Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Αναδρομή και προοπτικές, 25/6/2010

Τα γεγονότα της 5/5 έσπασαν την πλάτη μιας ήδη πολύ αδύναμης και κατακερματισμένης αριστεράς, αυτής που έχει απομείνει στοιχειωδώς συντονισμένη με την έννοια της μαχητικής διεκδίκησης του κοινωνικού δικαίου τουλάχιστο. Με κριτήριο τη σφοδρότητα των μέτρων και το πρωτοφανές της παράδοσης εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και της παράκαμψης συνταγματικών αρχών, οι αντιδράσεις επί του παρόντος παραμένουν μάλλον υποτονικές.

Η σημερινή δολοφονία συνεργάτη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη είναι βέβαιο ότι θα επιτείνει την διαδικασία μαζικής αλλεργίας προς την πολιτική που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τους καλοκαιρινούς μήνες, συνεπικουρώντας την απελπισμένη θέληση για διαφυγή, στο χορτάρι τηλεοπτικών ποδοσφαιρικών μαχών ή στην κοντινότερη παραλία. 

Από τον Δεκέμβρη του 2008, γίναμε μάρτυρες μιας παράδοξα ειρωνικής τροχιάς που μόνο η πραγματική ιστορία είναι ικανή να αποκαλύψει: το ξέσπασμα έγινε υπερβολικά νωρίς. Η κοινωνία παρουσιάζεται εξαντλημένη, φοβισμένη και αμήχανη την πιο κρίσιμη ώρα. 

Από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να παραναγνωρίζεται ο θεμελιώδης ρόλος που παίζουν οι αντιστάσεις της ιδεολογικής αυτο-αντίληψης μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού ως "μεσαία", αντίληψης που είναι απόλυτα φυσικό να τα κάνει να ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για την διάσωση του εναπομείναντος στάτους τους, της υπερηφάνειας τους ως "νοικοκύρηδες" και "σύννομοι" πολίτες, από ό,τι για τις προοπτικές ανατροπής της τάξης πραγμάτων. Δεν μπορούμε όμως να περιφρονήσουμε τον άνθρωπο που φοβάται να κατέβει σε απεργία γιατί φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά του και την ικανότητά του να ανταπεξέλθει σε ατομικά και οικογενειακά βάρη και υποχρεώσεις. Ο άνθρωπος αυτός είναι στην πραγματικότητα ο κατεξοχήν λόγος ύπαρξης μιας αριστερής πολιτικής. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το καράβι που βυθίζεται είναι για έναν τέτοιο άνθρωπο το μόνο καράβι στο λιμάνι· πολύς κόσμος θα κάνει το παν για να μείνει πάνω απ' την επιφάνεια του νερού, έστω κουβαδίζοντας απελπισμένα στα αμπάρια που γεμίζουν διαρκώς νερό.

Την ίδια ώρα, στο πολιτικό επίπεδο, η κοινοβουλευτική αριστερά παρακολουθεί απλώς την κοινωνική απελπισία να αυξάνεται, όταν δεν είναι απασχολημένη με τους δικούς της εσωτερικούς καυγάδες και υπολογισμούς εν όψει των επόμενων εκλογών. Το περισσότερο ακτιβιστικό της, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, κομμάτι, φαίνεται να έχει σπαταληθεί σε έναν μοναχικό βολονταρισμό υπό συνθήκες που πολύ απλά αποδεικνύονται ανώριμες. Χωρίς την στράτευση στην πολιτική δράση των μεσαίων στρωμάτων των μισθωτών, δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων, και των συνταξιούχων, τα "Μέτωπα" θα παραμένουν ευγενείς ίσως αλλά καθαρά ρητορικές φιλοδοξίες.

Στη διαδικασία αυτή της αποτίμησης της πασιφανούς αποτυχίας εύρεσης μιας πολιτικής απάντησης σε όσα τραγικά συμβαίνουν, είναι καλό να αποφευχθεί η υπερβολική απαισιοδοξία. Οι συσπειρώσεις δεν επιτυγχάνονται ούτε δια της απλής πολιτικής βούλησης, ούτε δια αυτόματης και ανακλαστικής αντίδρασης των μαζών στα γεγονότα, αλλά απαιτούν διαρκή και επιτυχημένο συντονισμό μεταξύ του βουλητικού στοιχείου και της ικανότητας ανταπόκρισης συσπειρωτικών και κινηματικά αποτελεσματικών ιδεών στους συσχετισμούς που υπάρχουν.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό εδώ να ληφθεί υπόψη ότι η παράδοση της μαχητικής αριστεράς στη χώρα είναι ιστορικά κυρίως αντιδικτατορική, προσαρμοσμένη σε εποχές όπου το κυρίαρχο στοιχείο ήταν η πολιτική καταστολή, και όχι αντικαπιταλιστική, ικανή δηλαδή να χτίσει επαρκείς άμυνες απέναντι στις πολύ διαφορετικές εμφάσεις της "ελεύθερης αγοράς", του αναπτυξιακού/εκσυγχρονιστικού λεξιλογίου, και της έμμεσης, οικονομικής φύσης βίας και καταστολής. Ουσιαστικά, η ελληνική αριστερά έχει μικρή, ελάχιστη πείρα σε ό,τι αφορά τις ιδεολογικές προαπαιτήσεις της παρούσας συγκυρίας, και ο απογαλακτισμός της, όπως άλλωστε και όλων των ευρωπαϊκών, από τον ιστορικό μαρξισμό, επιτείνει το πρόβλημα της σύγχυσης σε ό,τι αφορά τον εντοπισμό ενός σταθερού ιδεολογικού και πολιτικού πλαισίου αναφοράς. Είναι ανώφελο να διαμαρτύρεται κανείς για αυτό, μιας και αυτή είναι η συνθήκη υπό την οποία καλείται να λειτουργήσει.

Πώς μπορεί να καταφέρει να υπερκεράσει τις τεράστιες δυσκολίες του εγχειρήματος; Μερικές πρακτικές γραμμές κατεύθυνσης:

1. Αποφυγή άσκοπων και ανώφελων συγκρούσεων με τους ιδεολογικούς εκπροσώπους της κατεστημένης τάξης. Στην Ελλάδα έχει πλήρως εκφυλιστεί αυτού του είδους η μηχανική αντιπαράθεση. Οι παρεμβάσεις πρέπει να είναι στρατηγικά ζυγισμένες για να πετυχαίνουν το μέγιστο εφικτό αποτέλεσμα και να μην αναλώνονται σε ένα ρητορικό πόλεμο χαρακωμάτων με τους επαγγελματίες της στρέβλωσης και της παραπληροφόρησης. Με τα απλά λόγια του Απ. Παύλου: Μην αναλώνεστε σε διαξιφισμούς "απόψεων." Μην περιστέλετε την αντικαπιταλιστική προοπτική σε άλλη μία "άποψη" στις αδηφάγες αρένες των ΜΜΕ. Όταν μιλάμε, πρέπει να είναι εμφανής η ποιοτική διαφορά του τι λέμε και πώς το διατυπώνουμε από τον καθημερινό συρφετό των "απόψεων."

2. Διαρκής ενημέρωση για το παγκόσμιο τοπίο της κρίσης, την μεταμόρφωση οικονομικών, ταξικών και εθνικών συσχετισμών. Σε ένα παγκοσμιοποιημένο σύστημα, δεν υπάρχει καμμία δυνατότητα για παρεμβάσεις στο "εθνικό" επίπεδο χωρίς γνώση για το διεθνές. Αντιθέτως, ο περιορισμός της οπτικής στο "εθνικό" επίπεδο είναι η χαρακτηριστική υπογραφή της ιδεολογικής συντήρησης, της οποίας η αταξική ηθικολογία προϋποθέτει την απομόνωση των όσων συμβαίνουν από τα διεθνή τεκταινόμενα και την ανακήρυξη της χώρας σε παγκόσμια εξαίρεση, εξωτικό ανθρωπολογικό φαινόμενο, "ιδιότυπη" περίπτωση, κλπ.

3. Ειλικρίνεια και καθαρότητα στην διατύπωση αρχών και ιδεολογικών πλαισίων αναφοράς. Η υπομονή για "πολιτικάντικους" χειρισμούς είναι, ευτυχώς, μικρότερη από ποτέ. Η μη άμεση ή κραυγαλέα αντίδραση απέναντι στον οπορτουνισμό δεν σημαίνει μη κατανόηση μιας στάσης ως οπορτουνιστικής. Σημαίνει απλώς κορεσμό και αναζήτηση διαφυγής από αυτό που είναι διαπιστωμένα χρεωκοπημένο.

4. Αναγνώριση της απόλυτης ιδεολογικής εξάρτησης του αντιπάλου από την ωμή κυριαρχία μιας "ντε φάκτο" κατάστασης. Ποτέ ο φιλελευθερισμός δεν ήταν τόσο φτωχός από ιδέες, ποτέ δεν ήταν τόσο αδρανής στο επίπεδο της σκέψης, τόσο ολοκληρωτικά εξαρτημένος από την διανοητική μετριότητα τριτοκλασάτων γραφιάδων όσο σήμερα. Αυτό που τον κρατάει όρθιο είναι απλώς η ωμή πραγματικότητα του ότι ελέγχει την πολιτική και οικονομική εξουσία. Φυσικά, αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Όσο σημαντικό είναι να μην υπερτιμάται η ιδεολογική αυτοπεποίθηση του αντιπάλου, τόσο είναι και να μην υποτιμάται το πραγματικό υπόβαθρο της δύναμής του, που δεν είναι οι ιδέες, αλλά αντίθετα, η απαγόρευση του σκέπτεσθαι υπό την απειλή της δαμόκλειου σπάθης της "ωμής πραγματικότητας."

5. Τούτο είναι ακόμη σημαντικότερο στην Ελλάδα, όπου η πλουτοκρατική ελίτ έχει ιστορικά επιδείξει εξαιρετική αδιαφορία για την μετατροπή των ιδεών της σε πραγματικά ηγεμονικές, βασιζόμενη μάλλον στον απευθείας έλεγχο της εξουσίας μέσω των διαπλοκών της με την κάστα των επαγγελματιών της πολιτικής και μέσω του άμεσου ελέγχου των ΜΜΕ. Η απουσία πραγματικής αστικής τάξης στην Ελλάδα, η σχάση της δηλαδή σε μια πειρατικού τύπου, πλιατσικολογική και μαφιόζικη πλουτοκρατία από τη μία πλευρά, και στην στρατιά των μισθοσυντήρητων από την άλλη, δημιουργεί τις προοπτικές τάχιστης εξασθένισης κάθε λειτουργικά συναινετικής και συνεκτικής ιδεολογίας "κοινών στόχων." Στις ΗΠΑ, όπου υπάρχει μια πολυάριθμη μεσαία τάξη μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών, η κρίση δεν θα μπορούσε ποτέ να απειλήσει τις ίδιες τις αστικές αξίες σε ιδεολογικό επίπεδο, παρά να εστιαστεί στις "ακρότητες" μιας υπέρ του δέοντος άπληστης μειοψηφίας με έδρα την Γουολ Στριτ. Στην Ελλάδα, το ιδεολογικό/εμπειρικό χάσμα ανάμεσα στον εφοπλιστή και τον μισθωτό είναι χαώδες και συγκαλύπτεται μόνο φαινομενικά από τους έμμισθους εκπρόσωπους του πρώτου που γεμίζουν τις τηλεοπτικές και μηντιακές ώρες του δεύτερου.

6. Η στάση "απορρίπτω το κάθε Χ ή Ψ μοντέλο κοινωνικής κινητοποίησης επειδή δεν με ικανοποιεί σε αυτό ή εκείνο το επίπεδο" είναι στάση καταναλωτή και όχι συμμετέχοντος. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να είναι ενθουσιασμένος με το ΠΑΜΕ ή με το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, πλην όμως κανείς δεν έχει την πολυτέλεια να δηλώνει ότι περιμένει κάτι καλύτερο για να εμπλακεί. Η ανεπάρκεια των μέσων αντίδρασης είναι δεδομένη. Εξίσου δεδομένη όμως θα έπρεπε να είναι η ανεπάρκεια της αφ' υψηλού κριτικής στην ανεπάρκεια των μέσων αντίδρασης. Δουλεύει κανείς πάντα με αυτό που έχει και όχι με το ανύπαρκτο. Και αν δεν θέλει να δουλέψει με αυτό που έχει, τότε οφείλει να αντιπροτείνει κάτι απτό στη θέση του. Σε κάθε επίπεδο, πρέπει να πούμε ένα σθεναρό "αρκετά!" στην κριτική απ' τον καναπέ, την κριτική που δεν προτείνει απολύτως τίποτε, περιοριζόμενη στο να απαξιώνει μέσα αντίστασης που όλοι είμαστε αρκετά έξυπνοι για να γνωρίζουμε ότι δεν έχουν φέρει, και δεν πρόκειται να φέρουν, την κοινωνική επανάσταση.

7. Πιστότητα σε σταθερές αξίες που δεν αφορούν στενά την πολιτική, αλλά χωρίς τις οποίες είμαστε εξ αρχής χαμένοι: θάρρος, παρρησία, φιλαλήθεια, πειθαρχεία, αυτοσυγκράτηση, εργατικότητα, αφοσίωση, αγάπη, συμπόνοια, τιμή. Οι πολιτικές νίκες απαιτούν πολύ περισσότερα, αλλά καλό είναι να μην ξεχνούμε ποτέ ότι οι προσωπικοί διασυρμοί μπορούν να αποφευχθούν μόνο με την υψηλότερη δυνατή συγκέντρωση τέτοιων παλιομοδίτικων αρετών.

RD (Αντώνης)

20 σχόλια:

leo είπε...

Aγαπητέ Αντώνη συμφωνώ γενικά με τα βασικά σημεία της ανάρτησής σου. Πλην όμως είμαι της άποψης ότι όση αξία έχει η κριτική από τον καναπέ άλλη τόση έχει και η κριτική που διατυπώνουν σχήματα όπως το Μέτωπο, ο Συνασπισμός κλπ. δηλαδή καμία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχουν καμιά απήχηση στη μεσαία τάξη. Η τάξη αυτή έχει να χάσει πολλά εκτός από τις αλυσίδες της, συνεπώς περιμένει σχέδιο, πειστικό, για να κινηθεί και φυσικά όχι προς την ανατροπή και το σοσιαλισμό της νομεκλατούρας, της βίας και της σκλαβιάς. Αντίθετα περιμένει σχέδια για το ξεπέρασμα της κρίσης στα πλαίσια μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας. όσο η αριστερά εμμένει στο λενινιστικό μοντέλο και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι είναι οι περιπτώσεις που ξέρουμε δε νομίζω να σηκωθεί κανείς από τον καναπέ του.
Και κάτι ακόμα. Η θεωρητική θολούρα δεν οφείλεται στην απομάκρυνση από τις αρχές του Μαρξισμού. Αυτή ίσως να ήταν και αναγκαία. Αλλά από την απουσία νέων θεωρητικών επεξεργασιών γύρω από κοινωνικά μοντέλα, που θα πήγαιναν το μαρξισμό παρακάτω. Στην ουσία η Αριστερά δε νοιάζεται για το αύριο, αλλιώς θα το φρόντιζε. Νοιάζεται απλά να επιβιώνει χωρίς ιδαίτερο κόπο. Ποτέ η Αριστερά μας δεν ήταν τόσο μα τόσο συστημική. Και αυτό δες το στην τέχνη, στον πολιτισμό. Νέκρα.

leo είπε...

A και κάτι που ξέχασα, επιτρέπεις την αντιγραφή φαντάζομαι, αφότου ανεβάσεις το επόμενο. Σκέφτομαι να το ανεβάσω και να ακολουθήσει ένα δικό μου σχετικό. Καλό απόγευμα

Αντωνης είπε...

@leo: Μπορείς να το αναδημοσιεύσεις όποτε θέλεις. Θα απαντήσω αργότερα.

Disdaimona είπε...

Εύγε Αντώνη! Ανάμεσα στις "Νεφέλες" των ελπίδων, των φόβων και των απειλών, πέντε καθαρές κουβέντες!
Είμαι σίγουρη πως αυτό το κείμενο θα το προσυπογράψουν πολλοί!
Επ΄ευκαιρία να πω, πως τα κείμενα του Καζάκη, που εγώ δεν ήξερα, και έμαθα από το μπλοκ, είναι επίσης ύδωρ εν τη ερήμω. Με όλο το σεβασμό, σχεδόν δεν πιστεύεις, πως αυτός που γράφει είναι Έλληνας της αριστεράς.

Νοσφεράτος είπε...

η απαγόρευση του σκέπτεσθαι υπό την απειλή της δαμόκλειου σπάθης της "ωμής πραγματικότητας."''


Aυτο ομως δεν ειναι και το Κύριο στοιχειο της Κυριαρχης ιδελογιας ; Οχι οι ιδεες αλλά ο Χωροφυλακας της Ωμής ραγματικοτητας ''εκει κατω'';

Αντωνης είπε...

@Leo: Απαντήσεις αναλυτικά:

1. "Η θεωρητική θολούρα δεν οφείλεται στην απομάκρυνση από τις αρχές του Μαρξισμού. Αυτή ίσως να ήταν και αναγκαία. Αλλά από την απουσία νέων θεωρητικών επεξεργασιών γύρω από κοινωνικά μοντέλα, που θα πήγαιναν το μαρξισμό παρακάτω."

Πουθενά δεν λέω ότι εκεί οφείλεται, διότι αν το έκανα, θα έμπαινα στο γνωστό αυγό/κότα loop: στην απομάκρυνση απ' το μαρξισμό οφείλεται η αποδυνάμωση της αριστεράς ή μήπως είναι η αποδυνάμωση της μαρξιστικής θεωρίας που έφερε το αποτέλεσμα αυτό; Η πράξη πάσχει επειδή απομακρύνθηκε απ' τη θεωρία; Ή είναι το πάσχειν της θεωρίας που αποδυνάμωσε την πράξη; Αντί να μιλώ με όρους αιτιότητας όμως, γράφω: "απογαλακτισμός της, όπως άλλωστε και όλων των ευρωπαϊκών, από τον ιστορικό μαρξισμό, επιτείνει το πρόβλημα της σύγχυσης σε ό,τι αφορά τον εντοπισμό ενός σταθερού ιδεολογικού και πολιτικού πλαισίου αναφοράς."

Επιτείνει. Όχι δημιουργεί ή είναι αιτία του. Ο σύγχυση θα υπήρχε ακόμα και αν η σχέση με την ιστορική θεωρία δεν είχε τη χαλαρότητα που έχει σήμερα. Η σύγχυση θα υπάρχει όσο οι κληρονομημένες έννοιες δεν εμπλουτίζονται με τη δέουσα προσοχή και ακρίβεια.


2. "Πλην όμως είμαι της άποψης ότι όση αξία έχει η κριτική από τον καναπέ άλλη τόση έχει και η κριτική που διατυπώνουν σχήματα όπως το Μέτωπο, ο Συνασπισμός κλπ. δηλαδή καμία."

Να σου πω κάτι απλό και χοντροκομμένο; Μπορείς να μου εξηγήσεις την πασιφανή πρεμούρα του αλαφουζικού λόγου (την οποία έχω εκτεταμένα πιστοποιήσει σε αυτό το ιστολόγιο με μια σειρά αναρτήσεων από Καθημερινή, ΣΚΑΙ, Τέλλογλου, Μανδρα, κλπ κλπ) να συλληφθούν οι του ΠΑΜΕ και να κηρυχθεί παράνομο του ΚΚΕ εάν η κριτική που ασκούν δεν ενοχλεί τις προτεραιότητες του συστήματος; Είδες εσύ όλους αυτούς να προσπαθούν να σβήσουν από τον πολιτικό χάρτη, π.χ τον Κουβέλη; Ή όσους στην αριστερά παίρνουν σαφείς αποστάσεις από τέτοιου είδους δράσεις;Και δεν σε προβληματίζει η σύμπτωση απόψεων κομματιού της αριστεράς με το λόγο μηντιοκρατών εφοπλιστών; Δεν βρίσκεις κάποιο πρόβλημα σ' αυτό; Επιθυμεί κάποιος εναλλακτικές λύσεις στο ΠΑΜΕ π.χ ΜΕΣΑ απ' την αριστερά; Ο δρόμος είναι ανοιχτός και θα ασχοληθώ προσωπικά να το στηρίξω και να το προβάλλω. Θεωρεί εναλλακτική το να λέει τα ίδια πράγματα με τους άνωθεν αναφερθέντες; Sorry, υπάρχει πρόβλημα. Χάριν της κουβέντας, δες και αυτό: http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/06/blog-post_3317.html

Θέτει κάποια ζητήματα ιστορικής προοπτικής που αξίζει τον κόπο να βάλει κανείς έστω ως εξισσοροπιστικά στοιχεία στην εικόνα σχεδόν καθολικής απόρριψης γύρω από το ΠΑΜΕ.

Αντωνης είπε...

3. "Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχουν καμιά απήχηση στη μεσαία τάξη. Η τάξη αυτή έχει να χάσει πολλά εκτός από τις αλυσίδες της, συνεπώς περιμένει σχέδιο, πειστικό, για να κινηθεί και φυσικά όχι προς την ανατροπή και το σοσιαλισμό της νομεκλατούρας, της βίας και της σκλαβιάς."

Όπως έγραψα ήδη, είναι προφανές ότι δεν έχουν απήχηση στην μεσαία τάξη. Για το αν αυτό είναι επειδή η μεσαία τάξη διατηρεί βάσιμες ελπίδες με αυτό τον τρόπο να αποφύγει τη βία και τη σκλαβιά έχω έντονες επιφυλάξεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι βλέπω αυτή την τάξη ως εχθρό. Αυτό είναι προφανές στο κείμενο. Βλέπω αυτή την τάξη ως αυτό που η αριστερά οφείλει να κερδίσει προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Προς ποια κατεύθυνση; Επειδή είναι απαραίτητο να δίνουμε συντεταγμένες για τη σκέψη μας, θα είμαι ευθύς: Δεν θα με πείραζε καθόλου αυτή η κατεύθυνση να ήταν ένας σοσιαλιστικός προοδευτισμός σύγχρονου λατινοαμερικανικού τύπου (και όχι βέβαια παπανδρεϊκού), που θα συσπειρώνει μεγάλα κομμάτια της τάξης των μισθωτών, της εργατικής τάξης και των μεταναστών κόντρα στον φιλελευθερισμό, την πλουτοκρατική υφαρπαγή δημόσιων πόρων και το ξεπούλημα στοιχειωδών διαστάσεων κοινωνικού κράτους και εθνικής κυριαρχίας.

4. "Αντίθετα περιμένει σχέδια για το ξεπέρασμα της κρίσης στα πλαίσια μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας."

Καμμία ευρωπαϊκή κοινωνία που γνωρίζω, με την μερική εξαίρεση των σκανδιναβικών χωρών και την Ελβετία που έχουν εντελώς άλλη παράδοση και προσλαμβάνουσες, δεν είναι ελεύθερη και δημοκρατική.

5. "όσο η αριστερά εμμένει στο λενινιστικό μοντέλο και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι είναι οι περιπτώσεις που ξέρουμε δε νομίζω να σηκωθεί κανείς από τον καναπέ του."

Η άλλη διάσταση, και αυτή που θίγω εγώ, είναι ότι η μεσαία τάξη εξακολουθεί να έχει επί του παρόντος ελπίδες ότι "θα τη βγάλει" χωρίς να ανατρέψει καθοριστικά το πολιτικό σκηνικό. Μένει να δούμε αν θα τα καταφέρει.

6. "Στην ουσία η Αριστερά δε νοιάζεται για το αύριο, αλλιώς θα το φρόντιζε. Νοιάζεται απλά να επιβιώνει χωρίς ιδαίτερο κόπο. Ποτέ η Αριστερά μας δεν ήταν τόσο μα τόσο συστημική. Και αυτό δες το στην τέχνη, στον πολιτισμό. Νέκρα."

Συμφωνώ σ' αυτό, το ζήτημα όμως είναι γιατί η αριστερά μας έχει γίνει τόσο συστημική. Και εκεί η δική μου οπτική λέει ότι πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η πλήρης αφομοίωση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας με τις πιο ακραιφνείς εκδοχές αμερικανικού φιλελευθερισμού. Τόσο που να έχει φτάσει μια χώρα όπως η Αγγλία να έχει λιγότερη σχέση με το σοσιαλισμό από ό,τι οι ΗΠΑ. Και αυτό είναι τραγικό, διότι στις ΗΠΑ τουλάχιστον, η αστικοποίηση της εργατικής τάξης πραγματώθηκε με κάποια πραγματικά ανταλλάγματα για αρκετές δεκαετίες. Είχαν σοβαρούς λόγους οι Αμερικανοί εργάτες να μην ελκύονται από τον σοσιαλισμό, τουλάχιστον ως τα μέσα του 70 που άρχισε η ύφεση. Σε χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία ή η Ελλάδα όμως, η φιλελευθεροποίηση ως αμερικανοποίηση απετέλεσε απλώς κοροϊδία με ελάχιστα και ασήμαντα ανταλλάγματα, τα οποία τώρα αρπάζονται πίσω εις δεκαπλούν. Και ως δια μαγείας ή και καλά "αριστερή" Ευρώπη βρίσκεται πίσω από τις ίδιες της ΗΠΑ σε λαϊκές κατακτήσεις και εγγυήσεις, με μια μάζα ανθρώπων πιο ανυπεράσπιστη απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο αυτή τη στιγμή.

Αντωνης είπε...

"Aυτο ομως δεν ειναι και το Κύριο στοιχειο της Κυριαρχης ιδελογιας ; Οχι οι ιδεες αλλά ο Χωροφυλακας της Ωμής ραγματικοτητας ''εκει κατω'';"

Εάν θέλουμε να ακριβολογούμε, θα πρέπει νομίζω να πούμε πως κάθε ιδεολογία παρουσιάζει τον εαυτό της ως κάτι άλλο από ιδεολογία και ότι αυτή η απάρνηση της ιδέας, η παραμορφωτική παρουσίαση της ιδεολογίας ως κάτι άλλο από ιδέες, ως "φύση των πραγμάτων" είναι ακριβώς αυτό που εννοούμε με τον όρο ιδεολογία.

RDdemos είπε...

@Αντώνη
Γηράσκω αεί διδασκόμενος: «Οι Ομπάμα, Μέρκελ, Σαμαράς, Καρατζαφύρερ ρητορικά είναι «αντι-νέοφιλελευθεροι»» (από Λ Λ Σ πλευρά).--- Όπως ο Σαμρ. προτείνει κοινωνικ. φιλελευθ., έτσι και ο φίλτατος προτείνει «αριστερό» [υπερ-/μετἀ ή υπερρεαλιστικό] φιλ.

Έχεις μήπως πρόσβαση στο http://www.editions-lignes.com/-Revue-.html

(Τεύχος 30/Μπαντιού Κρίση; Segré, Ταλμουδιστής, καλεσμένος του Μπαντιού στο τελευταίο σεμινάριο (κάποιες ενδιαφέρουσες αναφορές για Lévy και Jean-Claude Milner (JCM) και τον «Αλέξανδρο [τον Μέγα] ή τη θεμελίωση του «οικουμενισμού» (σύμφωνα με τους τελευταίους)» [έναντι της καθολικότητας]· και τεύχος 29/Kacem και Panopoulos (De la violence en politique))]

Αντωνης είπε...

@RDDemos: Δυστυχώς όχι, δεν έχω πρόσβαση. Στην πραγματικότητα, δεν γνώριζα καν για το περιοδικό. Τώρα το βλέπω.

RDdemos είπε...

@antonis
Το άκουσες για το νεαρό που ξυλοκοπήθηκε άγρια γιατί έβρισε τον Σαρκοζύ σε αιφνιδιαστική επίσκεψη του τελευταίου στα προβληματικά προάστια;

[«Va te faire enculer connard, ici t'es chez moi»: για μη γαλλομαθείς: «θα σε γαμ* πστ/μαλ/μν*, εδώ είσαι στο σπίτι μου»]

*[εδώ υπάρχει περιθώριο για ελεύθερη μετάφραση]

Αντωνης είπε...

@demos: Όχι, δεν το ήξερα. Thanks για το καινούργιο Badiou! :-)

RDdemos είπε...

Δες

http://infinitethought.cinestatic.com/index.php/site/weekend_roundup/

την προτελευταία παράγραφο (Google translate) από κριτική του βιβλίου της Nina Power (για μια στιγμή σκεφτόμουν να μεταφράσω το δανέζικο, φαίνεται εύκολο)...

Do you feel adventurous tonite? Να δοκιμάσω να εγκαταστήσω ξανά το IntenseDebate έχει καινούργια Plugins, μάλλον θα δουλέψει αυτή τη φορά μετά από την αναβάθμιση του template. Μπορούμε να το αφήσουμε για μια δυο αναρτήσεις και μετά βλέπουμε;

Αντωνης είπε...

Lol! Η Nina είναι πάντα Power!

Για Intense Debate: Τι πλεονεκτήματα θα είχε έναντι αυτού που έχουμε τώρα; Το βρίσκω συμπαθέστατο αυτό που έχουμε τώρα.

RDdemos είπε...

http://intensedebate.com/features

Βασικά πέρα από Threading, voting, smileys, δυνατότητα σε όποιον σχολιάζει να προσθέτει αμέσως το σχόλιο του στο προσωπικό του tweet, εμποδίζει spammers και κάνει και προληπτική (!) λογοκρισία.

Απλά μια ιδέα. Δοκιμαστικά. Θα κατεβάσω ξανά το Template σαν backup, αλλά δεν έχω διαβάσει σχόλια για προβλήματα αποεγκατάστασης.

Αντωνης είπε...

Χμμ...έχω κάποιες αυξημένες ευαισθησίες στο θέμα της λογοκρισίας. Θυμάσαι και εσύ τη φάση που κατηγορήθηκα ότι έσβησα σχόλια, θυμάμαι ότι μετείχες στη συζήτηση τότε. Υπάρχουν κάποιοι που άλλο που δεν θέλουνε παρά να μας κατηγορήσουν για φίμωση, κλπ, αυτό έχει γίνει προφανές στο παρελθόν. Και βασικά, δεν χρειάστηκε ποτέ να σβήσω σχόλια εκτός από μία φορά που έγιναν σχόλια αντισημιτικά και ρατσιστικά. Στην τεράστια πλειοψηφία του, ο κόσμος που μπαίνει εδώ σέβεται τον χώρο. Πολύ σπάνια έχουμε αντιμετωπίσει πρόβλημα με τρολ.

Και σπαμ πολύ σπάνια έχουμε.

Αλλά ανέβασέ το αν θέλεις δοκιμαστικά να δούμε πώς δουλεύει.

νοσφερατος είπε...

Αντωνης είπε...

"Aυτο ομως δεν ειναι και το Κύριο στοιχειο της Κυριαρχης ιδελογιας ; Οχι οι ιδεες αλλά ο Χωροφυλακας της Ωμής ραγματικοτητας ''εκει κατω'';"

Εάν θέλουμε να ακριβολογούμε, θα πρέπει νομίζω να πούμε πως κάθε ιδεολογία παρουσιάζει τον εαυτό της ως κάτι άλλο από ιδεολογία και ότι αυτή η απάρνηση της ιδέας, η παραμορφωτική παρουσίαση της ιδεολογίας ως κάτι άλλο από ιδέες, ως "φύση των πραγμάτων" είναι ακριβώς αυτό που εννοούμε με τον όρο ιδεολογία.
26 Ιουνίου 2010 2:24 π.μ.


E ναι ..Καθε κυριαρχηιδεολογια εμφανιζεται ως Η πραγματικοτητα ..Οι αλλες ειναι απλώς ιδεολογιες

Μονο που εγώ ηθελα να πώ και κατι αλλο


Οτι η κυριαρχη ιδεολογια ειναι - γινεται ΚΑΙ πραγματικότητα ..Δεν ειναι εξω ..Εναι μεσα στην παργαματικότητα .. και μαλιστα Ως διαμορφωτής της..
Και εκει βρισκετια κυριως η εγκλητική τεραστια δυναμή της : Δεν σε εγκαλει ως ιδεα - ιδανικό - αξια .. Σε εγκαλέι ως Μπατσος: Ε ψιτ .. ελα δω ..
Σε εγκαλει στο πεδιο της πραγματικοτητας στο πεδιο της καθημερινης εργασιακης σεσης και της υποκωφης απειλής που περικλει ει , των οικογενειακών και αλων σχεσεων τουαναποφευκτου κομφορμισμου της επιβιωσης

Αντωνης είπε...

@Νοσφεράτος: Ναι, φυσικά. Αλλά τα δύο είναι αλληλένδετα πράγματα--η φυσικοποίηση και η διαμόρφωση της πραγματικότητας μέσω της έγκλησης ενός υποκειμένου.

Δες λίγο και την συνέντευξη της Κλάιν όπου μιλά για την ζωτική σημασία της ετοιμότητας στον χώρο των ιδεών για την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού και για το ότι είναι συνάμα λάθος να νομίζουμε ότι αυτό που έλαβε χώρα ήταν απλώς αντιπαράθεση ιδεών, και θα καταλάβεις γιατί όσοι βλέπουν τον Μπαντιού ως "ιδεαλιστή" επειδή επικεντρώνεται στην Ιδέα (π.χ στο πιο πρόσφατο σεμινάριο για Πλάτωνα) ΔΕΝ καταλαβαίνουν κάτι πολύ ουσιώδες: ότι δηλαδή η ιδέα, ο πυρήνας κάθε ιδεολογίας, δημιουργεί υλικές προϋποθέσεις στον αληθινό κόσμο, δημιουργεί πραγματικότητα, και ότι από το 1989 και μετά είναι μόνο μία Ιδέα, ένα σύνολο ιδεών, που έχει αφεθεί να το κάνει αυτό.

Για αυτό βάζω τη δουλειά που βάζω σ' αυτό το μπλογκ, για αυτό έχει τεράστια σημασία για μένα ο διαρκής βομβαρδισμός με αναρτήσεις, η πύκνωση στο μάξιμουμ δυνατό σημείο: πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται κάποιος και για να το κάνεις αυτό, πρέπει να διακόψεις το κύκλωμα των ιδεών που έχει ήδη επιβληθεί.

Νοσφεράτος είπε...

Για αυτό βάζω τη δουλειά που βάζω σ' αυτό το μπλογκ, για αυτό έχει τεράστια σημασία για μένα ο διαρκής βομβαρδισμός με αναρτήσεις, η πύκνωση στο μάξιμουμ δυνατό σημείο: πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται κάποιος και για να το κάνεις αυτό, πρέπει να διακόψεις το κύκλωμα των ιδεών που έχει ήδη επιβληθεί.''


συμφωνω και επαυξάνω ..Eξαλλου κατι τετοιο με αλλο βεβαια περιεχομενο προσπαθώ να κανω κιεγω

Μονο μη .κουραστεις ;)..Καιρος και για διακοπές ε;

Αντωνης είπε...

Μετά το συνέδριο που έχω 7-10, ναι! Καιρός για διακοπές!