ερμηνεία μιας πράξης ήταν παρούσα.

Πράγματι οι εποχές δεν είναι ΄47 και ΄70. Όμως όταν οι μαρξιστές αναφέρονται σε γεγονότα ως παραδείγματα, αναφέρονται με τη διαλεκτική τους διάσταση και τηρούμενων των αναλογιών, διαφορετικά δεν έχει νόημα κανένα παράδειγμα για μας. Άλλωστε το παράδειγμα είναι σημερινό εργαλείο όχι απλά χθεσινό γεγονός. Φυσικά λοιπόν σήμερα ο μαρξιστής χρειάζεται πολύ πιο εξελιγμένο «διαλεκτικό μικροσκόπιο» ανάλυσης των πραγμάτων. Αλλοίμονο αν μέναμε στα παλιά και χειροκίνητα…

Αυτοκριτική. Μεταξύ μας δυστυχώς βέβαια κάποιοι κρατούν ακόμη εκείνα τα μικροσκόπια και δε λένε να ξεκολλήσουν…

noiseamplifier@yahoo.com είπε...

Εκτός τόπου και χρόνου.
Όταν στα αυτονόητα ξοδεύεται τόσος χρόνος και προκαλούνται τέτοιες αντιδράσεις, και τόσα σχόλια για τα πλέον απλά, και φιλοσοφούνε κι όλ' αυτά για ένα αρθρίδιο σε μία εφημεριδούλα που είναι θέμα αν τη διαβάζουν 100 ψυχές, κι αυτές του "κόμματος", τότε σίγουρα ο Σαραμαγκού είχε δίκιο όταν έλεγε πως δεν έχει ιδέα αυτή η γαμημένη αριστερά.
Και το χειρότερο; Μα εδώ βρίσκουμαι ακραίες περιπτώσεις αυτο-ικανοποίησης: αριστεροί που διαφωνούν με αριστερούς για να ξεκαθαρίσουν τι είναι η αριστερά και τι δεν είναι και πώς θα σώσουν το λαό που δεν τον ξέρουν αλλά μόνο αυτοί μπορούν να τον λυτρώσουν.
Όλ' αυτά όταν στη σημερινή πορεία δε μαζεύθηκαν ούτε οι γνωστοί, ούτε οι ίδιοι οι αριστεροί. Ναι... ναι... ξέρω, φταίει η βόμβα!

Μα κι αν κι εφόσον μαζευόταν κόσμος, πάλι η ανάγνωση θα ήταν λανθασμένη. Αφού, έχει αποδείξει η αριστερά πως ξεπερνά ακόμα και τους Monthy Pythons, του Life of Brian, με τη δυνατότητά της να αυτοκαταστρέφεται και να αυτο-διαιρείται σα μονοκύτταρος οργανισμός.

Η ανικανότητά της να πραγματώσει την όποια πιθανότητα ν' αποκτήσει επιτέλους λόγο στα πράγματα, με συνεχείς διασπάσεις, διαφωνίες, ενοχικά σύνδρομα και δε συμμαζεύεται, αυτή η πάντα αθώα αριστερά υπάρχει μονάχα ως φάντασμα.

Η Αριστερά χρειάζεται ψυχανάλυση. Αλλιώς, και δίχως πολλά - πολλά, αν δεν έχεις κάτι να πεις καλύτερα μην πεις τίποτα. Είναι τουλάχιστον περισσότερο ειλικρινές.Το λέει και ο αρθρογράφος. Αλλά για να φτάσει σε αυτό το πολύ απλό, το αυτονόητο, έπρεπε να πει πάρα πολλά. Αυτό είναι η αριστερά. Ακόμα και αυτοί που έχουν κάτι να πούνε πρέπει αναγκαστικά να φλυαρήσουνε. Γιατί δεν αναφέρεται στον έξω κόσμο. Αλλά στους όμοιους του. Αργοπορία και εδώ. Τη γκόμενα μέχρι ν' αποφασίσει η αριστερά, θα τους την έχουν φάει οι άγριοι.

Γιατί εγώ αυτό που διαβάζω εδώ το λέω εσωστρέφεια, μιζέρια, κοντόφθαλμη αντίληψη, ζωή σε μικρόκοσμο, εν τέλει διανοητική μαλακία.

Άκου εδώ... "η αριστερά δέχεται μπαράζ επιθέσεων"... Ποια αριστερά; Αυτό το κουφάρι που σέρνεται στους δρόμους και αποτελεί τον ιδανικό εχθρό για τους κρατούντες; Η αναποφάσιστη αριστερά που για να ψευδίσει μία λέξη θα σκουντουφλήσει πρώτα 50 φορές; Αυτή η αριστερά που δε μπορεί να κατεβάσει 5 ανθρώπους στο δρόμο; Αυτή η αριστερά η ανέραστη, η δίχως όραμα και προοπτική; Αυτή η αριστερά που δε συμφωνεί καν στα αυτονόητα; Αυτή η αριστερά που γκρινιάζει και μιζεριάζει; Αυτή η αριστερά που μισεί όσους δεν είναι αριστερούς; Κι ο λαός είναι πάντα αριστερός; Όσους δεν τη βρίσκουν με την αυτο-ικανοποίηση; Όσους δε χωράνε στο μαγαζάκι τους; Αυτή η αριστερά που "γνωρίζει" και μιλά εκ μέρους των υπολοίπων "αδύνατων"; Που υπάρχουν μονάχα στο φαντασιακό της; Η καθώς πρέπει αριστερά που πατά στην ανοχή, στην πολιτική ορθότητα (με τα πολλά της πρόσωπα όσα και τα κομματίδιά της), η αριστερά της κομματικής ορθολογικότητας και ορθότητας, της υποταγής; Αρχίδια! Γι' αυτό ότι θα ακολουθήσει θα είναι βαθύς Δεκέμβρης. Βαρύς χειμώνας και για σας.
Κουφάλες!

Υ.Γ. Ναι ρε! Θλιβερός μικροαστός είμαι! Όμοιός σας δηλαδή! Είστε πιο αργοί και από την ελληνική γραφειοκρατία!

Αντωνης είπε...

@noiseamplifier: Το να απαντήσω κάτι δεν έχει νόημα, εφόσον είναι προφανές ότι έχεις την ανάγκη να ξεσπάσεις. Και να σου πω, συχνά την έχω κι εγώ. Οπότε, θα σιωπήσω.