Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Occupied London/flesh machine: Δύο κείμενα για την 5/5

Αναδημοσιεύω εδώ δύο κείμενα: το πρώτο του ιστολογίου occupied london και το δεύτερο του περιοδικού flesh machine. Η αναδημοσίευση δεν συνεπάγεται συμφωνία με όλες τις θέσεις που διατυπώνονται παρακάτω. Πιο συγκεκριμένα, και σε ό,τι αφορά την ανάρτηση από το flesh machine, το Radical Desire δεν θεωρεί ότι τούτη είναι η στιγμή της παραίτησης ή της απόσυρσης. Αντιθέτως, βλέπει μια τέτοια κίνηση ως ανεπίτρεπτη από την συγκυρία ατομικιστική πολυτέλεια. Τα προβλήματα που επισημαίνει το Flesh Machine είναι πραγματικά και έχουν επισημανθεί και εδώ σε παλαιότερες αναρτήσεις γύρω από το θέμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα (βλ. http://radicaldesire.blogspot.com/2009/11/blog-post_15.html       και http://radicaldesire.blogspot.com/2009/11/blog-post_19.html). Η θέση μου όμως είναι ότι όταν η σκέψη των Foucault, Deleuze ή Butler (που αναφέρονται ως διανοητικοί οδηγοί) αδυνατεί να βρουν ανταπόκριση στις πραγματικές συνθήκες, αυτό δεν μπορεί ανέξοδα να αναχθεί σε σφάλμα των πραγματικών συνθηκών. Η κριτική στην μηχανική τελετουργικοποίηση της βίας, όταν προέρχεται μάλιστα από τον α/α χώρο, είναι πολύτιμη. Όχι όμως και η ορισμικά πρόωρη παραίτηση από την εμμενή και ασυμβίβαστη με την εξουσία κριτική στις μορφές αγώνα. Αν η πιστότητα στο συμβάν δεν σημαίνει τυφλή εμμονή, είναι επίσης αδιανόητη με τους όρους μιας άνευ όρων παραίτησης όταν τα πράγματα παίρνουν "κακό δρόμο". Είναι ιδιαίτερα λυπηρό η διαπίστωση των ορίων μιας συγκεκριμένης άρθρωσης της επαναστατικής υποκειμενικότητας να οδηγεί στην εγκατάλειψη της υποχρέωσης της δημόσιας συμμετοχής στην διαμόρφωσή της --καθήκον που παραμένει όχι απλώς ανολοκλήρωτο αλλά, όπως σημείωσα στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, σε εμβρυακό ακόμα στάδιο. Η επαναστατική πολιτική ωριμότητα είναι δύσκολη και επίπονη ακριβώς επειδή προαπαιτεί το τσάκισμα του καθενός μας --χωρίς εξαίρεση-- στα βράχια των πιο αγαπημένων ψευδαισθήσεών του, την έκθεσή του σε αλύπητη κριτική, την καταρράκωση των στηριγμάτων του εγώ του, την απώλεια όλων όσων του επιτρέπουν να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς τριβές μέσα στα πλαίσια της κυρίαρχης κατάστασης πραγμάτων. Και όλα αυτά χωρίς καμμία εγγύηση επιτυχίας από κανένα "μεγάλο Άλλο". Αν και η δική μου υποκειμενική δεσπόζουσα είναι κομμουνιστική και όχι αντιεξουσιαστική, θεωρώ ουσιώδες οι συντάκτες του Flesh Machine να αναθεωρήσουν την απόφασή τους και να συνεχίσουν να συγκροτούν έναν από τους πόλους της υπό διαμόρφωση σκέψης.
RD
-----------------


Αλήθεια, εμείς τι έχουμε να πούμε για τα γεγονότα της Τετάρτης;

Τι σημαίνουν αλήθεια για τον αναρχικό/ αντιεξουσιαστικό χώρο τα γεγονότα της Τετάρτης 5/5; Πώς στεκόμαστε απέναντί τους, ανεξάρτητα από ποιούς προκλήθηκαν; Ως άνθρωποι και ως κοινωνικοί αγωνιστές. Για μας που δεν δεχόμαστε ότι υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά και που στιγματίζουμε καθημερινά τη βία που ασκεί πάνω μας το κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα. Για μας που έχουμε το θάρρος να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, και ξεμπροστιάζουμε όσους βασανίζουν μετανάστες σε αστυνομικά τμήματα ή παίζουν με τις ζωές μας από πολυτελή γραφεία και τηλεπαράθυρα. Τώρα λοιπόν τι έχουμε να πούμε;

Θα μπορούσαμε να κρυφτούμε πίσω από την ανακοίνωση της ΟΤΟΕ ή τις καταγγελίες υπαλλήλων του τραπεζικού υποκαταστήματος και να μείνουμε στο ότι οι εκλιπόντες είχαν εξαναγκαστεί να μείνουν μέσα σ’ ένα κτίριο χωρίς πυρασφάλεια, και δη κλειδωμένοι. Θα μπορούσαμε να μείνουμε στο τι καθίκι είναι ο Βγενόπουλος και στο πώς πατώντας πάνω σ’ αυτό το τραγικό περιστατικό θα επακολουθήσει μια καταστολή άνευ προηγουμένου. Όποιος (τόλμησε να) περάσει χθες από τα Εξάρχεια έχει ήδη μια εικόνα. Αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα.

Το ζήτημα είναι να δούμε τι ευθύνες μας αναλογούν. Σε όλους μας. Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Ναι έχουμε δίκιο που αντιδρούμε με όλες μας τις δυνάμεις απέναντι στα άδικα μέτρα που μας επιβάλλουν, που αφιερώνουμε όλη μας τη δύναμη και τη δημιουργικότητα για έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά είμαστε εξίσου υπεύθυνοι ως πολιτικά υποκείμενα για όλες μας τις πολιτικές επιλογές, για τα μέσα που έχουμε οικειοποιηθεί και για τη σιωπή μας όσες φορές δεν παραδεχτήκαμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας. Εμείς που δεν γλείφουμε τον κοσμάκη για να κερδίσουμε ψήφους, που δεν έχουμε κανένα συμφέρον να εκμεταλλευτούμε κάποιον, έχουμε μέσα σε αυτή την τραγική συγκυρία τη δυνατότητα να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους γύρω μας.

Αυτό που βιώνει το ελληνικό α/α κίνημα αυτή τη στιγμή είναι ένα απόλυτο μούδιασμα. Διότι είναι πιεστικές οι συνθήκες για μια σκληρή αυτοκριτική που θα πονέσει. Πέρα από τη φρίκη του ότι πέθαναν άνθρωποι από «τη δική μας πλευρά», την πλευρά των εργαζομένων υπό πολύ σκληρές συνθήκες, που ενδεχομένως να είχαν επιλέξει να συμπορευτούν μαζί μας αν ήταν αλλιώς τα πράγματα στη δουλειά τους, εδώ έχουμε διαδηλωτή/ές που έθεσε σε κίνδυνο κόσμο. Αν και ασυζητητί δεν υπήρξε καμία ανθρωποκτόνος πρόθεση, το ζήτημα είναι πολύ ουσιαστικό και σηκώνει μεγάλη συζήτηση για τους σκοπούς που θέτουμε και τα μέσα που επιλέγουμε.

Το περιστατικό δεν συνέβη νύχτα, σε μια κίνηση σαμποτάζ. Συνέβη κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης κινητοποίησης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Κι εδώ είναι που γεννιούνται μια σειρά από επίπονα ερωτήματα: Γενικά σε μια πορεία 150-200 χιλιάδων, άνευ προηγουμένου τα τελευταία χρόνια, είναι απαραίτητη μια “αναβαθμισμένη” βία; Όταν βλέπεις χιλιάδες να φωνάζουν να καεί η Βουλή και να βρίζουν τους μπάτσους, έχει αλήθεια τίποτα παραπάνω να προσφέρει μια καμένη τράπεζα στο κίνημα; Όταν το ίδιο το κίνημα γίνεται μαζικό -καλή ώρα σαν τον Δεκέμβρη- σε τι προσφέρει μια ενέργεια αν ξεπερνάει τα όρια που μπορεί να αντέξει μια κοινωνία (τουλάχιστον στην παρούσα φάση) ή που θέτει ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο; Όταν κατεβαίνουμε στο δρόμο είμαστε όλοι ένα με τον κόσμο στο πλευρό μας, είμαστε δίπλα του, μαζί του –γι’ αυτό άλλωστε ξεσκιζόμαστε να γράφουμε κείμενα και αφίσες– και οι δικοί μας όροι, είναι μία παράμετρος στις πολλές που συναντιούνται. Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για τη βία έξω από τα δόντια και να παρατηρήσουμε κριτικά την κουλτούρα της βίας που αναπτύσσεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το κίνημά μας δεν έχει ισχυροποιηθεί λόγω των δυναμικών μέσων που ενίοτε χρησιμοποιεί αλλά χάρη στον πολιτικό του λόγο. Ο Δεκέμβρης δεν έμεινε στην ιστορία μόνο επειδή σήκωσαν και πέταξαν χιλιάδες πέτρες και μολότοφ, αλλά κυρίως για τα πολιτικοκοινωνικά του χαρακτηριστικά και την πλούσια παρακαταθήκη του σε αυτό το επίπεδο. Βεβαίως και αντιδρούμε στη βία που ασκείται πάνω μας, αλλά καλούμαστε κι εμείς με τη σειρά μας να μιλήσουμε για τις πολιτικές μας επιλογές, αλλά και για τα μέσα που οικειοποιηθήκαμε, αναγνωρίζοντας τα όριά μας και τα όριά τους.

Όταν μιλάμε για ελευθερία, σημαίνει ότι κάθε στιγμή αμφισβητούμε ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο μέχρι χθες. Ότι τολμάμε να μπήξουμε το μαχαίρι ως το κόκκαλο και αποφεύγοντας έναν κλισέ πολιτικό λόγο, κοιτάμε κατάματα τα πράγματα ως έχουν. Είναι σαφές ότι αφού δεν θεωρούμε ότι η βία είναι αυτοσκοπός, δεν πρέπει να την αφήσουμε να επισκιάσει την πολιτική διάσταση των πράξεών μας. Δεν είμαστε ούτε δολοφόνοι ούτε άγιοι. Ένα κομμάτι ενός κοινωνικού κινήματος είμαστε, με τις αδυναμίες και τα λάθη μας. Σήμερα αντί να νιώθουμε δυνατοί μετά από μια τόσο μεγάλη πορεία, νιώθουμε (το λιγότερο) μουδιασμένοι. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Πρέπει να μετουσιώσουμε αυτή την τραγική εμπειρία σε προβληματισμό και να εμπνεύσουμε ο ένας τον άλλον, διότι εντέλει όλοι πράττουμε κατά συνείδηση. Και η καλλιέργεια αυτής της συλλογικής συνείδησης είναι το μεγάλο διακύβευμα.


Η Νοσηρή Έκρηξη της Ιδεολογίας

Γιατί είναι αυτή η εποχή χειρότερη από τις προηγούμενες;
Ζαλισμένοι από θλίψη και φρίκη
δεν αγγίξαμε με το δάχτυλό μας τις πιο άσχημες πληγές
αφήνοντάς τες αγιάτρευτες;
(Άννα Αχμάτοβα, 1920)

Στις πέντε του Μάη η έκρηξη της ιδεολογίας που μαστίζει εδώ και καιρό τους ριζοσπαστικούς κύκλους έφτασε στο τραγικό της απόγειο: 3 νεκροί τραπεζικοί υπάλληλοι. Με ελάχιστες αξιότιμες εξαιρέσεις, τις αμέσως επόμενες ημέρες αντανακλαστικές αντιδράσεις αναλώθηκαν στην επίρριψη ευθύνης για το μακελειό στην αστυνομία, στα αφεντικά ή ακόμα πιο αφηρημένα στο Κεφαλαίο και στο Κράτος. Εν μέσω αυτών των καταγγελτικών τελετουργιών, η έλλειψη αυτο-κριτικής είναι εκκωφαντική. Αν η μεγάλη σιωπή ήταν αποτέλεσμα κάποιου είδους υπαρξιακού μουδιάσματος, θα ήταν απλά απόδειξη της ανικανότητας των ριζοσπαστών να αντιμετωπίσουν το αναπόφευκτο. Όμως αυτή η σιωπή είναι δομική. Είναι ένας οργανωτικός παράγοντας της αποσύνθεσης του ριζοσπαστικού κινήματος σε ένα δόγμα (cult) με τους δικούς του όρκους μυστικότητας, με τους δικούς του κανόνες έκφρασης της αλήθειας, και βέβαια με τα δικά του πολύτιμα τοτέμ και ταμπού.

Σχεδόν 16 μήνες μετά τον Δεκέμβρη του 2008 κυριαρχεί μια εντυπωσιακή έλλειψη κριτικής ανάλυσης της κοινωνικής εξέγερσης και των συνθηκών δυνατότητας και αδυνατότητας που διάνοιξε. Σε αυτό το χέρσο έδαφος έριξε τις ρίζες του ένα νοσηρό φυτό: μια αλυσίδα δράσεων που μπορούν να ερμηνευτούν μονάχα ως τελετουργικές επικλήσεις για την επιστροφή του συμβάντος. Ένας τρόπος πιστότητας στον Δεκέμβρη που αποτυγχάνει να αναγνωρίσει την ιστορικά τοποθετημένη μοναδικότητά του και προσπαθεί να υποκαταστήσει τον αυθόρμητο κοινωνικό του δυναμισμό με τον προγραμματικό δυναστισμό κάποιας επαναστατικής πρωτοπορίας. Τέτοιες δράσεις, επικεντρωμένες καθώς είναι στην εφαρμογή κάποιας απόλυτης αλήθειας, όχι μόνο λεηλατούν την όποια ριζοσπαστική δυνητικότητα του Δεκέμβρη, μα προβάλουν στο μέλλον την εικόνα ενός συμβαντικού ίχνους που μπορεί να γίνει καταληπτό μονάχα υπό όρους ενός ανίκανου παρόντος. Ενός παρόντος που δεν περιέχει ουδεμία θετικότητα πέρα από τη φαντασιακή άρνηση της άρνησης, αυτό το Εγελιανό αδιέξοδο που εγκλωβίζει το κοινωνικό στον διαλεκτικό κύκλο της επιστροφής του ιδίου, στην αυταρχικότητα. Έτσι ό,τι έκανε την αστική κριτική του Δεκέμβρη (υπό όρους “ναρκισσιστικού μηδενισμού”, “φαύλου στείρου κύκλου”) να μοιάζει με Περσική άσκηση δαρσίματος της θάλασσας με αλυσίδες, σήμερα αποκτά μια ανησυχητική εγκυρότητα που μας αναγκάζει να συμπεράνουμε πως ο χειρότερος εχθρός της επανάστασης είναι οι ίδιοι οι επαναστάτες.

Κάποιοι κατά τη διάρκεια τη πορείας της γενικής απεργίας βλέποντας 200.000 διαδηλωτές να βρυχώνται οργισμένα και μερικούς ακόμα να ορμάνε στα σκαλιά του Κοινοβουλίου, το μόνο που μπορούσαν να σκεφτούν ήταν να επιτελέσουν την μικρο-ταυτότητά τους ως η πρωτοπορία της μαχητικότητας. Γιατί αυτός είναι ο κορμός τούτου του δόγματος: τελετές επιτελεστικότητας, τελετές συντήρησης κι αναπαραγωγής της ισορροπίας της «σκληρότητας», της «δύναμης», της «μαχητικότητας», του «τσαμπουκά», και κάθε άλλου συστατικού στοιχείου της συμβολικής τάξης της εξεγερτικής αρσενικότητας. Η βία, τόσο αφηρημένα δαιμονοποιημένη από τους αστούς, δεν είναι παρά ένας λειτουργικός παράγοντας αυτής της διαδικασίας – όχι το πραγμοποιημένο πρόβλημα, μα το αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά προβληματικής σχέσης. Μιας σχέσης ανταγωνιστικότητας για την πλέον «προωθημένη» ή «δυναμική» ενέργεια, το πλέον επιθετικό και αδιάλλακτο “χώσιμο”, την πλέον μονοδιάστατη κατοίκηση του κόσμου. Αυτό που συνδέει όλες αυτές τις ενέργειες «επαναστατικής μοναδικότητας» δεν είναι η βία καθαυτή, μα η ματαιόδοξη ανταγωνιστική κουλτούρα της μιλιταριστικής μάτσο αρσενικότητας. Η εγκαθίδρυση μιας εμφυλοποιημένης ιεραρχίας της «θέλησης» κατ’ αποκλεισμό των ανοιχτών μαζικών αγώνων που αναπτύσσονται σε ολόκληρη τη χώρα: ένας νέος Σταλινισμός.

Ο βολονταριστικός ακτιβισμός, αυτό το μπάσταρδο των χειρότερων Μπλανκιστικών παραδόσεων της Αριστεράς, ποζάρει αυτάρεσκα ως ένα θεαματικό υποκατάστατο των μακρών και επίπονων διαδικασιών αυτο-οργάνωσης και προλεταριακής ανασύνθεσης. Με την άβυσσο της εγωιστικής φιλοδοξίας ως τη μόνη του υπόσχεση, απειλεί να καταβροχθίσει κάθε έννοια αγώνα με αρχές, κάθε αίσθηση ισόνομης υπευθυνότητας απέναντι στην κοινωνική απελευθέρωση, και κάθε αξία αλληλοβοήθειας. Αυτός ο μιλιταντισμός έχει μετατραπεί στο συμπτωματικό κορμό μιας άρρωστης κοινωνίας. Και σαν κάθε σύμπτωμα η μόνη του λειτουργία είναι η διάρκεια αυτής της κοινωνίας και της ασθένειάς της.

Η 5η Μάη σήμανε το οριστικό τέλος της αθωότητας. Στα σχεδόν 4 χρόνια λειτουργίας του το περιοδικό Flesh Machine προσπάθησε να εισάγει στο ριζοσπαστικό κίνημα μια κριτική οπτική με την ελπίδα να σαρωθεί ο στάσιμος αέρας των ριζοσπαστικών τελετουργικών, και να βοηθήσει όσους πραγματικά νοιάζονται για την δημιουργία μιας κοινωνικής κι επιθυμητικής τομής να βρουν τα εργαλεία για την ανάλυση του πραγματικού υπό έναν μη-δογματικό τρόπο. Αυτή ήταν μια προσπάθεια βασισμένη στην παράδοση του Michel Foucault, του Gilles Deleuze, του Felix Guattari, της Judith Butler, των μεγάλων αιρετικών της δυτικής φιλοσοφίας και αισθητικής. Η ποσπάθεια να συσχετιστεί η παράδοση αυτή με τους υπάρχοντες κοινωνικούς αγώνες της εποχής ήταν ο βασικός στόχος του περιοδικού και των συναφών του εκδόσεων, μια διαδικασία όχι δίχως προβλήματα ή αντιφάσεις, μα ειλικρινά προσηλωμένη στην κοινωνική και επιθυμητική απελευθέρωση. Αν το Flesh Machine ήταν υπό τους δικούς του όρους μια επιθυμητική μηχανή, κατέληξε να είναι μια λοκομοτίβα χωρίς ράγες.

Μια προσπάθεια απεδαφικοποίησης (θεωρητικής, ηθικής, και αισθητικής) που δεν μπορεί πια να σχετιστεί με το έδαφος στο οποίο αρχικά επένδυσε ως ένα πεδίο εμμένειας. Ως συνέπεια, αντί να εκφυλιστεί σε μια αγχωμένη και μνησίκακη διανοητική διεργασία μέσα σε ένα όλο και πιο αποξενωμένο περιβάλλον, το Flesh Machine και ο ανθρώπινος παράγοντάς του αποφασίζουν να αποσύρουν την εργασία τους και να αναστείλουν οριστικά την όποια συμβολή τους στο ριζοσπαστικό στερέωμα.

Αυτή η κίνηση θα ερμηνευτεί αναπόφευκτα από τους επαγγελματίες επαναστάτες ως η ύστατη απόδειξη της αστικής φύσης του εγχειρήματος, της αδυναμίας των διανοούμενων, της προδοσίας των ακαδημαϊκών κατά το “αποκορύφωμα του αγώνα”, και ούτω καθεξής. Ας τους αφήσουμε στην απαρχαιωμένη Μαρξιστική τους μετα-αφήγηση να γεύονται την υπερ-απόλαυση που τους προσδίδει η θέση τους ως εκείνων που έχουν πάντα δίκιο υπό την προϋπόθεση πως πάντα αποτυγχάνουν. Ας θυμούνται ωστόσο πως η καμπή κάθε επαναστατικής διαδικασίας συντελείται όταν εκείνα τα υποκείμενα που δεν έχουν κανένα αντικειμενικό ταξικό συμφέρον για την επανάσταση μα των οποίων ο δεσμός με την κοινωνική απελευθέρωση αποτελείται από έναν ηθικό τρόπο κατοίκησης του κόσμου, αποφασίζουν πως η υπάρχουσα επαναστατική διαδικασία μπορεί να οδηγήσει μονάχα σε μια νέα μορφή τυραννίας. Ορισμένοι θα θυμούνται τη δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου, πολλοί περισσότεροι τη Σοβιετική εισβολή της Ουγγαρίας ή την Κινέζικη εισβολή του Βιετνάμ – αυτά ήταν συμβάντα που αποκάλυψαν πως οι επαναστάτες, όντας τόσο απασχολημένοι με το να αλλάξουν τον κόσμο είχαν ξεχάσει να αλλάξουν τον εαυτό τους, κι έτσι ήταν καταδικασμένοι να αναπαράγουν τον παλιό κόσμο σε ολοένα και πιο ασφυχτικές, ολοένα και πιο βάναυσες εκδοχές αυταρχικότητας. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως κάθε επαναστατική διαδικασία είναι καταδικασμένη σε αποτυχία – κάτι τέτοιο συμβαίνει μονάχα όταν ξεχνάμε πως αυτό που βρίσκεται εκτός της συνθήκης των πραγμάτων είναι πάντα-ήδη μέρος της δομικής σχέσης αυτής της συνθήκης. Όταν ξεχνάμε να διαβούμε την Οιδιπόδεια πληγή που μας θεσπίζει καθώς αρνούμαστε το συμβολικό Άλλο.

Στη λιποταξία του το Flesh Machine δεν ξεχνά τους/τις αναγνώστες που στήριξαν το αιρετικό του εγχείρημα και κατάδειξαν τα διάφορα λάθη και τις αδυναμίες του. Στα χέρια τους βρίσκεται η δύναμη της τομής της σκέψης και της κριτικής. Στα χέρια τους βρίσκεται η δύναμη της ευθύνης.

FIN (En Fin)

Flesh Machine, 10 Μάη 2010.

Εικόνα: farm2.static.flickr.com

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

demos
Ίσως αντώνη να μην είναι εδώ ο κατάλληλος τόπος για το κατωτέρω σχόλιο (οπότε συγγνώμη αν καταχρώμαι τη φιλοξενία του blog), αλλά προσπαθώ να βγάλω άκρη από τα ανωτέρω κείμενα και αδυνατώ να καταλάβω σε ποιο γαλαξία γράφηκαν ή ποιο στο διάολο είναι το ανάφορο.

(1) «Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. »
Αυτό είναι η μετάφραση του «Είμαστε όλοι Αμερικάνοι» μετά από τις 11 / 9 (ευρωπαϊκό); Ε όχι δεν είμαστε.

(2) «... Αλλά είμαστε εξίσου υπεύθυνοι ως πολιτικά υποκείμενα για όλες μας τις πολιτικές επιλογές, για τα μέσα που έχουμε οικειοποιηθεί και για τη σιωπή μας όσες φορές δεν παραδεχτήκαμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας. » «Δεν είμαστε ούτε δολοφόνοι ούτε άγιοι.»
Τι μας λέει που δεν ξέρουμε; Είναι προτροπή να πάμε να δούμε τον πνευματικό ποιμένα μας;

(3) « ... Eδώ έχουμε διαδηλωτή/ές που έθεσε σε κίνδυνο κόσμο. Αν και ασυζητητί δεν υπήρξε καμία ανθρωποκτόνος πρόθεση, ... »
Ξέρει ο συντάκτης κάτι που δεν ξέρουμε; Η πρόκειται για ρητορική ακροβασία τού τύπου εντός/εκτός και επί ταυτά (εντός α/α, που τίθεται εκτός από τον συντάκτη, και επί ταύτα μετά από τη δήλωση «συντριβής» --- ασφαλίτης τόγραψε;)

(4) «αν ξεπερνάει τα όρια που μπορεί να αντέξει μια κοινωνία (τουλάχιστον στην παρούσα φάση)»
Ποιο είναι το μέτρο τής αντοχής; Ο συντάκτης διαθέτει ψυχολογόμετρο ανοχής; Πόσο ανεβαίνει το ψυχολογόμετρο αναφορικά με την απώλεια 2+ συντάξεων;

(5) «Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για τη βία έξω από τα δόντια και να παρατηρήσουμε κριτικά την κουλτούρα της βίας που αναπτύσσεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. »
Πολύ περίεργη δήλωση ... Γιατί τώρα; Τώρα θυμήθηκε τη «βία» ο «α/α» χώρος; Τα τελευταία χρόνια; Στην Ελλάδα;
[Θα «θρηνήσει» κανένας για το εξής: http://www.opendemocracy.net/clare-sambrook/let%E2%80%99s-make-sure-they-really-do-end-child-detention-now]

(6)«έναν κλισέ πολιτικό λόγο, »
Δες 1-5

(7) «νιώθουμε (το λιγότερο) μουδιασμένοι».
Κάνε stretching.

Γιατί ούτε ένας λόγος αλληλεγγύης σε όσους ξυλοκοπήθηκαν και έφαγαν στη μούρη τα αναβαθμισμένα χημικά;

[Α] Μπορεί κάποιος να μου εξήγησει τι είναι αυτό το καινούργιο φρούτο «η αθωότητα της αριστεράς» [Πολύ πρωτεϊκή αυτή αριστερά!]
[Β] «Έκρηξη της Ιδεολογίας»
Μάλιστα! Για να δέσει η σάλτσα!

Ανώνυμος είπε...

demos
Επειδή σήμερα έχω πολλά νεύρα:

«Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως κάθε επαναστατική διαδικασία είναι καταδικασμένη σε αποτυχία – κάτι τέτοιο συμβαίνει μονάχα όταν ξεχνάμε πως αυτό που βρίσκεται εκτός της συνθήκης των πραγμάτων είναι πάντα-ήδη μέρος της δομικής σχέσης αυτής της συνθήκης. Όταν ξεχνάμε να διαβούμε την Οιδιπόδεια πληγή που μας θεσπίζει καθώς αρνούμαστε το συμβολικό Άλλο. Στη λιποταξία του ....»

Από τη Σκύλλα τής διάγνωσης «ψυχωτικού επεισοδίου» στη Χάρυβδη τής «εξωμοτικής» καθημερινότητας τής νεύρωσης.

«Ας τους αφήσουμε στην απαρχαιωμένη Μαρξιστική τους μετα-αφήγηση να γεύονται την υπερ-απόλαυση που τους προσδίδει η θέση τους ως εκείνων που έχουν πάντα δίκιο υπό την προϋπόθεση πως πάντα αποτυγχάνουν. »
«Ας θυμούνται ωστόσο πως η καμπή κάθε επαναστατικής διαδικασίας συντελείται όταν εκείνα τα υποκείμενα που δεν έχουν κανένα αντικειμενικό ταξικό συμφέρον για την επανάσταση μα των οποίων ο δεσμός με την κοινωνική απελευθέρωση αποτελείται από έναν ηθικό τρόπο κατοίκησης του κόσμου, αποφασίζουν πως η υπάρχουσα επαναστατική διαδικασία μπορεί να οδηγήσει μονάχα σε μια νέα μορφή τυραννίας. »

Δήλωση υπ.αρ. 2: η «επανάσταση» πετυχαίνει όταν αποτυχαίνει (κατά τους υπογράφοντες θεωρητικούς τής επανάστασης) (ή άλλως Candide και τα ζαρζαβατικά).
Δήλωση υπ.αρ.1: η επανάσταση «σας» «απέτυχε», «εμείς» λιποτακτούμε (αφού ---υποθέτω---- η «επανάσταση» (μας/σας) πέτυχε αποτυγχάνοντας.
Η γατούλα με τη ροζ μυτούλα κυνηγάει την ουρά πολύ «επαναστατικά»

Αντωνης είπε...

@demos: Απαντώ καταχρηστικά εγώ σε κάποια σημεία των σχολίων σου.

2. Νομίζω ότι ως δήλωση, αυτό είχε κάποια ανάγκη να ειπωθεί, ακόμα και αν σου φαίνεται κοινότυπο.

3.Δεν νομίζω ότι το έγραψε ασφαλίτης ή ότι αντανακλά τέτοιου είδους λόγο.

5. Σημαντική παρατήρηση νομίζω, αν και οφείλουμε να πούμε ότι η βία είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο και διαιρετικό ζήτημα αυτό καθαυτό. Τολμώ να πω ότι το βιβλίο του Ζίζεκ για το θέμα είναι από τα χειρότερά του.

7. Περί αλληλεγγύης: Όπως και παραπάνω. Σημαντική παρατήρηση, αλλά οι ισορροπίες δεν είναι πάντα εύκολες όταν γράφεις υπό την συναισθηματική πίεση των γεγονότων.

Για το δεύτερο ποστ: σκληρή η κριτική, αλλά νομίζω όχι αβάσιμη. Και εγώ έχω σημαντικές διαφωνίες με τα σημεία που απομόνωσες.

Ανώνυμος είπε...

demos
Αντώνη,
Πρώτα μια γενική ερώτηση: υπάρχει κάποιος τρόπος να βλέπει κανείς στο blog τα πλέον πρόσφατα σχόλια σε χρονολογική σειρά; Παρά την καλή αριθμητική μου μνήμη [ανάρτηση Χ, comment counter up by two, κ.λπ.], θα ήταν προτιμότερο να μπορούσε κανείς να έχει απευθείας πρόσβαση στα σχόλια. Στο who.us.among.us [map], έχω δει αναγνώστες του Blog να χρησιμοποιούν μερικές φορές queries [του τύπου αναρτήσεις μετά από συγκεκριμένη ημερομηνία], υπάρχει κάτι ανάλογο για τα σχόλια;

Για το [2], ορισμένες διαστάσεις των γεγονότων της 5/5 παραμένουν εξαιρετικά αινιγματικές (φωτιά στον 4ο όροφο, οι πυροβολισμοί στο δρόμο, οι εισβολές, η ανακοίνωση για μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων, [μολότωφ σε κατάστημα μεταναστών; μπορεί να επιβεβαιωθεί;] — το κλίμα έμοιαζε «προσκηνοθετημένο» για πολύ πιο άγρια καταστολή, ή ακριβέστερα η «άλλη» πλευρά έμοιαζε να συμμετέχει σ’ ένα δραματουργικό σενάριο που βρισκόταν σε ασυμφωνία με τον τρόπο που εξελισσόταν η κατάσταση). Το μιντιακό (με ευρεία έννοια) «κατάλοιπο» ήταν επίσης παράδοξο. Το δίπολο θύμα-θύτης έλαβε τα χαρακτηριστικά του «sublime» (το απειροστό στη πλευρά των θυμάτων να αίρεται στο ύψος ενός ψευδεπίγραφου «λαϊκού» shoa έναντι ενός «λαϊκού» θύτη τερατωδών διαστάσεων). Η «αντίδραση» [∀χ (θύματα=θύτες)] που υπέβοσκε (αν είναι όντως έτσι, και δεν είναι υποκινούμενη· αμφιβάλλω [η προέλευση των περί παραπλεύρων μόνο σε σύμπλεγμα «ασφάλειας» μπορεί να αποδοθεί]) θα δικαιολογούνταν μόνο στα πλαίσια μιας μαζικής ναρκισσιστικής νεύρωσης [μελαγχολικό μένος], σε δυσαρμονία με τα όποια επικρατούντα ρητορικά σχήματα περί θανάτου (εν Ελλάδι τουλάχιστον — Α.Γ;) [συνήθως «ξαποστέλνουμαι» (ή προσωπικά τουλάχιστον) τους «οικείους» με το «ο «θεός» τους απάλλαξε» ή «άστους, είναι καλά εκεί που είναι» ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο — μπορεί να ακούγεται φρικτό αλλά φρικτότερη η τυφλότητα στην εν ζωή κόλαση των όσων μένουν πίσω (ου φύναι)· η ντιρεκτίβα τού Μπένγιαμιν από το «παρελθόν» ανεφάρμοστη — εκτός κι αν ζητά κανείς μια «εξιλέωση» δικαίων και αδίκων (ίσως)· θρήνος χωρίς διαδικασία απόδοσης «δικαιοσύνης» (ουσιαστικής όπου ο καταμερισμός έχει ως προϋπόθεση τη γνώση) είναι σύμπτωμα ή μελοδραματική υποκρισία [άρα σύμπτωμα]].

Ανώνυμος είπε...

d.
διόρθωση
μη φύναι

Αντωνης είπε...

@demos: Όχι, δυστυχώς, δεν γνωρίζω κάποιο τρόπο για να βλέπει κανείς τα σχόλια με τη σειρά που γίνονται. Ορισμένες φορές χάνω και γω τη σειρά και αφήνω αναπάντητα κάποια που αρχικά θέλω να απαντήσω και μετά τα ξεχνώ. Δεν είναι ενσυνείδητο, ζητώ κατανόηση για αυτό.

"θρήνος χωρίς διαδικασία απόδοσης «δικαιοσύνης» (ουσιαστικής όπου ο καταμερισμός έχει ως προϋπόθεση τη γνώση) είναι σύμπτωμα ή μελοδραματική υποκρισία [άρα σύμπτωμα]]."

Συμφωνώ και προσυπογράφω. Το θέμα όμως συνακόλουθα καταλήγει στο δίλημμα "μεταρρύθμιση ή επανάσταση". Βλέπεις, για δικαιοσύνη και απόδοση δικαιοσύνης μιλάει και η Σώτη π.χ, ή ο Στάθης ο Γουργουρής στο πρόσφατο άρθρο του στην "Ε." Μιλούν όμως για δικαιοσύνη ως κάτι το οποίο αφορά ένα μεταρρυθμιστικό πλαίσιο και δεν μπορεί να επιτευχθεί από το "ανέμπνευστο" μοντέλο μαζικής κινητοποίησης.

Δεν ξέρω πώς το βλέπεις εσύ ή άλλοι, αλλά νομίζω ότι η επιμονή σε ένα μεταρρυθμιστικό πλαίσιο αναφοράς είναι ένα συστατικό στοιχείο του πολιτικού λόγου (και) στην Ελλάδα, και ότι εκεί χρειάζεται αρκετή θεωρητικο-πρακτική συζήτηση. Π.χ τι είναι αυτό που νομιμοποιεί την πίστη στην μεταρρύθμιση σε αντίθεση με την πίστη στην επανάσταση; Για ποιο λόγο η διαπιστωμένη αποτυχία ή και αυτο-υπονόμευση της μεταρρυθμιστικής ιδεολογίας (στην παιδεία, στα εργασιακά, στα συστήματα κάθειρξης, κλπ) στη χώρα μας δεν θεωρείται ότι θέτει αντικειμενικά προβλήματα στη φερεγγυότητα του λόγου περί απόδοσης δικαιοσύνης μέσα σε μεταρρυθμιστικά πλαίσια;

Σκέψεις;

Ανώνυμος είπε...

«Π.χ τι είναι αυτό που νομιμοποιεί την πίστη στην μεταρρύθμιση»
Η κατασκευασιμότητα [constructibility] του είναι («Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν»).

«Για ποιο λόγο η διαπιστωμένη αποτυχία ή και αυτο-υπονόμευση της μεταρρυθμιστικής ιδεολογίας δεν θεωρείται ότι θέτει αντικειμενικά προβλήματα στη φερεγγυότητα του λόγου περί απόδοσης δικαιοσύνης μέσα σε μεταρρυθμιστικά πλαίσια;»

(Πέρα από το 1 και το συνακόλουθο «άγχος» τής ανατροπής [πρέπει να ξαναδιαβάσω τη θεωρία του υποκειμένου, [όταν τελειώσω μια ακόμα μετφρ. από Μπ. για τη γνώση και τα δοκούμενα] δεν είναι εκεί που γράφει για το άγχος;]) Επειδή η λέξη «μεταρρύθμιση» είναι πεδίο ετερογλωσσίας (όπως και τόσα άλλα).

Αντωνης είπε...

Ναι, στο Θεωρία του υποκειμένου είναι η προσέγγιση Μπαντιού στο άγχος, είχα κάνει μια σύντομη ανάρτηση σχετικά εδώ: http://radicaldesire.blogspot.com/2010/02/blog-post_04.html