Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Grecs, encore un effort si vous voulez être républicains!

Οι ημέρες που έρχονται θα κυριαρχηθούν χωρίς αμφιβολία από το νοσηρό παιχνίδι της διαχείρισης της ενοχής για τον άδικο θάνατο από ασφυξία τριών ανθρώπων, υπαλλήλων, κατά τα φαινόμενα, στην Marfin Bank που έγινε στόχος επίθεσης με μολότωφ. Μία σειρά πολιτικών ή ιδεολογικών σχηματισμών θα μπουν στο παιχνίδι αυτό με στόχο να μειώσουν τις δικές τους απώλειες στο κοινωνικό "ίματζ" και να αυξήσουν, ταυτόχρονα, αυτές των άλλων. Θα αναζητηθούν "ηθικοί αυτουργοί" αναλόγως των ιδεολογικών προδιαθέσεων των κατηγόρων, θα απαιτηθεί η παραδειγματική τους τιμωρία, και κατόπιν, το θέμα θα κυλήσει στην αφάνεια, καθώς οι αμείλικτες συνθήκες της καθημερινής πραγματικότητας υπό το καθεστώς των νέων μέτρων θα πάρουν τη θέση του.

Στην πορεία όμως δεν κατέβηκε αυτός ή εκείνος ο κομματικός ή εξωκοινοβουλευτικός σχηματισμός: κατέβηκε ένα σημαντικό πληθυσμιακά κομμάτι της κοινωνίας της πρωτεύουσας. Τα όσα έγιναν --η ρίψη χημικών, ο πετροπόλεμος, οι καταστροφές, και οι θάνατοι-- το αφορούν εν συνόλω, είτε ως θύμα, είτε ως παρατηρητή, είτε ως συνένοχο κατά την περίσταση. 

Τι επιτάσσει η πολιτικά εμμενής ηθική αντί της γνωστής, αισχρής αναγωγής της πολιτικής σε κατά το δοκούν ηθικολογία;  

Πρώτον, ανάληψη ενός κομματιού ευθύνης από όλους όσους τάσσουν τη μοίρα τους με την ριζοσπαστική αριστερά. Στο μέτρο που μας αναλογεί, δηλαδή στο μέτρο που η βίαια οργή που εκφράστηκε σήμερα με ανθρωποκτονικές συνέπειες είναι και δική μας οργή. Δεν ωφελεί κανέναν και σε τίποτα να υποκρινόμαστε ότι η λαϊκή επιθυμία αφορούσε μια ήσυχη διαδήλωση ή ότι το στοιχείο της βίας αποτελεί κάποιου είδους παρέκκλιση από τον ορθό δρόμο της πολιτικής δραστηριοποίησης. Η εκατέρωθεν βία είναι συστατικό στοιχείο του τι διαμείβεται σε καταστάσεις μαζικής πολιτικής αναταραχής. Κάθε πολιτική πράξη προϋποθέτει την καταφυγή, σε τελική ανάλυση, στην άσκηση βίας. Και θα είναι ευχής έργον την τυφλότητα και την υποκρισία απέναντι σε αυτό το ουσιώδες δεδομένο να την αντικαθιστούσε η τραγική συναίσθηση του πόσο γρήγορα και πόσο εύκολα μπορεί να χαθούν ανθρώπινες ζωές όταν λειτουργούμε χωρίς συναίσθηση των συνεπειών των σκέψεων και των πράξεών μας. Χωρίς --σιωπηλή ή ρητή, δεν έχει σημασία-- ανάληψη ευθύνης τώρα και από όλους όσους θεωρούν τις μαζικές κινητοποιήσεις αναγκαίες, θα ξαναχαθούν ζωές εξίσου αστόχαστα, εξίσου μάταια. Κατά συνέπεια, και σε ό,τι μας αφορά, το μπαλάκι της ενοχής σταματάει εδώ: δεν το περνάμε στον επόμενο χωρίς να τακτοποιήσουμε τους δικούς μας λογαριασμούς μαζί του.

Δεύτερον, και κατά συνέπεια, ενταντικοποίηση της ενσυνείδητης περιφρούρησης δράσεων και πράξεων από τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο υπό συνθήκες μάχης στους δρόμους, με τα δακρυγόνα παντού, με την μαζική ορμή να παρασέρνει την ατομική σκέψη. Αλλά είναι ανάγκη να διαφυλαχθεί η νομιμότητα της εξεγερσιακής πολιτικής δράσης στα δικά της μάτια. Για να γίνει αυτό, το υποκείμενο που εξεγείρεται θα πρέπει να μπορεί να κοιτάξει τις πράξεις του χωρίς ντροπή, να μπορεί να πει στον εαυτό του "αυτό ήταν ανάγκη να γίνει, δεν μπορούσε να αποφευχθεί." Και η ανακλαστική τροπή στην αναζήτηση ενόχων σε τρίτους, στον "άλλο", όσο και αν τους αναλογούν εξίσου ευθύνες, προδίδει ανετοιμότητα σε αυτό το επίπεδο.

Τρίτον, διαρκής και έμπρακτος διαχωρισμός του προσωπικού από τον πολιτικό εχθρό. Οι τρεις άνθρωποι που σκοτώθηκαν δεν ήταν προσωπικοί εχθροί, ούτε όμως μπορούν να λογιστούν και πολιτικοί εχθροί. Ήταν αναγκασμένοι να βρίσκονται στον χώρο εργασίας τους υπακούοντας εντολές. Αν η εργοδοσία τους τούς εξέθεσε σε κίνδυνο ζωής, στον ίδιο κίνδυνο, με μοιραίες συνέπειες, τούς εξέθεσε η απόφαση ρίψης μολότωφ από κάποιους --δεν έχει σημασία ποιους, σημασία έχει ότι έδρασαν ανενόχλητοι. Αν η εργοδοσία αποτελεί συστατικό κομμάτι του πολιτικού εχθρού, ένας λόγος παραπάνω να επιδεικνύεται ανθρωπιά απέναντι σε αυτούς που αφήνονται ανυπεράσπιστοι και έκθετοι στην λαϊκή οργή. 

Οι σημαντικοί λαϊκοί αγώνες δεν είναι κοκτέϊλ πάρτι. Και δεν θα γίνουν ποτέ τέτοιοι. Δεν μπορούν όμως επίσης να αφήνουν τον εαυτό τους στην τύχη, δεν έχουν το δικαίωμα να μην αναλαμβάνουν γενναίες προσπάθειες ενσυνειδητότητας. Για να εμπνεύσουν, για να αρθούν στο ύψος τους στα μάτια της κοινωνίας που τους γεννάει, οφείλουν να επιδεικνύουν όχι μόνο τυφλή αποφασιστικότητα αλλά και αίσθημα ευθύνης, αυτοπειθαρχία, συμπόνοια και ηρωϊσμό. 

47 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αντώνη,
δεν διαφωνώ με την διατύπωση του 2/3 σημείου, αλλά μοιάζεις να ζητάς ανάληψη εν λευκώ συλλογικής ευθύνης για περιστατικό το οποίο δεν έχει ακόμα --- και ως προς το οποίο αμφιβάλλω αν ποτέ θα διαλευκανθεί πλήρως. Σε τι ακριβώς αποσκοπεί αυτό; Γιατί το συγκεκριμένο να αναχθεί σε ζήτημα αρχής [περί βίας] αν τα δεδομένα που το στοιχειοθετούν δεν είναι ακόμα γνωστά;

Ανώνυμος είπε...

demos
ανωτέρω σχόλιο επίσης

«κατέβηκε ένα σημαντικό πληθυσμιακά κομμάτι της κοινωνίας της πρωτεύουσας. Τα όσα έγιναν --η ρίψη χημικών, ο πετροπόλεμος, οι καταστροφές, και οι θάνατοι-- το αφορούν εν συνόλω, είτε ως θύμα, είτε ως παρατηρητή, είτε ως συνένοχο κατά την περίσταση. »

Δεν είναι υπερβολικό να απαιτείς όχι απλώς να «κατανοήσει» κανείς το περιεχόμενο της συνείδησης του «άλλου» αλλά και να αναλάβει την βάρος τής ευθύνη των υπαρξιακών του αποφάσεων;

Αντωνης είπε...

Γιατί κάποτε πρέπει να προσωρήσουμε σε κάτι άλλο από το νομικίστικο-ποπ ψυχ. παιχνίδι της διαχείρισης της ενοχής. Είναι δεδομένο ότι το θέμα θα εξευτελιστεί με αντικρουόμενες ανακοινώσεις χωρίς να βγει καμμία άκρη, όπως συμβαίνει συνήθως. Και αυτό το μόνο που θα κάνει είναι να απλώσει ακόμα περισσότερο την γενικευμένη καχυποψία απέναντι σε όλους και όλα.

Γνωρίζω πολύ ξεκάθαρα ότι το περιστατικό δεν έχει διαλευκανθεί, αλλά επίσης ότι δεν πρόκειται να διαλευκανθεί.

leo είπε...

Αντώνη θα συμφωνήσω με όσα γράφεις. Μόνο δες τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών και κυρίως της Αριστεράς για να δεις ότι το υλικό είναι σκάρτο από το κεφάλι. Ποιος θα αναλάβει πολιτική ευθύνη. Ο βλαμμένος, ο επιτήδειος, ο πολιτευτής, εμείς που στέκουμε αδύναμοι. Ποιος γαμώτο μου;

Αντωνης είπε...

@demos: Είναι τρομερά δύσκολο. Αλλά θεωρώ σημαντικό να υπενθυμήσουμε αυτή την στιγμή ότι οι σημαντικοί αγώνες απαιτούν και στιγμές υπέρβασης.

Giorgos είπε...

Μήπως εκτός από τακτική πρέπει να έχουν και στρατηγική;

Ανώνυμος είπε...

demos

« Ποιος θα αναλάβει πολιτική ευθύνη. »
«Θα αναζητηθούν "ηθικοί αυτουργοί" αναλόγως των ιδεολογικών προδιαθέσεων των κατηγόρων»

Αυτούς στους οποίους πιθανώς αναφέρεσαι ως «ηθικούς» αυτουργούς, υποτιθέσθω ότι αποδειχθεί εγκληματική αμέλεια, είναι από νομική άποψη «φυσικοί» αυτουργοί.

Δεν είναι ταυτολογία να ζητάς en blanc και εκ των προτέρων ανάληψη ευθύνης από χώρους στους οποίους οι αιτιάσεις πρωτίστως θα στραφούν; Καμία υπέρβαση δεν συνεπάγεται τέτοιου είδους [πολιτική] αποδοχή ενοχής. Οι «αγώνες» δεν επιβάλλουν φραγκισκανική ηθική.

«το νομικίστικο-ποπ ψυχ. παιχνίδι της διαχείρισης της ενοχής. »

το δάσος: ό,τι ψηφίζεται στη βουλή σήμερα και αύριο.

Αντωνης είπε...

@demos: Η υπαρξιακή αντίληψη πολιτικής ευθύνης δεν συνιστά ομολογία ενοχής με νομικούς όρους. Και δεν ζητώ τέτοια. Ζητώ απεμπλοκή από αυτό που γνωρίζω εκ των προτέρων ότι είναι μάταιο, ζητώ αποδοχή του ότι συντελέστηκε κάτι τραγικό που πρέπει να μην ξανασυμβεί.

Ό,τι θα ψηφιστεί στη βουλή είναι το δάσος, δεν έχω καμμία διαφωνία επ' αυτού. Αλλά για αυτό ακριβώς το λόγο πρέπει να τακτοποιθούν νωρίς οι λογαριασμοί μας με τα σημερινά και να μην αφεθεί το θέμα να οδηγήσει στην συνήθη ενδοαριστερή διάσπαση.

Ελπίζω να είναι κατανοητός ο τρόπος σκέψης μου. Από εκεί και πέρα, κατανοώ τη λογική της διαφωνίας σου.

Ανώνυμος είπε...

"Δεν ωφελεί κανέναν και σε τίποτα να υποκρινόμαστε ότι η λαϊκή επιθυμία αφορούσε μια ήσυχη διαδήλωση"

πολύ σωστό Αντώνη. Δεν ήταν καθόλου ειρηνική διαδήλωση κατά την άποψή μου. Και δεν εννοώ τις μολότοφ, και τους καμένους κάδους αμάξια κλπ. Σχεδόν ούτε καν τις πέτρες. Εννοώ ότι υπήρχε φανερή μια τρομερή ένταση με διάθεση να κατευθυνθεί σε μια πολιορκία(;) πυρπόληση (;) ή ότι άλλο της Βουλής. (τουλάχιστον έτσι ένιωθα εγώ). Υπήρχε διάθεση για σύγκρουση από τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου.
Νομίζω επίσης ότι πολύς κόσμος και ακόμη περισσότερο ο πολιτικός κόσμος δεν έχει αντιληφθεί το οριακό του πράγματος. Την πραγματικότητα εκεί έξω.
το βυτίο

Δημήτρης είπε...

Πιστεύω πως το κείμενο είναι εξαιρετικό.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, ήμουνα στη διαδήλωση, υπήρχαν άπειρες ομάδες πιτσιρικάδων (και όχι μόνο) πλήρως εξοπλισμένες (μολότωφ, πέτρες, μπιτόνια με βενζίνη, βαριοπούλες κλπ) που αρχίσαν τα σπασίματα από πολύ νωρίς, πριν ακόμη ξεκινήσει η διαδήλωση. Η τράπεζες είναι κατεξοχήν στόχος επιθέσων και αρκετά "νομιμοποιημένος" μάλιστα, όχι μόνο στη λογική των αντιεξουσιαστών. Οι οποίοι άλλωστε εδώ και πολύ καιρό έχουν φετιχοποιήσει τη βία και τις θεαματικές συμβολικές ενέργειες. Τελευταιά μάλιστα ένα αρκετά σημαντικό τμήμα του εν λόγω χώρου φλερτάρει ανοικτά με το ένοπλο. Ετοιμάζονταν διαδήλωση πολιτικής (και όχι υπεράσπισης των ατομικών δικαιωμάτων που μπορεί να παραβιάζονται) των συλληφθέντων του Επαν. Αγώνα, παρά το γεγονός πως ο τελευταίος μάλλον ευθύνεται για το θάνατο του μικρού Αφγανού. Υπάρχουν μία σειρά άλλα παραδείγματα που στηρίζουν αυτή την άποψη αλλά δεν θέλω να επεκταθώ.

Η σημερινή εξέλιξη αναδεικνύει τα όρια αυτού του τύπου πολιτικής δράσης. Αυτό πρέπει να προβληματίσει πρώτα και κύρια τον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο, αλλά όχι μόνο. Μας αφορά όλους από δύο απόψεις: πρώτον θα μας το χρεώσουν θέλουμε δεν θέλουμε, παρά το γεγονός πως δεν επιλέγουμε αυτή τη μορφή δράσης. Δεύτερον δεν μπορεί στο παρελθόν η αριστερά να έχει στηρίξει έμμεσα ή και άμεσα (λιγότερο) τέτοιες ενέργειες (βλέπε Δεκέμβρη), ορθά κατά την άποψή μου και τώρα να σφυρίζει αδιάφορα.

Τέλος υπάρχει ένα ευρύτερο θέμα με πιο μακροχρονιες συνέπειες. Ο τρόπος με τον οποίο πολιτικοποιείται ένα πολύ μεγάλο μέρος της νεολαίας. Απο αυτή την άποψη, η βία, ο ελιτισμός, ο σεχταρισμός, η υποκατάσταση και η υποβάθμιση του πολιτικού, είναι γενικευμένα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ριζοσπαστικοποίησης. Αυτό πρέπει να μας απασχολήσει πολύ σοβαρά και δεν αντιμετωπίζεται με αφορισμούς. Μπορεί να έχει τις ρίζες του στο ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικόπλαίσιο (υποχώρηση των πολιτικών και κοινωνικών συλλογικότήτων που θα μπορούσαν να υποδεχτούν όλους αυτόυς τους νέους καινα τους βοηθήσουν να διαμορφώσουν κάποια κριτήρια, αυτό όμως είναι κάτι που πρέπει να το πάρουμε υπόψιν για να διαμορφώσουμε στρατηγικές αλλάγής του και όχι για να κρυβόμαστε πίσω παότο δάχτυλό μας...

leo είπε...

Δημήτρη συμφωνώ απόλυτα. To σχόλιο είναι σπουδαίο

Ανώνυμος είπε...

demos
@Δημήτρης/αντώνης
«Η σημερινή εξέλιξη αναδεικνύει τα όρια αυτού του τύπου πολιτικής δράσης.»

Αντώνη, είδα κάπου σε κάποιο άλλο blog σχόλιο σου για την σατυαγκράχα. Αφού ανοίξαμε όλα τα μέτωπα, νομίζω ότι δεν πρέπει να εξιδανικεύεται αυτού του είδους η πρακτική. Πιθανώς, να γνωρίζεις ότι Μαρξιστές ιστορικοί ανέλυσαν το ρόλο τού Γκάντι ως ανάχωμα στη δημιουργία ενός γνήσιου λαϊκού κινήματος στην Ινδία. --- Αρκεί να αναφερθεί ότι αμέσως κατά και μετά την «απελευθέρωση» οι φασίστες του ΙΝΑ (συνεργάτες των Γιαπωνέζων) αφέθηκαν ελεύθεροι ενώ οι κομουνιστές αγωνιστές στο απελευθερωμένο από τους ίδιους Χιντεραμπάντ (μετά από αγώνες δεκαετιών και υπό καθεστώς καταπίεσης πολύ χειρότερο από εκείνο της Βρεταννικής Ινδίας) αφοπλίστηκαν, και επέστρεψαν [τουλάχιστον μακροχρόνια] σε συνθήκες όμοιες με τον φεουδαλισμό τού Νιζάμ.

Αντωνης είπε...

@demos: Υπαρχούν φυσικά πολλαπλές κριτικές στον Γκάντι τα τελευταία 20 χρόνια στην ινδική αριστερά. Ποτέ δεν ήταν πρόθεσή μου να εξιδανικεύσω τη satyagraha. Οι πολιτικοί αγώνες δεν είναι ποτέ μονοσήμαντοι ή ελεύθεροι από την τυφλότητα και την κοντοφθαλμία απέναντι στην ιστορία ως ορίζοντά τους. Παρ' όλα αυτά, είναι αναμβισβήτητο ότι όταν δεν παράγουν τα δικά τους πρότυπα πολιτικής ηθικής δεν μπορούν και να λειτουργήσουν ηγεμονικά.

Δημήτρης είπε...

Demos,
το να κριτικάρεις μία μορφή πολιτικής δράσης, σαν αυτή που προκάλεσε τα σημερινά γεγονότα δεν σημαίνει πως υιοθετείς απαράιτητα τη μη βία ως πολιτική αρχή και μάλιστα παντώς καιρού. Προσωπικά δεν με έλκει ιδιαίτερα η περίπτωση του Γκάντι. Γνωρίζω την την κριτική που έχει δεχτεί. Δεν αποκυρήσσω συλλήβδην τη βία από το πολιτικό μας οπλοστάσιο, αυτό θα μας καθιστούσε πλήρως ανήμπορους απέντι στην "αντικειμενική" βία του συστήματος για να χρησιμοποιήσω λίγο το Ζίζεκ. Πρέπειόμως η βία να υποτάσεται σε ένα πολιτικό σκοπό και να λαμβάνονται, κατά το δυνατόν, όλες εκείνες οι πρόνοιες, αυτή να μην στρέφεται κατά του δικού μας στρατοπέδου, είτε άμεσα όπως με το σημερινό επεισόδιο, είτε έμμεσα ως αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον εχθρό, με τρόπο που το κίνημα δεν μπορεί να διαχειρισθεί, όπως φοβάμαι πως θα συμβεί από σήμερα.

Εδώ όμως δεν μιλάμε για ένα αυθόρητο ξέσπασμα του πλήθους, για "θεϊκή" βία α λα Μπένγιαμιν, αλλά για "μυθική". Ο συγκεκριμένος χώρος, ένα μεγάλο τμήμα του τουλάχιστον έχει υιοθετήσει αυτόν τον τρόπο πολιτικής έκφρασης, σε τέτοιο σημείο που το μέσο να υποκαθιστά το μήνυμα, να μετουσιώνεται στο ίδιο το μήνυμα...

Ανώνυμος είπε...

demos
«Παρ' όλα αυτά, είναι αναμβισβήτητο ότι όταν δεν παράγουν τα δικά τους πρότυπα πολιτικής ηθικής δεν μπορούν και να λειτουργήσουν ηγεμονικά.»

Εδώ συμφωνούμε με κάποια διαφοροποίηση, όχι πολιτική «ηθική», αλλά πολιτική «κανονιστικότητα». Γι' αυτό θεωρώ το σχόλιο στο blog της αφορμής και της κατάληψης Σκαραμαγκά κατά πολύ νηφαλιότερο. [Η πρώτη μου αντίδραση στα δυο post σου ήταν να εντοπίσω το πόσο επιζήμιος είναι ο λόγος για «συλλογική ευθύνη», «αντικοινωνική» συμπεριφορά [όλα ναζιστικά κατασκευάσματα των νομικών του Γ ράιχ]

Ανώνυμος είπε...

demos
@demetris
«κριτικάρεις μία μορφή πολιτικής δράσης, κ.λπ»

Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες περί «μυθικής» βίας και κριτικής. Αυτό ήθελα να αποσαφηνίσω, άλλο η κριτική και άλλο ο αυτο-μαστίγωση

Αντωνης είπε...

@demos: Στο ποστ στο aformi παρέπεμψα τώρα, και το θεωρώ σημαντικό corrective τόσο στην δική μου ανάρτηση όσο και στο ποστ του βυτίο.

Παρ' όλα αυτά θεωρώ αρκετά άδικη την σύγκριση όσων έγραψα με λόγο περί "συλλογικής ευθύνης" και "αντικοινωνικής συμπεριφοράς". Είναι ξεκάθαρο από ένα σωρό σημεία στο κείμενο ότι δεν συνιστά "καταδίκη της βίας από όποιον και από όπου προέρχεται" και ότι η πρότασή του για προληπτική υπαρξιακή ανάληψη του μεριδίου ευθύνης που αναλογεί στη ριζοσπαστική αριστερά τάσσεται ενάντια και όχι υπέρ του blame game. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί για το εχέφρον ή ορθό μιας τέτοιας ανάληψης, αλλά το πλαίσιο λόγου μέσα στο οποίο προτείνεται αυτό δεν έχει καμμία σχέση με την ρητορική που αναφέρεις.

Greek Rider είπε...

Αντώνη καλησπέρα. Εγώ αν είχα ένα κατάστημα τράπεζας στο κέντρο της πορείας, σε μέρα γενικής απεργίας μετά από την ανακοίνωση τόσο σκληρών μέτρων και με το λαό εξοργισμένο, θα το εκκένωνα σήμερα.

Οι τράπεζες είναι στόχος. Όλοι το ξέρουν, υπάρχει λαική οργή.

Τον Δεκ του 2008 στα μεγάλα επεισόδια στεκόμουν έξω από τράπεζα που είχαν μόλις κάψει κάποιοι κουκουλοφόροι μαζί με έναν φίλο που έκλαιγε από συγκίνηση γεμάτος χαρά. Τόση ήταν η αγανάκτησή του με την τράπεζα...

Ούτε οι εργαζόμενοι ήθελαν να βρίσκονται εκεί. Σε άλλες περιπτώσεις οι ίδιοι ζητάνε να μπουν μέσα οι συνδικαλιστές και να τους βγάζουν. Οι εργαζόμενοι ήταν και πάλι τα πιο μεγάλα θύματα.

Νομίζω ότι ήταν νόμιμο να βρίσκονται εκεί αλλά δεν ήταν ηθικά σωστό. Άντε τώρα να έχεις αφεντικό τον Βγενο και να τολμήσεις να απεργήσεις..Εδώ δεν τολμάνε να απεργήσουν π.χ. οι υπάλληλοι της Άλφα.

Ανώνυμος είπε...

* * Grecs * * εκτός κι αν απευθύνεσαι μόνον στις Ελληνίδες.

Αντωνης είπε...

"άλλο η κριτική και άλλο ο αυτο-μαστίγωση."

Φυσικά. Αν θεωρείς το κείμενο δείγμα ηττοπαθούς αυτο-μαστίγωσης, ορθώς αντιδράς. Για μένα δεν είναι καθόλου τέτοιο βέβαια, αλλά αυτό δεν μπορώ να το επιβάλλω σε κανένα.

Αντωνης είπε...

@Greek Rider: Δες το addendum στο ποστ του βυτίο που αναδημοσίευσα.

Cloudbusted είπε...

Το σχόλιο είναι πραγματικά σπουδαίο. Είναι εφικτή η αντιστροφή της σκέψης του Έλληνα: Από το μίζερο φταίνε άπαντες εκτός εμού, πρέπει να αλλάξουμε προς την κατεύθυνση της συλλογικής συνειδητότητας. Έτσι ίσως το κρατίδιο αποκτήσει την κοινωνική συνοχή που ποτέ δεν κατάφερε να έχει...

Ανώνυμος είπε...

demos
Αντώνη,
συγγνώμη, ίσως και να φταίω με το σημερινό overload πληροφοριών. προσπαθούσα να σε κάνω να καταλάβεις με ποιο τρόπο ακόμα και η απλή αναφορά σε «ανάληψη ευθύνης» είναι βούτυρο στο παιγνίδι των εντυπώσεων. Δεν είναι μόνο εσύ, εγώ ο Δημήτρης ο celin κ.λπ. που διαβάζουμε το blog.

Αντωνης είπε...

Demos: Κατανοώ εξ αρχής ποια είναι η ανησυχία σου και η αντίρρησή σου. Απλά ενώ φοβόμαστε ουσιαστικά το ίδιο πράγμα, τείνουμε σε εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις για το πώς μπορεί να προληφθεί εγκαίρως. Δέχομαι ακέραια την ευθύνη όσων γράφω εδώ και συνεπώς και την σκληρή κριτική σε αυτά από κάθε σύντροφο. Όπως λες, δεν μιλάμε (πλέον) τρεις άνθρωποι εδώ μέσα --καλώς ή κακώς, αυτό έχει συνέπειες.
@Cloudbusted: Ευχαριστώ, να σαι καλά.

Αντωνης είπε...

@ανώνυμος: Ουπς, έχεις δίκιο. Διορθώθηκε. Ευχαριστώ.

Δημήτρης είπε...

Aνάληψη ευθύνης πρέπει να γίνει, όχι για να απολογηθούμε και να παραδοθύμε στον αντίπαλο κάνοντας δήλωση νομιμοφροσύνης και αποκύρηξης της βίας. Αλλά για να αντικρύσουμε κατάματα τις αδυναμίες και τα λάθη του δικού μας χώρου, προκειμένου να τα διορθώσουμε. Γιατί δεν μπορούμε να οικοιοποιούμαστε τις "ηρωικές" στιγμές του "χώρου" και να αγνοούμε τις προβληματικές του.
Γι αυτλό θεωρώ πως το πόστ του aformi και της Σκαραμαγκά έχουν πρόβλημα. Όλα αυτά είναι μπλόγκς που απευθύνονται κυρίως στο χώρο. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουμε να συζητάμε και αυτά που μας πονάνε και να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Σήμερα στη διαδήλωση, όταν κυκλοφόρησαν τα νέα των θανάτων, είμασταν με ένα κομμάτι της πορείας λίγο κάτω από το επίμαχο σημείο, ανασυγκροτούμενοι για να ξαναανέβουμε Σύνταγμα. Ε, πήρξε μία αφάνταστη παγωμάρα για το επεισόδιο. όλοι, -ες το ερμηνεύανε ως καταστροφικό γεγονός, όχι μόνο για τους θανάτους αυτούς καθε αυτούς αλλά και για τις συνέπειες που θα έχει για το κίνημα στο άμεσο μέλλον. Δεν μπορεί λοιπόν τώρα να στρουθοκαμηλίζουμε σαν να μη συνέβη τίποτα...

Ανώνυμος είπε...

demos

Σ' ευχαριστώ για την κατανόηση. Αν δεν θεωρούσα σημαντικά τα όσα γράφεις, δεν θα επιχειρηματολογούσα εδώ τόση ώρα. Απλά όπως αντιλαμβάνεσαι, θεωρώ τον όρο «ανάληψη» τόσο πολύ φορτισμένο τις στιγμές αυτές, ώστε το εγχείρημα να σηματοδοτηθεί θετικά απαιτεί ηράκλειες προσπάθειες.

Αντωνης είπε...

@ george: Σαφώς και πρέπει να υπάρχει στρατηγική, αλλά επί του παρόντος μια τέτοια κουβέντα φαντάζει ανεδαφική. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ενωμένο μέτωπο, και ίσως αυτό να μην μπορεί να προκύψει καν.

S G είπε...

θα συμφωνουσα σχεδον εντελως με το κειμενο αν δεν εβλεπα μια υπονοια οτι τον πολιτικο εχθροα θα ηταν οκ να τον κοπαναμε ή σκοτωνουμε.

Ειλικρινα απορω ποιος σας τα διδασκει αυτα ή αυτο

"Οι σημαντικοί λαϊκοί αγώνες δεν είναι κοκτέϊλ πάρτι. Και δεν θα γίνουν ποτέ τέτοιοι"

φανταζομαι οτι ο αγωνας για την ανεξαρτησια της Ινδιας ηταν λιγοτερο σημαντικος απο τις γκρινιες μερικων καλοπληρωμενων δημοσιων υπαλληλων σε μια πλουσια χωρα.

ciaoant1 είπε...

"ενταντικοποίηση της ενσυνείδητης περιφρούρησης δράσεων και πράξεων από τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο υπό συνθήκες μάχης στους δρόμους, με τα δακρυγόνα παντού, με την μαζική ορμή να παρασέρνει την ατομική σκέψη. Αλλά είναι ανάγκη να διαφυλαχθεί η νομιμότητα της εξεγερσιακής πολιτικής δράσης στα δικά της μάτια. Για να γίνει αυτό, το υποκείμενο που εξεγείρεται θα πρέπει να μπορεί να κοιτάξει τις πράξεις του χωρίς ντροπή, να μπορεί να πει στον εαυτό του "αυτό ήταν ανάγκη να γίνει, δεν μπορούσε να αποφευχθεί." Και η ανακλαστική τροπή στην αναζήτηση ενόχων σε τρίτους, στον "άλλο", όσο και αν τους αναλογούν εξίσου ευθύνες, προδίδει ανετοιμότητα σε αυτό το επίπεδο."


ΤΩΡΑ μιλάς σωστά - και άρα τώρα (και μόνο τώρα) μπορείς να πας μπροστά (γιατί στο προηγούμενο ποστ σου, όπως σου έλεγα και στα σχόλια μου εκεί, έλεγες τη ΜΙΣΗ αλήθεια - τι κάνει ο εχθρός και μόνο αυτό).

Τώρα που ΜΕΡΙΚΟΙ (όχι όλοι βέβαια, έχουμε δρόμο προς την ενηλικίωση ακόμα) έχουν μια ωριμότητα, ίσως και κάτι να γίνει.

Καληνύχτα Αντώνη και τα λέμε

Αντωνης είπε...

@SG: Η αντίστιξη προσωπικού και πολιτικού εχθρού είναι ουσιώδους σημασίας στην πολιτική θεωρία και στόχο έχει ακριβώς την διαφοροποίηση της πολιτικής αντιπαλότητας από το προσωπικό μίσος. Καλό είναι να γνωρίζεις τα θεωρητικά συμφραζόμενα.

Ο αγώνας για την ανεξαρτησία της Ινδίας περιελάμβανε σαφώς πιο μιλιταριστικές διαστάσεις από αυτές της σατιαγκράχα και κλιμακώθηκε με τις τραγικές και εκτεταμένες σφαγές του 1947.

Οι καφενειακές απλοποιήσεις ("καλοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι") δεν κάνουν τα πράγματα λιγότερο επώδυνα ή δύσκολα από ό,τι είναι ήδη και δεν αποσυμφορίζουν την οργή που κατέβασε τουλάχιστον 100.000 στους δρόμους.

Αντωνης είπε...

@cioant1: Δεν κρύβω ότι το σχόλιο σου με ώθησε να αποκαταστήσω την διάσταση που έλειπε από την πρώτη μου ανάρτηση, που βέβαια δεν ήταν σχόλιο και δεν θα μπορούσε να εκθέσει επιχειρήματα και σκέψεις. Τα περί μισής αλήθειας ήταν ως εκ τούτου κάπως άδικα, μιας και δεν είχα ακόμα τον χρόνο να γράψω δικό μου κείμενο.

celin είπε...

"φανταζομαι οτι ο αγωνας για την ανεξαρτησια της Ινδιας ηταν λιγοτερο σημαντικος απο τις γκρινιες μερικων καλοπληρωμενων δημοσιων υπαλληλων σε μια πλουσια χωρα."

Ειναι δυνατον να γραφονται τετοιες χονδροειδεις ανακριβειες?
σε τι γυαλινο κλωβο ζει ενας ανθρωπος που,τη κατακρεουργηση μισθων κ εργασιακων δικαιωματων την ονομαζει γκρινιες καλοπληρωμενων δημοσιων υπαλληλων?
με τι θαρρος ξεστομιζεται μια τετοια σαχλαματα οταν αυτοι οι θρασυδειλοι της Κυβερνησεις περικοπτουν ΑΚΟΜΑ Κ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟ ΤΩΝ 400-500 ΕΥΡΩ ΕΙΣΟΔΗΜΑ?

Οταν στον ιδιωτικο τομεα απλως επισημοποιειται η καταργηση των συλλογικων συμβασεων κ εισαγεται ο θεσμος του δοκιμου εργαζομενου,συμφωνα με τον οποιον ο εργοδοτης μπορει να προσλαμβανει κ να απολυει εργαζομενους μεσα σε ενα χρονο ΔΙΧΩΣ ΤΗ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ

Που βρισκονται αυτοι οι ανθρωποι?ποσο αναισθητοι μπορει να ειναι μπροστα στο δραμα απολυμενων ψυχων που χαροπαλευουν εισοδηματικα διχως καμια ελπιδα αξιοπρεπους διαβιωσης?

Κ ποσο γελασμενοι ειναι αυτοι οι ανθρωποι που νομιζουν οτι οι υπολοιποι ανθρωποι που καταδικαστηκαν σε θανατο απο την αμερικανοφερτη κυβερνηση,
θα κατσουν με σταυρωμενα τα χερια

Νέλλη Ψαρρού είπε...

Καλημέρα. Κάποιος σε ένα φόρουμ πρότεινε τη συζήτησή σας, και ομολογώ ότι έχει ενδιαφέρον. Πρέπει όμως να διαφωνήσω σε μία αξιωμέτική τοποθέτηση.
Γράφεις Αντώνη: "Κάθε πολιτική πράξη προϋποθέτει την καταφυγή, σε τελική ανάλυση, στην άσκηση βίας". Κάθε πολιτική πράξη; Πολλά τα αντίθετα παραδείγματα που θα είχα να παραθέσω, ακόμη και απο τη χθεσινή μέρα. Σε τελευταία ανάλυση; Τι σημαίνει τελευταία αναλυση. Αν σε χτυπάει κάποιος και αποφασίζεις να μην το επιτρέψεις άλλο σημαίνει ότι η δράση σου ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ την άσκηση βίας; ΠΟλλά τα ερωτήματα και είναι αργά, αλλά ήθελα να θέσω τον προβληματισμό.
Επίσης, αν και σε αυτό νομίζω πως θα συμφωνήσουμε, δεν είναι δυνατόν η συλλογική συζήτηση στη χώρα μας να περνάει από το "αυτοί φταίνε" στο αυτομαστίγωμα. Φτάνει πια. Δεν θα απολογηθούμε για μια στημένη προβοκάτσια, που ήταν από πριν σχεδιασμένη (http://www.nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=view&id=223&Itemid=63) ούτε θα ακυρώσουμε τη σημαντικότερη στιγμή της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας και αντίδρασης, με έναν λαό πάνω από 200 χιλ στους δρόμους λόγω συλλογικής ενοχής.
Προσωπικά, ήμουν μπροστά και ξέρω τι έγινε και τι δεν έγινε. Θα δημοσιεύσω αύριο όμως το ρεπορτάζ μου, λόγω κούρασης (για σήμερα αρκέστηκα να ενημερώσω για κάτι πιο σημαντικό, κατά τη γνώμη μου: το γεγονός ότι η αστυνομία μπήκε σε σπίτι στα Εξάρχεια σπάζοντας την πόρτα, μόνο και μονο για να δείρει τους ενοίκους που αυθαδίασαν και να φύγει: http://www.nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=view&id=229&Itemid=80). Αυτά είναι πολύ σημαντικά για να αφήσουμε τον καθένα προβοκάτορα, ή αν θέλετε και ανεγκέφαλο, να καθορίσει τη δική μας προοπτική. Και ναι, χθες πολύς ήταν ο κόσμος που κινήθηκε ενάντια στη Βουλή με σκοπό να την κάψει. Αυτό ήταν υγιές, όμως. Η οργη όταν συσσωρεύεται... Όμως, οι μολότωφ πέφτανε όταν οι μπάτσοι έριχναν ΑΝΑΙΤΙΑ χημικά, μεσα στο μπάχαλο, που κοιτούσαμε να σωθούμε. Πολύ βολικό, έτσι δεν είναι;
θα τα ξαναπούμε. Τώρα, ξεκούραση...
Φιλικά
Νέλλη

S G είπε...

"Η αντίστιξη προσωπικού και πολιτικού εχθρού είναι ουσιώδους σημασίας στην πολιτική θεωρία και στόχο έχει ακριβώς την διαφοροποίηση της πολιτικής αντιπαλότητας από το προσωπικό μίσος. Καλό είναι να γνωρίζεις τα θεωρητικά συμφραζόμενα."

οχι στην πολιτικη θεωρια γενικα, σε μια συγκεκριμενη για την οποια για να το πω ευγενικα, αδιαφορω. Αλλα δεν απαντησες, πιστευεις οτι τον πολιτικο εχθρο ειναι οκ να τον κοπανας?

"Ο αγώνας για την ανεξαρτησία της Ινδίας περιελάμβανε σαφώς πιο μιλιταριστικές διαστάσεις από αυτές της σατιαγκράχα και κλιμακώθηκε με τις τραγικές και εκτεταμένες σφαγές του 1947."

αυτο αιρει το γεγονος οτι καταφεραν να κανουν πολλες ειρηνικες διαδηλωσεις για ενα ζητημα περιπου 12453 φορες σημαντικοτερα απο τα μπονους καποιων δημοσιων υπαλληλων?

"Οι καφενειακές απλοποιήσεις ("καλοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι") δεν κάνουν τα πράγματα λιγότερο επώδυνα ή δύσκολα από ό,τι είναι ήδη και δεν αποσυμφορίζουν την οργή που κατέβασε τουλάχιστον 100.000 στους δρόμους."

για να το πω και αυτο ευγενικα, αδιαφορω για την οργη καποιων που φταινε ξεκαθαρα για τα προβληματα μας. Η εκαστοτε αριστοκρατια παντα οργιζοταν οταν εχανε προνομια, αυτο δεν της δινει δικιο ή δικαιωμα να γκρινιαζει.

Και αν δεν θες να το πεις καφενειακα, πες μου λοιπον ποιος ειχε χρονο και ορεξη να τρεχει σε πορειες, απο αυτους που πραγματικα ζημιωνονται απο την ολη κατασταση, αυτους που πληρωνουν φορους και τρεφουν τους κηφηνες, αυτους που οι καφροι προσπαθουν τοσο καιρο να καψουν και τωρα τα καταφεραν?

Ανώνυμος είπε...

S G,

Το μόνο σχόλιό σου που αξίζει περαιτέρω συζήτησης (έστω και αν "αδιαφορείς" για τα θεωρητικά συμφραζόμενα) είναι το πρώτο, που άλλωστε αφορά και το ποστ. Τα άλλα φωνάζουν από μακριά "τρολ" και προτείνω να αντιμετωπιστούν αναλόγως.

Δ.

Αντωνης είπε...

@Νέλλη Ψαρρού: Πολιτική πράξη και βία: Ας πάρουμε το πιο ακραίο παράδειγμα πολιτικής πράξης στηριζόμενης στη μη βία: την πολιτική ανυπακοή (civil disobedience). Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνει κάποιος που στρατευόταν ας πούμε στο κίνημα για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων ήταν να προβαίνει σε συμβολικές πράξεις που ήταν σχεδιασμένες να προκαλέσουν την ιδεολογική τάξη του ρατσισμού. Να αρνηθεί να καθήσει στις θέσεις για μαύρους, π.χ. Πρόκειται για πράξη συμβολικής βίας, η οποία ερμηνεύεται από την καθεστηκυία τάξη ως πρόκληση στις αξίες της, τα πιστεύω της, τον τρόπο ζωής της, κλπ. Το δεύτερο ήταν να αποδεχθεί τις κυριολεκτικά βίαιες συνέπειες της πράξης συμβολικής βίας, δηλαδή να αφήσει τον εαυτό του να χτυπηθεί χωρίς αντίσταση. Δηλαδή να αποδεχθεί την αναγκαιότητα της έκθεσης του εαυτού του στη βία των άλλων για ένα πολιτικό σκοπό.

Εάν ως πολιτική πράξη από την άλλη εννοούμε την ψήφο στις εκλογές, ή την παρακολούθηση της ομιλίας του τάδε βουλευτή, και πάνω σε τέτοιες δραστηριότητες θέτουμε θέμα μη αναγωγιμότητας σε τελική ανάλυση στη βία τότε έχουμε διαφορετική αντίληψη για το τι είναι η πολιτική πράξη.

Αυτομαστίγωμα: Εξηγήθηκα αναλυτικά παραπάνω. Αν θέλετε, ρίξτε μια ματιά στο ποίημα του Μπρεχτ εδώ, μιας και ήταν ένα από τα πράγματα που είχα κατά νου όταν έγραφα. http://radicaldesire.blogspot.com/2009/09/fernando-pessoabertolt-brecht.html.Ο εξεγερμένος λαός είναι ένα υποκείμενο που μπορεί και πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνη. Γιατί; Γιατί είναι στην πραγματικότητα, όταν ξεσηκώνεται, η πηγή κάθε κυριαρχίας.

Αντωνης είπε...

@SG: Δεν γνωρίζεις αρκετά για την πολιτική θεωρία για να γνωρίζεις αν και γιατί αδιαφορείς. Χωρίς τον πολιτικό εχθρό, χωρίς την έννοια του πολιτικού εχθρού, έχεις μια κοινωνία η οποία επισήμως θεωρεί εαυτόν πολιτικά ομοιογενή και η οποία αρνείται την ύπαρξη πολιτικής διαφωνίας. Το όνομά της είναι ολοκληρωτισμός. Όταν ο Στάλιν διατύπωσε τη θέση ότι ο πολιτικός εχθρός είχε ηττηθεί και ότι δεν χρειαζόταν πλέον η έμφαση στη δικτατορία του προλεταριάτου, άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες για τις δίκες της Μόσχας και για την συντριβή ανθρώπων όχι ως πολιτικά αντιφρονούντων αλλά ως προδοτών. ο Χίτλερ δεν ανακήρυξε τους Εβραίους πολιτικούς εχθρούς αλλά αρρώστιες στο σώμα της χώρας. Αν κόπτεσαι για την δημοκρατία, do your reading.

Ανώνυμος είπε...

demos
Αντώνη, ξενύχτησα απόψε και πιθανώς ό,τι γράψω να μην έχει συνοχή. Πρέπει να καταλάβεις τι είναι να ζεις στη Αθήνα τι στιγμή αυτή. Η κρατική βία είναι σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Ο «λαός» δεν είναι κάποιο ενιαίο μέτωπο, ούτε εχει την ευχέρεια για truth & reconciliation committees. Το θράσος και ο αυτισμός της εξουσίας είναι απερίγραπτα. Η μάνα μου 74 χρονών μου μιλά για αποικιοκρατία! Έζησα και τα γεγονότα στο Κ Μαρούση το 91, οπότε συνιστούσα νηφαλιότητα και αναμονή νέων πληροφοριών.

Κοίτα και το post της Νελλης Ψ.
http://www.nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=view&id=229&Itemid=80

Αντωνης είπε...

Φίλε Δήμο,

Αναχωρώ και εγώ σήμερα για Ελλάδα, μιας και χθες ήταν αδύνατο να ταξιδέψω λόγω απεργίας ελεγκτών εναέριας. Θα πρέπει να αφήσω το ιστολόγιο και να ετοιμαστώ. Θα τα πούμε όταν έχω και εγώ μια εκ του σύνεγγυς εικόνα από Θεσ/νίκη.

Αντωνης είπε...

Προσθέτω το ποστ που αναφέρεις στα addenda στην ανάρτηση του Βυτίου.

ciaoant1 είπε...

"Ο εξεγερμένος λαός είναι ένα υποκείμενο που μπορεί και πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνη. Γιατί; Γιατί είναι στην πραγματικότητα, όταν ξεσηκώνεται, η πηγή κάθε κυριαρχίας."


Ακριβώς.


"Δεν κρύβω ότι το σχόλιο σου με ώθησε να αποκαταστήσω την διάσταση που έλειπε από την πρώτη μου ανάρτηση, που βέβαια δεν ήταν σχόλιο και δεν θα μπορούσε να εκθέσει επιχειρήματα και σκέψεις. Τα περί μισής αλήθειας ήταν ως εκ τούτου κάπως άδικα, μιας και δεν είχα ακόμα τον χρόνο να γράψω δικό μου κείμενο."

Aν βοήθησα, χαίρομαι.
Δεκτό και τα περί αδικίας.

Γεια σου Αντώνη

celin είπε...

Δ.,
Ok,το πηρα το μηνυμα,δε θα ασχοληθω αλλο

Nelly Psarrou είπε...

Αντώνη, το σχόλιό σου περί πολιτικής ανυπακοής (αλλά και η συνέχεια) ξεκαθάρισε μέσα μου τι εννοείς και πιστεύω τελικά πως μάλλον συμφωνώ ή, εν πάση περιπτώσει, πως υπάρχει μια αφετηρία συνεννόησης [ξέρεις τώρα, οι διαδικτυακές συναντήσεις ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τους κώδικές τους...]. Για τα δύο σημεία του αρχικού σου ποστ ήμουν εξ' αρχής σύμφωνη. Όσο για το αυτομαστίγωμα, δεν ξέρω αν ο Μπρέχτ με βοήθησε, αλλά το σχόλιό σου για την ευθύνη του επαναστατικού υποκειμένου ήταν σαφέστατο.

Παρεμπιπτόντως, είδα και το μπλογκ σου(;) http://throughtheloophole και το βρήκα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Ελπίχω να έχω χρόνο να το δω αυτές τις μέρες - αν και είμαι σε μια προσπάθεια να "βγω" απ' τον υπολογιστή. Πάντως, και επειδή θεωρώ τη δικτυόσφαιρα ένα εργαλείο δουλειάς αλλά και πολιτικής συσπείρωσης/συζήτησης, που όμως πρέπει να οδηγεί στη διαπροσωπική επικοινωνία, και επειδή απ' ότι κατάλαβα (θα) βρίσκεσαι Θεσσαλονίκη, θα ήθελα να σε καλέσω στον κοινωνικό χωρο Μικρόπολις, όπου είμαι κι εγώ καλεσμένη για την παρουσίαση του βιβλίου μου και για πολιτική κουβέντα, την Τετάρτη 12 Μαΐου
http://micropolis-socialspace.blogspot.com

Nelly Psarrou είπε...

Αντώνη, το σχόλιό σου περί πολιτικής ανυπακοής (αλλά και η συνέχεια) ξεκαθάρισε μέσα μου τι εννοείς και πιστεύω τελικά πως μάλλον συμφωνώ [ξέρεις τώρα, οι διαδικτυακές συναντήσεις ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τους κώδικές τους...]. Για τα δύο σημεία του αρχικού σου ποστ ήμουν εξ' αρχής σύμφωνη. Όσο για το αυτομαστίγωμα, δεν ξέρω αν ο Μπρέχτ με βοήθησε, αλλά το σχόλιό σου για την ευθύνη του επαναστατικού υποκειμένου ήταν σαφέστατο.

Παρεμπιπτόντως, είδα και το μπλογκ σου(;) http://throughtheloophole και το βρήκα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Ελπίχω να έχω χρόνο να το δω αυτές τις μέρες - αν και είμαι σε μια προσπάθεια να "βγω" απ' τον υπολογιστή. Πάντως, και επειδή θεωρώ τη δικτυόσφαιρα ένα εργαλείο δουλειάς αλλά και πολιτικής συσπείρωσης/συζήτησης, που όμως πρέπει να οδηγεί στη διαπροσωπική επικοινωνία, και επειδή απ' ότι κατάλαβα (θα) βρίσκεσαι Θεσσαλονίκη, θα ήθελα να σε καλέσω στον κοινωνικό χωρο Μικρόπολις, όπου είμαι κι εγώ καλεσμένη για την παρουσίαση του βιβλίου μου και για πολιτική κουβέντα, την Τετάρτη 12 Μαΐου
http://micropolis-socialspace.blogspot.com

Nelly Psarrou είπε...

Αντώνη, το σχόλιό σου περί πολιτικής ανυπακοής (αλλά και η συνέχεια) ξεκαθάρισε μέσα μου τι εννοείς και πιστεύω τελικά πως μάλλον συμφωνώ [ξέρεις, οι διαδικτυακές συναντήσεις ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τους κώδικές τους...]. Για τα δύο σημεία του αρχικού σου ποστ ήμουν εξ' αρχής σύμφωνη. Όσο για το αυτομαστίγωμα, δεν ξέρω αν ο Μπρέχτ με βοήθησε, αλλά το σχόλιό σου για την ευθύνη του επαναστατικού υποκειμένου ήταν σαφέστατο.

Παρεμπιπτόντως, είδα και το μπλογκ σου(;) http://throughtheloophole και το βρήκα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Ελπίχω να έχω χρόνο να το δω αυτές τις μέρες - αν και είμαι σε μια προσπάθεια να "βγω" απ' τον υπολογιστή. Πάντως, και επειδή θεωρώ τη δικτυόσφαιρα ένα εργαλείο δουλειάς αλλά και πολιτικής συσπείρωσης/συζήτησης, που όμως πρέπει να οδηγεί στη διαπροσωπική επικοινωνία, και επειδή απ' ότι κατάλαβα (θα) βρίσκεσαι Θεσσαλονίκη, θα ήθελα να σε καλέσω στον κοινωνικό χωρο Μικρόπολις, όπου είμαι κι εγώ καλεσμένη για την παρουσίαση του βιβλίου μου και για πολιτική κουβέντα, την Τετάρτη 12 Μαΐου
http://micropolis-socialspace.blogspot.com

Αντωνης είπε...

@Νέλλη Ψαρρού
Ναι, δικό μου είναι και το Through the Loophole.
Δυστυχώς, την Τετάρτη που είναι η παρουσίασή σου θα βρίσκομαι Αλεξ/πολη. Είδα το βιβλίο σου σήμερα. Έχουμε κοινή εμμονή με τη Σαμοθράκη ή μου φαίνεται?