Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Η κρίση του υπαρκτού Ευρωπαϊσμού

Δυο πρόσφατα άρθρα, των Πέτρου Παπακωνσταντίνου και Νίξου Ξυδάκη, για την κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ που συνιστούν, νομίζω, συνέχεια της συζήτησης που άνοιξε εδώ και κάποιες μέρες στο ιστολόγιο.
RD (Αντώνης)
---

Η «υπαρκτή Ευρώπη» και ο Συνασπισμός
Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η αυτονόμηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από τον Συνασπισμό δεν προκαλεί έκπληξη. Από καιρό η κατάσταση στην Κουμουνδούρου θύμιζε νοσηρή συγκατοίκηση αποξενωμένων συζύγων, όπου ο χωρισμός είναι προτιμότερος από τη διαρκή φθορά. Πέραν των προβλημάτων πολιτικής τακτικής γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ, το αναπάντητο δίλημμα που συνδαύλιζε διαρκώς την κρίση ήταν στρατηγικής φύσης: Αν ο ΣΥΝ θα εξέφραζε την ανανεωτική πτέρυγα της αντισυστημικής Αριστεράς -κάτι που θα τον προσανατόλιζε αναπόφευκτα σε αναζήτηση κοινής δράσης με το ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις- ή θα εκφυλιζόταν σε αριστερή πτέρυγα της μεταρρυθμιστικής Κεντροαριστεράς, σε συμμαχία με κάποιας απόχρωσης (κοινοβουλευτικούς ή μη) «πράσινους». Η δρομολογημένη διάσπαση του ΣΥΝ ανοίγει τον δρόμο για μια επώδυνη, πλην λυτρωτική κάθαρση, με αντίκτυπο σε ολόκληρο το αρχιπέλαγος της Αριστεράς.

Αν όμως η απόφαση του κ. Κουβέλη και των συντρόφων του ήταν αναμενόμενη, δεν συμβαίνει το ίδιο με τη χρονική στιγμή που επέλεξαν και με το πολιτικό σκεπτικό που προέβαλαν. Σε συνθήκες οξύτατης οικονομικής κρίσης και γενικής απογοήτευσης από την κυβερνητική πολιτική, η πίεση της αριστερής βάσης, επίμονη και συχνά αγωνιώδης, είναι προς την κατεύθυνση όχι της διάσπασης, αλλά της ενότητας, όχι της ιδεολογικής καθαρότητας, αλλά της πολιτικής αποτελεσματικότητας. Ούτε εξηγείται εύκολα η στάση μιας πτέρυγας που ομνύει στην πολυφωνία να αποχωρήσει από ένα δημοκρατικό συνέδριο, έχοντας συγκεντρώσει μόλις το ένα τέταρτο του σώματος.

Οι αποχωρούντες αποδίδουν τα δεινά του Συνασπισμού στην υποτιθέμενη «εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού» από τις ηγεσίες Αλαβάνου και Τσίπρα. Είναι γεγονός ότι ο ευρωπαϊσμός υπήρξε θεμελιώδες στοιχείο ταυτότητας του ρεύματος που εξέφρασε το παλιό ΚΚΕ εσωτερικού. Το ρεύμα του «ευρωκομμουνισμού» άσκησε γοητεία σε αριστερούς που αμφισβητούσαν την αμερικανική επικυριαρχία και τον σοβιετικό δεσποτισμό, ενώ έλκονταν από τις προχωρημένες κατακτήσεις του ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος. Ωστόσο, σύντομα περιθωριοποιήθηκε, γιατί επέλεξε να συμπλεύσει, κάποιες φορές, με τον Καραμανλισμό ή να επιχειρεί συμμαχίες με δυνάμεις που βρίσκονταν δεξιά του ΠΑΣΟΚ (τύπου ΚΟΔΗΣΟ), με αποτέλεσμα να μείνει εκτός Βουλής. Ανασύρθηκε από το περιθώριο χάρη στην επιλογή του Χαρίλαου Φλωράκη να οικοδομήσει, από θέση ισχύος, τον «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου» με τη διάδοχο του ΚΚΕ εσωτερικού, ΕΑΡ.

Μετά τη διάσπαση του βραχύβιου σχήματος, ο Συνασπισμός, υπό την ηγεσία των ακραιφνών «ευρωπαϊστών», ψήφισε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και ακολούθησε πολιτική συμπληρωματικής δύναμης έναντι του ΠΑΣΟΚ. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί εκτός Βουλής ή να φυτοζωεί πολύ κοντά στο 3%, ενώ το ΚΚΕ, σε πείσμα της κατάρρευσης του κοσμοειδώλου του, του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ξανακέρδιζε την ηγεμονία στην Αριστερά. Ο Συνασπισμός κατάφερε να ξεκολλήσει από τη ζώνη του πολιτικού λυκόφωτος μόνο από τη στιγμή που κυριάρχησαν οι (όχι και τόσο διαυγείς, είναι αλήθεια) θέσεις του «Αριστερού Ρεύματος», έστω και αν ο χώρος αυτός δεν χάνει καμιά ευκαιρία να χύσει το γάλα που με τόσο κόπο μάζεψε στην καρδάρα.

Αν λοιπόν ο «αριστερός ευρωπαϊσμός» δεν έφερε τύχη στους υποστηρικτές του στις τέσσερις δεκαετίες που πέρασαν από τη διάσπαση του 1968, αναρωτιέται κανείς γιατί πιστεύουν ότι θα τους τη φέρει σήμερα. Για ποια ανεξάρτητη Ευρώπη μπορεί να μιλάει κανείς μετά το Κόσοβο και μετά την Ιερή Συμμαχία Μέρκελ - ΔΝΤ; Οταν ένας σπουδαίος Γερμανός οικονομολόγος, όπως ο Χανς Βέρνερ Ζιν, χαρακτηρίζει το πρόγραμμα Ε. Ε. - ΔΝΤ «συνταγή εμφυλίου πολέμου για την Ελλάδα» και όταν ο Βέλγος υπουργός Οικονομικών Ντινιτέ Ρεντέρς σχολιάζει ειρωνικά ότι, με την πολιτική των Βρυξελλών «θα πεθάνουμε... θεραπευμένοι», τότε το να διακηρύσσει κανείς την ακλόνητη πίστη του στην «υπαρκτή Ευρωπαϊκή Ενωση» δεν μοιάζει με δογματική εμμονή στα όρια της θρησκευτικής αφοσίωσης;

Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις στον Συνασπισμό έρχονται να προστεθούν στα πρόδρομα φαινόμενα των μεγάλων σεισμικών δονήσεων που θα προκαλέσει σε όλο το πολιτικό φάσμα η οξύτατη οικονομική κρίση. Αν και αυτά τα φαινόμενα μέχρι τώρα φαίνεται να πλήττουν κυρίως την αντιπολίτευση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι απειλούν, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, το κυβερνών ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτό το φόντο, η Αριστερά θα βρεθεί αντιμέτωπη με ιστορικών διαστάσεων προκλήσεις - αν βέβαια αποδείξει ότι είναι ικανή για κάτι καλύτερο από το να διασπά διαρκώς τις δυνάμεις της και να ενώνει, όταν ενώνει, μόνο τις αδυναμίες της.


Του Νίκου Ξυδάκη

Η κρίση που διατρέχει τον Συνασπισμό της Αριστεράς συμπυκνώνει εν πολλοίς την κρίση που διατρέχει όλο το πολιτικό σύστημα σήμερα. Η διάσπαση που συνέβη στο πρόσφατο συνέδριο του Συνασπισμού δείχνει καταρχάς την κρίση ταυτότητας, την αδυναμία του να παραγάγει πρωτεγενώς πολιτική και να αφουγκραστεί την κοινωνία, ακόμη και τα μέλη του, αλλά και τις ισχυρές φυγόκεντρες δυνάμεις στο σώμα του, τον κερματισμό των δυνάμεών του.

Ο Συνασπισμός, στην αδυναμία του να έχει μια σαφή, διακριτή φυσιογνωμία και ένα συνεκτικό σχέδιο απαντήσεων στα ερωτήματα της ελληνικής κοινωνίας, έφτασε να θεσμοθετήσει τις τάσεις στο εσωτερικό του εν ονόματι του θεμιτού πλουραλισμού και να προβάλει την αδυναμία σύνθεσης ως δημοκρατική αρετή. Η αδυναμία αποσαφήνισης και συνοχής δεν έχει μόνο ιδεολογικές και γενεαλογικές αιτίες· σε μεγάλο βαθμό, ο κερματισμός του ΣΥΝ οφείλεται στη λυσσαλέα και ασίγαστη σύγκρουση των ομάδων για την επικράτησή τους, για την κυριαρχία· και στον διαρκή αγώνα των στελεχών του μηχανισμού για αυτοαναπαραγωγή τους.

Οι στιγμές κρίσης επέδρασαν καταλυτικά πάνω στον εύθραυστο Συνασπισμό, έδειξαν ακριβώς το έλλειμμα ιδεολογίας και πολιτικής μεθόδου, έδειξαν την παθολογική εσωστρέφειά του και την απώλεια αίσθησης του πραγματικού. Το πρώτο ρήγμα το προκάλεσε ο Δεκέμβρης ’08, αλλά τη θραύση την έφερε η μεγάλη οικονομική κρίση. Και στις δύο στιγμές ο πολυτασικός, εσωστρεφής, ενδοανταγωνιστικός ΣΥΝ δεν βρέθηκε σε θέση να απαντήσει στις προκλήσεις, να απευθυνθεί στην κοινωνία συνολικά και να προτείνει μια καθολική αφήγηση. Φυσικό: ο πολυκερματισμένος και απήρυνος αδυνατεί να αξιώσει τη σύνθεση και την καθολικότητα.

Είναι παράδοξο, αλλά έτσι συνέβη: όταν η πολυαναμενόμενη κρίση του καπιταλισμού έφτασε, και μάλιστα εξαιρετικά σφοδρή, η αριστερά βρέθηκε ανέτοιμη και ομφαλοσκοπούσα, χωρίς εργαλεία, χωρίς αντανακλαστικά. Δεν μπόρεσε καν να καρπωθεί τη διάχυτη αμυντική ριζοσπαστικοποίηση σημαντικών τμημάτων του πληθυσμού.

Μια ομάδα εντός του ΣΥΝ αντελήφθη τις κρίσεις σαν ευκαιρίες για επίδειξη τακτικής ετοιμότητας, σαν πεδίο άγρας οπαδών, ευκαιρία να εκφράσει ο ΣΥΝ προνομιακά την δυναμική των ταραγμένων υποκειμένων. Χωρίς όμως ανάλυση, χωρίς στρατηγική· χωρίς καν να αντιλαμβάνεται ότι τα νέα υποκείμενα του δύσθυμου 2007 και του φλεγόμενου 2008 θεωρούσαν εν πολλοίς και τον ίδιο τον ΣΥΝ μέρος της κρίσης, μέρος του παλιού κόσμου. Το καινοφανές, μηδενιστικό, υπαρξιακό “μη αίτημα” του Δεκέμβρη δεν μπορούσε να συναντηθεί με τον πατερναλισμό ή τον αμήχανο οπορτουνισμό αυτής της αριστεράς.

Μια άλλη ομάδα, αυτή που αποχώρησε τελικά, θεώρησε τον Δεκέμβρη καθαρό μπάχαλο χωρίς πολιτικό ή κοινωνικό περιεχόμενο· δεν είχε τη διάθεση, αλλά ούτε τα εργαλεία, να προσεγγίσει την έκρηξη οργής και βίας, ούτε καν για οπαδοθηρία.

Υπό την αφόρητη πίεση της δύσκολης πραγματικότητας, οι τάσεις εντός του ΣΥΝ συσπειρώθηκαν βάσει γενεαλογίας· θυμήθηκαν οι μεν την ευγενή καταγωγή εκ του ΚΚΕ-εσωτ. και της ΕΑΡ, οι δε την αριστερή καταγωγή εκ του ΚΚΕ, εκ του βολονταριστικά ενιαίου Συνασπισμού του ’89-90, και εκ των κινημάτων. Οι ανανεωτές θυμήθηκαν τον ευρωπαϊσμό τους, οι άλλοι θυμήθηκαν τον αντικαπιταλισμό τους. Και οι δύο όμως, όταν εξερράγη η μεγάλη κρίση, δεν είχαν να πουν τίποτε.

Ενώπιον της κρίσης, και οι δύο τάσεις βρέθηκαν ανέτοιμες· ο τρεϊντγιουνισμός, ο ευρωσκεπτικισμός, η πλειοδοσία σε αιτήματα, η διαρκής καταγγελία δεν συνιστούν πλατφόρμα, δεν φτιάχνουν ατζέντα. Πώς απαντάς στο μνημόνιο της τρόικας και τον επαχθή δανεισμό; Πώς αποφεύγεις την ύφεση; Πώς χειρίζεσαι το εκρηκτικό χρέος; Πώς αμφισβητείς τη Συνθήκη του Μάαστριχτ όταν την έχεις υπερψηφίσει; Παρότι ορισμένοι αριστεροί οικονομολόγοι έσπευσαν να αναλύσουν και να προτείνουν, με τόλμη αλλά και υπευθυνότητα, ο ΣΥΝ δεν μπόρεσε ούτε αυτούς να συναρθρώσει σε ολοκληρωμένο λόγο. Αφλογιστία.

Πολύ περισσότερο οι ανανεωτές: αυτοί ουσιαστικά σιώπησαν, δεν είπαν τίποτε ουσιώδες για την κρίση, εγκλωβισμένοι σε έναν απολιθωμένο ευρωπαϊσμό του ’70-’80, ο οποίος σήμερα βάλλεται πανταχόθεν. Αντιθέτως, η πολιτική τους ζωτικότητα εξαντλήθηκε σε έναν ιδιότυπο Ανένδοτο για επιβολή της μειοψηφούσας τους άποψης, που έφτασε στα όρια του εκβιασμού: ή διαλύετε τον ΣΥΡΙΖΑ ή αποχωρούμε. Αποχώρησαν. Ωστόσο, κανείς δεν έχει καταλάβει ποια είναι η ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας και η σημερινή πλατφόρμα αυτής της ομάδας των media darlings, που αποσκιρτά κατηγορώντας τους άλλους για αριστερισμό και αντιευρωπαϊσμό. Η αποσκίρτηση των ανανεωτών τροφοδοτείται από πληγωμένο ναρκισσισμό, από ξεθυμασμένη αλαζονεία, από νοοτροπία νομενκλατούρας, χωρίς όμως καμία υλική προϋπόθεση: ηλικιακά και ποσοτικά οι ανανεωτές συνιστούν όμιλο στελεχών, όχι κόμμα. Η δε ατζέντα τους θα μπορούσε κάλλιστα να υλοποιηθεί από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου.

Στο εγγύς μέλλον, σε κλίμα πόλωσης και συγκρούσεων, οι ανανεωτές δεν θα βρουν χώρο στην πολιτική αρένα· θα εξατμιστούν ή θα απορροφηθούν από το ΠΑΣΟΚ. Οι Οικολόγοι με το ισχυρό brand name, αν διαθέτουν ένστικτο αυτοσυντήρησης, δεν θα δεχτούν εκλογική συνεργασία, διότι οι ανανεωτές με τη στελεχική και κομματική τους εμπειρία θα αλώσουν εν μια νυκτί τους ερασιτέχνες Πράσινους.

Ο Συνασπισμός έχει μόνο μια επιλογή επιβίωσης: να καταλάβει μια θέση στα αριστερά του φάσματος καρπωνόμενος τη ριζοσπαστικοποίηση και την απόγνωση των συνθλιβόμενων μεσοστρωμάτων. Αν δεν το καταφέρει, θα συρρικνωθεί στο όριο-θρίλερ του 3% ή και παρακάτω. Σε κάθε περίπτωση, οι περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου (ή οι αιφνίδιες εθνικές) θα είναι κρίσιμη (ή και αποφασιστική) δοκιμασία για την εκτός ΚΚΕ αριστερά. Οπως άλλωστε και για το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΚΚΕ. Για όλους.

Εικόνα: www.ecards-passion.net

14 σχόλια:

RDdemos είπε...

Εναλλακτικός τίτλος: «Η συνουσιαστική συμπεριφορά των πολιτικών αμοιβάδων».

Αν έχεις χρόνο, κοίτα και το Φώτη Τρζάκη [βιοπολιτική a la Scuola di Francoforte]. Ουσιαστικά δεν διαφωνώ, πέρα από το κτύπημα κάτω από τη ζώνη περίπου στο 26:00 (Μαρξ και Ινδία).

Μόλις διάβασα τις τέσσερις διαλέξεις του Μπαντιού για Αντόρνο (Negative Dialectics), Musica Ficta και Βάγκνερ. Πολύ ικανοποιητικές.

RDdemos είπε...

Παρέλειψα το σύνδεσμο:

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/06/10/%ce%b2%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%ae%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%b7-%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b6%ce%ac/

Αντωνης είπε...

Sorry, αλλά με τον Τερζάκη πλέον έχω μια ανακλαστική σχέση άσχημη, και δεν θα το δω. Μπαντιού διάλεξη για Αντόρνο;!! Πού, πού; Για Βάγκνερ, είναι γνωστή η αγάπη του για όπερα (όπως και του Ζίζεκ βέβαια). Αυτό το Opera's Double Death με τον Dolar αξίζει τα λεφτά του.

RDdemos είπε...

http://www.entretemps.asso.fr/Adorno/Badiou.1.pdf

http://www.entretemps.asso.fr/Adorno/Badiou.2.pdf

http://www.entretemps.asso.fr/philo/Wagner.pdf

http://www.entretemps.asso.fr/Wagner/Parsifal/Badiou.pdf

Σκεφτόμουν να μεταφράσω αποσπάσματα από την τέταρτη, λόγω αγάπης για Syberberg.

http://www.syberberg.de/
Δυστυχώς, λείπει το Parsifal

RDdemos είπε...

Άρχισε με αυτές για τον Αντόρνο, μπορεί να σε ξενίσουν διαφορετικά τα συμπεράσματα στην τέταρτη.

Αντωνης είπε...

Ah, merci beaucoup Monsieur Demos! :-)

RDdemos είπε...

Α, επίσης κάνει ένα σχόλιο περί λαϊκισμού σε κάποιο σημείο, που μάλλον αναιρεί περίπου ένα χρόνο αργότερα σε τμήμα ενός σεμιναρίου που μιλάει για Παλαιστίνη. Οπότε προσπέρασε...

Αντωνης είπε...

Για ποιον λες τώρα; Τον Μπαντιού; Για ποια ομιλία;

RDdemos είπε...

Για Μπαντιού. Καλύτερα όμως να το διαβάσεις μόνος σου χωρίς προκαταλήψεις.

Ανώνυμος είπε...

Μια ιστορία πόνου και... κακομοιριάς...
Ήταν άνοιξη του ’08 που εμφανίστηκε (τυχαία;), με την συνδρομή της Πτέρυγας και των συγκροτημάτων τύπου και τηλεόρασης, στο προσκήνιο η φούσκα του 18% του ΣΥΡΙΖΑ, για να το κατρακυλήσουν στη συνέχεια, στο 2,5-3 % και να αποδείξουν πόσο ανίκανη ήταν η ηγεσία του ΣΥΝ και με ρεσάλτο να πάρουν τη σφραγίδα (πού ‘σαι πού ‘σαι Κολιγιάννη). Δεν τους βγήκε όμως, γιατί και ο κόσμος δεν τσίμπησε και το πολυπόθητο ανανεωτικό 2,5-3% αποδείχτηκε 4,7% στις ευρωεκλογές και 4,6% στις βουλευτικές και ο ΣΥΡΙΖΑ εντός Βουλής. Γούρλωσαν τα μάτια απορημένοι, ψέλλισαν κάτι περί αποτυχίας· τζάμπα κι η ψήφος των Κουβελομαργαρίτιδων στους Οικολόγους και στο άκυρο-λευκό στις ευρωεκλογές· με δεν τους πέρασε· και το Συνέδριο ανανέωσε την εμπιστοσύνη στον πρόεδρο και το Αριστερό ρεύμα· στα κανάλια πια δεν τους πολυπαίζουν –βλ. τελευταία Μαργαρίτη στο ΜΕΓΚΑ- κι έτσι απογοητευμένοι μάζεψαν τα μπογαλάκια τους και γυρεύουν άλλο μαγαζί...
Σ.

Νοσφεράτος είπε...

η δευτερη αναλυση καπως ικνοποιητιιή ..Η πρωτη εντελώς ασε μη πω καμμια βαρεια ....
Τεσπα ..

Για να καταλαβουμε την τραγωδια της αριστερας πρεπει να κανουμε ενα βημα παραπέρα ..Να διακρινουμε επιτελους την εκρηκτική εξατομικευση που εχει διαλυσει εδω και χρόνια την ελληνική κοινωνια .. Και αυτή δεν καλύπτεται πια με παλαιες λέξεις δηθεν εργαλεια που λειτουργουν περισσοτερο σαν παρωπιδες

........

Τερζακης; Χε χε

Αντωνης είπε...

@ανώνυμος: Δεν θέλω να μπω σ' αυτή την κουβέντα, νομίζω ότι θα φανεί σύντομα κατά πόσο έχει εκλογική βάση το εγχείρημα της ΑΠ (for the record, εγώ νομίζω ότι δεν έχει και ότι τα ερείσματά του βρίσκονται κυρίως στα ΜΜΕ). Αλλά θα φανεί.
@Νοσφεράτος: Να πεις ότι θέλεις, εφόσον δεν είναι ad hominem αλλά αφορά συγκεκριμένα επιχειρήματα του κειμένου. Οι γνώσεις σου είναι πολλές και η άποψή σου πάντα σεβαστή.

RDdemos είπε...

Αντώνη, κοίτα το εξής αν έχει χρόνο:
http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100613.htm

σε σχέση με τη συζήτηση για τον αντισημιτισμό και πως έχει δομικά ανασχηματισθεί σε ισλαμο-φοβία:

«Εχουμε από καιρό επισημάνει την φιλοϊσραηλινή στροφή σημαντικής μερίδας της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, όπου υπάγεται και το ΛΑΟΣ («Οι νέοι ‘φίλοι’ του Ισραήλ», Ιός, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 20.2.05). Αλλά αν για τον μέσο Ευρωπαίο «Λεπέν» είναι πολύ εύκολο να μεταγλωττίσει τα αντισημιτικά στερεότυπα σε αντιισλαμικά, για τους Ελληνες ομοϊδεάτες του ακροδεξιού ηγέτη υπάρχουν ακόμα μεγάλες αναστολές. Τη νέα αυτή πολιτική και τις ιδεολογικές πιρουέτες του κ. Καρατζαφέρη δεν μπορεί να την παρακολουθήσουν οι παραδοσιακοί αντισημίτες του «πατριωτικού χώρου»»

leo είπε...

καλησπέρα
Θα συμφωνήσω με τον Αντώνη ότι η διάσπαση του ΣΥΝ καλώς και έγινε. Εξ' άλλλου την υποστήριξα και από το blog μου, σαν αφορμή για στοχασμούς και διάλογο. Το λάθος είναι ότι η ΑΠ δεν κατέθεσε τις ιδεολογικές και πολιτικές της διαφορές που την οδήγησαν στο διάβημα. Η εμμονή στην απεμπλοκή από το ΣΥΡΙΖΑ αν και σωστή για μένα, δεν αποτελεί σηματοδότηση των διαφορών. Βέβαια το ζητούμενο είναι η πολιτική πλατφόρμα της ΑΠ πάνω στην οποία θα στήσει το νέο κόμμα. Με ή χωρίς κρίση η ενότητα της αριστεράς πρέπει να στηρίζεται σε κοινή στρατηγική η οποία στον ΣΥΝ δεν υπήρχε. Προσωπικά δεν βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στα αναμασήματα της κλασσικής θεωρίας του κομμουνισμού από τον ΣΥΝ και δεν βλέπω γιατί οι του αριστερού ρεύματος δεν επιστρέφουν στο ΚΚΕ εκτός βέβαια από τις προσωπικές διαφορές και επιδιώξεις. Τα παλιά εργαλεία δεν δουλεύουν, ο κόσμος αδιαφορεί γι' αυτά και χωρίς λαό δεν κάνεις τίποτα. Η ΑΠ δείχνει μια διάθεση να ανοίξει ένα διάλογο για το μέλλον της αριστεράς ( της μη κομμουνιστικής) και αυτό νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον για τα ελληνικά πράγματα. Αν το κάνει ίσως προκύψει κάτι. Αν μείνει στα γενικά περί αριστερού ευρωπαισμού και μεταρρυθμισμού που δεν ορίζεται και δεν οριοθετείται σύντομα θα εκφυλιστεί.