Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Κλασικά εικονογραφημένα: Η παλιά ηθικολογία

Ο κύριος Brocklehurst  έγνεψε το κεφάλι.

-...'Και είναι και κάτι άλλο που με εξέπληξε: Ανακάλυψα, τακτοποιώντας τους λογαριασμούς με την οικονόμο, ότι ένα γεύμα, αποτελούμενον από άρτον και τύρον, έχει σερβιριστεί δις εις τας κορασίδας κατά τας τελευταίας δύο εβδομάδας.  Κοιτάζω τους κανονισμούς, αλλά δεν βλέπω τέτοιο γεύμα να αναφέρεται. Ποίος εισήγαγε αύτην την καινοτομίαν; Και με ποίαν αρμοδιότητα;'

- 'Εγώ πρέπει να ευθύνομαι για το περιστατικό, κύριε', απάντησε η δεσποινίς Temple: 'το πρωινό ήταν τόσο κακομαγειρεμένο που οι μαθητές δεν μπορούσαν να το φάνε· και τόλμησα να μην τους επιτρέψω να νηστεύσουν μέχρι το δείπνο.'

-'Κυρία μου, επιτρέψετέ μου ένα λεπτό. Έχετε επίγνωσιν του ότι το σχέδιόν μου δια την ανατροφήν των κορασίδων αυτών είναι να μην τις εξοικειώσω με συνήθειες πολυτελείας και ευωχίας, αλλά να τις σκληραγωγήσω, να τις κάνω υπομονετικές, να τους εμπνεύσω αυταπάρνησιν. Και αν συμβεί μια μικρή ατυχής απογοήτευσις της ορέξεως, όπως η καταστροφή ενός γεύματος, ή η υπερβολική ή ελλειπής χρήσις μπαχαρικών σε ένα πιάτο, το επεισόδειον δεν θα πρέπει να εξουδετερώνεται δια της αντικαταστάσεώς της ανέσεως που εχάθη με κάτι πιο ντελικάτο, πράγμα που κακομαθαίνει το σώμα και συσκοτίζει τον στόχο του ιδρύματος αύτου· θα πρέπει να βελτιώνεται δια της πνευματικής εκπαιδεύσεως των μαθητών, δια της ενθαρρύνσεώς των να επιδείξουν δύναμιν υπό συνθήκες προσωρινής στερήσεως. Δεν θα ήτο άσκοπος μια σύντομη ομιλία δια αυτάς τας περιστάσεις, όπου ένας εχέφρων διδάσκαλος θα ελάμβανε την ευκαιρίαν να αναφερθεί εις τα πάθη των πρώτων Χριστιανών· εις τα βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν οι μάρτυρες· και εις τας παραινέσεις του ευλογητού μας Κυρίου του ιδίου, όστις εκάλεσεν τους ακολούθους Του να άρουν τον σταυρόν του και να Τον ακολουθήσουν· εις την προειδοποίησίν του ότι ο άνθρωπος ουκ επ ' άρτω μόνον ζήσεται, αλλά δια της κάθε λέξεως που εκπορεύεται από το στόμα του Κυρίου· εις τας θείας του παραμυθίας: "Εάν πεινάτε ή διψάτε δια την χάριν μου, μακάριοι είστε". Ω, κυρία μου, όταν βάζετε άρτον και τύρον, αντί δια κεκαυμένη βρώμην, εις τα στόματα των παιδιών αυτών, μπορεί πράγματι να ταϊζετε τα άθλια σώματά των, αλλά λίγο αναλογίζεσθε πόσο αφήνετε να πεινάσουν οι αθάνατες ψυχές των!'

Charlotte Brontë, Jane Eyre, 1847.

1 σχόλιο:

imwrong είπε...

άντε τώρα νυχτιάτικα να ξανανοίγουμε τον Βέμπερ.