Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Γιάννης Σταυρακάκης, "Παρέκβαση για τον Badiou" (απόσπασμα)

Η σημαντικότερη, κατά την άποψή μου, δημοσιευμένη κριτική ερμηνεία του Badiou από Έλληνα, και, παραδόξως, μια ερμηνεία που δεν έχει ακόμα μεταφραστεί στα ελληνικά. Ο Σταυρακάκης αποπειράται κάτι πολύ δύσκολο: να αποσπάσει τον Badiou από τις ίδιες του τις ρητά αντι-δημοκρατικές θέσεις και να τον συμφιλιώσει με ένα όραμα της δημοκρατικής ανοιχτότητας στην ενδεχομενικότητα και την διαρκή αναδιαπραγμάτευση που κρατάει από τον Καστοριάδη και επεκτείνεται στη "ριζοσπαστική δημοκρατία" των Laclau-Mouffe. Στην διαδικασία, πολλές από τις αμαρτίες που χρεώνονται τελετουργικά στον Badiou από την ημέτερη κριτική χρεώνονται --πρέπει να πω μάλλον πειστικά-- στον Žižek. Σίγουρα, είναι ένα κείμενο που περιέχει αμφιλεγόμενα και συζητήσιμα στοιχεία --για παράδειγμα την σύνδεση του Badiou με το ψυχαναλυτικό όραμα μιας "ανατρεπτικότητας χωρίς επανάσταση", και μάλιστα παρά την κριτικότατη στάση του ίδιου του Badiou απέναντι στον εκφραστή του οράματος, Jacques-Alain Miller· αλλά είναι επίσης ένα κείμενο που δίνει ένα δείγμα του τι σημαίνει ενδελεχής θεωρητική ενασχόληση, και του πόση απόσταση έχει κάτι τέτοιο από τα ημιμαθή και αδικαιολογήτως επηρμένα πασαλείμματα που παρουσιάστηκαν ως εμβριθείς κριτικές του Badiou στον ημερήσιο τύπο.
RD (Αντώνης)
---



Γιάννης Σταυρακάκης
Παρέκβαση για τον Badiou (απόσπασμα)
Από το The Lacanian Left, Edinburgh, Edinburgh University Press, 2007.
Μτφρ.  Radical Desire (Αντώνης)

...Ένα τελικό σχόλιο για την σημασία του συμβαντικού τόπου (evental site) για την συνολική αξιολόγηση του σχήματος του Badiou. Στο προηγούμενο κεφάλαιο είδαμε πόσο δύσκολο είναι να διαχωριστεί ένα αληθές από ένα ψευδές συμβάν. Ο Oliver Feltham έχει σωστά παρατηρήσει ότι η μία δικλείδα ασφαλείας που υπάρχει στο έργο του Badiou για να διευκολυνθεί μια τέτοια διάκριση είναι η σύνδεσή του μεταξύ "συμβάντος" και "συμβαντικού τόπου" (ακόμα και αν αυτό δεν μπορεί προφανώς να προσφέρει μια οικουμενική εγγύηση). Με τα λόγια του ίδιου του Feltham, αν και δεν μπορεί να υπάρξει ξεκάθαρος διαχωρισμός

μεταξύ υποκειμενοποίησης σε μια διαδικασία αλήθειας και ιδεολογικής κλήσης (interpellation)...ο Badiou έχει ενσωματώσει μία δικλείδα ασφαλείας για να αποφευχθεί η σύγχυση διαδικασιών αλήθειας και ιδεολογιών, και αυτή είναι ότι οι πρώτες εφορμούνται από την ανάδυση ενός συμβάντος σε ένα συμβαντικό τόπο. Αναγνωρίζει ότι υπάρχουν πολλές πρακτικές διαδικασίες που επικαλούνται μια ορισμένη πιστότητα --το παράδειγμά του είναι ο Ναζισμός-- αλλά ισχυρίζεται ότι ούτε εφορμούνται από ένα συμβαντικό τόπο ούτε είναι γενολογικές (Feltham, "Πρόλογος του μεταφραστή" στο Είναι και συμβάν, αγγλική έκδοση, σ. xxix).

Με άλλα λόγια, η πραγματική θετικότητα ενός αληθούς συμβάντος εξαρτάται από την αξεδιάλυτη σχέση του με το κενό ενός συμβαντικού τόπου, από την καταγραφή της αρνητικότητας.

Αλλά η αρνητικότητα είναι επίσης παρούσα μετά το συμβάν, ως όριο των διαδικασιών αλήθειας. Αν και συχνά υποβαθμίζει αυτή την σκοπιά του έργου του, ο Badiou δεν έχει άγνοια των κινδύνων που τίθενται από την πιστότητα σε ένα συμβάν, από αυτό που έπεται ενός συμβάντος. Οι τρόποι με τους οποίους προσπαθεί να διαφυλαχθεί από αυτούς τους κινδύνους είναι πολλαπλοί, αλλά δύο από αυτούς φαίνονται πιο σημαντικοί. Πρώτον, ο Badiou παραδέχεται, με πολύ λακανικό τρόπο, το ακατανόμαστο του πυρήνα κάθε διαδικασίας αλήθειας. Υπάρχει κάτι ακατανόμαστο σε κάθε διαδικασία αλήθειας, κάτι το οποίο δεν μπορεί να ενσωματωθεί στον "χώρο της γνώσης και της αντικειμενικότητας" (Hallward, Badiou: A subject to truth, σ. 258) και πρέπει να εγγραφεί ως τέτοιο. Η αποτυχία να το εγγράψουμε ανοίγει την πόρτα στο κακό. Το οποίο μας φέρνει στη δεύτερη στρατηγική που χρησιμοποιείται.

Ο Badiou αναπτύσσει μια ολόκληρη τυπολογία του κακού, στην οποία το κακό αποκαλύπτεται εν μέρει ως μια υπερβολική θετικοποίηση του καλού, της δύναμης των αληθειών: "Κάθε απολυτοποίηση της δύναμης μιας αλήθειας οργανώνει ένα Κακό", συνεπάγεται "μια καταστροφή της αλήθειας που επέρχεται ως συνέπεια της απολυτοποίησης τής δύναμής της" (Badiou, Ηθική, σ. 85). Μια τέτοια έκφανση του κακού είναι το να θέλεις, "με κάθε κόστος, και κάτω από την προϋπόθεση της αλήθειας, να εξαναγκάσεις την ονομασία του ακατανόμαστου. Αυτή ακριβώς είναι η αρχή της καταστροφής" (Ηθική, σ. 86). Με αυτή την έννοια, πίσω από την αυστηρή διάκριση καλού/κακού υπάρχει μια λεπτεπίλεπτη ισορροπία που συνίσταται στον καθορισμό του σωστού βαθμού θετικοποίησης. Η υπερβολική θετικοποίηση, η υπερβολική ονομασία του ακατανόμαστου,  απολυτοποιεί το καλό και το μεταμορφώνει σε κακό. Αλλά αν το κακό είναι μια "ανυπότακτη συνέπεια της δύναμης της αλήθειας" (Ηθική, σ. 61), δεν θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η δυνατότητα για το κακό εγγράφεται στην ίδια την διαδικασία της ανακήρυξης της πιστότητάς μας σε ένα θετικό καλό, σε ένα συμβάν; Με άλλα λόγια, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς "ο γνήσιος μαχητής (militant),  του οποίου η αναζήτηση της αλήθειας είναι αβέβαιη σε κάθε στάδιο...και που καταφέρνει να αποφύγει την μετατροπή της πίστης σε θρησκεία (Jason Barker, Alain Badiou: A critical introduction, σ. 139), μπορεί να πετύχει σε αυτή την προσπάθεια αν η διαδικασία της πιστότητας εννοηθεί ως κάτι που οδηγείται "από μια σφοδρή πίστη εκ μέρους του υποκειμένου" (Barker, Alain Badiou, σ. 84). Στην πραγματικότητα, είναι αμφισβητήσιμο το αν η προσπάθεια του Badiou να καταγράψει και να μας διαφυλάξει από τις καταστροφικές υπερβολές του πάντα παρόντος κινδύνου της απολυτοποίησης είναι συμβατή με την δική του ηρωϊκή και υπερβολική, ακόμη και οιονεί θρησκευτική, ρητορική.

Την ίδια όμως στιγμή, ο Badiou μοιάζει πολύ πιο πρόθυμος να εγγράψει αυτά τα αρνητικά όρια της θετικότητας από ό,τι ο Žižek.  Είναι προφανές ότι για τον Badiou, το κακό είναι ένα ρίσκο που αξίζει να αναλάβεις, με την έννοια ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη προστασία απέναντί του:

Εφόσον το κακό είναι κάτι που συμβαίνει σε μια αλήθεια ή σε εγγύτητα με μια αλήθεια, δεν μπορεί να υπάρξει απρόσβλητη άμυνα απέναντι στο κακό η οποία να μην παρεμποδίζει ταυτόχρονα το εφικτό μιας αλήθειας. Ασχολούμενοι με τις καταστροφικές συνέπειες ενός απόλυτου κακού (το Άουσβιτς, τα Γκούλαγκ, τα λιβάδια του θανάτου), οι ριζοσπάστες αντιφιλόσοφοι, από τον Adorno στον Lyotard, τον Rancière και τον Lardreau έχουν προάγει σε αρετή του πολιτικού τον αυτο-ευνουχισμό της φιλοσοφίας... [για τον Badiou όμως, που αρνείται να δεχτεί αυτή την κατεύθυνση] είναι ουσιώδες η φιλοσοφία να προσφέρει τις έλλογες βάσεις για το ρίσκο της αλήθειας (Hallward, A subject to truth, σ. 264).

Όμως αυτό δεν οδηγεί τον Badiou στην απάρνηση του κακού και της αρνητικότητας. Μάλλον το αντίθετο, και είναι στο σημείο αυτό που η προσέγγισή του διαφέρει από του Žižek. Ο Badiou αναγνωρίζει τον πάντα παρόντα κίνδυνο της απολυτοποίησης της αλήθειας, της ονομασίας του ακατονόμαστου, που μπορεί να έχει μόνο καταστροφικές συνέπειες: "Μια τριπλή συνέπεια του ιερού, της έκστασης και του τρόμου διακόπτει συνεπώς τη φιλοσοφική λειτουργία, και μπορεί να την οδηγήσει από το απορητικό κενό που συγκρατεί την πράξη της σε εγκληματικές προγραφές. Με αυτόν τον τρόπο η φιλοσοφία προκαλεί κάθε καταστροφή στη σκέψη" (Badiou, Ατέρμονη σκέψη, σ. 168). 

Είναι ακόμα πιο σημαντικό ότι εξαιτίας αυτού του διαρκούς κινδύνου ο Badiou έχει συχνά αποδεχτεί την ανάγκη να ενσωματωθεί αυτή η αναγνώριση στην διαδικασία αλήθειας που συνδέεται με ένα συμβάν. Έτσι, το απορητικό κενό πρέπει να επανεγγράφεται διαρκώς στον φιλοσοφικό/πολιτικό χώρο, κίνηση που συνδέεται με την επίκληση του Badiou για "συστολή" ή "αυτοσυγκράτηση" (Badiou, Ατέρμονη αλήθεια, σ. 168). Με τα λόγια του Hallward, "εφόσον το κακό είναι η αποφασιστικότητα να επιβληθεί η ολοκληρωτική δύναμη μιας αλήθειας, το να ονομαστούν τα πάντα στην κατάσταση της, 'η ηθική μιας αλήθειας πηγάζει εξ ολοκλήρου από ένα είδος αυτοσυγκράτησης [retenue] σε ό,τι αφορά τις δυνάμεις της'. Η αλήθεια δεν μπορεί και δεν πρέπει να προσπαθήσει να πει τα πάντα...Μόνο μια τέτοια αυτοσυγκράτηση τής επιτρέπει να επιμείνει στην διαρκώς εξακολουθητική αυτο-εκδίπλωση (Hallward, A subject to truth, σ. 265). Εδώ είναι που η εγγραφή των ορίων, της αρνητικότητας, αποκτά την πλήρη της δύναμη στο επιχείρημα του Badiou: "οποιαδήποτε και αν είναι η αλήθεια κάποιου, προσθέτει ο Badiou, δεν θα πρέπει να πάει ως το τέλος. Θα πρέπει να συνεχίσει με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να συνεχίσει να συνεχίζει" (Hallward, ό.π). Μια καταγραφή που αλλάζει σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνουν κατανοητά ένα συμβάν και η πιστότητα σε ένα συμβάν: ο Žižek "συνοψίζει λανθασμένα την φιλοσοφία του Badiou μιλώντας διαρκώς για το θαύμα ενός 'Συμβάντος Αλήθειας.' Ακόμη και ανεξάρτητα από το άκομψο των κεφαλαίων, αυτή η συντμημένη και αποκρυφιστική έκφραση ισοπεδώνει σε στιγμιαία πράξη αυτό το οποίο στην πραγματικότητα είναι μια διαρκής και νόθα διαδικασία" (Bruno Bosteels, "Alain Badiou's theory of the subject", σ. 199). 

Είναι πλέον εφικτό να διατυπώσουμε με κάποια ακρίβεια τις διαφορές ανάμεσα στην πράξη κατά τον Žižek και το συμβάν κατά τον Badiou. Πρώτον, στον Badiou υπάρχει μετά το συμβάν, και θα μπορούσε μάλιστα να ισχυριστεί κάποιος ότι το συμβάν είναι το ίδιο μετά τον εαυτό του, με την έννοια ότι υπονοεί μια (κυρίως συμβολική) διαδικασία και δεν μπορεί να εξισωθεί με καμμία μοναδική στιγμή. Αυτό είναι ένα στοιχείο που απουσιάζει στην ζιζεκική πράξη (act), η οποία θεωρητικοποείται ως μια θαυματουργική στιγμή υποτίθεται ολικής επαναθεμελίωσης. Για να το θέσουμε απλά, η ζιζεκική πράξη έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα ενώ το μπαντιουϊκό συμβάν είναι τοπικό: "κανένα συμβάν δεν αφορά άμεσα μια κατάσταση στο σύνολό της" (Badiou, Είναι και συμβάν, σ. 178). Δεύτερον --και τούτο είναι εξαιρετικά σημαντικό για την συνολική κατεύθυνση της λακανικής αριστεράς-- λόγω εν μέρει του τοπικού του χαρακτήρα, αυτό το μετά, αυτή η διαδικασία, είναι νόθα και απαιτούν μια διαρκή διαπραγμάτευση μεταξύ αρνητικού και θετικού αν είναι να αποφευχθεί η καταστροφή. Ο Ernesto Laclau δεν ξεφεύγει στην πραγματικότητα από αυτή τη λογική όταν επισημαίνει ότι μόνο μετά το συμβάν "γίνεται απαραίτητο κάποιο γέμισμα του κενού --ενός ειδικού είδους το οποίο απαιτεί θεωρητική περιγραφή" (Laclau, "An Ethics of Militant Engagement", στο Think Again: Alain Badiou and the Future of Philosophy, επιμ. Peter Hallward, σ. 125). Πώς μπορούμε να έχουμε ένα τέτοιο γέμισμα με τρόπο που να αποφεύγει επίσης την απολυτοποίηση και το κακό; (Laclau, σ. 129). Πώς μπορούμε να αρθρώσουμε, χωρίς οι αρθρώσεις μας να ονομάζουν το ακατανόμαστο; Πώς μπορούμε να θεσμοποιήσουμε, ενώ την ίδια ώρα εγγράφουμε στο ίδιο το θεσμοθετηθέν την προοπτική της διαρκούς επαναθεσμοποίησής του; Σ' αυτό το σημείο ο Laclau προτείνει μια νέα έννοια που μπορεί να έχει κάποια συνάφεια: "θα πρέπει να εισαχθεί μια διάκριση ανάμεσα στην κατάσταση και σε αυτό το οποίο θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε με ένα νεολογισμό την καταστασιακότητα (situationness), με την πρώτη να είναι η ουσιαστικά οντική υπάρχουσα τάξη και τη δεύτερη να είναι η οντολογική αρχή της ίδιας της τακτοποίησης" (ό.π., σ. 131). Ο Laclau δεν το αναλύει ιδιαίτερα, αλλά για μένα η ερώτηση που ακολουθεί πρέπει να είναι: πώς μπορεί η νέα, μετασυμβαντική κατάσταση πραγμάτων, η οποία δομείται μέσα από μια γενολογική διαδικασία αλήθειας μετά από ένα συμβάν, να ενσωματώσει αυτό το στοιχείο της καταστασιακότητας, ως ίσως το δικό της ελάχιστο επίπεδο συμβολικής/θεσμικής συνέπειας (consistency); Η καταστασιακόητα εδώ θα εξυπάκουε την ανάγκη για θετικοποίηση πέρα από την αποδιαρθρωμένη κατάσταση, ενώ η συμβαντικότητα --όπως εξηγήθηκε στο προηγούμενο κεφάλαιο-- θα εμφύτευε μέσα σε αυτή την νέα θετικοποίηση την αρχή της δικής της διαρκούς ανανέωσης πέρα από το δόλωμα της μιας, θαυματουργικής πράξης/συμβάντος.

Στο πλαίσιο αυτό, η ακόλουθη ερώτηση που θέτει ο Badiou μού φαίνεται εξαιρετικά σημαντική: "Υπάρχει πάντα ένα ερώτημα στην ηθική των αληθειών:  πώς μπορώ εγώ, ως κάποιος, να συνεχίσω να ξεπερνώ το ίδιο μου το είναι; Πώς θα συνδέσω τα πράγματα που γνωρίζω, με συνεπή τρόπο, μέσα από τις συνέπειες του είναι που αρπάζεται από το άγνωστο;" (Ηθική, σ. 50). Το υπονόημα εδώ φαίνεται ξεκάθαρο. Δεν είναι αρκετό να ενθαρρύνεται η πιστότητα σε ένα συμβάν (στην πράξη, σε οποιοδήποτε συμβάν), χωρίς να καλλιεργείται μια ανοιχτότητα προς την συμβαντικότητα. Μια τέτοια ανοιχτότητα, σε κατάσταση εγρήγορσης προς την διαρκώς παρούσα αλληλεπίδραση μεταξύ αρνητικότητας, καταστροφής, και ανάδυσης του "νέου", θα είναι πιο κατάλληλα εξοπλισμένη ώστε να επιτρέπει και να ενθαρρύνει την αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος μέσα σε ένα πολιτικό πλαίσιο που θα θεμελιώνεται πάνω στην ενσυνειδητότητα για τους κινδύνους της απολυτοποίησης: μιας απολυτοποίησης που ενέχεται στην ηρωοποίηση του συμβάντος, στην ισοπεδωτική εξίσωση του μετά από την πράξη/συμβάν και της ίδιας του της θαυματουργικής του πληρότητας. Στο θεμελιώδες του έργο Είναι και συμβάν, ο ίδιος ο Badiou αρθρώνει μια διατύπωση που μπορεί να ερμηνευτεί ως σχεδόν άμεση επικύρωση αυτής της ιδέας:

το εφικτό της παρέμβασης [η διαδικασία μέσα από την οποία κάτι αναγνωρίζεται ως συμβάν μέσα σε μία κατάσταση η οποί αλλάζει ως αποτέλεσμα της ύπαρξής του] θα πρέπει να αποδοθεί στις συνέπειες ενός άλλου συμβάντος. Είναι η συμβαντική επανάληψη που θεμελιώνει την παρέμβαση....Μια παρέμβαση είναι αυτό το οποίο παρουσίαζει ένα συμβάν για την ανάδυση ενός δεύτερου. Είναι ένα συμβαντικό μεταξύ δύο (Είναι και συμβάν, σ. 209).

Ποια είναι η τρομερά σημαντική συνέπεια αυτού; Καμμία παρέμβαση δεν "μπορεί νόμιμα να λειτουργήσει σύμφωνα με την ιδέα ενός πρωταρχικού συμβάντος, μιας ριζοσπαστικής αρχής". Ο Badiou αποκαλεί "υποθεσιακό αριστερισμό" (speculative leftism) "κάθε σκέψη του είναι η οποία βασίζεται πάνω στη θεματική μιας απόλυτης αρχής" (Είναι και συμβάν, σ. 210), κάθε σκέψη η οποία δεν αναγνωρίζει την συμβαντική επανάληψη --τη διάσταση της συμβαντικότητας-- και η οποία συνεπώς παραμένει εγκλωβισμένη στην φαντασίωση της Επανάστασης ή Αποκάλυψης. Δεν είναι η κατά τον Žižek πράξη που έρχεται αμέσως στον νου εδώ;

Σε συστοιχία με αυτό το σχήμα, η πιστότητα στην συμβαντικότητα δεν είναι κάτι που γίνεται μεμιάς, δεν είναι μια μοναδική περίσταση. Δεν συνδέεται με μια μεγάλη πολιτική νοσταλγίας, αλλα εξυπονοεί μια διαρκή δημοκρατική επανάσταση στο πολιτικό μας ήθος, ένα σκεπτικιστικό πάθος το οποίο θα πρέπει να επανεγγράφεται σε κάθε πολιτική πράξη. Δεν μπορεί να περισταλεί σε πιστότητα σε συγκεκριμένες πράξεις, αλλά επεκτείνει το εύρος της σε μια αποδοχή της μετα-φαντασματικής πολιτικής δυνατότητας που ανοίγεται απ' αυτές προς την κατεύθυνση μιας διαρκούς ριζοσπαστικοποίησης της δημοκρατίας. Η συμβαντικότητα και η καταστασιακότητα θα πρέπει να γίνουν  αποδεκτές στην συστατική τους αλληλεπίδραση ως προϋποθέσεις της εφικτότητας κάθε μετασχηματιστικής πολιτικής δράσης: "Είναι ζήτημα του να δείχνεις πώς ο χώρος του εφικτού είναι μεγαλύτερος από αυτόν στον οποίο αποδιδόμαστε· ότι κάτι άλλο είναι εφικτό, όχι όμως ότι όλα είναι εφικτά" (Badiou, "Politics and Philosophy", Angelaki, 1998, σ. 121). Είναι μια θέση που η λακανική αριστερά μπορεί και θα πρέπει να αγκαλιάσει, εφόσον συμπυκνώνει και μεταφράζει με προσεκτικά θετικούς όρους τον ανατρεπτικό προσανατολισμό της ίδιας της ψυχανάλυσης: "Η ψυχανάλυση είναι ανατρεπτική --ενθαρρύνει την καχυποψία απέναντι σε κάθε επίσημο ιδανικό και θεσμό-- αλλά δεν είναι επαναστατική, εφόσον υποπτεύεται επίσης τις ιδεαλιστικές ιδέες περί λαμπρού μετεπαναστατικού μέλλοντος (Jacques-Alain Miller, στο Žižek, Ιράκ: Το δανεικό τσουκάλι, σ. 103). Είναι ένας προσανατολισμός ο οποίος συνδέεται αξεδιάλυτα με την εφεύρεση της δημοκρατίας και το ήθος της για το όριο/την αυτοσυγκράτηση εφόσον, στην πραγματική δημοκρατία, "ο λαός μπορεί να κάνει τα πάντα --και πρέπει να γνωρίζει ότι δεν πρέπει να κάνει απλά οτιδήποτε" (Καστοριάδης, "Η ελληνική πόλη και η εφεύρεση της δημοκρατίας", σ. 115).

Ας καταλήξω επιστρέφοντας στο αρχικό σημείο αυτής της παρέκβασης. Αν οι αναγνώσεις μου στους Žižek και Badiou είναι βάσιμες, τότε η απόσταση ανάμεσα στα δύο θεωρητικο-πολιτικά εγχειρήματα δεν βρίσκεται εκεί όπου οι περισσότεροι σχολιαστές την τοποθετούν. Στην πραγματικότητα αναδύεται αργά-αργά μια νέα εικόνα του Badiou ως πιο συνειδητοποιημένου σε ό,τι αφορά την αρνητικότητα από ότι ο Žižek, πιο πιστού στην (μη εγελιανή) διαλεκτική αρνητικότητας/θετικότητας, πολιτικά καινοτόμου σε ό,τι αφορά την φύση της διαδικασίας αλήθειας ενός συμβάντος, και ακόμα, και περισσότερο λακανιστή --αριστερού λακανιστή. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν, όχι μόνο στην χαρτογράφηση, αλλά στην περαιτέρω ανάπτυξη της λακανικής αριστεράς. 



56 σχόλια:

Νοσφεράτος είπε...

Aντωνη εχεις γραψει Ιστορια στην ελληνική μπλογκοσφαιρα με τις μεταφρασεις και τα κειμενα σου..

Και εδώ πανω ενας κυκλος νεων -''ποιητων'' και φοιτητων σε παρακολουθει αδιαλειπτως και με θαυμασμό ..Αληθειαλέω .. Εξαιρετική δουλεια ..
Φυσικά το αναδημοσιευσα

RDdemos είπε...

Αντώνη, έχω την εντύπωση πως ένδειξη για τον προβληματικό χαρακτήρα κάποιων αναρτήσεις αποτελούν τα εγκώμια που επισύρουν.

Τώρα:
«Πρώτον, ο Badiou παραδέχεται, με πολύ λακανικό τρόπο, το ακατανόμαστο του πυρήνα κάθε διαδικασίας αλήθειας. Υπάρχει κάτι ακατανόμαστο σε κάθε διαδικασία αλήθειας, κάτι το οποίο δεν μπορεί να ενσωματωθεί στον "χώρο της γνώσης και της αντικειμενικότητας" (Hallward, Badiou: A subject to truth, σ. 258) και πρέπει να εγγραφεί ως τέτοιο. Η αποτυχία να το εγγράψουμε ανοίγει την πόρτα στο κακό. Το οποίο μας φέρνει στη δεύτερη στρατηγική που χρησιμοποιεί.»

Η προβληματική του Σ. είναι ουσιαστικά ηλίθια. Είναι αδύνατο να πάρει θέσει κανείς απέναντι στη θεωρητικοποίηση του συμβάντος αν αρνείται να μεπλακεί με τον κονστρουκτιβισμό.

«Στην πραγμαιτκότητα, είναι αμφισβητίσημο το αν η προσπάθεια του Badiou να καταγράψει και να μας διαφυλάξει από τις καταστροφικές υπερβολές του πάντα παρόντος κινδύνου της απολυτοποίησης είναι συμβατή με την δική του ηρωϊκή και υπερβολική, ακόμη και οιονεί θρησκευτική, ρητορική.»
«Όμως αυτό δεν οδηγεί τον Badiou στην απάρνηση του κακού και της αρνητικότητας.»
«Ο Badiou αναγνωρίζει τον πάντα παρόντα κίνδυνο της απολυτοποίησης της αλήθειας, της ονομασίας του ακατονόμαστου, που μπορεί να έχει μόνο καταστροφικές συνέπειες:»

Εδώ επιβεβαιώνεται η τυφλότητα του Σ.: προστασία από την απολυτοποίηση!!! Από που προκύπτει ότι το ακατανόμαστα είναι η «απολυτοποίηση» ενός συμβάντος [τι μεταφράζει το «απολυτοποίηση»; Πόσες γλωσσικές ολισθλησεις πρέπει να γίνουν για να έρθει στο φως η βλακεία του σχολιαστή; totalization=absolutization=universsalization!!!!]

«το απορητικό κενό»
Ποιο απορητικό κενό και που; το κενό ως θεμέλιο της οντολογίας; το κενό ως διάτρηση ενός δομημένου συστήματος; το «κενό« του προτασιακού μη αποφάνσιμου;

«Η αλήθεια δεν μπροεί και δεν πρέπει να προσπαθήσει να πει τα πάντα...»
Όσο για τον Hall., αυτή η προβληματική είναι ομοίως τόσο κοντόφθαλμη! καμία αλήθεια δεν μπορεί να διαβρώσει ένα κατασκευαστικό σύμπαν ολοκληρωτικά! Αυτά είναι βλακώδεις ψευδο-ηθικές επιταγές.

«ότι το συμβάν είναι το ίδιο μετά τον εαυτό του, με την έννοια ότι υπονοεί μια (κυρίως συμβολική) διαδικασία και δεν μπορεί να εξισωθεί με καμμία μοναδική στιγμή.»
Βλακεία! Κοίτα τη φόρμουλα του συμβάντος. Δεν είναι ταυτολογία!!!

¨Εχω μια φοβερή ημικρανία και σταματώ εδώ θα επανέλθω.

RDdemos είπε...

Συγγνώμη για τον τόνο, κοίτα ανωτέρω (γράφω με το ένα μάτι κλειστό)
αλλά καλό δεν θα ήταν να προλογίζεις με κάποιο τρόπο για τον περιορισμό της ενθουσιώδους reception;

RDdemos είπε...

Επανέρχομαι μέσα από δριμύ haze:

«πώς μπορούμε να θεσμοποιήσουμε, ενώ την ίδια ώρα εγγράφουμε στο ίδιο το θεσμοθετηθέν την προοπτική της διαρκούς επαναθεσμοποίησής του; Σ' αυτό το σημείο ο Laclau προτείνει μια νέα έννοια που μπορεί να έχει κάποια συνάφεια: "θα πρέπει να εισαχθεί μια διάκριση ανάμεσα στην κατάσταση και σε αυτό το οποίο θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε με ένα νεολογισμό την καταστασιακότητα (situationness), με την πρώτη να είναι η ουσιαστικά οντική υπάρχουσα τάξη και τη δεύτερη να είναι η οντολογική αρχή της ίδιας της τακτοποίησης" (ό.π., σ. 131). »

Αυτό έχει κάποια βάση, το συμβάν προβάλλεται σε δυο επίπεδο: σε αυτό της οντολογίας, και σε αυτό της συγκεκριμένης λογικής ενός κόσμου.

«να ενσωματώσει αυτό το στοιχείο της καταστασιακότητας, ως ίσως το δικό της ελάχιστο επίπεδο συμβολικής/θεσμικής συνέπειας (consistency);»

Αδύνατον να υπάρξει διττή συνέπεια: σύστημα και αντι-σύστημα!


«ενσυνειδητότητα για τους κινδύνους της απολυτοποίησης:»

Κούλουγλος και «σταλινισμός»! Αν όταν όλα τα παραπάνω ξεπέσουν σε αυτό το επίπεδο!

«είναι η συμβαντική επανάληψη που θεμελιώνει την παρέμβαση....Μια παρέμβαση είναι αυτό το οποίο παρουσίαζει ένα συμβάν για την ανάδυση ενός δεύτερου. Είναι ένα συμβαντικό μεταξύ δύο (Είναι και συμβάν, σ. 209).»

Αυτό είναι το πιστό υποκείμενο αρ/2, αυτό της αναβίωσης/νεκρέγερσης (Dutilleux), καμιά σχέση με την προκρούστεια προβληματική του Σ.

«Ποια είναι η τρομερά σημαντική συνέπεια αυτού; Καμμία παρέμβαση δεν "μπορεί νόμιμα να λειτουργήσει σύμφωνα με την ιδέα ενός πρωταρχικού συμβάντος, μιας ριζοσπαστικής αρχής".

Μπούρδες, τα περί τρομερή συνέπειας! Ο περιορισμός ενός a fortiori σε αναγωγή σε αρχή!
Δεν ασχολούμαι με τον Καστοριάδη, ούτε το χρόνο ούτε το κουράγιο έχω να πετάξω στα σκουπίδια σειρά από επιχειρήματά του!

Αντωνης είπε...

@RDdemos: Έγραψα εισαγωγικά "Σίγουρα, είναι ένα κείμενο που περιέχει αμφιλεγόμενα και συζητήσιμα στοιχεία" και αναφέρθηκα σε κάποια από αυτά, κυρίως δεν στο "λύγισμα" του Μπαντιού προς Καστοριάδη μεριά, που θεωρώ ότι είναι μάλλον λιγότερο παραδεκτό από την αφομοίωση με Ζίζεκ;-)

Κάποια θίγεις ήδη και τα δέχομαι ως βασικούς άξονες κριτικής: α)η εξίσωση της ονομασίας του ακατανόμαστου με την απολυτοποίηση παρουσιάζει προβλήματα, μιας και το forcing διατηρεί στον Μπαντιού ένα τεχνικό περιεχόμενο που δεν μπορεί να αποδοθεί χωρίς εμπλοκή με την μαθηματική πηγή του (ο αγγλικός όρος είναι "absolutization" που νομίζω ορθά αποδίδω ως "απολυτοποίηση" β)Hallward και αλήθεια: νομίζω ότι και εδώ, παρομοίως, γίνεται μια μίξη πραγμάτων. Η περίφημη φράση του Λακάν από το "Television" (περί αδύνατου του να πεις ολόκληρη την αλήθεια), μπλέκεται νομίζω αδιόρατα με τον "ολοκληρωτισμό" γ) "one could even argue that the event is its own after": και εδώ νομίζω ότι υπάρχει σύγχυση, δεν ξέρω από που πηγάζει αυτό το συμπέρασμα.

Απορητικό κενό (aporetic void): κατά την άποψη μου, εγγραφή του λακλαουϊκού void πάνω σε μια διαφορετική, οντολογικο-μαθηματική αντίληψη του κενού στον Μπαντιού.

Την πρώτη παρατήρηση δεν την κατάλαβα.

Όπως και να χει, σίγουρα εγώ δεν βλέπω καμμιά ηλιθιότητα· το αντίθετο, θεωρώ τον γράφοντα οξυδερκέστατο αν και διαφωνώ μαζί του σε αρκετά. Βλέπω μια προσπάθεια μετατροπής του Μπαντιού σε βάση νομιμοποίησης της πολιτικής θέσης περί ριζοσπαστικής δημοκρατίας η οποία γίνεται εφικτή με την αφομοίωση όρων προς κατευθύνσεις που δεν έχει --και που συχνά αποκηρύσσει ρητά-- το αρχικό κείμενο.

Επίσης όμως, οι αναφορές εδώ στην σημασία της μετασυμβαντικής χρονικότητας στον Μπαντιού και στην τάση Ζίζεκ να υποστασιοποιεί την στιγμιαία ρήξη έχουν βάση και έχουν, εξ όσων μπορώ να αντιληφθώ από τα πρόσφατα βιβλία του Ζίζεκ, ταρακουνήσει και τον ίδιο.

Και σίγουρα δεν αναρτώ μόνο πράγματα με τα οποία συμφωνώ. Αναρτώ πράγματα που βρίσκω ενδιαφέροντα/σημαντικά ως βάσεις θεωρητικής αναζήτησης και συζήτησης --και φυσικά απροκρυστάλλωσης διαφωνιών, μεταξύ άλλων.

RDdemos είπε...

«δεν βλέπω καμμιά ηλιθιότητα· το αντίθετο, θεωρώ τον γράφοντα οξυδερκέστατο»

Ο χαρακτηρισμός δεν αφορούσε τις διανοητικές του ικανότητες, αφορούσε την αθέμιτη προσπάθεια μιας υποτιθέμενης «σύνθεσης».

«Πρώτον, στον Badiou υπάρχει μετά το συμβάν, και θα μπορούσε μάλιστα να ισχυριστεί κάποιος ότι το συμβάν είναι το ίδιο μετά τον εαυτό του, με την έννοια ότι υπονοεί μια (κυρίως συμβολική) διαδικασία και δεν μπορεί να εξισωθεί με καμμία μοναδική στιγμή.»

Επαναλαμβάνω, ότι είπα ανωτέρω. Αυτή η λογική τείνει να μετατρέψει όλη τη προβληματική του συμβάντος στο παράδοξο του ψεύτη και φτου κι από την αρχή!!!

RDdemos είπε...

Α και κάτι άλλο, που μόλις ξεκαθάρισα για το κείμενο σε σχέση με το «ακατανόμαστο».

Πρόσεξε τίποτε δεν εμποδίζει να δοθεί ένα από τα ονόματα τής «κατάστασης» [σύμβολο της Αφροδίτης] στο συμβάν, στο μέτρο όμως που δεν παύει να υφίσταται η «αναφορά» ή ο προσανατολισμός προς στην ύπαρξη εκείνου του στοιχείου [quodlibet/generic] που δεν ταυτίζεται με κανένα από τους κατηγορικούς προσδιορισμούς της κατάστασης.[*]

Άρα στο απόσπασμα «ο Badiou παραδέχεται, με πολύ λακανικό τρόπο, το ακατανόμαστο του πυρήνα κάθε διαδικασίας αλήθειας. Υπάρχει κάτι ακατανόμαστο σε κάθε διαδικασία αλήθειας, κάτι το οποίο δεν μπορεί να ενσωματωθεί στον "χώρο της γνώσης και της αντικειμενικότητας" (Hallward, Badiou: A subject to truth, σ. 258) και πρέπει να εγγραφεί ως τέτοιο. Η αποτυχία να το εγγράψουμε ανοίγει την πόρτα στο κακό.»

«η πόρτα στο κακό» (shut that door) ανοίγει όταν το περιεχόμενο τής προσωρινής «ονομασίας» του συμβάντος ταυτίζεται με το intension/extension ενός προϋπάρχοντος προσδιορισμού της κατάστασης (πχ. φυλετική καθαρότητα).

Άρα δεν εντοπίζεται στην αποτυχία να το εγγράψουμε (υποθέτω «ως τέτοιο») το πρόβλημα, αλλά στην εγγαστριμυθία του συμβάντος, στη συγκαλυμμένη αναφορά στο προϋπάρχον --- Άλλωστε, το «κακό» που θέλει τόσο πολύ να ξορκίσει ο Σ. δεν πρέπει να αναζητηθεί μόνο στον ναζισμό/σταλινισμό, αλλά και στην «αριστερά» και σοσιαλδημοκρατία (η οποία «λέει τα ίδια με την Ιδέα» εννοώντας όμως κάτι άλλο).

*[Ο Φρανσουά Νικολά έγραψε μια πολύ διαφωτιστική περίληψη για το forcing ως τρόπο δημιουργίας [ποιητικής, χορογραφικής, κ.λπ.] «αύρας» σε μια μουσική σύνθεση με εγγενώς μουσικά μέσα]

RDdemos είπε...

Ο Νικολά δίνει ένα ανάλογο για τη διαδικασία του forcing:

Με πεδίο ορισμού τους ρητούς αριθμούς (Q), μπορούμε να κάνουμε πράξεις με το σύμβολο της ρίζας του δύο, και όποιας άλλης ρίζας που αντιστοιχεί σε άρρητο/πραγματικό αριθμό.

Αν κάνουμε επομένως την υπόθεση (όπως στην αρχαία Ελλάδα) ότι κατοικούμε στο σύμπαν των ρητών, οι υπολογισμοί μας θα αναφέρονται σε χίμαιρες [σε αγγέλους, εξουσίες, αρχές,κ.λπ]

Maine είπε...

RDdemos για ποιον ακριβώς Καστοριάδη μιλάς και σε ποιον ακριβώς σκουπιδοτενέκε θα τον πετάξεις εφόσον ξέρουμε ότι για την ιστορία δεν υπάρχει ουτε "θόρυβος" άρα ούτε και χωματερές.

Κι αν παρόλαυτα θελήσεις να το κάνεις,μην ασχολείσαι με ένα κείμενο του Σ., "πέταξε στα σκουπίδια" τα "επιχειρήματα" του Καστοριάδη πανω στον χρόνο της ετερότητας/αλλοίωσης,στην ταυτιστική-συνολοστική οντολογία,στο είναι ως κενής καθοριστικότητας,τις στιβάδες και την έρειση,στην ριζική φαντασία και τις φαντασιακές σημασίες,στο κοινωνικο-ιστορικό,στην αυτοποίηση,στην θεσμίζουσα/Θεσμισμένη κοινωνία ,στην αυτονομία,στα πράξις,λέγειν και τευχειν κτλπ.
Περιττό το παραπάνω, απλά μου φαίνεται γελοίο μια "κριτική" υποσημείωση πάνω σε ένα "κριτικό" κείμενο(που κρίνεται επειδή δεν κρίνει,η καλύτερα δεν ερμηνεύει ορθά έναν φιλόσοφο ή μια φιλοσοφική κατάσταση) να συνοδεύεται από ακόμα πιο φτωχές "κριτικές χειρονομίες,που τελικά είναι της μορφής "Δεν είναι έτσι οπώς το λέει ο δικός σου αλλά ο δικός μου",Κριτική της κριτικής κριτικής πράγματι.

Κατα τ'άλλα όσον αφορα τον Καστοριάδη,αυτο δεν θα ήταν τόσο ενοχλητικό αν δεν υπήρχε μια περιρρεουσα ατμόσφαιρα στην ελλάδα που τον ταυτίζει με το στέκι των αυτόνομων εδώ παραδίπλα και τον εικονίζει σαν έναν τύπο που μιλούσε για την γραφειοκρατία, την αρχαία ελλάδα και τους χίπιδες.

Τώρα πάνω στον Μπαντιού.Προφανώς τα concepts του είναι δυνατά,αλλά αυτό δεν λέει τίποτα από μόνο του.Δεν έχω διαβάσει το L’Être et l’Événement οπότε δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη θέση , παραταύτα απ'όσο τον εχω γνωρίσει(Μανιφέστο ,κάποια συνέδρια του και συζητήσεις με άτομα που δουλεύουν πανω του ,και απο το μπλλογκ αυτο είναι η αλήθεια) δεν έχω καταλάβει πως ξεπερνάει την χαιντεγγεριανή προβληματική ή ακόμη αν θες την κριτική τως κατηγοριών του νυν και του είδωλον από τον καστοριάδη.Επιπλέον, τα generic procedures είναι μια έννοια με πολλές δυσκολίες εφόσον είναι απο την μία a posteriori(αν θες "εμπειρικες") σε ένα σημείο που ο Μπαντιού κάνει την Καντιανή χειρονομία του και μιλάει εκ των πραγμάτων για conditions,που εν τέλη και καθορίζονται επ'ακριβώς.Από εκεί αναδιπλώνεται στο Deleuzo/Castoriadiako κοινωνικο-ιστορικό και στην κριτική τους πάνω στον Καντ..Επίσης,στα αυτιά μου η έννοια συμβάν έχει θεολογικές συνδηλώσεις αλλά αυτό το τελευταίο δεν εχει και πολύ σημασία.Τέσπα τα παραπάνω ειναι γνώμη προς το παρών γιατί δεν τον εχω διαβάσει πραγματικά.Είναι ενδιαφέρον και όπως είπα στην αρχη τα concepts του εχουν δύναμη,και είναι γενικά η μόνη σοβαρή απάντηση στον Ντελέζ αυτή την στιγμή ...(Βοηθάει πάντα και ότι δεν το "γύρισε" πολιτικα).

RDdemos είπε...

@maine

Αν παραφέρθηκα, οφείλεται σε δύο λόγους: μια φοβερή ημικρανία συνοδευόμενη από ναυτία από τις 4 το απόγευμα, και τον εκλεκτικισμό του συγγραφέα [του Στβρκ.] ως ερμηνευτική χειρονομία. (τώρα ο ίδιος ο Καστ. δεν είναι άμοιρος ευθυνών όσον αφορά σε βάναυσες απορριπτικές χειρονομίες [ακόμα θυμάμαι, ---μπορεί όμως να με απατά η μνήμη--- σχόλιο για την άγνοια της αρχαίας ελληνικής γραμματείας του Χάιντεγγερ])

«και απο το μπλλογκ αυτο είναι η αλήθεια) δεν έχω καταλάβει πως ξεπερνάει την χαιντεγγεριανή προβληματική ή ακόμη αν θες την κριτική τως κατηγοριών του νυν και του είδωλον από τον καστοριάδη.Επιπλέον, τα generic procedures είναι μια έννοια με πολλές δυσκολίες εφόσον είναι απο την μία a posteriori(αν θες "εμπειρικες") σε ένα σημείο που ο Μπαντιού κάνει την Καντιανή χειρονομία του και μιλάει εκ των πραγμάτων για conditions,που εν τέλη και καθορίζονται επ'ακριβώς.Από εκεί αναδιπλώνεται στο Deleuzo/Castoriadiako κοινωνικο-ιστορικό και στην κριτική τους πάνω στον Καντ..»

[1] Αν σου πέσει στα χέρια το «Είναι και το Συμβάν» (πρέπει να υπάρχει σε κάποιο από τα download sites), ανέτρεξε στο κεφάλαιο για το Χάιντεγγερ, όπου εκφράζεται με μαθηματικούς όρους τι είδους οντολογικό σύμπαν προϋποθέτει ή κατασκευάζει ο τελευταίος. --- Αυτό θεωρώ το μεγάλο επίτευγμα τού συγγράμματος του Μπαντιού, ότι παρέχει τη δυνατότητα μια καλώς εννοούμενης «τυποποίησης» ποικίλων οντολογιών.

[2] «a posteriori(αν θες "εμπειρικες")»
Δεν σου ζητάω να γράψεις φιλοσοφική πραγματεία και να μου ανταπαντήσεις, αλλά είναι δύσκολο να βάλεις το Μπαντιού σε νεο-καντιανό καλούπι --- με το a posteriori υποθέτω αναφέρεσαι στο «αισθητικό» (χώρος/χρόνος) του Καντ και την σχετική παθητικότητα του υποκειμένου (διόρθωσε την ορολογία, δεν έχω πρόχειρη σε μετφρ. την Κριτική του Καθ.Λόγου) --- Εδώ νομίζω εντοπίζεται άλλη μια παρανόηση re: Μπαντιού, ο οποίος δεν ξεκινάει από κάποια überhaupt εμπειρία, ακολουθούμενη από την παρθενογένεση ενός γνωσιακού υποκειμένου. Είναι μάλλον ο Ντελέζ και ο Καστ. που παραμένουν δέσμιοι της κριτικής χειρονομίας.

Νοσφεράτος είπε...

RDdemos είπε...

Αντώνη, έχω την εντύπωση πως ένδειξη για τον προβληματικό χαρακτήρα κάποιων αναρτήσεις αποτελούν τα εγκώμια που επισύρουν.


αν εννοεις εμενα φιλαράκο εχω να σου πω το εξής : Δεν διαβαζω τις αναρτησεις του Αντωνη πυ αναδημοσιευω απο πριν.. Τις διαβαζω μετα ..Του εχω τυφλή-πια- εμπιστοσυνη ..

Και θεωρώ οτι υπάρχει τοσο μεγάλη ελλειψη Θεωριας ωστε προσπαθειες σαν αυτουνου εδώ του Μπλογκ ειναι πολυτιμες
Τωρα μπορει εσύ να νομιζεις οτι ολοι ειναι του Χαρβαρντ ωστε να παιζουμε τους Μπαντιου και τους Ρανσιερ στα Δαχτυλα .... Για μένα και αρκετους αλλους που πασκιζουμε στα Τυφλά - εδώ και τριαντα χρονια τουλαχιστον - καθε σκιρτημα θεωριας ειναι πολυτιμο ...

Νοσφεράτος είπε...

¨Εχω μια φοβερή ημικρανία και σταματώ εδώ θα επανέλθω.''

εμενα μου προεκυψε οταν πρασπαθησα να καταλάβω ενα Γρυ απο τα σχόλια του RDdemos

Ανώνυμος είπε...

Καλησπέρα και συγχαρητήρια Αντώνη για την πολύ καλή δουλειά της μετάφρασης (μόνη σημείωση: δες ξανά κάνα-δυο τυπογραφικά που έχουν ξεφύγει και την εκφραστική απόδοση σε ορισμένα σημεία που "φορτώνει" κάπως). Το Lacanian Left νομίζω πως έχει πολύ "ψωμί" και θα μας απασχολήσει ίσως αρκετά και στο μέλλον. Ας ελπίσουμε να δούμε και κάποια μετάφρασή του σύντομα ώστε να εξοικειωθούν με αυτό και όσοι δεν προτιμούν τα αγγλόφωνα κείμενα. Στη διεθνή βιβλιογραφία και τα σχετικά fora ήδη έχει σηκώσει αρκετή "σκόνη".

Δεν θέλω αυτή τη στιγμή να σχολιάσω κάτι επί της ουσίας, αλλά να εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου σχετικά με το ύφος, το περιεχόμενο και την ποιότητα των "σχολίων" του συν-διαχειριστή του Radical Desire. Είναι πραγματικά θλιβερό (και σε κάποιο βαθμό εκνευριστικό), μετά από την ποιότητα του διαλόγου και του κριτικού σχολιασμού στην οποία μας έχει συνηθίσει τόσο καιρό ο Αντώνης, να εμφανίζονται τέτοια σχόλια, με τέτοιο ύφος και χαρακτηρισμούς. Η χρήση χαρακτηρισμών ("ηλίθια", "βλακεία", "Μπούρδες") βεβαίως και ενός ακατανόητα έντονου ύφους με υπόνοιες υποτίμησης προς τον κρινόμενο και το έργο του, αποκαλύπτουν με τον πιο εμφατικό τρόπο την αδυναμία (και αγωνία) του "κριτή" απέναντι σε αυτό που θέλει να κρίνει/απορρίψει! Παλιά τεχνική, εύκολη, αλλά κάπως βαρετή και κοινότοπη πλέον. Θα πρότεινα λοιπόν να αποφεύγονται αυτά τα ξεσπάσματα στο μέλλον... Οι "ημικρανίες" δε είναι δικαιολογία. Κι εγώ ψήνομαι στους 40 βαθμούς Κελσίου αυτή τη στιγμή, αλλά δεν πρόκειται να ξεσπάσω τη δυσφορία μου στα σχετικά ρηχά κριτικά "σχόλια" του RDdemos, ούτε βεβαίως θα προβώ σε χαρακτηρισμούς (θα μπαίναμε τότε στην κριτική της "κριτικής" της κριτικής: Χάος!). Ελπίζω μόνο αυτή η συμπεριφορά να μην συνεχιστεί γιατί ενδέχεται να δυσαρεστήσει, ίσως και να διώξει καλό κόσμο από αυτό εδώ το μπλογκ, το οποίο για πολλούς από εμάς αποτελεί σπάνια όαση ουσιαστικής κριτικής σκέψης και διαλόγου στην έρημο της σουπο-πληροφόρησης και σουπο-αντιπαράθεσης που αναπαράγεται στην ελληνική μπλογκοσφαιρα με το κιλό.

Γεια χαρά,
και περαστικά με την ημικρανία.

RDdemos είπε...

@τελευταίο ανώνυμο

«Η χρήση χαρακτηρισμών ("ηλίθια", "βλακεία", "Μπούρδες") βεβαίως και ενός ακατανόητα έντονου ύφους με υπόνοιες υποτίμησης προς τον κρινόμενο και το έργο του, αποκαλύπτουν με τον πιο εμφατικό τρόπο την αδυναμία (και αγωνία) του "κριτή" απέναντι σε αυτό που θέλει να κρίνει/απορρίψει! Παλιά τεχνική, εύκολη, αλλά κάπως βαρετή και κοινότοπη πλέον.»

Θεωρώ τους βαρείς χαρακτηρισμοί απόλυτα δικαιολογημένους, στο μέτρο που υποκρύπτεται μια αθέμιτη στρατηγική ώστε να διαστρεβλωθεί το περιεχόμενο του αντικειμένου της κριτικής. Το κείμενο του Στ. βρίθει ρητορισμών και διαστρεβλώσεων. --- Δεν υποκλίνομαι πλέον σε καμιά ψευδο-ακαδημαϊκή δεοντολογία που συγκαλύπτει τα χίλια μύρια.

Τίποτε δεν σε υποχρεώνει να διαβάσεις τα σχόλια μου, ομοίως και τις αναρτήσεις μου. Όμως, όπως κάνεις σαφές, δεν έχεις τη πρόθεση να ζητήσεις διευκρινίσεις για τα όσα έγραψα.

Δεν αντλώ ούτε ασκώ καμιά ιδιαίτερη εξουσία από την περιβόητη συνδιαχείριση --- όταν την ανέλαβα, ένας από τους λόγους ήταν να απαλλάξω τον Αντώνη από το βάρος να κάνει ο ίδιος τις αναρτήσεις που του έστελνα. --- Έτσι αποφεύγω να κάνω αναδημοσιεύσεις, και περιορίζομαι σε μεγάλο βαθμό σε μεταφράσεις μου.

Τι χαρακτηριστική στάση, όμως, μετά από μεταφράσεις περίπου 60,000 λέξεων, να αντιδρά κανείς για τρεις απόλυτα θεμιτούς χαρακτηρισμούς: Ηλιθιότητες, Μπουρδολογίες, Βλακείες!

Ανώνυμος είπε...

Τι θες να πεις με το τελευταίο αλήθεια, δεν κατάλαβα, ότι σε ένδειξη σεβασμού προς τις μεταφράσεις περίπου 60.000 λέξεων (εύχομαι να συνεχίσουν να ανεβαίνουν παρεμπιπτόντως), δεν θα έπρεπε να αντιδρούμε σε οτιδήποτε μας χαλάει και μας ξενίζει; Ελαφρώς άτυχη η παρατήρησή σου νομίζω.

Για να μην αναλωνόμαστε όμως στα διάφορα περιττά και ατυχή, θα σε καλούσα, με όλη την καλή διάθεση να μας αποκαλύψεις, με ουσιαστικά επιχειρήματα αυτή τη φορά και ειλικρινή διάθεση διαλόγου, χωρίς χαρακτηρισμούς και οπαδικό ύφος αντιπαράθεσης, το κενό των "ρητορισμών" και των "διαστρεβλώσεων" του Σταυρακάκη για τα οποία μιλάς. Από αυτό ίσως να βγούμε όλοι μας κερδισμένοι... Αυτό δε σημαίνει πως θα υποκλιθείς βεβαίως σε κάποια "ψευδο-ακαδημαϊκή δεοντολογία" (που για ακόμα μία φορά δεν κατανοώ από που σου ήρθε και την αναφέρεις!).

Α! Και να με συγχωρείς για το προηγούμενο ανώνυμο σχόλιο, Γιώργος.

Αντωνης είπε...

@ανώνυμος: Κάθε συνδιαχειριστής αυτενεργεί και έχει την ελευθερία να εκφράσει την δική του άποψη. Εδώ δεν είναι κομματική συλλογικότητα και δεν υπάρχει ιεραρχία.

For the record, όλοι οι συνδιαχειριστές είναι διαπιστωμένα ενημερωμένοι θεωρητικά και δεν τείνουν να μιλούν στον αέρα. Και ο Δήμος συγκεκριμένα έχει ήδη προσφέρει πάρα πολλά στο ιστολόγιο που διαβάζεις, αφιλοκερδώς και χωρίς να ζητήσει κανένα αντάλλαγμα.

Τέλος, τα εκφραστικά μέσα του καθένα είναι τα εκφραστικά μέσα του καθένα. Το ίδιο θα συνέβαινε αν είμασταν σε ένα roundtable χωρίς τις σχέσεις ιεραρχίας που επιβάλλουν τη σιωπή ή τη διπλωματική έκφραση.

Για να συνεχιστεί ο διάλογος επί της ουσίας, θα πρέπει να διατυπωθούν αντι-ενστάσεις ή να ζητηθούν διευκρινήσεις επί της όποιας κριτικής και να δοθούν απαντήσεις από αυτόν που την ασκεί. Είναι γνωστό και ευνόητο αυτό.

RDdemos είπε...

««το απορητικό κενό»

Ποιο απορητικό κενό και που; το κενό ως θεμέλιο της οντολογίας; το κενό ως διάτρηση ενός δομημένου συστήματος; το «κενό» του προτασιακού μη αποφάνσιμου;»

Από σχόλιο που έκανα πιο πάνω. Όταν ένα «κριτικό» κείμενο εκμεταλλεύεται την πολυσημία για να δείξει ότι το αντικείμενο που πραγματεύεται ταυτίζεται ή υπολείπεται μιας διαφορετικής [προτιμώμενης] προσέγγισης (εδώ Laclau), θεωρώ ότι η στρατηγική του κειμένου είναι αθέμιτη.

Νομίζω ότι ο τελευταίος κάπου είχε πει ότι η θεωρητική του προσέγγιση εκκινείται από αξιωματικές παραδοχές ασύμβατες με αυτές του Μπαντιού (Gramsci vs Mao, κατά Laclau). Οπότε ποιος ο σκοπός της «κριτικής» Σταυρακάκη;

Αντωνης είπε...

@Ανώνυμος (Γιώργος): Κάτι που ξέχασα να προσθέσω: Ευπρόσδεκτες παρατηρήσεις/διορθώσεις για τη μετάφραση. Την έκανα πολύ βιαστικά, όπως συνήθως, γιατί ο χρόνος πιέζει. Οπότε, οτιδήποτε από τυπογραφικά και προβλήματα απόδωσης είδες, πεσ' μου να τα κοιτάξω.

Maine είπε...

Είναι η αλήθεια ότι ο Καστ. πολλές φορές ειναι Μπρουταλ στις επιθέσεις του,αλλά όσον αφορά τον Heidegger δεν τον κατηγόρησε για αγνοια της ελληνικης γραμματείας αλλά για τις μεταφρασεις και τις ερμηνείες του,ειδικα στην Τραγωδία.
Δεν θέλω να επιμένω στον Μπαντιού και σε μια κριτική εξωτερικη στο έργο του.Απλά θέλω να επιστήσω την προσοχή στο ότι δέχεται τον schematism των concepts του Καντ σε 2ο χρονο και αυτό ειναι εμφανές.Απλά προσθέτει οτι δεν είναι μόνο αυτο και ότι από πίσω υπάρχει το συμβάν,το αξίωμα αλήθειας, οι generic procedures ktlp.κτλπ σαν "conditions" του schematism,για αυτό επιμένει άλλωστε για την pure choise ως απόφαση χωρίς concept ktlp.Ως τώρα όλα καλά.Η δυσκολία προκύπτει στα generic procedures που παρότι είμαι σίγουρος οτι είναι εμμενείς στο συμβάν,τίθοντε πράγματι a posteriori και μάλιστα ως ιστορικές μορφές και που άλλωστε απ'αριθμούνται επακριβώς.Απ'αυτή την άποψη είναι μορφές μιας εμμενής υπερβατικότητας που λειτουργούν σαν Μοτερ στο σύστημα του.(Και πάλι αυτό απο μόνο του δεν είναι τελειωτικο χτύπημα στον Μπαντιού η κάτι τέτοιο).Αυτόματα προκύπτει το πρόβλημα της ιστορικής δημιουργίας αυτών των μορφών,γιατι δημιουργήθηκαν εδώ η εκεί και οχι αλλού ή σε όλα τα φύλα.Με λίγα λόγια γιατί αποτελούν singulier ιστορικές δημιουργίες(με άπειρη potency και συνέπειες κτλπ κτλπ βέβαια).Αμέσως αναδύεται η απαίτηση μιας πρωταρχικης θέσμισης/σκηνης που υπονοείται και δεν λύνεται εύκολα στα λόγια και το πρόβλημα ενος κοινωνιοκεντρισμού.Gιατί αυτες και τοσες,γιατί δημιουργηθηκαν εδω και εκει και οχι αλλου και παντου και γιατι οχι πχ και μια αγωνιστικη ή θρησκευτική generic procedure και ακόμα περισσοτέρο γιατί σε κάποια κοινωνία/φυλή(για να ξεσκουριάσουμε την νεκρη ανθρωπολογία)να υπαρχουν κάποιες απο αυτές και οχι όλες?
Απο μια άλλη αποψη ειναι και παρόμοιο με την προβληματική που ο Σέλλινγ βρήκε στα Attribut του Σπινόζα.
Επίσης αναστέλλω την κρίση προς το παρών την ταύτιση μαθηματικών και οντολογίας παρ'όλο που ως ξερή θεση(οχι στο περιεχομενο της φυσικα)δεν ειναι πρωτότυπη και έχει πολύ ύποπτο παρελθόν.
Εν τέλει διαισθητικά θεωρώ οτι το κλειδί για την κατανόηση του Μπαντιού και των τυχον αδυναμιών του βρίσκεται στην Σχέση του με τον Πλάτωνα,και ειδικά τον Σοφιστή και των Τιμαίο.Ϊσως τον επόμενο χρόνο να ασχοληθώ με αυτό.

Π.Σ : Ξέρω οτι αυτά που είπα δεν ειναι απόλυτα ξεκάθαρα και μπορούν εύκολα να ανασκευαστουν κτλπ και αυτο να συνεχίσει επ'άπειρον.
Αν θέλετε να κρατήσετε κάτι ουσιώδες από όλα αυτά που είπα(η8ική καλέ) είναι ότι μία έντιμη, αυτόνομη και δημιουργικη(συγχώρεσε τον Καστοριδιασμό σε αυτο το σημείο)προσέγγιση ενούς φιλόσοφου πρέπει να διαβλέπει τις εμμενείς εντάσεις και δυσκολίες της σκέψης και του συστήματος του και να τις αντιμετωπίζει.
Σε διαφορετική περίπτωση μένει να θαυμάζει την υπέροχη ολότητα και να επαναλαμβάνει το "κλείσιμο της συζήτησης" του παραπάνω φιλοσόφου πυροβολώντας ολόγυρα με τις θέσεις του και για αυτές και την συστηματική καθαρότητα τους.(Και βέβαια να εφαρμόζει τα Κονσεπτ αλλα αυτο είναι άλλο θέμα)..
Κατά τα άλλα αυτό το Μπλογκ είναι για μένα ευχάριστη έκπληξη καθώς όντας εξωτερικό(Γαλλία) μου προσέφερε τους τελευταίους μήνες κάποια επαφή με τα πράγματα της Ελλάδος.τα ποιο θεωρητικά κείμενα και οι μεταφράσεις σας έχουν ενδιαφέρον και είναι αρκετά ποιο δυνατά και έντιμα από τους ποικιλότροπους δογματικούς κρετινισμούς που κυκλοφορούν απο "επαγγελματίες" φιλόσοφους στο ελληνόφωνο Ιντερνετ και στα Πανεπιστημια.

RDdemos είπε...

@maine

Κρατώ δύο σημεία:
[1] «την pure choice ως απόφαση χωρίς concept»
[2] «Αυτόματα προκύπτει το πρόβλημα της ιστορικής δημιουργίας αυτών των μορφών,γιατί δημιουργήθηκαν εδώ η εκεί και όχι αλλού ή σε όλα τα φύλα.Με λίγα λόγια γιατί αποτελούν singulier ιστορικές δημιουργίες(με άπειρη potency και συνέπειες κτλπ κτλπ βέβαια)»

Δεν μπορώ να επεκταθώ τώρα, θέλω να τελειώσω μια μετάφραση για Πάρσιφαλ απόψε. Αλλά τα ανωτέρω είναι όντως σημαντικά και πρέπει να διευκρινισθούν.

[1] Απλά να αναφέρω προς το παρόν ότι η «απόφαση» στον Μπ. δεν είναι «απόφαση επί της εξαίρεσης» α λα Σμιτ (ή ίσως Ντεριντά), αλλά αφορά την εντοπισμένη επεξεργασία «σημείων» [προβλημάτων] στο πλαίσιο μιας διαδικασίας αλήθειας [Το καλύτερο παράδειγμα που δίνει κατά τη γνώμη μου είναι ο Βέμπερν, ο συνθέτης].

[2] Το δεύτερο, μπορεί να αντιμετωπισθεί από διάφορες απόψεις: πως πχ εννοεί κανείς την «αιτιότητα», ή η ιστορία και τα «φύλα»/πολιτισμοί δεν είναι κατηγορίες κατασκευάσιμες (constructible);

Μάλλον θα έχουμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τα ανωτέρω στο μέλλον.

RDdemos είπε...

@maine
«τον Πλάτωνα,και ειδικά τον Σοφιστή και των Τιμαίο»

Εδώ επίσης έχεις δίκιο. Το κειμένο του Αντώνη για τη χώρα [lieu de l'idéation] είναι όντως πολύ ενδιαφέρον.

Αντωνης είπε...

@Maine: Σ' ευχαριστώ για τα χρήσιμα και αναλυτικά σχόλια: Το πρόβλημα της εκ των υστέρων εισαγωγής ιστορικών "παραδειγμάτων" γενολογικών διαδικασιών με απασχολεί και μένα. Χαίρομαι που η κουβέντα προχωρά όπως θα έπρεπε και όπως μπορούμε να την κάνουμε να προχωρήσει.

Επειδή είμαι υπ' ατμόν λόγω αναχώρησης απ' τη βάση αύριο, this just in απ' το σάιτ του ΛΑ.Ο.Σ:

"Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑ.Ο.Σ, κ. Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ Φ. ΚΟΥΒΕΛΗ

Ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Γ. Καρατζαφέρης,
αναφερόμενος στην ανεξαρτητοποίηση του κ. Φ. Κουβέλη,
τόνισε τα εξής:

«Ο κ. Κουβέλης είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Αριστεράς. Τυγχάνει της εκτιμήσεως και του σεβασμού όλου του πολιτικού κόσμου. Ελέγχεται μόνο στο ότι αυτή η κίνηση της ανεξαρτητοποιήσεώς του έγινε λίγο αργά.
Ας ελπίσουμε όμως ότι θα είναι καθοριστική για μια καθαρότητα του πολιτικού χώρου, όπου τον τελευταίο καιρό συσσωρεύονται μάλλον δυνάμεις απελπισίας».

Μουσική υπόκρουση, αν μου επιτρέπετε, που την κρατάω ειδικά για τέτοιου είδους περιπτώσεις: http://www.youtube.com/watch?v=ws6zCW6zXAM

Αντωνης είπε...

@Δήμος: Αν έβρισκες τον χρόνο να ανεβάσεις κάτι για αυτό που λες για Βέμπερν, θα ήταν εξαιρετικό. Ερευνητικά πολύ πρωτότυπο επίσης. Σκέψου το. Αδημονώ για Πέρσιφαλ:-)

Αντωνης είπε...

@Maine: "μία έντιμη, αυτόνομη και δημιουργικη (συγχώρεσε τον Καστοριδιασμό σε αυτο το σημείο) προσέγγιση ενούς φιλόσοφου πρέπει να διαβλέπει τις εμμενείς εντάσεις και δυσκολίες της σκέψης και του συστήματος του και να τις αντιμετωπίζει."

Το ίδιο έγραψα στην κριτική στην "κριτική" Τερζάκη για τον Μπαντιού και δεν μπορώ παρά να το υπερθεματίσω. Και φυσικά, αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε εδώ, στον βαθμό που μπορούμε. Μια διευκρίνηση μόνο. Αν είναι να αποτοξινωθεί ο κριτικός λόγος από όσα έχει συσσωρεύσει στη χώρα μας, θα αποτοξινωθεί όχι αποβάλλοντας και καταστέλλοντας την έκφραση του συναισθήματος αλλά υποβάλλοντας το συναίσθημα σε (αυτο- και ετερο-) κριτική επεξεργασία. Με λίγα λόγια, πίσω απ' το συναίσθημα πρέπει να υπάρχει substance. Αυτό είναι που δεν γίνεται τις περισσότερες φορές, και αυτό είναι που πρέπει να στηλιτεύεται--η έλλειψη substance και όχι η έκφραση πάθους αυτή καθαυτή.

Στο βιβλίο του, ο ίδιος ο Γιάννης μιλά για την ανάγκη της επανεπένδυσης της πολιτικής με πάθος αν είναι να ξεφύγουμε από την μεταπολιτική. Και ο Πλάτωνας βέβαια βάζει σε κεντρική θέση στην Πολιτεία τον θυμό --με την κλασική έννοια του όρου-- ως ένα από τα απαραίτητα τρία μέρη της ψυχής και της σύστασης της πόλης. Ε, αυτό που εγώ εκτιμώ στους καλούς φίλους είναι η ευθύτητα στην έκφραση του θυμικού τους και η ανάληψη της κριτικής ευθύνης για αυτό. Είναι σπάνιες αρετές.

Και κάτι τελευταίo: Ο Γιάννης είναι φίλος, και φίλος που δεν απεχθάνεται την κριτική. Αντίθετα, είναι εξαιρετικά ανοιχτός σ' αυτή, εν μέρει γιατί έχει συνηθίσει και να την κάνει και να την εισπράττει (με τον Ζίζεκ ας πούμε). Και είμαι σίγουρος ότι μια κριτική επί της ουσίας θα τον χαροποιούσε πολύ περισσότερο από ό,τι πολλούς, σαφώς ανασφαλέστερους του ιδίου, στο εγχώριο στερέωμα.

Maine είπε...

ρε demos έχω την αίσθηση ότι με κοροιδεύεις,αυτά βρήκες να σχολιάσεις για αυτά που έγραψα?Τι μπορεί να σημαίνει οτί η ιστορία(?) η τα φύλα είναι κατηγορίες κατασκευάσιμες?Αν από κατασκευάσιμες εννοείς ότι δεν δόθηκαν μια για πάντα πριν απο τον εαυτό τους σε ένα άχρονο ούτως είναι, μάλλιστα αλλά αυτο ειναι μια απλη ταυτολογία.Αν απο κατασκευάσιμες εννοείς οτι είναι προιόν κατασκευής,δλδ τεχνικής σύμφωνα με ένα πάλι άχρονο υπόδειγμα πριν τον εαυτό τους τότε κάνεις θεολογία.
Τα περι αιτιότητας δεν έχουν καμία σχέση με το παραπάνω,αν θες να το ξεκινήσουμε ειναι γιγάντιο θέμα(το συνέπειες μπήκε εν παρόδω για όποιους δεν τους φτάνει το ποτενσι για αυτο εβαλα κτλπ μετα).
Πάντα μια θεωρητική συζήτηση όταν έχεις τριφτεί με τεχνικούς όρους είναι και μια μάχη με το langage σου για να βγει ΝΟΗΜΑ και δεν βοηθαει όταν ο συνομιλητής κρέμεται απο το δικό toκαι τα νεφελώδες lectures του(το τελευταίο το κάνω συχνά).

Εκτός αν για την συνέχεια της συζήτησης εγώ θα πρέπει να ντυθω Καστοριάδης για να σε ρωτήσω τι έχεις να πεις για την διαύγαση της υπερ-κατηγορίας της καθοριστηκότητας και της αντανάκλασης των οποίων ο Μπαντιού είναι "αιχμάλωτος" και μετά να ανακοινώσω πανηγυρικά οτι οι Γενόσημες διαδικασίες δεν είναι παρα "κοινωνικο-ιστορικές δημιουργίες χάρη στο ποιείν-πράτειν και την ριζική φαντασία των ανθρώπων" ή Νιτσο/Μπερξον/Ντελεζ για να πω οτι ειναι τρόποι της έκφρασης της ζωής ή εξελικτικός Δαρβινιστης και να σου μιλήσω για της μεγαλύτερες πιθανοθεωρητικές δυνατότητες μιας κοινωνίας να επιβιώσει λόγω του πολιτικου, του μαθημίου και πως μάλιστα ειναι αδύνατη η επιβίωση της χωρίς την σεξουαλική έλξη κτλπ κτλπ..

Λοιπον η προβληματική ειναι πολύ απλή.Δεν "γεννιούνται" οι γενόσημες διαδικασίες?.Πως που γιατι γεννιουνται οι γενόσημες διαδικασίες και αν δεν γεννιούνται τι είναι?Καθαρες μορφές εποπτείας?Και αν ναι εποπτεία ποιανού και τίνος?
Και δεν ξέρω αν οι Μπορορο ειναι κατασκεύασιμοι.Αυτό που ξέρω είναι ότι μπορούμε να συζητάμε επι ώρες αν η κατηγορίες της πολιτικής,του έρωτα και της ποίησης έχουν περιοχική σύνδεση με την "οργάνωση"(εδώ μπορούν να μπουν 10δες διαφορετικοί όροι) τους ή αν ειναι κοινωνιοκεντρική και ανιστορική προβολη κατηγοριών,αλλα παρόλα αυτα είναι σίγουρο ότι το μαθήμιο δεν θα το βρεις ανάμεσα τους(Ακομα και αν το φουσκώσεις τόσο ώστε να σημαίνει τα πάντα και τίποτα,προσωπική γνώμη μου είναι οτι και οι παραπάνω κατηγορίες εχουν την ιδια μοίρα).

Ετσι δηλαδή εμφανίζεται το πρόβλημα σε πιο πραγματολογικό επίπεδο ενώ στο εννοιακό σίγουρα περιστρέφεται γύρω απο το Καντιανό διάβασμα του Μπαντιού,Τον τιμαίο(χώρα αντανάκλαση[εδώ ακριβώς εμπλέκεται και ο Λακάν]),την ταύτιση μαθηματικών-οντολογίας(Που περιπλέκει περαιτέρω την καταστατική θέση του μαθημίου) και τι θέση του πάνω στον χρόνο που ακόμη δεν την έχω αντιληφθεί να σου πω την αλήθεια..

Και αυτά δεν λύνονται με αυτοεκπληρώμενες προφητείες ούτε με επανάληψη των δικλείδων ασφαλείας του συγγραφέα.Επειδή ακριβώς η πρώτη απορία που δημιουργεί μια δικλείδα ασφαλείας ειναι ακριβώς γιατί την χρειάστηκε ο συγγραφέας.(και αυτα δεν ισχυουν μόνο για τον Μπαντιού).

Maine είπε...

Ξέρω οτι το παραπάνω ειναι εριστικό αλλα οσον αφορα την φιλοσοφία, δεν βρίσκω τίποτα πιο ενοχλητικό από την οχύρωση πίσω απο έναν φιλοσοφο/εννοιακο σύστημα που πλασματικά τίθεται ως πλήρες και(και εκ θαύματως ως ο Μεγας Αλέξανδρος που επιτέλους μετά απο 2500 χρονια ελυσε τον γόρδιο δεσμό της οντολογίας) την απαξίωση των γύρω ως αυτοδικαίος αναγώγιμους στις τυπολογίες του παραπάνω.

Η θλιβερή πολλαπλότητα αυτής της στάσης που μπορει να κρέμεται απο τον Νιτσε τον Χεγκελ τον Σπινοζα τον Ντελεζ τον Μπαντιου τον Καστοριαδη τον Ντεριντα τον Λακαν τον Ντανιελ Ντενεττ μεχρι και τον Ηρακλειτο δένεται μόνο απο μία εκ των προτέρων αυταρέσκια της ανακάλυψης μιας αληθειας,που εννοείται,ηταν πάντα εδω.

RDdemos είπε...

@maine

Όπως ανέφερα εντελώς φιλικά πιο πάνω, προσπαθώ να τελειώσω ένα κείμενο. Οπότε θεώρησα ότι το σχόλιο ήταν επαρκής απολογία για την αδυναμία μου εκτενέστερου σχολιασμού, πράγμα το οποίο εξακολουθεί να ισχύει.

Τώρα, δεν είμαι εγώ που προτείνω «συνθέσεις» στοχαστών και τα ζητήματα που θέτεις μοιάζουν να ανάγονται σε ερώτημα του τύπου «Ο Μπαντιού και η θέση του στην Ιστορία των Ιδεών τού 20-21 αιώνα». Δεν έχω καμία πρόθεση να απαντήσω σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Τα αρχικά μου σχόλια εστιάζονταν σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα του κειμένου του Στ. και δεν ήταν επί παντός επιστητού.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι έχω διαβάσει Καστοριάδη στα αγγλικά, εσύ πιθανώς στα γαλλικά, και παίζουμε χαλασμένο τηλέφωνο. Αν επιθυμείς να συνεχίσουμε στο εγγύς μέλλον τη συζήτηση, μπορείς να γράφεις αποκλειστικά στα γαλλικά, ή να παραθέτεις τους αντίστοιχους όρους από Καστ. ή όποιον άλλο στο πρωτότυπο.
Προσπάθησα όσο ήταν δυνατόν να αποκωδικοποιήσω τα σχόλιά σου μεταφράζοντας νοερά σε τρεις γλώσσες. Οι ικανότητές μου αποκωδικοποίησης έχουν όρια.

Τα περί «αιτιότητας» αφορούσαν την επανάληψη του ερωτήματος «γιατί, γιατί, γιατί» εκ μέρους σου, οπότε καταλαβαίνεις ότι υπάρχει όντως πρόβλημα επικοινωνίας.

Φιλικά

Αντωνης είπε...

Αντιγράφω εδώ την πρώτη παράγραφο από την εκτεταμένη (19 σ.) κριτική του Μάριου Κωνσταντίνου στο βιβλίο που δημοσιεύτηκε στο Years Work in Critical and Cultural Theory, Oxford, 2009. Αν υπάρχει ενδιαφέρον θα δω αν μπορώ να την ανεβάσω, έστω στα αγγλικά:

"Stavrakakis’ The Lacanian Left is a virtual diatribe on the necessity and perhaps the impossibility of anti-utopian radicalism. It is outstanding in its scope and breadth of analysis and by far the best and most learned of what has been written in terms of polemical defence and reflexive reconstruction of
post-Marxist politics. It aspires to address
antagonisms beyond Giddensian new labour platitudes or a norm-governed Habermasian reprogramming of the Left as a radical centre. Any critical endeavour of this kind is always refreshing to stiff intellectual senses, especially when it engages fearlessly with the formidable failures of both the complacent neo-liberal consensus and the pharisaic pietism of the Left without resorting to last instance trivial appeals to rationality, community, etc."

RDdemos είπε...

«reflexive reconstruction of
post-Marxist politics»

Εμ, εδώ είναι το ζουμί! Αν ο Σταυβρ. είναι ευχαριστημένος με τα εύσημα τού post, δεν έχω να πω τίποτε άλλο.

Αντωνης είπε...

Νομίζω ότι είναι προφανές και γνωστό το affiliation αυτό. Ήδη στο προλογικό σημείωμα αναφέρθηκα στην σημασία που δίνεται στη φόρμουλα "ανατροπή χωρίς επανάσταση", ενώ δεν είναι τυχαίο ότι η έμφαση στην ψυχαναλυτική προσέγγιση της πολιτικής οικονομίας αφορά την κατανάλωση και το λόγο της διαφήμισης και όχι τις παραγωγικές σχέσεις.

Αντωνης είπε...

Στον αντίποδα, βέβαια, ο Badiou βάλλεται από πολλούς της παραδοσιακότερης μαρξιστικής σκέψης στην Ελλάδα, οπότε τα πράγματα δεν είναι ακριβώς απλά.

Νοσφεράτος είπε...

Παντως εγώ δεν καταλαβα ακομα αυτήνα εδώ την απρεπεια κατω απο ενα δκό μου αυθορμητο και ευγενικό εγκωμιαστικο σχόλιο :

''RDdemos είπε...

Αντώνη, έχω την εντύπωση πως ένδειξη για τον προβληματικό χαρακτήρα κάποιων αναρτήσεις αποτελούν τα εγκώμια που επισύρουν.


Και δεν ειδα και καμμια αιτιολογια της .. Απλά ειδα καποιον να μου πετα μια πρσβολή αναιτια και μετά να φιλοσοφάρει αμεριμνος

Maine είπε...

Αστο παλεύω και εγώ με φαντάσματα..Τεσπα

Παρόλα αυτα αν σε ενδιαφέρει η ιδεα του ειναι ως καθορικότητας στον Καστοριαδή διατρέχει το έργο του με διαφορες μορφες και ειναι απο τις πιο ενδιαφερον.Στην πιο εμβρυακη και eχplicite μορφη(αλλα οχι ιδιαιτερα αναπτυγμενη ) βρισκεται σε κατι χειρογραφα του 46-48 που έκανε μια παραλληλη κριτικη στην Επιστημη της Λογικης(χεγκελ) ,την Αξιωματικη Λογικη και γαλλικη επιστημολογια και τον Καντιανισμο.
Mikro Κατατοπιστικο κομματι πανω στον χεγκελ :(Sorry alla otan to pliktrologisa variomoyn na valw tonoys)

L'essence logique de l'etre est donc a ce stade du developpement celle du commencement,ou mieux -mieux dans la mesure ou commencement reste un terme logiquement impur- celle de la determinite pure et simple,de la determinite vide de tout contenu.Cette determinite n'est meme pas encore la determinabilite,dans la mesure ou determinabilite implique un contenu concret pouvant la remplir,pouvant realiser ses possibles.L'etre,pur etre,n'est rien d'autre,et meme en general n'est que par ce qu'il n'est rien d'autre que cet etre abstrait et vide lui meme.La determination la plus universelle -et qui implique le moins de choses- que l'on puisse saisir,c'est le fait de determination elle-meme en general,autrement dit determinite pure.Mais cette determinite pure equivaut en fait a l'indetermination totale :elle n'est pure que dans la mesure ou elle n'est qu'absence de toute autre indetermination.Si on represente l'ensable des determinants possibles d'une entite quelconque(ou l'ensemble des rapports sous lesquels cette entite peut etre saisie),la determinite pure est du type n-n+1.L'indetermination totale,d'autre part,est du type n-(n-1).En effet ,dans l'indetermination totale,on nie toute determination possible,a part ce fait meme de l'absence de determination par quoi elle est saisie.C'est cette indetermination totale que Hegel designe par le terme neant ou non-etre."L'etre pur et le neant sont une seule et meme chose"(Science de logique). En effet, n-n+1=n-(n-1).
Mais cette formule n'est pas une equation mais une identite pure et simple,de meme la relation de la relation de la determinite pure et de l'indetermination totale n'est pas "le passage de l'une dans l'autre,mais l'identite pure et simple.La determinite pure n'est determinee que par l'indetermination totale:l'indetetermination totale n'est determinee que par la determinate pure.[....]


La seule justification de cette distinction est une justification par excellence subjective.Seule la "mise d'accent",qui n'a rien a voir avec la chose elle-meme,peut differencier les deux expressions :
dans le premier cas je mets l'accent sur la determinite,et je la developpe en tant que l'indetermination totale,et je lui decouvre apres coup un "minimum" de determinite.

Autrement dit,la premiere fois,je pose comme forme le determinite pure,et il s'ensuit que le seul contenu possible de cette forme est l'indetermination.La deuxieme fois,je posse le contenu de l'indetermination et je m'apercois que ce contenu serait impossible sans une forme,qui n'est peut etre que celle de la determination.

Maine είπε...

Παρεπιμπτοντως ο Badiou έκανε πολύ απότομη είσοδο στην Ελλαδα τα τελευταία χρόνια.Ειδικά μετά το Δεκέμβρη το ¨"συμβαν" πέρασε στις κοινές εννοιες(ασχετα με την ακριβης γνωση του εννοηματος του Μπαντιου).Και η ΑΚ αν θυμαμαι καλα το χρησιμοποιει στην ρητορική της.

RDdemos είπε...

@Maine

«n'est pure que dans la mesure ou elle n'est qu'absence de toute autre indetermination.»

«Si on represente l'ensemble des determinants possibles d'une entite quelconque(ou l'ensemble des rapports sous lesquels cette entite peut etre saisie),la determinite pure est du type n-n+1.L'indetermination totale,d'autre part,est du type n-(n-1).»

«Seule la "mise d'accent", qui n'a rien a voir avec la chose elle-meme,peut differencier les deux expressions :»

Εδώ ο Καστοριάδης «αποκαλύπτει» ένα εγελιανό τέχνασμα. Όμως, με ποιο τρόπο μπορεί να οριστεί το «πράγμα» και η εμπειρικότητα του πράγματος, την οποία ο Καστορ. φαίνεται να κατηγορεί τον Χέγκελ ότι αν δεν την παραβλέπει, τουλάχιστον την εξαϋλώνει στο S/A;

Εδώ δεν αναφέρομαι καθόλου στο Μπ., απλή κριτική του εμπειρισμού.

RDdemos είπε...

@Νοσφεράτος

Δυστυχώς, η ειρωνεία ήταν όντως προσωπική. Μου είναι δύσκολο να βλέπω κάποιον (ή κάποιους, δεν είσαι ο μόνος) να πανηγυρίζουν κάθε φορά που γίνεται ανάρτηση που μοιάζει να «κατεδαφίζει» ό,τι έρχεται από Μπαντιού μεριά.

Αντωνης είπε...

@RDDemos: Εδώ θα διαφωνήσω: άλλο η εσφαλμένη/προβληματική οικειοποίηση στα μεθοδολογικά/ιδεολογικά μέτρα του Χ ή Ψ (σε κάποιο βαθμό οικουμενική, σε κάποιο όχι), άλλο η απόπειρα "κατεδάφισης." Με την δεύτερη δεν έχει καμμία σχέση το κείμενο.

Αντωνης είπε...

Και σίγουρα ο Νοσφεράτος δεν έχει κάποιο λόγο να επιχαίρει με κατεδάφιση του Μπαντιού. Δεν έχει πάρει ποτέ αρνητική θέση για τον συγκεκριμένο, κατ' αρχάς.

Μάλλον τον μπερδεύεις με άλλον.

Θενκς για τον Πάρσιφαλ, θα έχω κάτι ενδιαφέρον να διαβάσω στο μικρό μου μπρέικ.

RDdemos είπε...

Αντώνη, ο χαρακτηρισμός «κατεδάφιση» αναφερόταν στην υποτιθέμενη «reception» του κειμένου (δηλ. στις προθέσεις και τη «δημιουργικότητα» του κοινού, όπως πιθανώς να έγραφε και ο Στ.), και όχι στις προθέσεις του συγγραφέα.

RDdemos είπε...

«Μάλλον τον μπερδεύεις με άλλον.»

Ίσως, γράφουμε στα τυφλά και άνευ ήχου.

Maine είπε...

είναι κομμάτι μεγαλύτερου κειμένου, το τελείωμα ενούς κομματιου για τον Hegel που αμέσως περναει στον Καντ για να πιάσει τα νήματα απο το θεμα(περιπου) που προσεξες,και να διαυγασει (μεθοδολογικο ορος στον Κ) τον ρολο της determination/tautotitas/antanaklisis ktlp εκει.Ε
Είναι γραμμενο σε τρεχουσα μορφη ερευνας.Δεν ειναι καν edited..
Αυτα τα κείμενα ειναι προσωπικής σημειώσεις(το συγκεκριμενο κομματι 1946) ,οι σημειωσεις που εστελνε σε άλλους..και κομμάτια ενος Διδακτορικού στην Γαλλικη Εμπιστημολογια που δεν τελειωσε επειδη ο υπευθυνος καθηγητης πεθανε και ο Καστ. ιδρυσε το Σοσιαλισμος η Βαρβαροτητα..

Maine είπε...

Επίσης δεν είναι απλά ενα "τέχνεσμα "του Έγελου,ειναι το τεχνασμα που εκανε το συστημα του να "κινείται".και μετα απο αυτον ολα τα sous-ensembles(αν επιτρέπεται η λαθροχειρια και η ακυριολεξια)του evenement Εγελος.Και ειναι το ίδιο που έδειξε και ο Νιτσε σε πολυ αλλη μορφή..

RDdemos είπε...

@maine

Ευχαριστώ που έκανες τον κόπο, καλό θα ήταν κάποτε, κάπου να εκδοθούν και οι σημειώσεις του διδακτ. του Καστοριάδη. Τώρα, χωρίς να έχω δει το κείμενο, δεν μπορώ να εκφέρω άλλη γνώμη πέρα από το ότι αν στη συνέχεια επιχειρεί να δείξει τους περιορισμούς κάθε αναστοχαστικής/ανακλαστικής φιλοσοφίας [ήδη εδώ έχουμε τη μεταφορική ολίσθηση της σκέψης ως καθρέφτισμα] (αν όντως συμβαίνει αυτό, τότε ο φόρος τιμής του Ντεριντά προς Καστοριάδη αποκτά νόημα), η συζήτηση δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει, τουλάχιστον αν επιθυμία σου θα ήταν να αναφέρω/εις/να επαναλάβουμε κάθε πιθανό φιλοσόφημα κατά του μιμητισμού...

Maine είπε...

Α και αργοτερα(ηδη στην φαντασιακη θεσμιση) αυτος ο συλλογισμος καταλληγει στον Τιμαίο,την χωρα και τον Καντορ.

Νοσφεράτος είπε...

17 Ιουνίου 2010 1:13 π.μ.
Blogger Ο/Η RDdemos είπε...

@Νοσφεράτος

Δυστυχώς, η ειρωνεία ήταν όντως προσωπική. Μου είναι δύσκολο να βλέπω κάποιον (ή κάποιους, δεν είσαι ο μόνος) να πανηγυρίζουν κάθε φορά που γίνεται ανάρτηση που μοιάζει να «κατεδαφίζει» ό,τι έρχεται από Μπαντιού μεριά.''
------------------------------------
ακου φιλαράκο ..
Κατ' αρχάς το σχόλιο μου δεν ειχε να κανει με τον Μπαντιου .. Ειχε να κανει με τον ενθουσιασμό μου για την μεταφραστική και οχι μόνο δουλεια αυτου εδώ του ιστολογιου ..
Εδω και πολύ καιρό αναδημοσιευω -χωρις να κρινω αλλά και ουτε καν να διαβασω - σχεδόν καθε αναρτηση ατου του ιστολογιου -μεταξύ των οποιων και δικες σου - τωρα να καλυψα οτι εισαι συνδιαχειριστής ..
Φυσικά τα διαβαζω αργοτερα .. Διοτι εχω κιαλλα πραματα να κανω ..


Ο ενθουσιασμός εχει να κανει με το οτι ανακαλύψα οτι αυτό το ιστολογιο εχει ια εστω και μικρή επιρροή σε νεους ανθρωπους στην πολη οπου ζω ..Και αυτο με χαροποιει ..


Τωρα
μιας και παραδεχτηκες οτι με ειρωνευτηκες και μαιοστα προσωπικά

επετρεψε με να σε ...ειρωνευτώ κι εγώ .. με τον τροπο το δικο μου...

Λοιπον
εχω διαβασει Γιαννη Σταυρακάκη .. και στα ελληνικά - και στα Αγγλικά )

Και (παρολο που τα αγγλικά μου δεν ειναι και τελεια

καταλαβα πεντε δεκα πραματα και για τον Λακάν και για αλλους με σαφηνεια και ξεκαθαρα
Και αυτο - το να λές πεντε δεκα πραματα ξεκαθαρα το θεωρω σπανιοτατο προτερημα και μαλλον αγνωστο σε ελληνες επιστημονες

Γι αυτό και θαυμαζω την δουλεια Σταυρακάκη ..


επισης

Εχω διαβασει λιγα πραματα του Μπαντιου
Τον εχω ακουσει μια φορά που εδωσε διαλεξη στην Πόλη μας
Τον εχω δει και στο εξαιρετικό ντοκυμαντες που γυρισε ο Γ. Κεραμιδιωτης με τιτλο'' Τι αξιζει να ζει κανεις ''


ε λοιπόν και τον θαυμασα : Αυτον το στιβαρό φιλοσοφο της πραξης

κι - ενιωσα τουλαχιστον οτι τον καταλάβα .
Κταφερνε να συμπυκνωσω απιστευτα υψηλές εννοιες με απλότητα και να τις μεταδώσει ..χωρις να απλουστευει

Περαν των μαθηματικών του - ειμαι σκραπας το ομολογώ -

ενιωσα οτι καταλαβα το τι λέει ....
-----------------------------
Ε λοιπόν απο τα δικά σου εδω πέρα δεν καταλαβα Γρυ .. Τιποτα ...Ουδεμια λέξη ..Μπορει βεβαια να εισαι - η να προσπαθεις να φαινεσαι πιο δυσνοητος απο τον ιδιο τον Μπαντιου

Ειναι γνωστη και δοκιμασμένη μεθοδος ... Παριστανει καποιος τον ειδημονα - τα λεει εντελώς μπερδεμένα και ακατανόητα και αφηνει τους αδαεις σαν εμένα με το στομα ανοιχτό..


Δεν ξερω βεβαια γιατί το κανεις .. Ομως ειλικρινά στο λέω ..δεν με ενδιαφερει πιά - ουτε εχω τον χρόνο και την υπομονή να κατσω να διαβασω την δική σου ερμηνεια του Μπαντιου ..Προτιμώ να διαβάσω τον ιδιο ..Ακομα και απο τις μεταφρασεις του ..

ακομα και την δική σου που οπως μπορεις να διαπιστωσεις - αυτηνα περι Παερσιφάλ - την αναδημοσιευσα .. ( τυφλά βεβαια - θα την διαβασω αργοτερα ..τυφλά οχι γιατι ηταν δικη σου αλλά γιατι ειναι περι Μπαντιου )

Στις μεταφρασεις φιλε μαλλον εισαι καλός .. Ε δεν ειναι και λίγο ...;)
.

Νοσφεράτος είπε...

Συγνωμη για την αντιδραση μου Αντωνη αλλά ειδικά στο ντερνετ οταν δεχομαιεντελώς αδικα μια πατσαβουρα την αναταποδιδω στο πολλαπλάσιο (συνηθως .Εδω εκανα μια προς το παρον εξαιρεση και συγκρατηθηκα
καθως ειδα οτι ειναι ..συνδιαχειριστής και μαλλον φιλος σου ο...είρων ..

Ελπίζω να καταλάβει οτι αλ΄λο η φιλοσοφια και ο θαυμασμός προς τον Μπαντιου και αλλο η απρεπεια και κακομαθησιά

RDdemos είπε...

@νοσφ.

«το να λές πεντε δεκα πραματα ξεκαθαρα το θεωρω σπανιοτατο προτερημα και μαλλον αγνωστο σε ελληνες επιστημονες»

Υποθέτω είναι θέμα αισθητικής το να θεωρείς ότι σοφίσματα αποτελούν ένδειξη καθαρής σκέψης. Επομένως, ο καθένας με τα γούστα του. --- Είναι διαφορετικό το περιβάλλον μιας συνέντευξης/και εκείνο της ανάγνωσης.

«Παριστανει καποιος τον ειδημονα - τα λεει εντελώς μπερδεμένα και ακατανόητα και αφηνει τους αδαεις σαν εμένα με το στομα ανοιχτό..»

Ποτέ δεν απευθύνω σχόλια σε κάποιο ευρύ κοινό τουλάχ. με την πρόθεση που μου καταλογίζεις [οπότε μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου ως μη αποδέκτη, πέρα από το πρώτο ειρωνικό σχόλιο, που φαίνεται ότι είχε μάλλον διαφορετικό αποδέκτη ---έγραψα πιο πάνω ότι γράφω στα τυφλά και χωρίς ήχο].

Maine είπε...

Μα δεν είναι αυτος(η μαλλον αυτος μονο) ο σκοπος για τον Καστοριαδη και αυτο τον διαφοροποιει απο τον Ντεριντα,ειναι ενα απλο περασμα (Στοχασμοι τετιου τυπου δεν ειναι ουτε το 2% του δημοσιυμενου εργου του).ΤΟ προβλημα στον Καστοριαδη λεγεται κοινωνικη-ιστορικη πραξις οχι γραφη.

Επίσης η προυπόθεση ή επιθυμια ή αναγκαιοτητα καποιου τέλους (λεξη που ζυγίζει τόνους)της συζήτησης/ιστορίας/αυτοαλλοίωσης/χρονου λεγεται απο πολύ παλια φιναλισμος,και ειναι μια απο της αναγκαιότητες της ταυτιστικής-συνολιστικής οντολογίας.(Η Διαφορά του με τον Ντελεζ σε αυτή την περιπτωση ειναι οτι δεν την πετάει στα σκουπιδια για να γινει ο "Διονυσος".=

Νοσφεράτος είπε...

οπότε μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου ως μη αποδέκτη, πέρα από το πρώτο ειρωνικό σχόλιο, που φαίνεται ότι είχε μάλλον διαφορετικό αποδέκτη ---έγραψα πιο πάνω ότι γράφω στα τυφλά και χωρίς ήχο].


Μα για το πρωτο μιλαω ...Ποιον ειχε αποδεκτη ..Βρε συ .... τι ειναι αυτά που γραφεις .. Εσυ τα καταλαβαινεις οσα γραφεις; Και δε μου λες .. Σου πεφει πολύ να ζητησεις μια συγνωμη αφου παραδεχτηκες οτι ειρωνευτηκες λαθος προσωπο αντι να γραφεις ολα αυτά ταεντελώς ακατανόητα και για σενα τον ιδιο;


και αυτο το

''Υποθέτω είναι θέμα αισθητικής το να θεωρείς ότι σοφίσματα αποτελούν ένδειξη καθαρής σκέψης. Επομένως, ο καθένας με τα γούστα του. ---''
τι αλλο ειναι παρά εστετισμός του αισχίστου ειδους .. Πως απoκαλεις -και μαλιστα υπογειως - σοφισματα τα του Σταυρακάκη οταν εσύ γιθα να καλύψεις την αγενεια σου χρησιμοποιεις ..σοφισματα;

Κοιτα ..Η ειρωνα ειναι κι αυτή μια τεχνη ..Και μαθαινεται .. Εσυ θελεις να ειρωνευτεις αλλάμαλλλον δεν εκανες ποτε τον κόπο να μάθεις ..

RDdemos είπε...

« Πως απoκαλεις -και μαλιστα υπογειως - σοφισματα τα του Σταυρακάκη »

Δεν το έκανα «υπογείως», αλλά το έθεσα απόλυτα ξεκάθαρα.

«Σου πεφει πολύ να ζητησεις μια συγνωμη αφου παραδεχτηκες οτι ειρωνευτηκες λαθος προσωπο »

Κύριε, παραλογίζεσθε. Για ποιο λόγο να ζητήσω συγγνώμη για «ειρωνικό» σχόλιο με ανύπαρκτο αποδέκτη;

Αν συμφωνεί και ο Αντώνης, θα επιθυμούσα να μην γίνει καμιά περαιτέρω αναδημοσίευση κειμένων που αναρτώνται ως Rddemos από το προσωπικό σου μπλογκ. Δεν έχω ανάγκη από τέτοιου είδους προβολή.

Ευχαριστώ και θεωρώ το θέμα λήξαν.

RDdemos είπε...

@maine

Στα προσωπικά στοιχεία του γράφοντος, θα βρεις μια διεύθυνση msn messenger. Μπορείς να με προσθέσεις, εφόσον επιθυμείς να συνεχίσουμε τη συζήτηση. Δεν θεωρώ ότι είναι πολύ αποδοτικό να συνεχίσουμε εδώ σε ανάρτηση με 51 σχόλια εκ των οποίων 10 αφορούν προσωπική αντιπαράθεση, άλλα 30 ερμηνεία Μπ. από Σταυρ., και τα υπόλοιπα τον Καστοριάδη.
Ευχαριστὠ.

Αντωνης είπε...

Παιδιά, μη διογκώνετε τα πράγματα. Όλοι μας υποπίπτουμε σε ανακλαστικές αντιδράσεις και όλοι μας ξέρουμε ότι αρκετές φορές είναι κακός σύμβουλος. Και η απόσταση του νετ πολλές φορές επιτείνει τα προβλήματα.

Στον Δήμο είπα που διαφωνώ μαζί του σε ό,τι αφορά την κρίση για το Γιάννη, και του εξήγησα ότι τουλάχιστο σε ό,τι αφορά τον Μπαντιού ο Νοσφ. δεν έχει προκαλέσει ποτέ για Μπαντιού, σε αντίθεση με τους σεσημασμένους Orange και Idees Vaseuses που έχουν μπει στο ιστολόγιο ΜΟΝΟ για αυτό το λόγο (για να μη θυμηθώ το σβήσιμο σχολίων για να δημιουργήσουν πρόβλημα στο ιστολόγιο).

Σε σένα απ' την άλλη Νοσφ., θα πω ότι ο Δήμος ξέρει προφανώς πολύ περισσότερη φιλοσοφία από μένα, είναι προφανώς απίστευτα καλά διαβασμένος και δεν είναι απλώς καλός μεταφραστής.Όχι τίποτε άλλο, αλλά αδικούμαστε και χωρίς λόγο.

Καληνυχτώ.

Νοσφεράτος είπε...

Κύριε, παραλογίζεσθε. Για ποιο λόγο να ζητήσω συγγνώμη για «ειρωνικό» σχόλιο με ανύπαρκτο αποδέκτη;



''Ποτέ δεν απευθύνω σχόλια σε κάποιο ευρύ κοινό τουλάχ. με την πρόθεση που μου καταλογίζεις [οπότε μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου ως μη αποδέκτη, πέρα από το πρώτο ειρωνικό σχόλιο, που φαίνεται ότι είχε μάλλον διαφορετικό αποδέκτη --''

Ο/Η RDdemos είπε...

Αντώνη, έχω την εντύπωση πως ένδειξη για τον προβληματικό χαρακτήρα κάποιων αναρτήσεις αποτελούν τα εγκώμια που επισύρουν.''


Λοιπόν
1) κανω εγω ενα σχόλιο προφανώς εγκωμιαστικο
2)γραφεις εσύ κατι ειρωνικό '' για τον προβληματικό χαρακτήρα κάποιων αναρτήσεις αποτελούν τα εγκώμια που επισύρουν.'''διοτι οπως ειπες με περασες για ΑντιΜπαντιουκό




και αντι να πεις οπως θα εκανε ενας κοινός θνητος ''Συγνωμη κυριε εκανα λαθος .. σας περασα για αλλον

πετας ενα Κύριε, παραλογίζεσθε.''

ε ..Ποιος παραλογιζεται;




...

Τωρα επιδή μαλλον καταλαβα την ..περιπτωσιν .( οτι δηλαδή απευθυνθηκες σε καποιον αλλον πιθανώς στο υπερπερα ή στο Μπαντιουκον Απειρον

δεν τη θελω τη συγνωμη σου
δε πειραζει ...''Κτυπαγες στον αερα ..σε συγχωρω ''

τωρα τα περι Μη αναδημοσιευσης των κειμενων σου .. Κοιτα ..Θα το συ-σκεφτω ..και θα σου

ανακοινωσω την αποφαση μου
Κατ αρχήν ειμαι αρνητικός και ελω να αναδημοσιευω οτι δημοσιευεται εδώ περα μεσα

αλά αν επιμενεις και μας πάθεις και τιποτε ....

..
χμμ Θα δουμε ..

Νοσφεράτος είπε...

Nαι μωρε Αντωνη ..Το καταλαβα οτι ειναι απιστευτα διαβασμένος..Αληθεια λέω και οχι ειρωνικά ..

Γι αυτό μαλλον εχειχασει την αισθηση του μετρου και της κοσμιοτητας

Αλλά αφου ειναι τοσο διαβασμένος ειπαμε ..Σχωρεμένος .. ξερεςις οτι στους πολύ διαβασμένους εχ αδυναμιες κιας ειναι κι ετσι ..

Και θα τον ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ . Δεν τις αφηνω τετοιες περιπτωσεις εγω ..Τωρα δε που τον καταλαβα θα τον ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΠΙΟ ΠΟΛΎ...(δηλαδή θα του αναδημοσιευσω οτι ..εχει και δεν εχει (δημοσιευσει )
καλή νυχτα κι απο μένα
;)

Maine είπε...

Α επι την Κοντροβέρσι Σταυρακάκης και το θέμα του Λακανικη Αριστερα γενικά θεωρώ όλη την μετα τον λακαν λακανικη σχολή(με μια κάπως δυνατή εννοια,οχι ολους αυτους που εχει επηρεασει ο λακαν και τον ιδιο) ενα ατελείωτο εγκλωβισμό στο πρόβλημα του "code" το οποίο κατα μια έννοια ειναι ψευδο-πρόβλημα.
Το παραπανω βέβαια τους δίνει αρκετές ερμηνευτικές αξιώσεις/και εργαλεια για πολύ ενδιαφέρον και δημόσια υπερασπίσιμη πολιτισμικη κριτικη αλλα που μένει τέτοια(Καλύτερο παράδειγμα ολων ο Ζιζεκ, που ξεπερναει αυτο το απλο "σχημα" ειναι η αληθεια αλλα μονο με μια εμφανιση του πολιτικου σε 2ο χρονο και έναν ιδιοτυπο εγελιανισμό που δεν νομιζει οτι ειναι ιδιαιτερα σταθερος)...

Τώρα ειναι προφανές οτι ο Στ. ντύνει τον Σταυρακακη "Μπαντιου" ή τον Μπαντιου "Σταυρακακη" ,δεν εχει πολύ σημασία αλλα τελοσπάντων ποιός είναι ο Μπαντιου στην ελληνική μπλογκόσφαιρα και στον ελληνικο "διαλογο" γενικοτερα..Το κείμενο τουλάχιστον παροτρυνει καποιον να τριφτει...

Γενικά παρότι ξεκινάει με διθύραμβους δεν το βλέπω ιδιαίτερα φιλόδoξο εν τέλει..

Νοσφεράτος είπε...

λοιπόν Δημε..Ειδα παλιοτερες αναρτησεις σου.. Ε σε εκτιμώ φιλαράκο απεριοριστα γι αυτο που κανεις .. Λύεται η παρεξηγηση .. Εισαι εξαιρετικός οποτε ολα τα αλλα παραβλέπονται ..Το αξιζεις ..Μακαρι ναχαμε πολλους σαν κιεσενα(ακομα κιαν μαλώναμε ου και που )