Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Μερικές σκέψεις πάνω στο τοπίο της αποσύνθεσης

Όπως είναι γνωστό σε όλους, στις 6/6, η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησε από τις διαδικασίες του έκτακτου συνεδρίου του κόμματος. Στις 4/6, δύο μέρες πριν, ο κ. Φώτης Κουβέλης ζήτησε την απεμπλοκή του Συνασπισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 8/6, η Ανανεωτική Πτέρυγα προχώρησε σε ανακοίνωση, όπου βάλει κατά του κ. Τσίπρα, επιδίδοντάς του την "απόλυτη ευθύνη για την ρήξη." Στις 10/6, τέσσερις βουλευτές που πρόσκεινται στην Ανανεωτική Πτέρυγα, οι κ. Κουβέλης, Λεβέντης, Τσούκαλης και Ψαριανός, ανακοίνωσαν από κοινού την ανεξαρτητοποίησή τους από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 11/6, ο κ. Λεβέντης δήλωσε ότι τους ανεξαρτητοποιημένους πλέον βουλευτές "ενδιαφέρει μια ευρύτατη συμπόρευση με το χώρο των Οικολόγων-Πρασίνων."

Αυτά είναι τα γυμνά, "ξερά" γεγονότα των ημερών που πέρασαν.

Για μένα προσωπικά, είναι γεγονότα με ελάχιστο ενδιαφέρον. Ήταν εδώ και πολύ καιρό γνωστό στους πάντες ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα θα αναζητούσε την απεμπλοκή της από το όχημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν επίσης γνωστό ότι ο κ. Τσίπρας βρέθηκε στην καθόλου αξιοζήλευτη θέση του να βάλεται εκ "δεξιών" από τους ανανεωτικούς και να υποσκάπτεται εξ "αριστερών" από την δραστηριότητα του κ. Αλαβάνου. Επί της αρχής, όλα αυτά είναι από φυσιολογικά ως περίπου αναπόφευκτα. Αποτελούν τις άμεσες συνέπειες της απουσίας πραγματικής ιδεολογικής συναίνεσης στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ, προβλήματος που δεν είναι βέβαια νέο, αλλά που επιτάθηκε δραματικά υπό τις πιέσεις της οικονομικής κρίσης. Για κάποιους, αυτή η απουσία συναίνεσης αποτελεί βραχνά που παρεμποδίζει την αριστερά απ' το ανταπεξέλθει στοιχειωδώς στα κοινωνικά προβλήματα και αιτήματα. Για άλλους, αποτελεί σημάδι διεργασιών που είχαν αναβληθεί ουσιαστικά επ' αόριστον, δεδομένου ότι το ηγεμονικό πολιτικο-οικονομικό σύστημα θα εξακολουθούσε να βρίσκεται στη θέση του. Οι κλυδωνισμοί του έφεραν εντονότατους κλυδωνισμούς και στην ίδια τη βάση της συναίνεσης, που αποδείχθηκε ψευδής και συγκυριακή. Ανήκω στην δεύτερη κατηγορία, και ως εκ τούτου σ' αυτούς που θεωρούν ότι καλώς επήλθε η διάσπαση.

Κάπου εδώ θα έκλεινε και η κουβέντα, αν δεν είχε επίσης συνοδευτεί η διάσπαση από το δευτερογενές, αλλά εξόχως απεχθές φαινόμενο των διαρροών, μισόλογων, υπονοουμένων, κλπ. που διαχέονται από την μία ή την άλλη πλευρά στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Είναι πραγματικά θλιβερό να υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι το κύριο μέλημα του λαού αυτή τη στιγμή είναι σε ποιανού το προσωπικό άρμα θα προσαρτηθεί. Θλιβερό γιατί δείχνει όχι μόνο διαιώνιση της πολιτικής των Μαυρογιαλούρων αλλά και πλήρη απουσία επαφής με την πραγματικότητα. Κανείς, εκτός αυτών που εμπλέκονται άμεσα στις διαρροές, δεν δίνει δεκάρα για το μέγεθος των "πνευματικών προσωπικότητων" των αποχωρούντων. Και κανείς, εκτός αν ανήκει στο προσωπικό περιβάλλον του, δεν δίνει δεκάρα για το αν η συγκροτητική φωνή της ριζοσπαστικής αριστεράς θα λέγεται Τσίπρας ή Αλαβάνος ή άλλως πώς. Αυτό που περιμένει ο κόσμος της αριστεράς να δει από τους πολιτικούς του είναι πολιτική, μεγάλη πολιτική, όσο μεγάλη είναι και η κρίση. Και αυτό είναι το ένα πράγμα που δεν βλέπει. 

Τώρα, στα πλαίσια των ζυμώσεων και ανακατάξεων που έχουν προκύψει, είναι φυσιολογική και αναπόφευκτη η διαφωνία. Εδώ όμως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: υπάρχει διαφωνία επί των αρχών και υπάρχει διαφωνία επί των μεθόδων. Αυτό που παρατηρώ ολοένα και πιο πολύ είναι ότι η συζήτηση στρέφεται μονίμως στις μεθόδους και ποτέ στο ξεκαθάρισμα αρχών. Σε ό,τι με αφορά, και με αφορμή ανάρτηση της 28ης του Μάη, έγραψα ότι οι δικές μου αρχές είναι κομμουνιστικές και συνίστανται στους εξής τέσσερις δογματικούς --ναι, "δογματικούς"-- πυλώνες: "κατάλυση της εξουσίας της τάξης των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής πάνω στην τάξη αυτών που ενοικιάζουν την ικανότητά τους για εργασία, κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής, απόλυτη (και όχι απλά φορμαλιστική ή νομικιστική) ισότητα, ελευθερία από τον οικονομικό καταναγκασμό της επιβίωσης." Είναι προφανές ότι οι αρχές αυτές είναι ασύμβατες με αυτές της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Αυτό που είναι λιγότερο προφανές είναι το ποιες είναι ακριβώς οι αρχές της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Και αυτό που είναι ελάχιστα προφανές είναι το ποια είναι η θέση της Ανανεωτικής Πτέρυγας απέναντι στην κρίση. Θεωρώ ότι είναι πλήρως νόμιμο να εκτίθενται σε σκληρή κριτική οι θέσεις του ΚΚΕ, του Αλέκου Αλαβάνου ή του Χ ή Ψ αριστερού οικονομολόγου. Αυτό το οποίο όμως θεωρώ επίσης απαραίτητο είναι να εκτίθενται επίσης οι αρχές, τα θεμέλια και οι ιδεολογικές βάσεις από τις οποίες γίνεται αυτή η κριτική.

Και για να είμαι σαφέστερος: δεν μπορεί να κάνουμε κριτική επί των μεθόδων (στρατηγικής, τακτικών), όταν διαφωνούμε εκ των προτέρων με τις αρχές. Αυτό έχει την ίδια λογική με το να κριτικάρω τον τρόπο παιχνιδιού του Παναθηναϊκού ενώ είμαι Ολυμπιακός, ή με το να κριτικάρω μια σύνθεση του Alban Berg ενώ είμαι οπαδός της μουσικής του Χατζηνάσιου. Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση οι διαφορές που αφορούν αρχές να δηλώνονται σαφώς ως διαφορές επί των αρχών και όχι ως κριτική για τις μεθόδους. Δεν ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι διαφορετικές ιδέες τιμωρούνται ως τέτοιες. Και συνεπώς δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποκρύπτουμε το ποιες είναι οι ιδέες μας, οι βασικές μας παραδοχές, τα πολιτικά μας αξιώματα, όταν επιδιδόμαστε σε κριτική των ιδεών των άλλων. Σε αυτό το ιστολόγιο προσπάθησα στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου να εκθέσω και να αναλύσω τις ιδέες μου όχι για να πείσω κανένα για αυτές (όλοι γνωρίζουν ότι αυτό δεν γίνεται), αλλά για να είμαι ξεκάθαρος σε ό,τι αφορά τις πολιτικές μου δεσμεύσεις και το πού βασίζονται. Θα είναι, πιστεύω, ευχής έργο, να ξεκαθαρίσει σύντομα το πεδίο του πού στέκεται ο καθένας αντί να προσφεύγουμε σε κλεφτοπόλεμο ή σαμποτάζ. Ούτως ή άλλως, κανείς δεν κρύβεται στα αλήθεια. Και ούτως ή άλλως, αυτό που κρίνεται δεν είναι η προσωπική ευφυϊα αλλά το συγκριτικό πλεονέκτημα συγκεκριμένων ιδεών να ανταποκριθούν στα πραγματικά προβλήματα μιας συγκυρίας.

Πράγμα που με φέρνει στο τελευταίο από τα θέματα που ήθελα να θίξω, και που θα θίξω με τη μορφή ερώτησης:

Ποιες είναι οι ιδέες που εγγυώνται την επίλυση της κρίσης;

Η απάντηση στην ερώτηση είναι βέβαια ότι η ερώτηση είναι βαθιά παραπλανητική. Αν οι κρίσεις επιλύονταν με ιδέες, η παρούσα θα είχε επιλυθεί προ καιρού αντί να βαθαίνει όλο και περισσότερο. Ο ανομολόγητος κοινός τόπος όσων συνεχίζουν να ψέγουν τις α ή β ιδέες, ανακηρύσσοντάς τις ανίκανες να επιλύσουν την κρίση, είναι η πίστη ότι η κρίση θα επιλυθεί από το υποκείμενο το οποίο σε προηγούμενη ανάρτηση εξήγησα ότι δεν (χρειάζεται να) καταθέτει καμμία ιδέα, δηλαδή το κεφάλαιο.

Ας διευκρινιστεί λοιπόν για άλλη μια φορά: δεν ψάχνουμε για συνταγές επίλυσης της κρίσης γιατί τέτοιες δεν υπάρχουν (εκτός αν, μαζί με τον Μαξ Κάϊζερ, θεωρούμε ότι η λύση είναι να μαλώσει ο Γιώργος Παπανδρέου την Γκόλντμαν Σακς). Καμμία τέτοια αναζήτηση δεν αποτελεί πολιτικού χαρακτήρα αναζήτηση (αποτελεί, στην καλύτερη περίπτωση, αναζήτηση για ένα ευφυές στρατήγημα, αλλά όχι για πολιτική, εφόσον η πολιτική αφορά πάντα την κοινή ζωή του δήμου, των πολλών).

Αυτό που αναζητούμε είναι μια πολιτική, ικανή να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων με δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, και μέριμνα για τους κοινωνικά περιθωριοποιημένους και οικονομικά αδύνατους, ικανή να τους εμπνεύσει με θάρρος και ελπίδα, ικανή να τους επιστρέψει την αίσθηση της δύναμης να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής τους.

Ακούγεται ίσως ρεφορμιστικό αυτό. Λέγεται ότι ο ρεφορμισμός είναι μια μπλοκαρισμένη επανάσταση. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι η επανάσταση είναι ένας μπλοκαρισμένος ρεφορμισμός, ένας ρεφορμισμός που ωθείται να υπερβεί τον εαυτό για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό το οποίο προσπαθεί να διορθώσει αποδεικνύεται πολύ μεγάλο για τα δικά του όρια. Κάθε ρεφορμισμός μετέχει της δυνατότητας να μετατραπεί σε επαναστατικό ριζοσπαστισμό, ακριβώς όπως και κάθε επαναστατικός ριζοσπαστισμός διατηρεί την δυνατότητα να εκφυλιστεί σε ρεφορμισμό. Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να αξιολογηθεί το αν η κρίση θα δημιουργήσει της προϋποθέσεις για μια τέτοια αυτο-υπέρβαση του κατ' αρχάς ταπεινού αιτήματος της προστασίας της (υπό διαρκή διαμόρφωση) πλειοψηφίας των οικονομικά αδυνάτων: αυτό θα εξαρτηθεί από την αγριότητα με την οποία θα βληθούν στα χρόνια που έρχονται. Το ζήτημα είναι όμως ότι ο ρεφορμισμός δεν μπορεί ποτέ να μεταμορφωθεί σε ρήξη εάν δεν βασίζεται ο ίδιος σε απαραβίαστες και ασυμβίβαστες αρχές. Και επ' αυτών των απαραβίαστων και ασυμβίβαστων αρχών, επί του ποιες τέλος πάντων είναι αυτές, η συζήτηση στην ευρύτερη αριστερά δεν έχει καν αρχίσει.

Είναι καιρός να το κάνει. Ειδάλλως, οι εκπορευόμενοι από γνωστά και άγνωστα κέντρα ρητορικοί κανονιοβολισμοί κατά των ανταγωνιστών για μια θέση στο κοινοβούλιο, θα μείνουν ο μοναδικός, θλιβερός επίλογος μιας ανάξιας της ιστορίας εγχώριας αριστεράς.

RD (Αντώνης)

7 σχόλια:

celin είπε...

Aντωνη,για αλλη μια φορα γραφεις πραγματα που με βρισκουν συμφωνο,
κ εγω θεωρω οτι καλως εφυγαν οι Ανανεωτικοι,
καλα να ειμαστε να ζησουμε να τους θυμομαστε,
αν η προμετωπιδα του ΠΑΣΟΚ ειναι το
"yes we can,καπιταλισμος με ανθρωπινο προσωπο",
η προμετωπιδα των ανανεωτικων ειναι
"yes,we can,ΠΑΣΟΚ με ανθρωπινο προσωπο"

Συνειδητα η αθελα τους,οι Ανανεωτικοι ολα αυτα τα χρονια για μενα ειναι ενα δεκανικι του ΠΑΣΟΚ[ισως κ του δικομματισμου στο συνολο του],
εβλεπα τον Κουβελη πρωτο στασιδι σε πανελ στη ΝΕΤ η στο ΜΕΓΚΑ,
τον ακουγα που τα ελεγε κομψα,ψυχραιμα,συγκρατημενα,
κ καταλαβαινα γιατι συγκαταλεγοταν στους αγαπημενους προσκεκλημενους καθε Καθεστωτικου δημοσιογραφου.

Γιατι εκπροσωπουσε μια Αριστερα ακινδυνη,μια Αριστερα ξεδοντιασμενη,του "Κολωνακιου",
που ενας βασικος σκοπος της ηταν να φτασει μεχρι Υφυπουργος του ΠΑΣΟΚ.

Δεν καταλαβαινω τι σοι Αριστερα ειναι αυτη,
κ ουτε θελω να μπω σε διαδικασια κατανοησης,
ιδου πεδιο δοξης λαμπρον για τον Τσιπρα.
Η φυγη των Ανανεωτικων δεν ειναι διχασμος κ εμφυλιος,
διχασμος κ εμφυλιος ειναι που η μαχομενη Αριστερα δεν εχει καταφερει να βρει ακομα εναν τροπο να συνεννοηθει.

vripol είπε...

Αγαπητέ Αντώνη, καλημέρα. Σε παρακολουθώ καιρό, αλλα προχθές, οταν ειδα πλήρες το ονομά σου, σκέφτηκα τι μικρός που ειναι ο κόσμος.
Είμαι ο Γιώργος ο Πολυχρονίδης , απο την Καβάλα.
Η ζωντάνια και το αδογμάτιστο των προβληματισμών σου με συναρπάζει.
Συμφωνώ, πώς όταν κανείς προτείνει την Α ή την Β οικονομική πολιτική σαν διέξοδο απο την κρίση, εξυπονοεί πώς αυτή θα υλοποιηθεί απο τους κατόχους της πολιτικής εξουσιας, δηλαδή το κράτος και το κόμμα που το εφιππεύει.
Αυτό τελικά εξυπονοεί, εφ΄όσον δεν θέτει ως προυπόθεση εφαρμογής της Α ή Β πολιτικής, την ουσιαστική, θεσμισμένη, αποφασιστική και με όρους εντολέα πρός τους πολιτικούς, εμπλοκή της κοινωνίας στην πολιτική.
Της κοινωνίας ως βουλευόμενο σώμα, ως δήμο.
Η κοινωνία ως πολιτικό υποκείμενο δεν υφίσταται στην σκέψη της γιακοβίνικης "επαναστατικής" αριστεράς.
Και φυσικά, ούτε και της κρατολάγνας, κευνσιανόπληκτης "μεταρρυθμιστικής" Αριστεράς.
Ολοι αποδέχονται το απαράβατο δόγμα της νεοτερικότητας, ότι το πολιτικο σύστημα θα είναι ιδιοκτησία του κράτους και το οικονομικό σύστημα, ιδιοκτησια του ιδιοκτήτη του κεφαλαίου (ιδιώτης στήν φιλελεύθερη νεοτερικότητα και κράτος στην κομμουνιστική νεοτεριοκότητα).
Συμφωνώ, επίσης, πώς το απελευθερωτικό πρόταγμα, δεν μπορεί παρα να συνδέει το Τί με τό Πώς.
Η απελευθερωτική στρατηγική θα πρέπει να υλοποιείται, ως άσκηση ελευθερίας, απο την τακτική.
Μιλάω για μιά πορεία, όπου η κοινωνία θα ενδύεται, ως βουλευόμενο σώμα την πολιτική,
θα φέρει την ευθύνη των οικονομικών της πολιτικών, αποκτώντας εξουσία επάνω στην διαδικάσια της παραγωγής.
Που θα προσπαθεί να υπερβεί το παρόν οικονομικό σύστημα ενω κατ ανάγκην άμεσα θα το λειτουργεί, εισάγωντας παραγωγικές πρωτοβουλίες με σκοπο την κοινωνική αξία χρήσης τους και οχι την ανταλλακτική κερδοφόρο χρησιμότητα,
και παίρνωντας την πρωτοβουλία για ενα παγκόσμιο κίνημα τέτοιων κατακτήσεων, σαν προΥπόθεση ελέγχου του αποθηριωμένου παγκοσμιοποιημένου κεφάλαιου.

Στο "να καει να καεί το μπ..λο η βουλή", αντιτείνω, (σχηματικά)

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΒΑΘΕΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

enfant raté είπε...

Εγώ πάλι ανήκω στην κατηγορία που αντιμετώπισαν με λύπη την αποχώρηση των ανανεωτικών, όπως με λύπη αντιμετωπίζω και την ύπαρξη πολλών διαφορετικών σχημάτων στο χώρο της αριστεράς.

Συμφωνώ βέβαια ότι αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε επί της αρχής, η συνύπαρξη είναι αδύνατη. Νομίζω όμως ότι μεταξύ των κομμάτων της αριστεράς υπάρχει τουλάχιστον ένα μίνιμουμ consensus, και με αυτό μπορεί να πορευτεί, αν φυσικά θέλει να πορευτεί με τα μέσα που παρέχει η αστική δημοκρατία σήμερα (κόμματα, βουλή κλπ). Το να διαφωνούμε στο πώς φανταζόμαστε τον ιδανικό κόσμο είναι λογικό, αλλά όταν όλοι συμφωνούμε ότι πάντως δεν περιλαμβάνει την κυριαρχία του κεφαλαίου, είναι παραλογισμός να μην μπορούμε να συμπορευτούμε, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον. Είναι σαν να χτίζουμε σπίτι, να συμφωνούμε στα θεμέλια, και να διαφωνούμε στην επίπλωση. Δεν είναι καλύτερο να εξετάσουμε τη διαφωνία μας όταν φτάσουμε να έχουμε το σπίτι και να μας λείπουν μόνο τα έπιπλα;

Αν οι Ανανεωτικοί διαφωνούν και στη θεμελίωση, οκ, καλώς έπραξαν και αποχώρησαν. Αλλά η κουβέντα δεν γίνεται μόνο γι' αυτούς, γίνεται για τους άπειρους σχηματισμούς της αριστεράς, και κυρίως για το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ, που δεν μπορούν επιτέλους να συνεννοηθούν σε πέντε βασικά πράγματα.

Δεν κατηγορώ μόνο το ΚΚΕ γι' αυτό, άλλωστε και εντός του αριστερού ρεύματος του ΣΥΝ πολλοί αποδεικνύονται σταλινικότεροι του Στάλιν. Celin, αυτή ήταν η μεγάλη διαφωνία που είχα μαζί σου στο σχόλιο που μου άφησες, δεν θα έρθει ουρανοκατέβατη η ελευθερία. Δεν μπορούμε να γίνουμε ελεύθεροι και διαλλακτικοί, χωρίς να περάσουμε το στάδιο του γίνεσθαι, χωρίς να ασκηθούμε σε αυτό.

Για τον ίδιο λόγο νομίζω ότι μια συζήτηση για τις αρχές, είναι ταυτόχρονα και μια συζήτηση για τις μεθόδους. Ελευθερία επί της αρχής αλλά σταλινισμός επί της μεθόδου, είναι ένα περίεργο μείγμα.

Αντωνης είπε...

@celin, enfant raté: ευχαριστώ για τα σχόλια. Η συζήτηση επί της αρχής είναι ταυτόχρονα συζήτηση επί της μεθόδου μόνο όταν οι αρχές είναι ξεκάθαρες. Το πρόβλημα με την ΑΠ που βλέπω εγώ είναι ότι δεν βλέπω να διατυπώνονται πολιτικές αρχές. Το λεξιλόγιο παραμένει μικροπολιτικό, λεξιλόγιο ευκαιριακών συνασπισμών και εξίσου ευκαιριακών συγκρούσεων. Φυσικά, ούτε το ΚΚΕ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διαχρονικά αθώοι μιας τέτοιας αιτίασης, αλλά αυτή τη στιγμή η εικόνα της ΑΠ είναι εικόνα πολιτικών εις νέα αναζήτηση καρριέρας και τίποτε παραπάνω. Αυτό τουλάχιστον βλέπω εγώ.

@vrypol: Γεια σου Γιώργο, μικρός ο κόσμος όντως (οι είμαστε πολύ λίγοι τελικά). Ενδιαφέρουσες οι σκέψεις σου. Για το θέμα του Ιακωβινισμού, αν με αυτό εννοούμε μια δραστική υπερτίμηση του βολονταριστικού στοιχείου, ίσως θέλεις να δεις εδώ αν δεν το έχεις ήδη δει: http://radicaldesire.blogspot.com/2009/10/blog-post_22.html

leo είπε...

Αντώνη γράφεις:Αυτό που αναζητούμε είναι μια πολιτική, ικανή να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων με δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, και μέριμνα για τους κοινωνικά περιθωριοποιημένους και οικονομικά αδύνατους, ικανή να τους εμπνεύσει με θάρρος και ελπίδα, ικανή να τους επιστρέψει την αίσθηση της δύναμης να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής τους.

Αυτό είναι το ζητούμενο και είναι αληθινό. Αν είναι ρεφορμιστικό ακόμα καλύτερα. Απάντηση όμως σε αυτό η συγκεκριμένη Αριστερά δεν θέλει να δώσει. Ίσως γιατί κανένα από τα στελέχη της που φτιάχνουν γραμμή δεν είναι σε αυτήν την τάξη που αναφέρεις. Και να δεν βιώνεις δύσκολο να καταλάβεις και ακόμα πιο δύσκολο να πριονίσεις το κλαδί που κάθεσαι. Γιαυτό περιορίζεσαι σε ένα αγώνα για μικροεξουσίες σε μικρά κόμματα και κομματίδια και καμώνεσαι ότι αγωνίζεσαι. Για την καρέκλα τους αγωνίζονται και την προσωπική ισχύ τους. Πιο τίμιοι είμαστε όσοι καθόμαστε απέξω τελικά.

celin είπε...

enfant rate,
λες
"Το να διαφωνούμε στο πώς φανταζόμαστε τον ιδανικό κόσμο είναι λογικό, αλλά όταν όλοι συμφωνούμε ότι πάντως δεν περιλαμβάνει την κυριαρχία του κεφαλαίου, είναι παραλογισμός να μην μπορούμε να συμπορευτούμε, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον."

Εγω δε θα μπορουσα να διαφωνησω σε αυτο,αλλα απο πουθενα δε προκυπτει οτι η Α.Π συμφωνει σε αυτο,

δεν εχω φαει βεβαια τα νιατα μου ασχολουμενος με τις συνιστωσες του ΣΥΝ,οποτε τα συμπερασματα μου μπορει να ειναι κ αυθαιρετα,
αλλα τουλαχιστον ο λογος της ΑΠ περισσοτερο συμβιβασμενος μου ακουγεται παρα ριζοσπαστικος,

αρνουνται τη κυριαρχια του Κεφαλαιου?
αν η αρνηση ειναι απλα μονολεκτικη,διχως να συνοδευεται κ απο συγκεκριμενη προταση αντιστασης στη κυριαρχια του κεφαλαιου,
τοτε δεν ειναι παρα ενα κενο γραμμα,κουφιοι βερμπαλισμοι,συγκεκαλυμμενη υποταγη,
το ιδιο ισχυει κ αν η προταση αντιστασης εξαντλειται στα πανελ του Πολιτη της ΝΕΤ η του Πρετεντερη,
με ακαταλαβιστικα λεκτικα σχηματα οπου το πολιτικο αδιεξοδο υψωνεται στα συμφραζομενα τους,

εν ολιγοις,
κανενα Καθεστως δε προκειται να σου χαρισει τιποτα,
μεχρι που μπορει ο καθενας λοιπον να φτασει για να υπερασπιστει τα κεκτημενα του?
κ αν η υπερασπιση των κεκτημενων προυποθετει ΑΝΑΤΡΟΠΗ του Καθεστωτος κ οχι απλως ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ του για συμμορφωση στις λαικες αναγκες?

ποιο ειναι επομενως το ζητουμενο?το πολιτικο υποκειμενο που ζηταει απο το Καθεστως να επιδειξει απλα ενα "ανθρωπινοτερο προσωπο",
τι προτασεις εχει για να καταστησει τελεσφορο το αιτημα του?
υπαρχουν οι προυποθεσεις, η αρθρωση του αιτηματος του να εξελιχτει σε δυναμικη διεκδικηση?

μονο αν εξελιχτει σε δυναμικη διεκδικηση,
η αρθρωση του αιτηματος της κοινωνικης δικαιοσυνης,μπορει καποτε να καρποφορησει κ να ευοδωθει,
αλλιως θα παραμεινει για παντα ενα σχημα λογου,
καταδικασμενο στην αεναη μη-πραγματωση του.

ΥΓ δεν απευθυνεται σε σενα αυτο enfant rate,ειναι γενικη σκεψη

η συνεχης αναπαραγωγη του σημαινοντος Σταλιν-ενα Σημαινον προφανως αρνητικα φορτισμενο-για να χαρακτηρισει καποιος το ΚΚΕ,
δεν αποσκοπει σε διαλογο αλλα στην αποδυναμωση των επιχειρηματων της αλλης πλευρας,
προφανως κ ο καθενας ειναι ελευθερος να αντιπαθει η να χει τη χειροτερη γνωμη για το ΚΚΕ,
αλλα οποιος νομιζει οτι το ΚΚΕ,στη περιπτωση που θα αναλαμβανε τη εξουσια,θα αρχιζε μαζικες εκκαθαρισεις αντιφρονουντων αλα Σταλιν,
πλαναται πλανην οικτραν,
[αναφερομαι εδω στη περιπτωση της καλοπροαιρετης πλανης,
γιατι κακοπροαιρετη πλανη δεν υπαρχει,
αλλη ειναι η ονομασια της]

vripol είπε...

Αντώνη, σαν Γιακωβινισμό εννοώ μια πολιτική ομάδα, που χρίζει εαυτόν προστάτη και εκπρόσωπο μιας κοινωνικής τάξης, και ενεργεί στο όνομά της, γιατί την θεωρεί ανώριμη να αυτοκαθοριστεί πολιτικά.
Ετσι,η σημερινή αριστερά, θεωρεί πώς αυτοδικαίως κατέχει το δικαίωμα εκπροσώπησης των κοινωνικών ομάδων που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί, ενώ δεν θέτει θέμα θεσμισμένης πολιτικής παρουσίας της κοινωνίας στην πολιτική, διότι προφανώς θεωρεί "ανώριμες" τις "μάζες" να συνέλθουν σε πολιτικό σώμα..
Αυτή η "διαμεσολάβηση" είναι το αποτέλεσμα μιας κοινης αντίληψης για το πολιτικό σύστημα των πολιτικών δυνάμεων της νεωτερικότητας, φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών: Το πολιτικό σύστημα ανήκει στο θεσμισμένο κράτος, όπως παλιά ανήκε στον Φεουδάρχη.
Η κοινωνία, στην καλύτερη περίπτωση, οφείλει να νομιμοποιεί το κόμμα που θα κατέχει το κράτος, ανα τετραετία, Ενδιάμεσα ιδιωτεύει.
Είναι, κατ' αναλογίαν, το σύστημα της "Αισυμνητίας", κατα τον Αριστοτέλη, δηλαδή το σύστημα του Σόλωνα: Το εκλογικό σώμα, εκλέγει τον σοφό νομοθέτη για μία διετία, χωρις κανένα ενδιάμεσο δικαίωμα παρέμβασης ή ανάκλησης.
Καί τότε, όπως και το 1789, το κοινωνικό διακύβευμα ήταν η κατοχύρωση της ατομικής ελέυθερίας έναντι του φεουδάρχη αριστοκράτη γεοκτήμονα : σεισάχθεια..
Αλλά, στην πολιτική,όπως και στόν εργασιακό βίο, η κοινωνία κατοχύρωσε μόνον δικαιώματα, όχι ελευθερία (= αυτονομία= "τό μή άρχεσθαι υπό μηδενός", του Αριστοτέλη)...