Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

Michael Hudson , Οι επερχόμενοι Ευρωπαικοί πόλεμοι χρέους


Το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα είναι μόλις το πρώτο σε μια σειρά Ευρωπαικών βομβών χρέους που είναι προγραμματισμένες να εκραγούν. Τα χρέη υποθηκών στις μετα-σοβιετικές οικονομίες και την Ισλανδία είναι εκρηκτικότερα.

Αν και αυτές οι χώρες δεν είναι στην Ευρωζώνη,τα περισσότερα απο τα χρέη τους είναι σε Ευρώ.Περίπου 87% των χρεών της Λετονίας είναι σε ευρώ ή άλλα ξένα νομίσματα, και οφείλονται κυρίως στις σουηδικές τράπεζες, ενώ η Ουγγαρία και η Ρουμανία οφείλουν ευρω-χρέη κυρίως στις αυστριακές τράπεζες. Έτσι η κυβέρνησή τους που δανείζεται από μη-μέλη του Ευρώ πρέπει να υποστηρίξει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες για να πληρώσει τα του ιδιωτικού τομέα χρέη στις ξένες τράπεζες, για να μην χρηματοδοτήσει ένα εσωτερικό δημοσιονομικό έλλειμμα όπως στην Ελλάδα.

Όλα αυτά τα χρέη είναι υψηλά απλήρωτα επειδή οι περισσότερες από αυτές τις χώρες παρουσιάζουν εμβάθυνση στα εμπορικά ελλείμματα και βυθίζονται στην ύφεση. Τώρα που βυθίζονται οι τιμές των ακίνητων περιουσιών, τα εμπορικά ελλείμματα δεν χρηματοδοτούνται πλέον από μια εισροή ξένου-νομίσματος δανεισμού των υποθηκών και αγοράς των ακινήτων.
Δεν υπάρχει κανένας ορατός τρόπος υποστήριξης να σταθεροποιηθούν τα νομίσματα (π.χ., υγιείς οικονομίες). Για το προηγούμενο έτος αυτές οι χώρες έχουν υποστηρίξει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες τους με το δανεισμό από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Οι όροι αυτού του δανεισμού είναι πολιτικά μη αποδεκτοί: οι αιχμηρές περικοπές προϋπολογισμού δημόσιου τομέα, ποσοστά υψηλότερου φόρου στην ήδη υπερφορολογημένη εργασία, και προγράμματα λιτότητας που συρρικνώνουν τις οικονομίες και οδηγούν περισσότερη εργασία στη μετανάστευση.

Οι τραπεζίτες στη Σουηδία και την Αυστρία, τη Γερμανία και τη Μεγάλη Βρετανία είναι έτοιμοι να ανακαλύψουν ότι η επέκταση της πίστωσης στα έθνη που δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να πληρώσουν μπορεί να είναι το πρόβλημα, όχι αυτό των χρεωστών τους. Κανένας δεν θέλει να δεχτεί το γεγονός ότι τα χρέη που δεν μπορούν να πληρωθούν, δεν υπάρχουν.Κάποιος πρέπει να επιβαρυνθεί το κόστος καθώς τα χρέη πηγαίνουν προς παραγραφή, ή πρέπει να πληρωθούν σε αισθητά υποτιμημένα νομίσματα, αλλά πολλοί νομικοί ειδικοί βρίσκουν τις συμφωνίες χρέους που απαιτούν την επιστροφή σε ευρώ ανεκτέλεστες.

Κάθε κυρίαρχο έθνος έχει το δικαίωμα να νομοθετήσει τους δικούς του όρους του χρέους του, και οι ερχόμενες επανευθυγραμμίσεις του νομίσματος και η μείωση του χρέους θα είναι κάτι πολύ περισσότερο από τα απλά «κουρέματα.»

Δεν υπάρχει κανένα νόημα στην υποτίμηση, εκτός απο «της υπερβολής» - δηλ., αρκετά να αλλάξει πραγματικά τα σχέδια εμπορίου και παραγωγής. Γίαυτό ο Franklin Roosevelt υποτίμησε το αμερικανικό δολάριο κατά 41% ενάντια στο χρυσό το 1933, αυξάνοντας την επίσημη τιμή του από $20 έως $35 μια ουγγιά. Και για να αποφύγει να αυξήσει το Αμερικάνικο δανειακό βάρος αναλογικά, ακύρωσε την πληρωμή tvn «χρυσών προτάσεων» των τραπεζικών δανείων στην τιμή του χρυσού. Eδώ είναι όπου η πολιτική πάλη θα εμφανιστεί σήμερα - γύρω από την πληρωμή του χρέους σε νομίσματα που υποτιμώνται.
Ένα άλλο υποπροϊόν της Μεγάλης Ύφεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά ήταν να ελευθερώνονται οι χρεώστες υποθηκών από την προσωπική ευθύνη,καθιστώντας εφικτό το να ανακάμψουν από την πτώχευση.

Δεσμεύοντα τις τράπεζες απο το να μπορούν να πάρουν την κατοχή της παράλληλης ακίνητης περιουσίας,αλλά να μην μπορούν να έχουν ισχύ υποθήκευσης. Αυτή η πρακτική - που στηρίζεται στο κοινό Δίκαιο - επιδεικνύει πώς η Βόρεια Αμερική απελευθερώθηκε από την κληρονομιά της δύναμης των πιστωτών φεουδαρχικόυ-ύφους και των φυλακών των χρεωστών που κατέστησε τους προηγούμενους Ευρωπαϊκούς νόμους περί χρέους τόσο σκληρούς.

Η ερώτηση είναι,ποιός θα φορτωθεί τη χασούρα; Η κράτηση των χρεών ονομασμένων σε ευρώ θα οδηγούσε στην πτώχευση πολλές τοπικές επιχειρήσεις και την αγορά ακινήτων. Αντιθέτως,επαναξιολογώντας αυτά τα χρέη στο τοπικό υποτιμημένο νόμισμα θα σκουπιζόταν το κεφάλαιο πολλών βασισμένων στην Ευρώπη τραπεζών. Αλλά αυτές οι τράπεζες είναι ξένες, και τέλικά, οι κυβερνήσεις πρέπει να αντιπροσωπεύσουν τα εγχώρια εκλογικά τους σώματα. Οι ξένες τράπεζες δεν ψηφίζουν.

Οι ξένοι κάτοχοι δολαρίων έχουν χάσει το 29/30th της χρυσής αξίας των μετοχών τους δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν να καλύπτυν το έλλειμμα ισοζυγίου πληρωμών με χρυσό το 1971. Λαμβάνουν τώρα λιγότερο από ένα τριακοστό αυτού, δεδομένου ότι η τιμή έχει ανέλθει σε $1.100 τη μια ουγγιά. Εάν ο κόσμος μπορεί να πάρει κάτι τέτοιο, γιατί δεν θα έπρεπε να πάρει το επερχόμενο ευρωπαϊκό χρέος ένα διασκελισμό προς τα κάτω;

Υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση ότι οι μετα-σοβιετικές οικονομίες κτίστηκαν από την αρχή για να οφελήσουν τα ξένα συμφέροντα, όχι τις τοπικές οικονομίες. Παραδείγματος χάριν, η Λετονική εργασία φορολογείται κατά πάνω από 50% (εργασία, εργοδότης, και κοινωνικός φόρος) - τόσο υψηλα ώστε να την καταστήσει μη ανταγωνιστική, ενώ οι φόροι περιουσίας είναι λιγότερο από 1%, παρέχοντας ένα κίνητρο προς τη αχαλίνωτη κερδοσκοπία.Αυτή η λοξή φορολογική φιλοσοφία δημιούργησε τις «Βαλτικές τίγρεις» και τις Κεντρο-Ευρωπαικές πρωταρχικές αγορές δανείου για τις σουηδικές και αυστριακές τράπεζες, αλλά η εργασία τους δεν θα μπορούσε να βρεί καλοπληρωμένη εργασία στο σπίτι. Τίποτα όπως αυτό (ή τους αβυσαλλέους νόμους προστασίας των χώρων δουλειάς) δεν βρίσκεται στις δυτικοευρωπαϊκές, βορειοαμερικανικές ή ασιατικές οικονομίες.

Φαίνεται αδιανόητο και μη ρεαλιστικό να αναμένεται ότι τα μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού της Νέας Ευρώπης μπορούν να υποβληθούν στο ξεψάχνισμα των μισθών καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους,υποβιβάζοντας τους σε μια ζωή δουλοπαροικίας στο χρέος.Οι μελλοντικές σχέσεις μεταξύ της Παλαιάς και της Νέας Ευρώπης θα εξαρτηθούν από την προθυμία της Ευρωζώνης να ξανασχεδιαστούν οι μετα-σοβιετικές οικονομίες σε πιο αδρές γραμμές - με παραγωγικότερη πίστωση και ένα λιγότερο εισοδηματικά βασισμένο φορολογικό σύστημα που προωθεί την απασχόληση παρά τον πληθωρισμό των ακινήτων-τιμών που οδηγεί την εργασία στην μετανάστευση.Με σκοπό τις επανευθυγραμμίσεις νομίσματος για να αποδοθεί το υπερβολικά υψηλού κόστους χρέος, η υποδεδειγμένη γραμμή λύσης για αυτές τις χώρες είναι μια σημαντική μετατόπιση των φόρων από την εργασία στη γη,για να τις κάνουν όπως τη δυτική Ευρώπη. Δεν υπάρχεi δίκαιη εναλλακτική. Διαφορετικά, το ιστορικό της σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ των πιστωτών και των χρεωστών απειλεί να χωρίσει την Ευρώπη σε αντιτιθέμενα πολιτικά στρατόπεδα, με την πρόβα του ρούχου να γίνεται στην Ισλανδία.

Έως ότου επιλύθεί αυτό το πρόβλημα χρέους- και ο μόνος τρόπος να επιλύθει αυτό είναι να διαπραγματευθεί μια διαγραφή χρέους - η Ευρωπαϊκή επέκταση (η απορρόφηση της Νέας Ευρώπης στην Παλαιά Ευρώπη) φαίνεται να τελειώνει. Αλλά η μετάβαση σε αυτήν την μελλοντική λύση δεν θα είναι εύκολη. Τα χρηματιστικά συμφέροντα έχουν ακόμα την κυρίαρχη δύναμη πάνω στην ΕΕ, και θα αντισταθούν στο αναπόφευκτο. Ο Gordon Brown ήδη έχει παρουσιάσει τις διαθέσεις του στις απειλές του ενάντια στην Ισλανδία ,παράνομα και εσφαλμένα χρησιμοποιεί το ΔΝΤ ως πράκτορα συλλογής για τα χρέη που η Ισλανδία δεν οφείλει νόμιμα, και εκβιάζοντας την Ισλανδία σχετικά με την ένταξη της στην ΕΕ.

Αντιμέτωποι με τις φοβέρες του κου Μπράουν και των Ολλανδικών κουταβιών της Βρετανίας, το 97% των Ισλανδών ψηφοφόρων αντιτάχθηκε στην τακτοποίηση του χρέους που η Μεγάλη Βρετανία και η Ολλανδία επιχείρησαν να βάλουν στο λαιμό όλων των μελών τον τελευταίο μήνα. Τέτοιο ποσοστό καταψήφισης δεν είχαμε δεί στο κόσμο απο την παλιά Σταλινική εποχή.

Είναι μόνο μια πρόγευση. Η επιλογή που θα καταλήξει να κάνει η Ευρώπη θα οδηγήσει εκατομμύρια στους δρόμους. Οι πολιτικές και οικονομικές συμμαχίες θα μετατοπιστούν, τα νομίσματα θα θρυμματιστούν και οι κυβερνήσεις θα πέσουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και πράγματι, το διεθνές οικονομικό σύστημα θα αλλάξει με τρόπους που ακόμα μένει να δούμε. Αυτη΄θα είναι ειδικά η περίπτωση εάν τα έθνη υιοθετήσουν το πρότυπο της Αργεντινής και αρνηθούν να πληρώσουν έως ότου γίνουν απότομες μειώσεις.

Η πληρωμή σε ευρώ - για τα ρεύματα ακίνητων περιουσιών και προσωπικού εισοδήματος με αρνητικό ισοζύγιο, όπου τα χρέη υπερβαίνουν την τρέχουσα αξία των εισοδηματικών ροών διαθέσιμων για να πληρώσουν τις υποθήκες ή τα προσωπικά χρέη - είναι αδύνατη για τα έθνη που ελπίζουν να διατηρήσουν ένα τρόπο ύπαρξης της κοινωνίας πολιτών.

Τα προγράμματα λιτότητας του στυλ ΔΝΤ και Ευρωπαικής Ένωσης είναι αντισηπτική, τεχνοκρατική διάλεκτος για την μείωση της ζωής και την δολοφονία του αντίκτυπου απο το ξεκοίλιασμα του εισοδήματος, των κοινωνικών υπηρεσιών, των δαπανών για την υγεία, την παιδεία και τις βασικές ανάγκες, και το ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών σε αγοραστές που μετατρέπουν τα έθνη σε ΄΄οικονομίες-μαριονέτες΄΄ όπου ο καθένας θα υποχρεούται να πληρώνει τιμές πρόσβασης στους δρόμους,στην εκπαίδευση, στην υγεία, και στα άλλα κόστη διαβίωσης και του επιχειρειν που για καιρό επιχορηγούνταν απο την προοδευτική φορολόγηση στη Βόρεια Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη.

Οι γραμμές μάχης τίθονται γύρω απο το πώς τα ιδιωτικά και τα δημόσια χρέη πρόκειται να ξεπληρωθούν. Για τα έθνη που εμποδίζονται να αποπληρώσουν σε ευρώ, τα έθνη- πιστωτών έχουν την αναμονή των «μυών τους» : τις αντιπροσωπείες-ιδρύματα αξιολόγησης κ φερεγγυότητας. Στο πρώτο σημάδι που ένα έθνος εμποδίζετε στην πληρωμή στο σκληρό νόμισμα, ή ακόμα και στον πρώτο υπαινιγμό του που να εξετάζει ένα ξένο χρέος ως ανάρμοστο, οι αντιπροσωπείες θα κινηθούν για να μειώσουν τη αξιολόγηση φερεγγυότητας ενός έθνους. Αυτό θα αυξήσει το κόστος και θα απειλήσει να παραλύσει την οικονομία με το να την λιμοκτονήσει για πίστωση.

Ο πιο πρόσφατος πυροβολισμός έπεσε στις 6 Απρίλη όταν το Moody's υποβάθμισε το χρέος της Ισλανδίας απο σταθερό σε αρνητικό "«Η Moody αναγνώρισε ότι η Ισλανδία μπορεί ακόμα να επιτύχει μια καλύτερη διαπραγμάτευση στις ανανεωμένες διαπραγματεύσεις, αλλά είπώνεται ότι η τρέχουσα αβεβαιότητα έβλαπτε τις βραχυπρόθεσμες οικονομικές και χρηματιστικές προοπτικές της χώρας.»

Το παιχνίδι άναψε. Θα είναι μια ενδιαφέρουσα δεκαετία.



Σημείωση μεταφραστή:


H μετάφραση έγινε απο το σχετικό άρθρο που δημοσιευτηκε στις 7 Απριλίου 2010 στην προσωπική ιστοσελίδα του καθηγητή Michael Hudson , http://michael-hudson.com .
O Michael Hudson είναι συγγραφέας των βιβλίων Super Imperialism - New Edition: The Origin and Fundamentals of U.S. World Dominance, Global Fracture: The New International Economic order, Second Edition, έργων που πρωτοδημοσιεύτηκαν την δεκαετία του '70 , και επαναεκδόθηκαν ανανεωμένα τα τελευταία χρόνια. Σε αυτά αναλύεει ο Μ.Χάντσον την ιστορική διαδρομή του Αμερικάνικου Καπιταλισμού έως ότου φτάσει στην Παγκόσμια ηγεμονία κυρίως μέσα απο τον σχεδιασμό και την άσκηση ενός πρωτοφανούς Χρηματιστικού Ιμπεριαλισμού. Στο τελευταίο του βιβλίο που ετοιμάζεται να εκδοθεί με τίτλο The Fictitious Economy,περιγράφει την προσπάθεια της πλήρους αυτονόμησης της χρηματιστικής υπερδομής απο το παραγωγικό τομέα του καπιταλιστικού συστήματος και τις κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες σε παγκόσμια κλίμακα αυτής της εξέλιξης που στρώνει το δρόμο σε μια μεταμοντέρνα επιστροφή του μοντέλου της δουλοπαροικίας.




RD( Godel)

1 σχόλιο:

Elias είπε...

O Hudson σκιαγραφεί στην ουσία το Νew Public Debt Managemet που χρειαζόμαστε και αναλύει την δυναμική της Γεωπολιτικής του Χρεόυς..Πρόσφατα έδωσα διάλεξη στο Institute of Public Policy,London. με θέμα:

Geopolitics of Debt- The spreads' diplomacy and the new weapons for the monetary world war..

Ηλίας