Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Immanuel Wallerstein, Δομικές κρίσεις (τέταρτο μέρος)

Πάλι με bold τα σημεία-κλειδιά. Τα σχόλια και συμπεράσματα δικά σας. Η ολοκλήρωση του κειμένου θα χρειαστεί άλλη μια ανάρτηση.
---
RD (Αντώνης)

Η αύξηση του κόστους της εργατικής δύναμης είναι το αποτέλεσμα, πρώτον, της διευρυμένης κλίμακας των παραγωγικών μονάδων, οι οποίες απαιτούν περισσότερο προσωπικό με διαμεσολαβητικό ρόλο· δεύτερον, οι πολιτικοί κίνδυνοι της συνδικαλιστικής οργάνωσης από σχετικά ανειδίκευτο προσωπικό αντιμετωπίζονται με την δημιουργία μεγαλύτερου ενδιάμεσου στρώματος, πολιτικών συμμάχων για την άρχουσα ελίτ και προτύπων ανελικτικής κινητικότητας για την ανειδίκευτη πλειοψηφία. Η αύξηση στις αμοιβές των μάνατζερ κορυφής, εν τω μεταξύ, είναι το άμεσο αποτέλεσμα της αυξανόμενης πολυπλοκότητας των επιχειρηματικών δομών —του περίφημου διαχωρισμού ιδιοκτησίας και ελέγχου. Αυτό καθιστά εφικτό για τους μάνατζερ κορυφής να απαλλοτριώνουν όλο και μεγαλύτερα μερίδια των εσόδων της εταιρίας ως ενοίκια, και συνεπώς να μειώνουν το ποσό το οποίο καταλήγει στους ιδιοκτήτες ως κέρδος ή ως ποσό για νέες επενδύσεις. Η τελευταία αυτή αύξηση ήταν εντυπωσιακότατη τις τελευταίες δεκαετίες.

Το κόστος των εισόδων στην παραγωγή [inputs] αυξάνεται για ανάλογους λόγους. Οι καπιταλιστές έχουν ως στόχο να εξωτερικεύουν το κόστος, δηλαδή, να μην πληρώνουν όλο τον λογαριασμό για την διαχείριση τοξικών αποβλήτων, την ανανέωση πρώτων υλών ή την κατασκευή υποδομών. Από τον 16ο αιώνα ως την δεκαετία του 1960, τέτοια εξωτερίκευση του κόστους ήταν φυσιολογική πρακτική, λίγο-πολύ πέραν κάθε αμφισβήτησης από τις πολιτικές αρχές. Τα τοξικά απόβλητα απλώς πετιόντουσαν στον δημόσιο χώρο. Αλλά ο κόσμος έχει αρχίσει να παρουσιάζει έλλειψη κενού δημόσιου χώρου, ταυτόχρονα με την απο-αγροτοποίηση της παγκόσμιας εργατικής δύναμης. Οι συνέπειες για την υγεία (και το σχετικό κόστος) έχουν γίνει τόσο ψηλές και τόσο κοντινές ώστε να δημιουργήσουν απαιτήσεις για περιβαλλοντικό καθαρισμό και έλεγχο. Οι πρώτες ύλες επίσης έχουν καταστεί μείζονα ζητήματα, ως συνέπεια της απότομης αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού. Υπάρχει πλέον ευρεία συζήτηση για ελείμματα στις πηγές ενέργειας, στο νερό, σε δασικές εκτάσεις, στα ψάρια και το κρέας. Το κόστος για τις μεταφορές και την επικοινωνία έχει επίσης αυξηθεί καθώς γίνονται και οι δυο γρηγορότερες και πιο επαρκείς. Ιστορικά, οι επιχειρηματίες έχουν πληρώσει μόνο ένα μικρό τμήμα του λογαριασμού για τις υποδομές. Συνέπεια όλων αυτών είναι ότι έχει δημιουργηθεί πολιτική πίεση επάνω στις κυβερνήσεις να αναλάβουν περισσότερο από το κόστος της απαλλαγής από τοξικά κατάλοιπα [detoxification], της ανανέωσης φυσικών πόρων και της επέκτασης των υποδομών. Για να το πετύχουν αυτό, οι κυβερνήσεις πρέπει να αυξάνουν τους φόρους και να επιμένουν πάνω στην μεγαλύτερη εσωτερίκευση των φόρων από τους επιχειρηματίες, πράγμα το οποίο περικόπτει φυσικά τα περιθώρια κέρδους. Τέλος, η φορολογία αυξάνεται επίσης. Υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα φορολογίας, περιλαμβανομένης της κρυφής φορολογίας με την μορφή της διαφθοράς και των οργανωμένων μαφιών. Η φορολογία αυξάνεται καθώς το εύρος της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας επεκτείνεται και οι κρατικές γραφειοκρατίες διευρύνονται, αλλά η κύρια ώθηση έρχεται από τα παγκόσμια αντισυστημικά κινήματα, τα οποία πιέζουν για κρατικές εγγυήσεις για την εκπαίδευση, για την υγεία και για εφ’ όρου ζωής εισοδήματα. Κάθε ένας από αυτούς του παράγοντες έχει επεκταθεί, τόσο γεωγραφικά όσο και με την έννοια του επιπέδου υπηρεσιών που απαιτείται. Καμμία κυβέρνηση σήμερα δεν εξαιρείται από την πίεση να συντηρήσει ένα κράτος πρόνοιας, ακόμα και αν οι μέριμνές του διαφέρουν.

Και οι τρεις μορφές κόστους παραγωγής έχουν αυξηθεί σταθερά ως ποσοστά επί των αληθινών τιμών πώλησης προϊόντων, αλλά με την μορφή κίνησης Α-Β, τα τελευταία 500 χρόνια. Οι πιο δραματικές αυξήσεις έχουν σημειωθεί στην περίοδο μετά το 1945. Δεν μπορούν οι τιμές με τις οποίες πωλούνται τα προϊόντα απλώς να αυξηθούν, ώστε να συντηρηθεί το περιθώριο αληθινού κέρδους; Αυτό ακριβώς είναι που αποπειράθηκαν στην περίοδο μετά το 1970, με την μορφή αυξήσεων τιμών που συντηρήθηκαν από την διερυμένη κατανάλωση, που με την σειρά της συντηρήθηκε από το χρέος. Η οικονομική κατάρρευση εν μέσω της οποίας βρισκόμαστε δεν είναι παρά η έκφραση των ορίων της ελαστικότητας της ζήτησης. Όταν όλοι ξοδεύουν πολύ περισσότερα από το πραγματικό τους εισόδημα, τότε έρχεται κάποια στιγμή που κάποιος πρέπει να σταματήσει, και πολύ γρήγορα, όλοι νιώθουν ότι πρέπει να κάνουν το ίδιο.


Αγώνες για τη διαδοχή

Η σύζευξη των τριών στοιχείων —το εύρος του ‘απλού’ κραχ, η αύξηση του κόστους παραγωγής, και η επιπρόσθετη πίεση στο σύστημα της κινεζικής (και ασιατικής) ανάπτυξης— σημαίνει ότι έχουμε εισέλθει σε μια δομική κρίση. Το σύστημα απέχει πολύ από το να βρίσκεται σε ισορροπία, και οι παλινδρομήσεις είναι τεράστιες. Από δω και στο εξής, θα ζούμε μέσα σε μια διαίρεση της συστημικής διαδικασίας. Το ερώτημα δεν είναι πλέον “πώς θα καταφέρει το καπιταλιστικό σύστημα να διορθωθεί και να ανανεώσει την προς τα εμπρός του ώθηση;” Το ερώτημα μάλλον είναι “τι θα αντικαταστήσει αυτό το σύστημα; Τι είδους τάξη θα αναδυθεί από αυτό το χάος”;

Μπορούμε να σκεφτούμε την περίοδο αυτή συστημικής κρίσης ως μια αρένα διαπάλης για το σύστημα που θα ακολουθήσει. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εγγενώς απρόβλεπτο, αλλά η φύση της διαπάλης είναι ξεκάθαρη. Αντιμετωπίζουμε εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες δεν μπορούν να αναλυθούν με θεσμικές λεπτομέρειες, αλλά οι οποίες μπορούν να περιγραφούν χονδρικά. Μπορούμε να επιλέξουμε συλλογικά ένα νέο σύστημα το οποίο κατά βάση να μοιάζει σ' αυτό που έχουμε τώρα: να είναι ιεραρχικό, εκμεταλλευτικό και πολωτικό. Υπάρχουν πολλές μορφές που μπορεί να πάρει τούτο, και κάποιες μπορεί να είναι σκληρότερες από το καπιταλιστικό παγκόσμιο σύστημα στο οποίο ζήσαμε. Εναλλακτικά, μπορούμε να επιλέξουμε ένα ριζοσπαστικά διαφορετικό σύστημα, κάποιο που να μην έχει ξανα-υπάρξει ποτέ —ένα σύστημα το οποίο να είναι σχετικά δημοκρατικό και σχετικά εξισωτικό. Έχω αποκαλέσει τις δύο εναλλακτικές “το πνεύμα του Νταβός” και “το πνεύμα του Πόρτο Αλλέγκρε”, αλλά τα ονόματα δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να εξετάσουμε τις εφικτές οργανωτικές στρατηγικές κάθε πλευράς, σε μια διαπάλη που συνεχίζεται με την μία μορφή ή την άλλη από το 1968, και η οποία ενδέχεται να μην επιλυθεί πριν από το 2050 περίπου.

Εικόνα: http://gdb.rferl.org

38 σχόλια:

leo είπε...

Αντώνη πολύ καλό και πάλι μπράβο. Παραγωγικότατος

Αντωνης είπε...

Thanks, προσπαθώ:-)

Ανώνυμος είπε...

demos

Τώρα που βρήκα τις εργασίες μου (2005):
Δύο σημεία που αφορούν μια διάγνωση (σε πιο περιορισμένης durée από αυτή του Βαλερστάιν) κυρίως για τις negative externalities/ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης.


« ‘glocalization’:
On the basis of a cursory survey of the literature, this last term seems to refer to at least three interrelated areas of interest in relation to a globalized/networked economy: [a] the customization of production/marketing undertaken on a global scale in response to characteristics of local consumer markets and the consequent segmentation of (cultural) markets into niche categories (a trend commonly discussed under the heading of ‘flexible specialization’); [b] strategies of ‘systemic-risk’ apportionment between businesses, regulatory agencies and labour in the context of unequal distribution of global wealth/income, whereby the ideological content of ‘master-terms’ such as ‘flexibility’, ‘freedom-of-movement/choice’ becomes apparent (thus, the flexibility demanded by the managerial classes and the freedom-of-movement enjoyed by affluent ‘globetrotters’ is paralleled by erosion of the bargaining power and decline in the real wages of the ‘less’ skilled labour force, and by the ‘immobilization’ of impoverished strata and containment of ‘illegal’ immigrants’ flows); and, [c] the impact of these trends upon the sphere of cultural production/reception, where the content of the term largely overlaps with that of the catchwords ‘cultural de-territorialization’ (‘the loss of the “natural” relation of culture to physical locality’), and ‘hybridization’ (i.e. the process whereby subaltern subjects ‘reconfigure’ cultural hegemonic discourses through pastiche/bricolage, as is the case, for instance, with ‘hip-hop’, ‘world-music’, or Canclini’s ‘border’ immigrant cultures).»

Ανώνυμος είπε...

demos
Sorry για το σεντόνι αλλά μπορεί να βοηθήσει:

The issue of the colonization of the socio-cultural sphere by Western ‘scientific technology’ is also touched upon by MACKENZIEand WAJCMAN, when they mention in passing the disagreement between HABERMAS and MARCUSE concerning the inherently ‘repressive’ character of ‘technical reason’, and hence the possibility of a non-capitalist ‘New Science/Technology’. HABERMAS argues that, since, in modern liberal democracies, the substance of politics is determined ‘technocratically’, i.e.by reference to governmental performance according to goals of ‘economic stability and growth’—with the tacit understanding that the basic order of capitalist relations will remain unaffected, and that the system for the distribution of ‘social rewards’, explicitly organized around supposedly ‘meritocratic’ principles or standards of ‘personal achievement’, may expand or contract so as to include/exclude ‘underprivileged’ strata only in conformity to the goals referred to above—, MARCUSE correctly assumes that the notion of ‘scientized technology’ takes on an ideological function, insinuating itself (as ‘background ideology’) into the ‘consciousness of the masses’ through official/commercial discourse disseminated by the media with a view to ‘legitimating’ current economic-political relations of domination. To the extent that practical/ethical/cultural questions with emancipatory potential are systematically excluded from the ‘public sphere’ (or, are only processed within the parameters indicated above), notions of ‘science/technology’ abstracted from social practice can readily perform this ideological role, precisely because ‘quasi-autonomous technological progress then appears as an independent variable on which the most important system variable, economic growth, depends’. The pervasive, persistent and seductive nature of this ideology is explained by the fact that, especially in modern ‘informalized’ capitalist economies, exploitation of the information/ knowledge-producing work force[33] has shed its flagrantly abusive form, while at the same time a growing proportion of the human population are seen as ‘irrelevant’ in terms of the system’s internal logic (unless of course their plight is suitably packaged for ‘cultural consumption’[34]).[35]

Ανώνυμος είπε...

III

[33]. Castells presents an estimate of one-third of the OECD countries’ total workforce em-
ployed in ‘information’-related fields (Castells, 1998, p.345).
[34]. e.g.‘Live-Aid’, Oz, ‘Real Crime’, etc.
[35]. Relevant passages in Castells, 1998, pp.343-346 and also Habermas, 1970, pp.102-104,110,112-113.—Habermas suggests that an orthodox Marxist analysis cannot be applied to such ‘disfranchised’ social strata; indeed, their situation can at best be described as a ‘negative externality’ to the system (ibid.p.110). Castells examines the various aspects of this trend, which he evidently sees as the obverse of the ‘informalization’ of capitalist societies, under such heads as ’the de-humanization of Africa’, ‘when the underclass goes to hell’ (urban pauperization, US rapidly growing incarcerated population), etc. (Castells, 1998, 82-128, 137-149).

(οι περισσότερες υποσημειώσεις αφαιρέθηκαν)

Αντωνης είπε...

Τα συζητούσαμε πρόσφατα, στο blog του LLS, με αφορμή την κριτική Ζίζεκ στα περί 'cognitive capitalism', 'immaterial labor' και 'commons' στους Hardt/Negri. Τι είναι όμως "negative externalities" δεν κατάλαβα ακόμη.

Αντωνης είπε...

Α χα! Habermas! 'Negative externality'=ουσιαστικά το part of no part του Rancière?

Ανώνυμος είπε...

demos
το estimate του Castells είναι από το 98, αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι αναλογική «συρρίκνωση» των 2/3 της εργατικής δύναμης, δηλ. εκείνοι που περιοδικά πετιούνται στα άχρηστα.

negative externalities ήταν όρος που πρωτο-χρησιμοποιήθηκε για την περιβαλλοντική επίπτωση της λειτουργίας επιχειρήσεων η οποία δεν εμφανίζοταν στα αποτελέσματα χρήσης τους. [δημόσιο πλήρωνε, βέβαια είχαμε μετά την αρχή του polluter pays η οποία δυστυχώς σήμαινε μόνο καταβολή προστίμων/εξώδικους ή δικαστικούς συμβιβασμούς, χωρίς να αναστείλετε η περιβαλλοντική βλάβη]. Αυτό που λέει ο Βαλ. είναι είτε ιδωτικοί ή δημόσιο προϋπολογισμοί ξεχειλώνουν από τα τερατώδη λογιστικά μεγέθη της κάθε φύσης externalities.

Ανώνυμος είπε...

demos
«εξωτερικεύουν το κόστος»
externalize the cost=negative externality

Αντωνης είπε...

OK, τώρα ακολουθώ στο πρώτο σκέλος (περί externalization και negative externality).

Το ερώτημα που έχω είναι: για σένα συσχετίζονται τα περιβαλλοντικά "negative externalities" με τα "ανθρώπινα";

Και αν είναι έτσι, λες ότι το επιχείρημα Wallerstein μεταθέτει το βάρος της κατάρρευσης σε μια άχρηστη για την παραγωγή μάζα ανθρώπων;

Σόρι αν παρανόησα, αλλά κάτι τέτοιο κατάλαβα.

Ανώνυμος είπε...

Παροράματα
χωρίς να αναστέλλεται η περιβαλλοντική βλάβη]. Αυτό που λέει ο Βαλ. είναι ότι τόσο οι ιδιωτικοί όσο και δημόσιοι/κρατικοί προϋπολογισμοί ξεχειλώνουν από τα τερατώδη λογιστικά μεγέθη των κάθε φύσης externalities.

Ανώνυμος είπε...

demos

όχι το βάρος της κατάρρευσης είναι συστημικό, της αδυναμίας απορρόφησης των externalities [ τα λογιστικά μεγέθη είτε ανταποκρίνονται σε ανθρώπινο κόστος ή περιβαλλοντικό κόστος είναι τερατώδη] . με τον ίδιο τρόπο που γίνεται «αναδιάρθρωση» και απόσβεση χρεών γίνεται και απόσβεση ανθρώπων

Αντωνης είπε...

ΟΚ, είμαστε ξεκάθαροι τώρα. Είτε άνθρωποι είτε περιβάλλον, δεν μπορούν πλέον να "απορροφηθούν" από το σύστημα και δημιουργούν ας το πούμε 'έμφραγμα' στις αρτηρίες του.

Ανώνυμος είπε...

demos

εκείνο που δεν μπορεί να απορροφηθεί είναι οι δυσμενείς/καταστροφικές επιπτώσεις (ακόμα και να θεωρηθεί ότι σταδιακά το κόστος περιορισμού περιβαλλοντικών κἄ καταστροφών αυξάνει το ΑΕΠ) κ.λπ.

Οικονομολόγος δεν είμαι, αλλά τουλάχιστον έχω την διαίσθηση ότι όλα τα μεγέθη ΑΕΠ, χρέος κ.λπ. είναι εικονικά.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

RD
Πολυ ενδιαφέρουσα ανάρτηση.
Ας μην με εκλάβετε ως αγενή που καταχράται της φιλοξενείας για τις δικές του εμμονές,αλλα ο Wallerstein με σαφήνεια έχει ορίσει την αριστερά όχι εναντίον αλλά ΜΕΤΑ τον φιλελευθερισμό.Στο έργο του (οπως και στον Ζιζεκ μερικές φορές) ο φιλελευθερισμός δεν εγκαλείται,εγκαλούνται οι ελίτ οτι είναι αδύνατον να τον υλοποιήσουν.(Sorry αλλα εμμονές)

Θα σημείωνα με ενδιαφέρον την κατακλείδα του.

"Εναλλακτικά, μπορούμε να επιλέξουμε ένα ριζοσπαστικά διαφορετικό σύστημα, κάποιο που να μην έχει ξανα-υπάρξει ποτέ —ένα σύστημα το οποίο να είναι σχετικά δημοκρατικό και σχετικά εξισωτικό"

Με πόση σοφία άραγε μπαίνει αυτό το "σχετικά";

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

RD
Παρατήρηση αναγνώστη.
Θεωρώ τεχνικό ΜΕΓΑΛΟ λάθος να μεταβληθεί το RD σε συλλογικό ιστολόγιο.
Τα ιστολόγια έχουνε αξία γιατί μεταφέρουν ανόθευτη μια προσωπική ματιά και πορεία.
Είναι καθρέπτες των ιδιαιτεροτήτων,των οπτικών γωνιών.
Η συλλογικότητα τους είναι de facto οι σχολιαστές τους,η αναπαραγωγη τους.κλπ.H συλλογικότητα είναι πολύ βαθύτερη από ενα καταμερισμό υπογραφών στην ίδια οθόνη.Είναι η δυναμική σωρευση του "συλλογικά" στο μυαλό του αναγνωστη και όχι η τεχνική συλλογικότητα ως "διευθέτηση".
Η μετατροπή σε συλλογικό,αυτόματα μετατρέπει τον πομπό ιδεών σε διαχειριστή σελίδων ιντερνετ.
Είναι προτιμώτερο να δούμε λιγώτερο Radical,παρά μη Radical.
Δεν κολλάμε από άγνοια σε μερικα blog μόνο,κολλάμε σε όσα έχουν κάτι διαφορετικό.
Δεν βαριόμαστε να δουμε άλλες απόψεις.Δεν μας ενδιαφέρουν.
Ωσ γνωστόν η κριτική είναι ο πραγματικός σεβασμός και η έννοια.
Λοιπόν ΜΗΝ το κάνεις αυτό το βήμα!!!!
Θα ΧΑΣΕΙΣ και εσύ και ο οποιος δημόσιος διάλογος.

Ανώνυμος είπε...

demos
@LLS ή "ου με πείσεις καν με πείσης"

«Με πόση σοφία άραγε μπαίνει αυτό το "σχετικά";»

Με πόση σοφία άραγε διακρίνω ότι κολλάς στο «σχετικά» για να μην κάνεις το βήμα σε εκείνο που ακολουθεί το σχετικά; --- 'ντάξει, ας υποτεθεί το μέλλον του «κομμουνισμού» κατά Βαλερστάιν υπό πρίσμα LLS είναι κάποιος arche-neo-liberalism (ω! το οξύμωρο/μπρος, πίσω, πριν, μετά, με λίγο Ντελέζ θα δέσει), για τη διάγνωση του Βαλερστάιν και το κατεβατό που παρέθεσα (ε έφτυσα αίμα για το (κατα κυριολεξία) κ*χαρτο), ποια είναι η γνώμη σου;

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Demos
Ω μόλις φεύγω.
Υπομονή κάμποσες ώρες
Au revoir!!

Ανώνυμος είπε...

demos

http://washington.blogs.liberation.fr/great_america/2010/05/comment-bp-avait-pr%C3%A9vu-de-r%C3%A9agir-%C3%A0-une-mar%C3%A9e-noire.html

Για BP και την πετρελαιοκηλίδα
(το σχέδιο δράσης που είχε προετοιμάσει η BP το 2009 για το ενδεχόμενο διαρροής στον κόλπο του Μεξικού, «δεν άξιζε το χαρτί το γράφτηκε»).

Αντωνης είπε...

@LLS: Το βήμα έγινε, και ο κύβος ερρίφθη. Το writing team επελέγη με τα αυστηρότερα κριτήρια που διαθέτω και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία για την ποιότητα της γραφής του και της σκέψης του. Στον πόλεμο --γιατί τέτοιο έχουμε-- κάνεις γενική επιστράτευση, δεν μένεις σε βαυκαλισμούς περί του μοναδικού της προσωπικότητάς σου.

Και επιπλέον, είπαμε, είμαστε κομμουνιστές. Πιστεύουμε ότι υπάρχουν περιθώρια πειραματισμού με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, έστω virtually κατ' αρχάς
;-)

Αντώνης

Ανώνυμος είπε...

Εναλλακτικά, μπορούμε να επιλέξουμε ένα ριζοσπαστικά διαφορετικό σύστημα, κάποιο που να MEN EXEI ΞΑΝΑΥΠΑΡΞΕi ποτέ'
Αυτο να το ακούνε καποιοι νοσταλγοί "κομμουνιστές" 10 φορές τη μέρα.

Αντωνης είπε...

Καμμία ριζοσπαστική πολιτική δεν επιθυμεί να επαναλάβει το παρελθόν. Και καμμία ριζοσπαστική πολιτική δεν μπορεί να δομηθεί στη βάση της απάρνησης αυτού που στο παρελθόν αποτέλεσε υπόσχεση για ένα διαφορετικό μέλλον.

Η τυφλή, συλλήβδην αποκήρυξη της υπόσχεσης που εμπεριέχει το παρελθόν είναι ο ασφαλέστερος δρόμος προς την επιστροφή του χειρότερου.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

@demos
Δεν έχω δει κανένα σοβαρό αριστερό φιλόσοφο,αναλυτή που να μην είναι προσεκτικός φειδωλός σε θεματα συγκυρίας.
Δεν με εντυπωσιάζει καθόλου αυτή "σχετικοποίηση" του W.
Είναι άλλης τάξης ζήτημα ότι συνηθέστατα οι αναλύσεις διαβάζονται ως "καταγγελίες" ως "αντιπροπαγάνδα" και χάνεται ,από πολλούς, το κριτικό τους περιεχόμενο.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

RD
Επειδή είναι νωρίς,θα σου πρότεινα να δημιουργήσεις ένα δευτερο ιστολόγιο "θησαυρό" των συνεισφορών όλων των επαφών σου.
Ταυτόχρονα είναι πανεύκολο αυτό να ενταχθεί σε διάφορα αλλα ιστολογια ή πλατφορμες που αναδεικνύουν τις αναρτήσεις
Σε καλώ να δεχθείς ως πληροφορια ως τεχνική παρατήρηση τα ακόλουθα.
Οσα ιστολόγια έχουν "αποθησαυριστική" διάσταση,με πληθώρα κειμένων τελικά χάνουν σε σχόλια.
Είναι απλό τα σχόλια έχουν χαρακτήρα "σμηνους","αγέλης".Το ένα ή κανένα σχόλιο αποθαρρύνει.
Το RD δεν είναι οι αναρτήσεις του,είναι η εξέλιξη του τα σχολια, οι αναδυόμενες φιγούρες και απόψεις κλπ.
Υπάρχει υπαρκτός κίνδυνος να χαθούν τα δυναμικά στοιχεία του blogging.
Ιδέα
Ενα Radical Desire Library ή Thesaurus με τον ίδιο λογότυπο, φόρμα κλπ θα δημιουργόυσε και τον ανάλογο "ογκο" που φαίνεται ψάχνεις ( ως δευτερη παρουσία) αλλά θα βοηθούσε να διατηρηθεί το σμήνος των σχολίων στο RD.
Εύχομαι ειλικρινά να ΔΙΑΨΕΥΣΤΩ
Προσοχή! είμαι σιγουρος γα την ποιότητα των συνεργατών,δεν προκειται περι αυτού.

Αντωνης είπε...

@LLS: Θα το δούμε στην πορεία. Εγώ ελπίζω ότι θα πάει καλά.

Ανώνυμος είπε...

demos

@LLS
«Με πόση σοφία άραγε μπαίνει αυτό το "σχετικά";»
«Δεν με εντυπωσιάζει καθόλου αυτή "σχετικοποίηση" του W.»
«Είναι άλλης τάξης ζήτημα ότι συνηθέστατα οι αναλύσεις διαβάζονται ως "καταγγελίες" ως "αντιπροπαγάνδα" και χάνεται ,από πολλούς, το κριτικό τους περιεχόμενο.»

Μπορείς να με διαφωτίσεις σε ποια «σχετικοποίηση» του W. [γενική αντικειμενική, γενική υποκειμενική;] αναφέρεσαι;

ΟΚ, χάσαμε/έχασα το κριτικό περιεχόμενο, το οποίο μάλλον είναι «encore un effort pour un néoliberalisme morale et victorieux». Αν θεωρείς ότι αυτό είναι το gist του Βαλλερστάιν, πάω πάσο.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Demos
Θα σε παρακαλούσα πολύ να μου δώσεις την δική σου ερμηνεία για το απόσπασμα
"Εναλλακτικά, μπορούμε να επιλέξουμε ένα ριζοσπαστικά διαφορετικό σύστημα, κάποιο που να μην έχει ξανα-υπάρξει ποτέ —ένα σύστημα το οποίο να είναι σχετικά δημοκρατικό και σχετικά εξισωτικό"
Με αναφορά στην χρήση του "σχετικά"
Ευχαριστω εκ των προτέρων.

Ανώνυμος είπε...

demos
@LLS

Για τη «δική» μου ερμηνεία, σήμερα το βράδυ, πρέπει να φύγω.

Το θέμα είναι ότι υποψιάζομαι ότι κατ' εσέ το «σύστημα, κάποιο που να μην έχει ξανα-υπάρξει ποτέ» σημαίνει τη νεο-φιλελεύθερη ουτοπία του Αδριανόπουλου (κοίτα και τι λέει ο Rick Wolff για νεοφιλελεύθερους θεωρητικούς που εμφανίστηκαν ξανά σαν «dead fish floating on the surface»

http://greekrider.blogspot.com/2010/05/blog-post_26.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+GreekRider+%28GREEK+RIDER%29)

---- Αν τώρα εσύ θες να ονομάσεις το πρότυπο μιας μελλοντικής αυτόνομης απο-εμπορευματοποιημένης/από-πραγμοποιημένης (decommodified [όρος που υπάρχει στο άρθρο του Βαλερστάιν]) παραγωγικής κοινωνίας, «φιλελευθερισμό», παραδίδομαι αμαχητί!

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Demos
Αναμένω ερμηνεία.
Δεν με διαβάζεις ετσι δεν έχεις δει λίβελους για Ανδιανόπουλο.
Για να σε διευκολύνω, υποστηρίζω οτι οι συντηρητικοί οικειοποιούνται έννοιες όπως ο φιλελευθερισμός, η αγορά,το επιχειρείν που ανήκουν στην πολιτειολογία της Αριστεράς,και η απερίσκετη αριστερά τους τα χαρίζει.
Αν μπορείς να δεις αυτήν την αντιφατική διάσταση στο LLS, θα διευκολυνθείς και ίσως κανουμε γόνιμη συζήτηση.
Είμαι φανατικός οπαδός ποδοσφαίρου και αλλη προσκοπική διαμάχη του τύπου "πισω neoliberal" σας φάγαμε "οι αριστεροί" δεν αντεχω.
Αναμένω το σχόλιο σου για το "σχετική δημοκρατία" "σχετική ισότητα" του W.
Καλημέρα.

Αντωνης είπε...

Δεν ξέρω γιατί δημιουργείται τόση φασαρία γύρω από δύο αποσπάσματα τα οποία είναι απολύτως λογικά και ξεκάθαρα.

Είναι προφανέστατο ότι το "σχετικά δημοκρατικό, σχετικά εξισωτικό" δεν έχει τίποτε να κάνει με την ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ, εφόσον ο ίδιος αποκαλεί ένα τέτοιο σύστημα "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ."

Η μετριοπάθεια συνίσταται στην ιστορική προοπτική, η οποία γνωρίζει ότι ριζοσπαστικά εναλλακτικά οράματα υπήρξαν και στο παρελθόν, χωρίς όμως α) να επιφέρουν βιώσιμες αλλαγές και β) να οδηγήσουν σε διαπιστώσιμη ισότητα και δημοκρατία εκτός από τις μικρές περιόδους της αρχικής ορμής και ενθουσιασμού.

Ο Wallerstein προσπαθεί να ισορροπήσει συνεπώς ανάμεσα στον στοιχειώδη ρεαλισμό, όπως φαίνεται και στο τέλος, όταν μιλά για το ότι η ιστορία ΔΕΝ είναι με το μέρος μας, και ότι στην καλύτερη έχουμε 50-50 ελπίδες, και την επαναστατική ουτοπία, όπως επίσης φαίνεται όταν λέει ότι έχουμε την δυνατότητα να διαλέξουμε κάτι που δεν προυπήρξε ποτέ (τι διάβολο είναι η Ουτοπία αν δεν είναι η δίψα για αυτό που δεν υπήρξε ποτέ, και για τι διάβολο κομμουνισμό μιλάμε αν δεν μιλάμε για ένα κομμουνισμό που δεν υπήρξε ποτέ, που αποτελεί τον ορίζοντα και το χρέος του μέλλοντος;), ή όταν λέει ότι οι ελπίδες που έχουμε είναι ήδη πολλές.

Είναι προφανέστατο από το κείμενο ότι προσπαθεί να ανοίξει χώρο σε ένα ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ όραμα, στο οποίο η ισότητα, η απελευθέρωση της συλλογικής ύπαρξης από το κεφάλαιο, το κίνητρο κέρδους, και την πραγμοποίηση της εργασίας και των ανθρώπινων σχέσεων θα έχουν κεντρική και περίοπτη θέση.

Και ο Μαρξ αρνήθηκε επιμόνως και συστηματικά να περιγράψει την κομμουνιστική κοινωνία με λεπτομέρεια, παρεμπιπτόντως, αλλά αυτό δεν έκανε κανένα να αμφισβητήσει ότι έγραψε και αγωνίστηκε υπέρ της.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΦΑΣΑΡΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!
Αντώνη

Σου ανέφερα με μεγάλη επίταση την συμβολή μου να μην διογκώσεις το RD σε βάρος των σχολιασμών, γιατί μόνο με την αλληλουχία σχολίων ξεκαθαρίζονται πράγματα.

Αυτό γίνεται γιατί οι κειμενικές πραγματικότητες οι σημάνσεις, και τα συμφραζόμενα όλων είναι διαφορετικά και μόνο ο χρόνος διευκολύνει.(By the way ξανασκέψου το)

Με την απάντηση σου και την φυσικότητα του αυτονόητου (σιγά την φασαρία ρε παιδιά!!!) που εμπεριέχει τελικά ξεκαθάρισα κάτι που από καιρό υποψιαζόμουνα.

Για σένα όλη η υπόθεση της αριστεράς είναι κειμενική διατύπωση οραμάτων. Δεν εμπεριέχεται καθόλου το στοιχείο της δράσης που ανατροφοδοτεί την θεωρία. Κινείσαι στον χώρο μιας αριστεράς της Πεντηκοστής, μιας ανάγνωσης κειμένων μάλιστα χωρίς την τελετή της λειτουργίας

Υπάρχει η ρητορική διατύπωση του κομμουνισμού ,ο οποίος όσο πιο διακηρυγμένος είναι τόσο το καλύτερο, και ο αντίπαλος του ο διακηρυγμένος καπιταλισμός.

Με ερώτησες που είναι το Left στο LLS και δεν κατάλαβες τίποτα από την απάντηση μου, γιατί προφανώς θα ανέμενες και πάλι ένα κείμενο ,αξιολογήσιμο ως τέτοιο, ενώ μάταια ο φουκαράς προσπάθησα να δώσω στοιχεία προς αξιολόγηση.

Τώρα όλο το βάσανο της αριστεράς , όλο το υπαρκτό πρόβλημα για το πώς το όραμα γίνεται πραγματικότητα είναι κάτι τοοοοοσο απλό, τόοοοοοσο αυτονόητο που εκεί θα κωλύσουμε τώρα;

Μα αυτό το σχετικά, αυτό το κάθε φορά μετρήσιμο, το κάθε φορά υπολογίσιμο είναι το δύσκολο της αριστεράς το ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ της Αριστεράς. Όπως γράφεις η «μετριοπάθεια»

Εκεί ακριβώς κρίνεται η πολιτική δεν κρίνεται στο όραμα. Μεταξύ μας η γιαγιά μου έχει κάτι οράματα για την Παναγία μούρλια!!

Μα τώρα πιστεύεις ότι υπάρχει όραμα που να είναι μετριοπαθές;
Όλα τα οράματα είναι από την φύση τους μεγαλειώδη, τέλεια και κυρίως μη διαψεύσιμα.
Άρα η επισήμανση σου είναι περιττή ταυτολογία.

Ο W είναι πολύ προσεκτικός, όπως προσεκτικός είναι ο Ζίζεκ, όπως σώφρων είναι ο Μπαλιμπαρ ,όπως νουνεχής είναι ο Νεγκρι κλπ κλπ. Όλοι αυτοί διατυπώνουν τις απόψεις τους αλλά στο δια ταύτα είναι φειδωλοί σε παρεμβάσεις συγκυρίας, γιατί είναι γνώστες ότι η Αριστερά έχει μέριμνες πολύ ευρύτερες από το να διατυπώνει οράματα.

Μέσα στην οικονομική κρίση αναπτύσσεται ένας θεωρητικός πλεονασμός, ο οποίος μένει στο ερμηνευτικό επίπεδο και ο οποίος δεν μπορεί να τροφοδοτήσει καμία πράξη. Είναι στομωμένος από ταυτολογίες.

Εγχειρήματα σαν το δικό μου και άλλων που κινούνται εντός μιας συνθήκης της αριστεράς του «συγκεκριμένου» έχουν μια καταστατική αδυναμία

Από την μέριμνα για την διατήρηση του οράματος ,προσέχουν αυτό το παναθεματισμένο «σχετικά», δηλαδή προβληματίζονται εντός μιας νόμιμης (κατά Wallersten, Zizek , κλπ) ατζέντας για τον βαθμό «μετριοπάθειας» Και αυτή η προσοχή εννοείται ως άνευρη ιδεολογία, συμβιβασμός κλπ.

Επειδή τα οράματα είναι MH διαψεύσιμα, ενώ η θέση για τα συγκεκριμένα είναι έτσι και αλλιώς κρινόμενη, αυτό που γίνεται είναι η λεγόμενη «κρίση» για την αριστερά.(δεν πιστεύω στον όρο)

Έχουμε τα αδιάψευστα σουπερ οράματα, έχουμε την πιο λογική ανάλυση της κρίσης, οι άνθρωποι υποφέρουν αλλά η αριστερά δεν κερδίζει τίποτα.

Γιατί;

Είναι θέμα θεωρίας

Ναι είναι θέμα μιας αυτοκυκλούμενης θεωρίας, μιας θεωρίας ταυτολογιών. Μιας θεωρίας που δεν αγκυρώνεται σε καμία πράξη ,γιατί υποτιμά ως αυτονόητο το ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ «σχετικά δημοκρατικό» «σχετικά ίσο»

Το RD για μένα είναι το πιο εργατικό ιστολόγιο.

Θα επιθυμούσα αυτή η εργατικότητα να δει με μεγαλύτερη προσοχή αυτήν την άσκοπη «φασαρία» για το «σχετικά δημοκρατικό» «σχετικά ίσο».

Έτσι και αλλιώς όμως θα το διαβάζουμε με πολύ ενδιαφέρον.

Αντωνης είπε...

LLS προς Αντώνη, τώρα:
"Για σένα όλη η υπόθεση της αριστεράς είναι κειμενική διατύπωση οραμάτων. Δεν εμπεριέχεται καθόλου το στοιχείο της δράσης που ανατροφοδοτεί την θεωρία."

Σχόλιο Αντώνη προς Νοσφεράτο, εχθές αργά:
"Θεωρώ ότι μετά από ένα πρώτο μούδιασμα, γίνεται καλή και συστηματική δουλειά. Το ζήτημα είναι τι αποτελέσματα (μπορεί να) έχει τούτο στην πρακτική πολιτική και οικονομική ζωή, γιατί το θέμα, εκτός από τεχνικό και θεωρητικό, είναι και όσο πιο επίπονα πρακτικό γίνεται. "

No further comment. Γιατί μπορεί να είμαι εργατικός, δεν μου αρέσει όμως να δουλεύω για να πετάω τη δουλειά μου στα σκουπίδια. Και όταν κάποιος διαβάζει ό,τι θέλει και όπως θέλει, ονομάζοντας "δράση" τον αντικομμουνιστικό ρεφορμισμό και "αριστερά της Πεντηκοστής" οτιδήποτε επερωτά έναν τέτοιο ρεφορμισμό, στα σκουπίδια την πετάς τη δουλειά.

Και πάει στα ανάθεμα και ο Βάλερσταϊν και ο κάθε Βάλερσταϊν, δε πα να γράφουν ό,τι θέλουν;

Χωρίς καμμία προσωπική εμπάθεια αυτό. Οι πολιτικές διαφορές δεν μου εμπνέουν καμμία πικρία. Η κατ' εξακολούθησιν διαστρέβλωση όμως με κουράζει.

Αντωνης είπε...

Και κάτι ακόμα: αν σε φρικάρει η αναγκαστική ριζοσπαστικοποίηση που επιφέρουν οι συνθήκες και το γεγονός ότι ο ένας μετά τον άλλο οι Wallerstein και οι Balibar βγάζουν τα όπλα ενάντια στο συμβιβασμό της αριστεράς με τον φιλελευθερισμό που αγαπάς (φαντάσου! Ο Μπαλιμπάρ μιλάει για έναν απαραίτητο "ευρωπαϊκό λαϊκισμό!" Θυμήσου τι έγραφες για τον λαϊκισμό της αναφοράς μου στην μαοϊκή "εμπιστοσύνη στο λαό" και το ότι κινδυνεύω να εκπέσω από αυτό στο οποίο με προκηρύσσεις τώρα εγκλωβισμένο, τον θεωρητισμό!), δεν φταίει η δική μου πεντηκοστιανή θεολογικότητα.

Σκέψου το λογικά. Η κρίση του νεοφιλελύθερου μπουρδέλου φταίει, και για νεοφιλελεύθερο μπουρδέλο κάνουν λόγο όλοι όσοι έχουν λόγο και διανοητικό βάρος πίσω τους.

Οπότε, deal with it, και άσε τις πατροναριστικές προβολές επάνω μου --"μα δεν ξέρεις εσύ από πρακτική πολιτική Αντώνη μου, τι το παιδεύεις"--να χαρείς.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Αντωνη
Επικαλούμαι την αδιαμφισβητητη συνάφεια σου με οξύτητα στις εκφράσεις οταν έχουμε διαφορές
(Zizek vs Laclau,Zizek Vs Butler,Negri vs Zizek etc etc)
Είμαι αντικομμουνιστής ρεφορμιστή κάνεις αριστερά της πεντηκοστής
Ωραία
Και με τους φίλους μου στο καφενείο όταν διαφωνώ λέω χειρώτερα και ρίχνω και κανένα μπουγέλο.Γιατι έτσι σέβομαι το συναίσθημα μου και άρα το φίλο μου
Χεσε μας με τις ευαισθησίες!!!
Αλλού σήμερα με άφησες ΑΦΩΝΟ και το εγραψα από καρδιάς.Τέλος
Υπάρχει πρόβλημα στην έρευνα σου
(κατα την ταπεινη μου γνώμη)
Αναζητάς τον κομμουνισμό ως επιστημολογικό άρτιο παράδειγμα.
Σωστά
Στην ζώή θα έρθει όμως η "μετριοπάθεια" (λογος RD) και τότε εσύ ο Μπαλιμπαρ,ο Βαλερστειν θα κάνουμε όλοι διαμάχη για αυτήν την μετριοπάθεια.
Αυτή είναι η πολυπλοκότητα
Σε σχέση με τα δικά μου.
Δεν υπάρχει αντι φιλελευθερη αριστερά. Υπάρχει μετα τον φιλελευθερισμό αριστερά.
Στην δε Ελλάδα η επίκληση μιας "αντι φιλελευθερης¨" αριστεράς είναι παραλυτική.Γιατί το μπλοκ εξουσίας είναι κρατικοδίαιτο.
Δεν απολογούμαι για τον φιλελευθερισμό.Αποσπω τις καλυτερες πλευρές του από τους συντηρητικούς.
Η ηγεμονία τους δεν είναι καταστατική,ουτε τυφλα ιδεολογική.Είναι ηγεμονία επι εννοιων.
Επιχείρηση,ατομική ιδιοκτησία κλπ
Εγω λέω ας στοχαστούμε αριστερή επιχείρηση, ας "αποσαρθρωσουμε" διατήρώντας την ιδιοκτησιά κλπ
Δεν αφορά η κουβέντα εμένα
Αφορά τους σκόπελους της "μετριοπάθειας" που θα βρίσκεις συνέχεια μπροστά σου
Οχι εσύ προσωπικά μόνο,
Αλλα το τρομερό ανθρωπινο δυναμικο της ριζοσπαστικής αριστεράς που έχει φάει το κυρίαρχο ιδεολόγημα ενος "νεοφιλελευθερισμού"
Η μέρκελ σταματάει τα παράγωγα .Ορίστε λοιπόν βαλτην στο μέτωπο και αυτή
Αμα πια επιτελους μεσημεριατικα!!!!

Αντωνης είπε...

@LLS:
"ΚΑΤΆΛΛΗΛΟΝ ΜΌΝΟ ΓΙΑ ΌΣΟΥΣ ΔΡΟΥΝ ΕΝΤΌΣ ΑΡΙΣΤΕΡΆΣ ΚΑΙ ΣΚΈΠΤΟΝΤΑΙ.ΑΥΣΤΗΡΏΣ ΑΚΑΤΆΛΛΗΛΟΝ ΓΙΑ "ΑΡΙΣΤΕΡΟΎΣ" ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΏΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΏΝ ΑΠΛΟΥΣΤΕΎΣΕΩΝ"

Μήνυμα ελήφθη, όβερ εντ άουτ.

Ανώνυμος είπε...

Ο μεσιε Αντωνης αρνειται να συζητησει,ειρωνευομενος.Και μετα στο ΚΚΕ δεν ειναι δογματικοι...Ναι,σωστα!

Αντωνης είπε...

Καλώς το τρολ του μαγαζιού. Πάλι δεν έχει κάτι να φας, δυστυχώς. Αριβεντέρτσι!

Ανώνυμος είπε...

Δεν το διάβασα ολόκληρο, θα ξαναπεράσω από το ιστολόγιο κάποια στιγμή. Ένα μικρό σχόλιο μεταφραστικό: αυτό που στην πρώτη σειρά της δεύτερης παραγράφου ονομάζεις κόστος των "εισόδων" μάλλον πρέπει να μεταφραστεί ως κόστος των "εισροών", που είναι ο ελληνικός όρος για το input.
Καλή συνέχεια.
Κ.