Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Περί τρόμου

Σπάνια πέφτω τόσο αξιοθρήνητα έξω στην αξιολόγησή μου για το αντίκτυπο μιας είδησης όσο σήμερα, όταν μετέφρασα κείμενο, από "καθεστωτικά" μάλιστα μέσα ενημέρωσης, που παρουσιάζει αναλυτικά την εντυπωσιακή άνοδο του πλουτισμού των ήδη πλουσίων εν μέσω κρίσης και εν μέσω τεθλιμμένων ανακοινώσεων για "επιβεβλημένες θυσίες" για το καλό όλων από τα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα. "Διάβολε", είπα μέσα μου, "αυτό θα θέλει να το διαβάσει ο κόσμος με τόσα που ακούει κάθε μέρα για το αναγκαίο της αυτοκριτικής του και της αυτοθυσίας του."

Δύο νοματαίοι σχολίασαν όλοι και όλοι --κι ο ένας ήταν συνιστολόγος. 

Αρχικά σκέφτηκα ότι έχει μουντιάλ και έχει μπει το καλοκαίρι, αλλά αυτό δεν με έπεισε εντελώς. Χθες, ούτως ή άλλως, η εθνική αποκλείστηκε από τη συνέχεια. Ένα μικρό παράθυρο προσοχής για το τι συμβαίνει γύρω μας όσο να ναι άνοιξε.

Κατόπιν σκέφτηκα ότι ο κόσμος έχει πλέον αγκαλιάσει την ίδια του την συντριβή με τον κυνισμό που έμαθε να αντιμετωπίζει τα πάντα: "πφ!" μπορεί να λέει ο καθένας, "σιγά τα νέα. Ήδη ξέραμε ότι μας κοροϊδεύει ασύστολα μια ασήμαντη μειοψηφία που πλουτίζει κυριολεκτικά στην καμπούρα μας. Το θέμα είναι ότι αφού δεν έχουμε ως τώρα κάνει τίποτε για αυτό, είναι προφανές ότι  δεν γίνεται τίποτε."

Κακά τα ψέμματα, ιδωμένος ατομικά, με τα μάτια δηλαδή που κοιτάζει τον εαυτό του, ο μέσος Ευρωπαίος δεν θεωρεί ότι μπορεί να κάνει κάτι, πέρα από το να δηλώνει τον όλο και πιο ανοιχτά μαζοχιστικό κυνισμό του: "ξέρω ότι με κοροϊδεύουν και με εκμεταλλεύονται, δεν είμαι χαζός. Αλλά δυστυχώς δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανείς τρόπος να τους σταματήσω."

Γιατί νιώθει έτσι; Νιώθει έτσι γιατί έχει χάσει την πίστη στο ότι υπάρχει κάποιος μεγάλος Άλλος που θα κάνει τη δουλειά για αυτόν, που θα δράσει εκ μέρους του. Ποιος είναι αυτός ο μεγάλος Άλλος, αυτός του οποίου ο θάνατος γίνεται τώρα θέαμα μαρτυρίας με μια μίξη θλίψης, σαρκασμού και (αυτο-)περιφρόνησης για ό,τι κάποτε πίστευε σ' αυτόν; Ποιός είναι "ο Θεός που απέτυχε" να υπερασπιστεί τους πιστούς του στην κρίσιμη ώρα; Μα φυσικά η Αριστερά. Σ' αυτό συμφωνούν όλοι, και πρώτοι από όλους οι αριστεροί.

Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί απέτυχε ο "θεός" της Αριστεράς. Γιατί κανείς δεν την παίρνει πια σοβαρά ως "μεγάλο Άλλο", τον μεσσία που θα λυτρώσει το λαό, τον απονομέα δικαιοσύνης, τον τιμωρό των αδίκων; Γιατί, με άλλα λόγια, δεν επενδύει κανείς σοβαρά φαντασιακά επάνω της; Γιατί μόνο με μια τέτοια φαντασιακή επένδυση είναι εφικτή και η αυτο-επικύρωση της αλλιώς ανύπαρκτης δύναμης του ατόμου, της δικής του εξόδου από την προσωπική παράλυση και παράδοση.

Υπάρχουν πάρα πολλές απαντήσεις σ' αυτό το ερώτημα, αλλά σήμερα θέλω να εστιαστώ σε μία. Ας την θέσω με την μορφή ερώτησης: 

Ποιος φοβάται σήμερα την Αριστερά; 

Σίγουρα όχι αυτοί που λένε ότι για την κρίση φταίνε αυτοί που εξαναγκάζονται (από κυβερνήσεις που οι ίδιοι εξέλεξαν) να πληρώσουν το κόστος της με την υγεία, την παιδεία και την απασχόλησή τους. Σίγουρα όχι αυτοί που προτείνουν να εκχωρηθούν κομμάτια των χρεωμένων χωρών μέχρι να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Σίγουρα όχι αυτοί που διαπομπεύουν ως κύριο υπεύθυνο πολιτικές δυνάμεις που δεν κυβέρνησαν, και που δεν κυβέρνησαν γιατί θεωρήθηκαν εκ των προτέρων ανίκανες να διαχειριστούν την οικονομία με τρόπο "υπεύθυνο", δηλαδή με τον τρόπο που την διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις που προήδρευσαν της πτώχευσης και που σήμερα συντονίζουν τον κατατεμαχισμό του εθνικού και κοινωνικού κράτους.

Βασικά, την Αριστερά δεν την φοβάται κανείς. Και ακριβώς επειδή δεν την φοβάται, δεν φοβάται και την ικανότητα σκόρπιων, εγκλωβισμένων ατόμων να βρουν την συγκολλητική εκείνη ουσία που θα τους επιτρέψει να εκμεταλλευτούν στοιχειωδώς το μοναδικό όπλο που έχουν ως εκμεταλλευόμενοι, το μοναδικό όπλο που είχαν ποτέ οι εκμεταλλευόμενοι: την ασταμάτητη δύναμη της απόλυτης αριθμητικής πλειοψηφίας όταν αυτή αναγνωρίζει και συγκροτεί τον εαυτό της ως τέτοια.

Και έρχεται το δεύτερο ερώτημα: Γιατί δεν φοβάται κανείς την Αριστερά; Για πολλούς λόγους, βέβαια, αλλά επίσης για αυτόν: γιατί σύσσωμη η ευρωπαϊκή Αριστερά, από την εποχή των αποκαλύψεων των εγκλημάτων του σταλινισμού και μετά, θεώρησε ότι βασικός της στόχος πρέπει να είναι να μην δημιουργεί τον φόβο. Να το πούμε πιο απλά: γιατί η ίδια η Αριστερά πάλεψε με χίλιους δυο τρόπους να πετύχει να μην την φοβάται κανείς. Η κρατική τρομοκρατία του ολοκληρωτισμού καταδικάστηκε στο πυρ το εξώτερο. Το ίδιο και η ακροαριστερή τρομοκρατία του αντάρτικου πόλεων. Το ίδιο και κάθε ιδέα που θεωρήθηκε ότι θρέφει ή νομιμοποιεί τη μία ή την άλλη. Το ίδιο και οι δυναμικές συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις. Το ίδιο και η ιδέα της δικτατορίας του προλεταριάτου. Το ίδιο και ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός. Το ίδιο και η απόρριψη του κοινοβουλευτικού ιδεώδους. Το ίδιο και η άρνηση των κανονιστικών πλαισίων του αστικού δικαίου.

Τι έμεινε; Έμεινε μια αριστερά "όμορφων ψυχών", που θα λεγε ο Χέγκελ, μια αριστερά συμπαθών, καλλιεργημένων και ευαίσθητων ανθρώπων με τους οποίους κάθε πολυεκατομμυριούχος θα ήθελε να παντρέψει την κόρη του και --σπανιότερα ίσως-- το γιό του. Έμεινε μια αριστερά η οποία περίμενε --και έχει κάθε διάθεση να συνεχίσει να περιμένει-- να της δώσει κάποιος τα κλειδιά του κράτους στο χέρι, έτσι ρε αδερφέ, για να μπορέσει και αυτή να αποδείξει σε όλους τους καχύποπτους συντηρητικούς πόσο πραγματικά ακίνδυνη είναι, πόσο συμβατή είναι τελικά με τον κόσμο τους, πόσο δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να κάνει ζημιές σε κανένα, πόσο το μόνο που θέλει, το μόνο που μπορεί να φανταστεί, είναι να χορογραφήσει ένα κόσμο κατά τι πιο συμπαθή, καλλιεργημένο και ευαίσθητο, δηλαδή ένα κόσμο κατ' εικόνα και ομοίωσιν του ιδανικού ειδώλου της στον καθρέφτη. 

Έμεινε μια αριστερά "Φώτης Κουβέλης" --και ποιος θα μπορούσε να προσάψει κάτι κακό σε έναν άνθρωπο τόσο αξιοπρεπή, τόσο τζέντλμαν, τόσο πράο και τόσο καλλιεργημένο; Φυσικά κανείς. Δεν έχει τίποτε μεμπτό ως άνθρωπος ο Φώτης Κουβέλης. 

Εκτός, ας πούμε, αν σε λένε Χομπς και θεωρείς ότι ο τρόμος είναι βασικό και συστατικό στοιχείο της κολλητικής εκείνης ουσίας που φτιάχνει την πολιτική τάξη. Ή Λα Μποεσί, και πιστεύεις το ίδιο, αλλά γιατί επιδιώκεις την ανατροπή της πολιτικής τάξης. Ή Μακιαβέλλι, και θεωρείς ότι η πολιτική δεν αφορά σε τίποτε τη σφαίρα της ατομικής ηθικής αλλά την μετουσίωσή της, συχνά δια της βίας, σε πολιτική ηθική. Ή Λένιν, και θεωρείς τη βία της αποφασιστικής σύγκρουσης χίλιες φορές προτιμότερη από τον διαρκή ακήρυκτο εμφύλιο σε εξαθλιωμένους κολίγους. Ή Σμιτ και θεωρείς ότι χωρίς τον συγκροτητικό πόλο του εχθρού δεν υπάρχει δυνατότητα για πολιτική. Ή τέλος πάντων, αν είσαι κάποιος που να έχει κάποια σχέση με τον χώρο που λέγεται πολιτική σκέψη που να ξεπερνά την φαεινή ιδέα ότι οι κοινωνίες κινούνται σε μια γραμμική κατεύθυνση προόδου της οποίας ηγείται το ασώματο Πνεύμα του εθελοντικού και συναινετικού πεφωτισμού όλων.

Από αυτή λοιπόν την Αριστερά, την Αριστερά που έγινε αποδεκτή στον ίδιο της τον εαυτό στη βάση της πλήρους της αποκόλλησης από κάθε ενδεχόμενο του να προκαλέσει φόβο, είναι φυσικό να μην περιμένει κανείς ότι θα φοβίσει αυτούς τους ολίγους πλην όμως λαλίστατους που καθημερινά τρίβουν στην μούρη της πλειοψηφίας την αδυναμία της να αντιδράσει, εγκαλώντας την ότι δεν έχει αντι-προτάσεις, λες και σταματάς αυτόν που σου κλέβει το σπίτι με "προτάσεις" για το τι άλλο θα μπορούσε να κάνει με τον χρόνο του, ή λες και οι συντριπτικές ανισότητες στην κατανομή του πλούτου και στην κατανομή των οικονομικών ευθυνών για την πτώχευση του κράτους ήταν ποτέ αποτέλεσμα συζήτησης στρογγυλής τραπέζης ή ενδελεχών διαβουλεύσεων και όχι απλής αρπαγής δια της βίας --βίας πρωτογενούς, αλλά και της δευτερογενούς εκείνης βίας που μόνο το χρήμα κάνει εφικτή: την βία του να εξαναγκάζεις τον άλλο στη δουλεία, την υποτέλεια, την υποταγή χωρίς καν να τον ακουμπάς, χωρίς να τον απειλείς με τίποτε απολύτως εκτός από τις συνέπειες της "φύσης των πραγμάτων", της "τάξης του κόσμου", της "ελεύθερης αγοράς." Σήμερα, η ζωή της πλειοψηφίας ρημάζεται μπροστά στα μάτια της από φορείς που, όταν δεν είναι απασχολημένοι με το να βουτούν τα έπιπλα και τα κουζινικά, ρωτάνε περιπαικτικά "μα, γιατί διαμαρτύρεστε; Έχετε κάποια άλλη ολοκληρωμένη πρόταση να καταθέσετε;"

Η Αριστερά που ενέπνεε φόβο και τρόμο είχε μια άλλη πρόταση, και ήταν μια πρόταση τόσο πειστική στη βία που υπέσχετο που για να την κρατήσουν μακριά απ' την πόρτα τους, τα δυτικά κράτη ανέχτηκαν τα εργατικά συνδικάτα, υιοθέτησαν αδιαμαρτύρητα τον κεϋνσανισμό και επένδυσαν στο κράτος πρόνοιας. Το καταστροφικό πρόβλημα ήταν ότι αυτή η Αριστερά δεν περιορίστηκε καθόλου στο να εμπνέει τον φόβο και τον τρόμο στους αντιπάλους της. Τον ενέπνευσε ακόμη περισσότερο στους ίδιους της τους υποστηρικτές, στον ίδιο εκείνο λαό εκ μέρους του οποίου ανέλαβε να εμπνεύσει τον φόβο. Και έτσι όχι μόνο αιματοκύλισε αυτούς που θα έπρεπε να προστατεύσει, αλλά κάνοντάς το, τους άφησε να εγκαταλείψουν στο τέλος τον εαυτό τους σε όσους τους περίμεναν από την άλλη πλευρά του φράχτη με εξίσου άγριες --διαφορετικού είδους αγριότητας, βέβαια-- διαθέσεις. 

Όμως είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να προβληματίζεσαι για το πώς θα καταφέρεις να ελέγξεις την πολιτική κατεύθυνση του τρόμου από το να παραιτείσαι από κάθε πολιτική διεκδίκησή του ως συναισθήματος, αφήνοντας ουσιαστικά το μονοπώλιό του σε αυτούς που γνωρίζουν πώς να τρομοκρατούν χωρίς να τρομοκρατούν δια των όπλων (εκτός αν χρειαστεί, και συχνά-πυκνά χρειάζεται και αυτό). 

Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να καταγγέλεις τη στροφή του κομμουνιστικού τρόμου πάνω στην ίδια τη λαϊκή βάση από το να αποκηρύσσεις τον κομμουνισμό ως απαράδεκτα, βδελυρά τρομοκρατικό, σαν να όφειλε να είναι ζήτημα κοινής συναίνεσης η ανατροπή της ισχύος και του πλούτου από τους ανίσχυρους και φτωχούς. 

Είναι, τέλος, πολύ διαφορετικό πράγμα να αντικαθιστάς την κριτική στην τρομοκρατία κάθε εξουσίας, από το να εξισώνεις την προληπτική έλλειψη ισχύος, συμπεριλαμβανομένης της ισχύος που είναι απαραίτητη για την αυτοπροστασία, με το ηθικό πεπρωμένο της Αριστεράς. 

Σε μια Αριστερά που συνεχίζει να λέει "αφεθείτε να βιαστείτε, γιατί η εναλλακτική λύση είναι, μας το έμαθε το τραυματικό παρελθόν, να μεταμορφωθείτε εσείς σε βιαστές, και αυτό δεν θα είναι για καλό σας" είναι πολιτική πράξη το να κωφεύεις. Για μια Αριστερά που θέλει να έχει λόγο, και λόγο ο οποίος να ακούγεται όπως ακούγεται ο λόγος κάθε δυνάμει κυρίαρχου, είναι απαραίτητη μια επανεξέταση της σχέσης της με τον τρόμο. Το να φτάσεις να σε φοβάται πραγματικά μια ουσιαστικά ισχνότατη μειοψηφία δεν είναι απλώς ένα αναπόφευκτο τίμημα της απόφασης του να κάνεις πολιτική αντί για διαλέξεις περί υψηλόφρονων ιδανικών στα σύγχρονα ομόλογα των ομίλων φιλανθρώπων κυριών του 19ου αιώνα· είναι ο μόνος τρόπος να βοηθήσεις την εγκατελειμμένη, σκόρπια πλειοψηφία που έχει βυθιστεί στον τρόμο να σταματήσει να φοβάται και να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να πετύχει το στοιχειώδες: να υπερασπιστεί την επιβίωση και την αξιοπρέπειά της.

RD (Αντώνης)
Εικόνα: Το ένταλμα εκτέλεσης του βασιλέως Καρόλου του Πρώτου, 1649.
ninfield.files.wordpress.com

29 σχόλια:

RDdemos είπε...

ενδελεχών διαβουλεύσεων και όχι απλής αρπαγής δια της βίας --βίας πρωτογενούς και της δευτερογενούς εκείνης γίας--->βίας

Όλως τυχαίως άκουγα το εξής στο CD player, και το θεώρησα καλό σάουντρακ για το κείμενο [ιδιαίτερα το τρίτο μέρος 3/3]

Olivier Messiaen - Et Exspecto Resurrectionem Mortuorum

http://www.youtube.com/watch?v=BCMcYBGXMcQ

http://www.youtube.com/watch?v=jxx1srtitsA&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=ybG9Fq9idWo&feature=related

Greek Rider είπε...

Το πιο απολαυστικό και πειστικό για μένα κείμενο που έχω διαβάσει στο blog σου.

Ξέρεις είναι πολλά πράγματα που φοβόμαστε να πούμε ακόμη και στα blogs.

RDdemos είπε...

Η Humanité είχε σήμερα ανταπόκριση από τα πηγαδάκια στο Σύνταγμα (οι μεν, και οι δε). --- Για την Μπετενκούρ το ζήτημα είναι σοβαρό γιατί εμπλέκεται η σύζυγος του Υπουργού Εργασίας, που θέλει να περάσει το νέο ασφαλιστικό. --- Για το PCF, προς το παρόν δε βλέπω τίποτε χειροπιαστό.

vripol είπε...

Αντώνη, αν δεν κάνω λάθος, η απομυθοποίηση του μεγάλου Άλλου, της Αριστεράς, δεν διορθώνεται με την ματατροπή της σέ έναν άλλον μεγάλον Αλλον, που με τό ίδιο άνομα, αλλά με αναγομωμένο το συμβολικό του περιεχόμενο (point de capiton δεν τό λέει ο Λακάν;) θα αναπέπταται φενακίζοντας εκ νέου τα πλήθη...

Αντωνης είπε...

Επί του παρόντος, φίλε vripol, αυτό που πέτυχε η απομυθοποίηση του μεγάλου Άλλου της Αριστεράς είναι η μυθοποίηση, από την ΙΔΙΑ την Αριστερά, του ΑΛΛΟΥ μεγάλου άλλου που λέγεται κεφάλαιο.

Οι απομυθοποιήσεις, βλέπεις, δεν γίνονται σε εργαστηριακό κενό. Γίνονται σε υπαρκτές κοινωνίες με πραγματικούς συσχετισμούς.

What is to be done?

Μπορούμε να πιστέψουμε πραγματικά ότι υπάρχει πολιτική που να μην χρησιμοποιεί τον φόβο σήμερα; Μπορούμε να πιστέψουμε ότι χωρίς τον φόβο είναι δυνατόν να σταματήσει το μονότερμα του κεφαλαίου; Από τι θα σταματήσει; Από συναίσθημα αυτοσυγκράτησης; Διάβασες το κείμενο στο οποίο παραπέμπω και στο οποίο αναφέρεται ότι οι επενδυτικοί σύβουλοι ΞΑΝΑΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ την ανάληψη ρίσκων, δηλαδή μια απ' τα ίδια; Γιατί αλλιώς, λέει, δεν βγαίνει αρκετό κέρδος;

RDdemos είπε...

@vripol
«η απομυθοποίηση του μεγάλου Άλλου»

Ποιος ακριβώς διαδίδει ότι ο Λακάν απομυθοποίησε τον μεγάλο Άλλο; Πότε το συμβολικό απέκτησε «μυθική» διάσταση;

Αντωνης είπε...

@RDDemos: Κανείς, εφόσον τόσο η συμβολική όσο και η φαντασιακή διάσταση είναι απαραίτητες στην πολιτική και κοινωνική συγκρότηση ("έθνος", "κοινότητα", "τάξη", κλπ). Εκτός αν νομίζουμε ότι υπάρχει βιώσιμη πολιτική που να έχει άμεση και διαρκή πρόσβαση στο Πραγματικό.

celin είπε...

Aντωνη,συμφωνω με οσα λες οπως γινεται συνηθως,
μια επισημανση,
το ζητουμενο δεν ειναι να φοβηθει το Καθεστως την Αριστερα.
Το ζητουμενο ειναι να την εμπιστευτει ο κοσμος κ να την ψηφισει.
Αν γινει αραγε το ενα,θα συμβει κ το αλλο?Αν η Αριστερα συμπεριφερθει ετσι ωστε να αρχισει να τη φοβαται το Καθεστως,θα εχει θεσει τις προυποθεσεις για να ψηφιστει απο τον κοσμο?
Η μηπως φοβηθει, μαζι με το Καθεστως,κ ο κοσμος κ συντηρητικοποιηθει ακομα περισσοτερο?

Εγω πιστευω οτι σα λαος της Δυσης,εχουμε εκφυλιστει,εχουμε χαλβαδοποιηθει κ χεζομαστε πανω μας μολις ακουσουμε για αλλαγες/εξεγερσεις.
Αυτο ηταν το κατορθωμα του καπιταλισμου,να μιλησω κ λιγο συνωμοσιολογικα,ο τελικος σκοπος του.
Να μας κανει χεστες,λαπαδες κ ανικανους για οποιαδηποτε αντισταση.Με καθε πλασμα τηλεοραση,
με καθε τριτο αμαξι στην οικογενεια,
με καθε δορυφορικο καναλι,
με καθε χιουγκο μπος κουστουμι
,με καθε δειπνο στα friday's k στα applebees,
γινομασταν τζανκι της καταναλωσης.Εκφυλιζομασταν.Παραδοθηκαμε στη τρυφηλοτητα,στην καλοπεραση,στον λαπαδισμο.

Κ οπως τα κανονικα τζανκι ειναι αδυναμα κ εξαρτημενα κ ανικανα να σκεφτουν ορθολογικα,
ετσι κ εμεις τωρα,
ειμαστε ανικανοι να αντισταθουμε σε αυτο που συμβαινει.

Εννοειται οτι η Αριστερα εχει ευθυνες κ δε ξερει τι της γινεται.Αλλα δε φταινε τα κομματα.Κ ολα σωστα να τα επραττε,παλι τα ιδια θα συνεβαιναν.
Αν δε συμβει κατι απροσδοκητο,φτανω στο τραγικο συμπερασμα-με το οποιο αυριο παιζει να διαφωνησω για να μη παραδωθω ολοσχερως στον κυνισμο-
οτι το παιχνιδι τελειωσε.
Ηττηθηκαμε απο τον καπιταλισμο

RDdemos είπε...

@celin
«Η μηπως φοβηθει, μαζι με το Καθεστως,κ ο κοσμος κ συντηρητικοποιηθει ακομα περισσοτερο?»

Συνιστώ ν' ακούσεις το τρίτο μέρος από έργο του Μεσσιάν για ψυχική κάθαρση.

Όσο για την (αντ)επίθεση του φιλελευθερισμού, ήταν αναμενόμενη και απολύτως προβλέψιμη.

@antonis re:vripol
O vripol έθεσε το θέμα ως δίλημμα που η σώφρονα επίλυση του επιβάλλει την παραίτηση.

Αντωνης είπε...

"Aντωνη,συμφωνω με οσα λες οπως γινεται συνηθως,
μια επισημανση,
το ζητουμενο δεν ειναι να φοβηθει το Καθεστως την Αριστερα.
Το ζητουμενο ειναι να την εμπιστευτει ο κοσμος κ να την ψηφισει."

Celin, είσαι σίγουρος ότι αυτά είναι δυο διαφορετικά ζητούμενα;

Είσαι δηλαδή σίγουρος ότι είναι εφικτό να εμπιστευτείς μια αριστερά που δεν φοβίζει κανένα; Μα, πώς θα σε προστάτεψει τότε από αυτούς που φοβίζουν εσένα;

Αντωνης είπε...

RDDemos: Απλώς λέω (συμφωνώντας με αυτό που παρατήρησες) ότι δεν υπάρχει πουθενά στον Λακάν η ιδέα ότι μπορείς να απεμπλακείς από το φαντασιακό ή το συμβολικό. Είναι απαραίτητα τόσο για την διαβίωση σου στην κοινωνία και τις σεξουαλικές σου σχέσεις όσο και για την πολιτική σου ζωή.

Άλλο πράγμα η απόσταση από το συμβολικό ή το φαντασιακό --απόσταση η οποία ουσιαστικά δεν διασφαλίζεται παρά με τον συνεχή τονισμό των χασμάτων ανάμεσα στα μέρη της τριάδας-- και άλλο η "απελευθέρωση" από αυτά. Ο Λακάν δεν είναι ούτε Φόυερμπαχ ούτε Στίρνερ.

RDdemos είπε...

Γιατί ο celin νομίζει ότι το κοινοβουλετικό «ναι» είναι το ζητούμενο στην παρούσα στιγμή; Κοτζάμ Μπέης μιλάει για Συντακτική Βουλή και ανατροπή!

celin είπε...

rddemos,
σε ευχαριστω για τη προταση,αλλα περα απο ποπ κ ροκ μουσικη,δυσκολα μπορει να με αγγιξει αλλη μουσικη,ουτε καν τον γνωριζω τον Μεσσιαν!Παντως τη προηγουμενη σου προταση την ειχα ακουσει με ευχαριστηση,συγκλονιστικη η Ντιαμαντα Γκαλας!

"Γιατί ο celin νομίζει ότι το κοινοβουλετικό «ναι» είναι το ζητούμενο στην παρούσα στιγμή; Κοτζάμ Μπέης μιλάει για Συντακτική Βουλή και ανατροπή!"

Ο Μπεης ο ακαδημαικος?Εφαγα τα χρονια μου διαβαζοντας πολιτικη δικονομια!!Μιλησε για συντακτικη συνελευση?Μπραβο του.
Αλλα για να γινω κατανοητος,
δεν θεωρω μονο ζητουμενο το κοινοβουλευτικο ναι.
Το θεωρω ως τη μοναδικη λυση,
ως το μονο ευκταιο,
δεν υπαρχει τιποτα αλλο που μπορουμε να ελπιζουμε.
Ποιος να εξεγερθει Δημο?κυκλοφορω στην αγορα κ τα βλεπω.Ολοι ειναι-ειμαστε-χεσμενοι πατοκορφα.
Ποιος θα βγει μπροστα?ποιος θα ηγηθει?
Η μονη ρεαλιστικη προοπτικη ειναι η ψηφος στα κομματα της Αριστερας.
Μακαρι να κανω λαθος.Αλλα τα υπολοιπα περι Συντακτικων Συνελευσεων
-απο ποιους?κ ο Θεοδωρακης το προτεινε!Θα βγει ο Μικης μπροστα?-
μου φαινονται εξωπραγματικα.
Επαναλαμβανω,μακαρι να κανω λαθος.

celin είπε...

Aντωνη,
εγραψα παραπανω,

"το ζητουμενο δεν ειναι να φοβηθει το Καθεστως την Αριστερα.
Το ζητουμενο ειναι να την εμπιστευτει ο κοσμος κ να την ψηφισει.
Αν γινει αραγε το ενα,θα συμβει κ το αλλο?Αν η Αριστερα συμπεριφερθει ετσι ωστε να αρχισει να τη φοβαται το Καθεστως,θα εχει θεσει τις προυποθεσεις για να ψηφιστει απο τον κοσμο?
Η μηπως φοβηθει, μαζι με το Καθεστως,κ ο κοσμος κ συντηρητικοποιηθει ακομα περισσοτερο?"

Δεν ηταν διαπιστωσεις αυτα αλλα ερωτηματα.Συμφωνω οτι η Αριστερα πρεπει να γινει πιο αιχμηρη,συμφωνω οτι πρεπει να βγει στα κεραμιδια κ να αφησει τα σαλονια κ τις Κουβελικες συμπεριφορες,
να το επεκτεινω κ αλλο?
Αν δε βγουν Ελληνες Σεν Ζυστ να αρχισουν να αγορευουν για τους αποκεφαλισμους πολιτικων ουρλιαζοντας
"ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ",
δυσκολα μπορει κατι να αλλαξει.

Ομως ειναι εφικτο αυτο?Διαφωνεις με οσα εγραψα παραπανω οτι εχουμε βυθιστει στον κυνισμο κ το φοβο κ στη τρυφηλοτητα που απορρεει απο τη μετατροπη μας σε Καταναλωτες?
Τον ιδιο τον Ροβεσπιερο κ τον Σεν Ζυστ να ανασταιναμε κ να τους φερναμε να εξεγερθουν,
οι ιδιοι εμεις θα τους απορριπταμε,γιατι προτιμαμαε τα σιγουρα του Γιωργακη.
Ελπιζω να γινεται κατανοητο οτι δεν επιχαιρω με αυτο.Αντιθετα το θεωρω καταντια κ δυστυχια.
Για αυτο καταληγω στο "ψηφο στην Αριστερα κ ο Θεος βοηθος"
Γιατι αυτο μονο πιστευω οτι εχει ρεαλιστικα καποιες πιθανοτητες να συμβει.
Κ μετα βλεπουμε.
Οχι οτι το Καθεστως βεβαια θα παραδοθει,αγωνες θα γινουν,δε τους γλυτωνουμε.
Αλλα θα ειναι διαφορετικα με την επισφραγιση της ψηφου κ της δημοκρατικης νομιμοποιησης που θα απορρεει εξ αυτης.

RDdemos είπε...

@celin από demos ως Ιερεμίας

Η πολιτική που εφαρμόζεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αυτή τη στιγμή αποτελεί το μεγαλύτερο συστημικό ρίσκο που έχει αναληφθεί για δεκαετίες (η Θάτσερ εν συγκρίσει ήταν τέρας σωφροσύνης). Κοινώς, όχι μόνο κατά τον οίκο αξιολόγησης Demos, οι πιθανότητες διάλυσης της ζώνης είναι πολύ υψηλές, αλλά σύντομα θα τρίβεις τα μάτια σου με την αλλοφροσύνη των κυβερνούντων.

celin είπε...

αμην κ ποτε!
κ οποιος μου απαντησει,
"ΑΣΕ ΤΑ ΑΜΗΝ Κ ΠΟΤΕ Κ ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΕΥΧΟΛΟΓΙΑ K ΓΙΝΕ ΠΙΟ ΕΝΕΡΓΟΣ"
θα του απαντησω,εκαστος εφ'ω εταχθη!Εγω αν εχω κατι,ειναι τα λογια μου.Κ μεσα απο το μπλογκ μου προσπαθω να κινητοποιησω τους λιγους που με τιμαν με τις επισκεψεις τους.
Αυτο μπορω να κανω,αυτο κανω.

Αντωνης είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Αντωνης είπε...

Φίλε Σελίν,

Κατ' αρχάς, κάνω το κατά δύναμιν για να αποφεύγω κρίσεις ανθρωπολογικές, δηλαδή κρίσεις που αφορούν τις συλλογικές έξεις και εφέσεις. Γιατί, το έχω ξαναγράψει στο παρελθόν και το έχει παρατηρήσει ο Μπαντιού: ο τελευταίος άνθρωπος που περίμενε ο αποικιοκράτης να ξεσηκωθεί ήταν η υπηρέτρια και ο υπηρέτης της φυτείας. Ο τελευταίος λαός που αναμενόταν να κάνει επανάσταση ήταν ο επί χιλιετίες δεσποτικά κυβερνημένος λαός της Κίνας. Εϊναι μάταιο να εκφέρεις κρίση για τις πολιτικές διαδικασίες πάνω σε ανθρωπολογικά δεδομένα.

Τώρα, περί Σεν Ζυστ, κλπ. Ας μην καθορίζουμε εκ των προτέρων τη μορφή του τρόμου κόντρα στον τρόμο. Οι μορφή αυτή δεν είναι ενός τύπου ιστορικά. Ο τρόμος των Ιακωβίνων δεν είναι ο τρόμος της Κομμούνας, που δεν είναι ο τρόμος του Λένιν, που δεν είναι ο τρόμος του Στάλιν, που δεν είναι ο τρόμος της Πολιτισμικής Επανάστασης, που δεν είναι ο τρόμος της Μπάαντερ Μάινχοφ.

Για να είμαι απόλυτα ξεκάθαρος: δεν προτείνω καμμία επιστροφή σε κανένα ήδη χρησιμοποιημένο είδος τρόμου, δεν πιστεύω ότι είναι είτε εφικτό είτε χρήσιμο. Προτείνω εκ νέου εφεύρεση του τρόμου κόντρα στον τρόμο. Τι μορφή μπορεί να έχει αυτός; Ας δώσω ένα παράδειγμα του τι έχει ήδη συμβεί: οι κινητοποιήσεις και δράσεις του ΠΑΜΕ τρόμαξαν πολλούς, πάρα πολλούς. Σε όλα τα κομμάτια του πολιτικού φάσματος, περιλαμβανομένων αυτών της αριστεράς. Δεν ήταν αιματηρές, δεν είχαν θύματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν αποτελεσματικές. Δεν λέω αυτό. Σημαίνει απλά ότι έδειξαν ότι υπάρχει δυνατότητα πολιτικής διέκδικησης του τρόμου που δεν είναι αυτό που συνήθως φαντάζεται ο εθισμένος στις αντικομμουνιστικές φαντασιώσεις άνθρωπος.

Άλλο παράδειγμα: αναδημοσίευσα παλιότερα κείμενο του Ροϊδη Εμμονές σχετικά με το κράξιμο και τον προπηλακισμό διαφόρων πρωταγωνιστών του μεγάλου φαγοποτιού από ανθρώπους στο δρόμο, στην παραλία, ακόμα και σε νυχτερινά μαγαζιά. Με την αυστηρή έννοια της λέξης, πρόκειται περί τρομοκρατικών ενεργειών, ενεργειών που είχαν ως στόχο να τρομοκρατήσουν τους εν λόγω πολιτικούς. Η Γενική Απεργία είναι ένα άλλο μέσο τρόμου. Δεν μπορεί να υπάρξει αριστερή πολιτική υπό τις παρούσες συνθήκες χωρίς την εξέταση τέτοιου είδους μέτρων αυτοάμυνας.

Εκτός αν θεωρεί κανείς, όπως είπα και πιο πάνω, ότι αυτοί που λένε στους όλο και πλουσιότερους "ξανακάντε το ίδιο που κάνατε πριν το 2007! Ρίξτε κι άλλα λεφτά στις ριψοκίνδυνες επενδύσεις!" δίνουν την παραμικρή δεκάρα για την φυσική επιβίωση του συνταξιούχου ή την οδοντιατρική περίθαλψη των παιδιών σου ή το θα έχεις δουλειά. Αν νομίζει ότι το σύστημα θα αυτορυθμιστεί, εάν πιστεύει σε αυτό όπως καλή ώρα ο "πρώην σύντροφος" Ανδρουλάκης, τότε δεν έχει κανένα λόγο να ασπαστεί αυτό που θεωρώ απαραίτητο όχι για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας αλλά για την στοιχειώδη αυτοπροστασία της.

RDdemos είπε...

Αντώνη επέλεξε από

http://bloggerstop.net/2009/01/add-smiliey-emotions-to-bloggerblogspot.html

http://mltan100.blogspot.com/2008/02/use-emoticon-on-blogger-blog.html

για να τα δοκιμάσω αργότερα στο Html edit

Αντωνης είπε...

Τα πρώτα νομίζω Δήμο.

celin είπε...

Oson αφορα τις κινητοποιησεις του ΠΑΜΕ,οφειλω να σου πω οτι σε μια συζητηση στον greek rider εξεφρασα τις επιφυλαξεις μου κατα ποσον ωφελουν πραγματικα τη χωρα,λεγοντας οτι καθε ευρω που μπαινει στη χωρα απο τουριστα,ειναι πολυτιμο.

Πιθανον αυτο να λεγεται αυτοαναιρεση η λεκτικη κωλοτουμπα,
πιθανον να οφειλεται στη συγχυση που ολοι λιγο πολυ βιωνουμε κ δε ξερουμε τι να πρωτοπιστεψουμε,
πιθανον να οφειλεται στη προπαγανδα του Καθεστωτος,του Σκαι κτλ,
πιθανον να υπαρχουν υπολειμματα πιστης στην αστικο κοινοβουλευτισμο που πρεπει συντομα να ξεριζωθουνε απο ολους μας κ να αρχισουμε να σκεφτομαστε εξω απο τα ιδεολογικα κουτακια που μας εχουν επιβαλλει με μετα-γκαιμπελικες μεθοδους.

Απλα το σημειωνω εδω γιατι θελω να ειμαι εντιμος κ ειλικρινης απεναντι σου.

Οσον αφορα τα υπολοιπα,φιλε,καταλαβαινω τι εννοεις.
Κ δε μπορω παρα να συμφωνησω με την
"εκ νέου εφεύρεση του τρόμου κόντρα στον τρόμο."
Τωρα στο ερωτημα τι μορφη θα εχει αυτος,ισως η αναγκη μας οδηγησει να βρουμε κ να ορισουμε συντομα τη μορφη του.
Καλα κανεις κ "αποφεύγεις κρίσεις ανθρωπολογικές, δηλαδή κρίσεις που αφορούν τις συλλογικές έξεις και εφέσεις"
γιατι τετοιες κρισεις εξ'ορισμου,εχουν το στοιχειο της υπερβολης κ της βιαστικης,μη εγκυρης αντιμετωπισης των πραγματων,δεν ειναι συνηθως ορθες τετοιου ειδους γενικευσεις σα τις δικες μου προηγουμενως κ το αυριο παντα εχει τον τροπο του να τις ανατρεπει
[οπως σημειωνεις για τον αποικιοκρατη κ την υπηρετρια]
Απλα εγω εξεφρασα αυτο που διαισθανομαι κ βλεπω.Αλλα σιγουρα αυτο που ερχεται,δεν μπορω να το προβλεψω

celin είπε...

Kατι ασχετο,διαβαζω τελευταια ενα σπανιο-νομιζω- βιβλιο που εχω στη κατοχη μου,λεγεται ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ,
απο την ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΣΣΔ,ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ,μεταφραση ΓΙΑΝΝΗ ΙΜΒΡΙΩΤΗ,
εκδοση του 1961!!
Πραγματικος θησαυρος!!

γεράκι είπε...

Μπράβο. Απλά μπράβο. Και όχι για να το πάρεις πάνω σου όπως κάνουν πολλές περσόνες που γράφουν ένα κείμενο και μετά απολαμβάνουν τους καρπούς της μικροεξουσίας τους. Αλλά μπράβο, γιατί είσαι ένας από αυτούς που έχει τα κότσια να βγεί στην επιφάνεια, να πάρει μια βαθειά ανάσα και να ξανακατέβει στον πυθμένα και να τη μοιράσει σε όλους εμάς που νομίζουμε ότι έχουμε πιάσει τον παπά από τ' αρχίδια.

Κάτω οι -ισμοί. Κάτω τα επίθετα. Ζήτω τα ουσιαστικά. Ζήτω η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Καλή συνέχεια.

γ.

Αντωνης είπε...

@Celin: Το ΠΑΜΕ το ανέφερα για το "λόγου χάριν" όπως φυσικά θα είδες, όχι γιατί με ενδιαφέρει να το προωθήσω ως μοντέλο. Νομίζω/ελπίζω ότι μπορούμε να βρούμε και διαφορετικούς τρόπους ως κοινωνία.

Έγινε προ μηνών ολόκληρο σούσουρο γιατί κάποιοι πέταξαν αυγά στον Μανδραβέλη. Ε, συγνώμη, και ο Μανδραβέλης πετάει αυγά σε πολλούς, αυγά που λένε "καταργήστε το ΚΚΕ" π.χ. Τι κάνει περισσότερη ζημιά, πολλές φορές αναρωτιέμαι. Έχουμε μια κατάσταση που από τη μία μιλά με όρους έκτακτης ανάγκης για συνταγματική παρέκκλιση και από την άλλη τσιρίζει ότι θίγεται η φυσιολογική λειτουργία της δημοκρατίας από ακραία στοιχεία. Πήρε το 1% και τα παπαγαλάκια του τον Καντ--"Σκέψου ό,τι νομίζεις, αλλά ΥΠΑΚΟΥΣΕ!" και έχει βάλει τον εαυτό του στη θέση του κατηγορηματικού προστάγματος, της υπερβατικής αρχής του δικαίου. Αυτή είναι η φυσιολογική λειτουργία της δημοκρατίας;

celin είπε...

οxi φυσικα,δεν ειναι η φυσιολογικη λειτουργια της Δημοκρατιας αυτη κ πρεπει να ειναι καποιος πολυ αφελης η Καθεστωτικος για να πιστεψει οτι αυτη ειναι η φυσιολογικη λειτουργια της δημοκρατιας,
"φιλελευθερη ολιγαρχια" ονομαζε το πολιτευμα ο Καστοριαδης αν κ νομιζω οτι αν ζουσε ακομα,θα ειχε βρει αλλη ονομασια,πολυ πιο δηκτικη.
O
Κ να πω οτι εγω προσωπικα,ανεξαρτητως του ποια ειναι η αληθεια για τους αποκλεισμους στα λιμανια,στο χω ξαναπει οτι κλινω προς το ΚΚΕ.Μαλλον εκει θα πεσει η επομενη ψηφος μου.Κ για να συνδεσω αυτο μου το σχολιο με τα προηγουμενα εδω,
νομιζω οτι αν φοβαται κατι το Καθεστως,αυτο ειναι το ΚΚΕ.
Τους υπολοιπους τους εχουν για οδοντοκρεμα,μολονοτι εκτιμω κ τον Τσιπρα,κ πολλα στελεχη του ΣΥΡΙΖΑ[αλλα κ τον Αλαβανο,ο οποιος ισως να εκφφραζει περισσοτερο απο οποιονδηποτε αλλον Ελληνα Πολιτικο τις ιδεες του Μπαντιου στην ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ,θυμαμαι οτι στο βιβλιο αυτο ο Μπαντιου απορριπτει την ιδεα για ενα κομμουνιστικο κομμα να μετεχει στο Κοινοβουλιο κ να χρηματοδοτειται.Νομιζω οτι στον δεκαλογο του Αλαβανου που ειχες αναρτησει,ελεγε τα ιδια κ αυτος!]

Δημήτρης είπε...

Αντώνη, νομίζω ότι αυτό ένα από τα σημαντικότερα κείμενά σου. Και ποιο καλύτερο παράδειγμα "νέου τρόμου" μπορεί κανείς να βρει από τον Δεκέμβρη; Ο Δεκέμβρης ΤΡΟΜΑΞΕ ακριβώς γιατί δεν "χωρούσε" στο υπάρχον συμβολικό πλέγμα, αλλά αντίθετα υποχρέωνε σε επαναδιάταξή του. Δεν μπορώ να πω ότι βλέπω το ίδιο δυναμικό στις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ -εκτός ίσως από μια ανοίκεια stubborness, που νομίζω ότι είναι αυτή που αποσυντονίζει τους καθεστωτικούς (και "εφοπλιστικούς") δημοσιογράφους και τους κάνει να λυσσάνε, παρά ο πραγματικός "κίνδυνος" που αντιπροσωπεύουν οι κινήσεις του.

Πάντως, το ταμπού της βίας για την αριστερά της μεταπολίτευσης (τουλάχιστον) είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα και, νομίζω, πολύ χρήσιμη αναλυτικά υπόθεση για σειρά πολιτικών φαινομένων.

ΥΓ, @ RDdemos: η αντίρρησή μου σε κάποιο σχόλιό σου σε προηγούμενο ποστ για τον καπιταλισμό ως φενάκη, ήταν στο ίδιο πνεύμα με τις -σωστότατες, νομίζω- παρατηρήσεις στο σχόλιο του vripol.

Δημήτρης είπε...

Διόρθωση: εννοώ τις δικές σου παρατηρήσεις που απαντούν στο σχόλιο του vripol.

Αντωνης είπε...

Δεν μπορώ να πω ότι βλέπω το ίδιο δυναμικό στις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ -εκτός ίσως από μια ανοίκεια stubborness, που νομίζω ότι είναι αυτή που αποσυντονίζει τους καθεστωτικούς (και "εφοπλιστικούς") δημοσιογράφους και τους κάνει να λυσσάνε, παρά ο πραγματικός "κίνδυνος" που αντιπροσωπεύουν οι κινήσεις του.

"Ανοίκεια stubborness": Εξαιρετική παρατήρηση. Νομίζω ότι το πιασες ακριβώς. Η ιδέα εδώ είναι "μα, τι τους έχει πιάσει τώρα αυτούς;" Υπάρχει μια αίσθηση έκπληξης με το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν σε πράγματα που θεωρούνται τόσο ξεπερασμένα ώστε να είναι αδύνατα. "Πώς είναι δυνατόν να τα πιστεύουν και να δρουν πάνω σ' αυτά;" είναι το ιδεολογικό ανακλαστικό.

Αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι δράσεις που κουβαλάνε ένα πυρήνα του Πραγματικού μέσα τους, δηλαδή αυτού το οποίο αρνείται να διαλυθεί από την κατεστημένη συμβολική τάξη του τι σημαίνει ακτιβισμός την σήμερον.

Αντωνης είπε...

Λινκάρω εδώ την διαφορετική άποψη του LLS, πρώτη εδώ και αρκετό καιρό που γράφει για το θέμα με την οποία θα μπορούσα να συνομιλήσω σε πολιτικό επίπεδο: http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2010/06/blog-post_24.html