Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Για τον "εθνικό" τουρισμό και το "γενικό καλό"

Καθώς η καλοκαιρινή σεζόν πλησιάζει, πληθαίνουν οι επιθέσεις εναντίον των κινητοποιήσεων των ναυτεργατών και του ΠΑΜΕ που παρεμπόδισαν την επιβίβαση σε κρουαζιερόπλοια, ενώ ασκείται εντονότατη κριτική για την μη δραστική άρση του καμποτάζ για τις κρουαζιέρες από το προτεινόμενο σχέδιο Λ. Κατσέλη (βλ. Καθημερινή εδώ, εδώ, και εδώ).

Σε ανακοίνωσή του που δημοσιεύτηκε σήμερα, ο γενικός διευθυντής του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ), Γιώργος Δρακόπουλος, δήλωσε: "Επειδή η εθνική οικονομία [sic] δεν αντέχει την απώλεια 1 δισ. ευρώ και 40.000 θέσεων εργασίας ετησίως, κάθε βήμα που γίνεται και πλησιάζουμε όσο γίνεται πιο κοντά στην άρση του καμποτάζ, είναι θετικό".

Έτσι, ο κλάδος των ναυτεργατών καλείται να αυτοθυσιαστεί για το "γενικό καλό" της εθνικής οικονομίας και οι κινητοποιήσεις του προβάλλονται ως λίγο-πολύ ενέργειες σαμποτάζ ενάντια στο εθνικό συμφέρον.

Τρεις παρατηρήσεις. Οι δύο, θεωρητικές και σύντομες. Η τρίτη, πρακτική και πιο αναλυτική:

1. Υπάρχει ένα ικανό ποσοστό παραδοξότητας στην επίκληση του "γενικού καλού" --επίκληση που συνδέεται ιστορικά με τη ριζοσπαστική ρητορική νομιμοποίηση του επαναστατικού Τρόμου από τον Σεν Ζυστ ("Ce qui produit le bien général est toujours terrible")-- από αυτούς που έχουν αναγάγει το οικονομικό κέρδος σε αυτοσκοπό της συλλογικής ζωής. Αυτό το "γενικό καλό" ήταν για τον Σεν Ζυστ η διαφθορά εκείνη που η Δημοκρατία έπρεπε να ξεριζώσει δια της βίας, ώστε να υπηρετηθεί το γενικό καλό. Και διαφθορά, για να θυμηθούμε τα βασικά, είναι η προσάρτηση του γενικού καλού σε οτιδήποτε το ιδιωτικό και οτιδήποτε άπτεται του προσωπικού κινήτρου του συμφέροντος (το θεμέλιο εδώ, βέβαια, εξακολουθεί να είναι η Πολιτεία).

2. Υπάρχει ένα εξίσου ικανό ποσοστό παραδοξότητας στην επίκληση του "γενικού καλού" υπό το κράτος του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, του ανταγωνισμού όλων εναντίον όλων. Με βάση την πρωτότυπη αυτή ηθική, οι ναυτεργάτες αγνοούν ένα "γενικό καλό" που είναι μεν κάθε άλλο παρά καλό για τους ίδιους, είναι όμως πολύ καλό, για παράδειγμα, για τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα με τα οποία συμβάλλονται οι εταιρείες που εκτελούν κρουαζιέρες (όπως θα δούμε, οι ιδιοκτήτες κρουαζιερόπλοιων και μεγάλων ξενοδοχείων είναι αρκετές φορές οι ίδιοι άνθρωποι). Για κάποιο αξιοπερίεργο λόγο, μια ιδεολογία η οποία δέχεται την απόλυτη έκθλιψη της συλλογικής αλληλεγγύης που προαπαιτεί ο υγιής οικονομικός ανταγωνισμός θεωρεί δικαίωμά της να επικαλείται ένα για την ίδια ανύπαρκτο και παρωχημένο "γενικό καλό" κατά το δοκούν, όταν δηλαδή το "γενικό καλό" συμβαίνει να συμπίπτει με ένα επιμέρους καλό που έχει πολιτικο-οικονομική ισχύ.

3. Υπάρχει, τέλος, ένα ικανό ποσοστό παραδοξότητας στην "εθνικόφρωνα" πρόταξη του εθνικού "γενικού καλού" του τουρισμού, ως αρχής που θίγεται από την λίγο-πολύ μειοδοτική, ουσιαστικά προδοτική δράση των ναυτεργατών. Η Άντζελα (του Τόλη) το είχε πει άλλωστε: "ο Τουρισμός είναι αυτή τη στιγμή για τη χώρα, ένα από τα ελάχιστα πεδία που μπορούν να παίξουν καταλυτικό ρόλο στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης." (Ναι Άντζελα, σε αντίστιξη με τα ποταπά και ασήμαντα χρέη του Τόλη προς το δημόσιο, για παράδειγμα).

Γιατί παραδοξότητα όμως;

Έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον να δούμε ποιος είναι αυτός ο "εθνικός τουρισμός" που υποφέρει από την ανευθυνότητα ναυτεργατών που δεν κατανοούν ότι η θυσία τους επιβάλλεται από ανώτερους ηθικούς κανόνες.

Οι "άρχοντες της ελληνικής κρουαζιέρας", όπως τους ονόμασε δημοσίευμα της press-time, είναι ο Κύπριος κ. Κ. Λοϊζου (γνωστός και ως Louis, of "Sea Diamond", "Louis Majesty" και Corcyra Beach fame) και ο Έλλην Α. Ποταμιάνος, ενώ ο νέος "παίκτης" είναι ο πασίγνωστος Αγγλο-Κύπριος κ. Σ. Χατζηιωάννου (of easyGroup fame).

Ο πρώτος, "που δεν λύγισε", όπως μας λέει και το άρθρο, από το ναυγάγιο του "Sea Diamond" (παρά την συντριβή του από τον χαμό ανθρώπινων ζωών, εικάζουμε εμείς, αλλά το άρθρο μιλάει βασικά για το πρόβλημα της μείωσης κερδών, άγνωστο γιατί), "είναι ένας από τους μεγαλύτερους τουριστικούς ομίλους στην περιοχή της Μεσογείου, αφού διαθέτει 12 κρουαζιερόπλοια, από τα οποία τα τέσσερα είναι ναυλωμένα στην αγγλική Thomson Cruises και ένα στη γερμανική Transocean."

Βλέπετε, ο εθνικός τουρισμός, ως καπιταλιστική βιομηχανία και όχι ως μικροαστική βιοτεχνία του κυρ-Παντελή με τις καρτ ποστάλ και τους φαλλοφόρους Πάνες ή της κυρά-Μαρίας με τα "frei zimmer", δεν είναι ούτε περιορισμένος σε ένα οικονομικό τομέα δραστηριοποίησης, ούτε πολύ στενά εθνικός. Ήδη το 2002, το Βήμα μιλούσε για "κυπριακή επέλαση στον ελληνικό τουρισμό" και έγραφε: "Η κυπριακή επιχειρηματική κοινότητα είναι η ισχυρότερη «ξένη» δύναμη του ελληνικού τουρισμού! Το αποκαλυπτικό αυτό συμπέρασμα ανέφερε στη διάρκεια πρόσφατης συνομιλίας μας ο πρόεδρος του ΕΟΤ κ. Ι. Πατέλλης, ο οποίος διαπίστωνε ότι επιχειρήσεις κυπριακών συμφερόντων ελέγχουν ένα πολύ σημαντικό ποσοστό του συνολικού αριθμού κλινών πρώτης και πολυτελούς κατηγορίας των εν Ελλάδι ξενοδοχείων. Ορισμένοι μάλιστα κάνουν λόγο για ποσοστό που υπερβαίνει το 30% (!)[...] Οι κυπριακές επιχειρηματικές οικογένειες των κκ. Δάκη Ιωάννου, Γ. Δαυίδ, Παρασκευαΐδη, Λοΐζου, Λανίτη και Λεπτού ελέγχουν ήδη πολύ σημαντικές ξενοδοχειακές μονάδες στη χώρα μας, προσφέροντας ένα προϊόν υψηλών προδιαγραφών. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις η δραστηριότητα αυτή συνδυάζεται και με παρεμφερείς. Σύμφωνα πάντως με κάποιες πληροφορίες την είσοδό του στον ελληνικό τουρισμό δεν αποκλείεται να κάνει και ο γνωστός κύπριος επιχειρηματίας κ. Στ. Χατζηιωάννου."

Δύο χρόνια πριν, το 2000, η ίδια εφημερίδα ανέφερε ότι ο κ. Λοϊζου είχε αγοράσει 14 "σημαντικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις" μέσα σε ένα μόλις χρόνο. Το 2009, τις είχε κάνει 26. Σε δημοσίευμά της τον Απρίλη του 2007, η Ελευθεροτυπία εξέταζε την πιθανότητα η εντυπωσιακή αυτή επιτυχία να είχε κάποια σχέση με τις φιλίες του όχι μόνο με κύπριους αλλά και με έλληνες πολιτικούς, κυρίως δε με πολιτικούς γαλάζιων πεποιθήσεων, οι οποίοι νομοθέτησαν ώστε ο διεθνής ανταγωνισμός να είναι αρκετά διεθνής για να τον συμπεριλαμβάνει, αλλά όχι αρκετά διεθνής για να συμπεριλαμβάνει τους ανταγωνιστές του. Τον ίδιο μήνα και έτος, το Βήμα ανέφερε, μεταξύ άλλων: "Πρόσφατα ο όμιλος του κ. Λοΐζου ανακοίνωσε τη συνεργασία του με την τράπεζα Marfin Popular αρχικά στον τομέα των ξενοδοχείων με προοπτική να επεκταθεί σε όλο το τουριστικό φάσμα. Λίγο πριν από το δυστύχημα στη Σαντορίνη ο κ. Λοΐζου πούλησε στον κ. Α. Βγενόπουλο και στη νεοσυσταθείσα τότε τράπεζα Marfin Popular Bank το πλειοψηφικό πακέτο του πολυτελούς ξενοδοχείου Hilton στη Λευκωσία αντί 51,9 εκατομμυρίων ευρώ. Πριν από περίπου έξι μήνες ο κ. Λοΐζου υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με ακόμη έναν επιχειρηματικό όμιλο κυπριακών συμφερόντων, την Easycruise του κ. Στ. Χατζηιωάννου."

Δυστυχώς, δεν μας είναι νομικώς εφικτό να κάνουμε άλλο από το να παραπέμπουμε σε ήδη δημοσιευμένο στον Τύπο υλικό πάνω στις ιδιαίτερες, επιμέρους μορφές --χρησιμοποίησα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της περιόδου 2000-08-- του "γενικού καλού" που λέγεται τουριστική βιομηχανία στην Ελλάδα. Για τέτοιου είδους "γενικό καλό" λοιπόν, αξίζει να θυσιαστεί κανείς. Για τέτοιου είδους "γενικό καλό" αξίζει να τα βάζει με την προδοτική μειοδοσία του ΠΑΜΕ. 

Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο! Για την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής, αν μη τι άλλο! Όχι στον μηδενισμό του κομμουνισμού! Λευτεριά στους εφοπλιστές και τους μεγαλοξενοδοχειάρχες!

RD (Αντώνης)

Εικόνα: www.sailingissues.com

31 σχόλια:

Fade είπε...

Λοιπόν η ανάλυσή σου για την συγκεκριμένη περίπτωση του ΠΑΜΕ επεκτείνεται γενικά στα μεγάλα συμφέροντα και λαμόγια που όπως πολύ καλά γνωρίζουμε αφαίμαξαν τον εθνικό πλούτο(χοχοχο). Σύμφωνοι. Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει αυτή η νέα μόδα συνεχής ανάλυση εκ των υστέρων της οικονομικής κρίσης να βρούμε ποιος φταίει και τι έγινε και που πήγαν τα λεφτά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Το ΠΑΜΕ όπως κι άλλα συνδικάτα, κινήματα, αγρότες κλπ. διεκδικούν κάποια δικαιώματα-χρήματα από το κράτος οκ?
Όταν ο τρόπος με τον οποίο διεκδικείς αυτά τα δικαιώματα δημιουργεί προβλήματα σε άλλους εκτός από τον κρατικό φορέα στον οποίο απευθύνεσαι ΤΟΤΕ αρχίζει ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει ποτέ.
Σίγουρα το ΠΑΜΕ διεκδικεί. Σίγουρα οι ιδιοκτήτες των κρουαζιερόπλοιων είναι το κεφάλαιο και λαμόγια κλπ.
ΑΛΛΑ δεν μπορείς να απαγορεύεις την είσοδο σε πλοία και ανθρώπους και να κινδυνεύουν οικονομικές συμφωνίες και να δημιουργείται δυσφήμιση. Εξάλλου τα ακριβά ξενοδοχεία που προορίζεται αυτού του είδους τουρισμού απασχολούν πολλούς εργαζόμενους και φυσικά αυτοί οι τουρίστες δεν μένουν κλεισμένοι μέσα, αλλά ψωνίζουν ρούχα, φαγητά, ποτά,υπηρεσίες από τις υπόλοιπες επιχειρήσεις του όποιου νησιού. Και μιλάμε για μεγάλο αριθμό τουριστών.
Τώρα αν σε ενοχλεί η ξύλινη ορολογία ενός ατάλαντου πολιτικού περί εθνικών συμφερόντων αυτό είναι άλλο θέμα από το να μην καταδικάζουμε τις βαρετές και χωρίς έμπνευση διεκδικήσεις τύπου ΠΑΜΕ που η αισθητική τους περιορίζεται σε πανώ,συνθήματα-ζόμπι,πορείες-ζόμπι και κλείσιμο λιμανιών ή δρόμων, έλεος!
Δεν μπορώ να το πω πιο απλά.

Αντωνης είπε...

Θα σου δώσω μια εξαιρετικά απλή απάντηση, φίλε fade. Το πεδίο της πολιτικής σύγκρουσης έχει πεπερασμένους players. Όταν εσύ δεις κάποιο μόρφωμα το οποίο να παρουσιάζει εναλλακτική σε όσα κρίνεις ζομπίστικα και ανιαρά χωρίς να κάνει ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ πλάτες στα λαμόγια που στέκονται από την άλλη πλευρά, σφύρα μου κλέφτικα να το υποστηρίξω.

Το βλέπεις πουθενά αυτό το μόρφωμα πολιτικά; Όχι στα λόγια, έτσι; Όχι στο επίπεδο, "εντάξει, λάθος οι μεν, δε λέμε, εγκλήματα έκαναν, λάθος όμως και οι δε". Αυτό δεν είναι πολιτική. Πολιτική είναι "προτείνω και οργανώνω αποτελεσματικό τρόπο να προστάτεψω τα χαμηλότερα στρώματα από τα λαμόγια χωρίς να προσφύγω σε τακτικές που θεωρώ ξεπερασμένες και αντιπαραγωγικές."

RDdemos είπε...

Επειδή παλεύετε και οι δυο με την έννοια του δημόσιου {συμφέροντος}-καλού, να σημειώσω ότι δημόσιο συμφέρον δεν είναι ό,τι προκύπτει από τις προσθαφαιρέσεις των ιδιωτικών καλών-κακών (felicific calculus του Μπένθαμ) που μπορεί εκ των υστέρων να θεσμοθετηθεί και να εκτιμηθεί από το νομοθέτη και δικαστή αντίστοιχα, ούτε ό,τι η κυρίαρχη τάξη ορίζει [«νομιναλιστικά»] ως ηθικό και δίκαιο. Δημόσιο καλό είναι ό,τι είναι απόλυτα απαλλαγμένο από κάθε έννοια του ιδιωτικού και κάθε έννοια του συμφέροντος [κοινή ανιδιότελεια].

Αντωνης είπε...

@RD Demos: Γιατί λες ότι παλεύουμε και οι δύο; Δεν είναι ξεκάθαρο από την αναφορά στον Σεν Ζυστ ότι γενικό καλό είναι " ό,τι είναι απόλυτα απαλλαγμένο από κάθε έννοια του ιδιωτικού και κάθε έννοια του συμφέροντος [κοινή ανιδιότελεια]."

That was the whole point της σχετικής παραγράφου και ανησυχώ ότι δεν ήταν ξεκάθαρο.

RDdemos είπε...

Για να μη παρεξηγηθώ: αναφέρομαι στην καθολικότητα της προοπτικής που πηγάζει από τη δομική θέση του «προλεταριάτου»
(Δουζίνας στη συνέντευξη)

ΥΣ θα λείψω για λίγο, οπότε απαντήσεις αργότερα.

RDdemos είπε...

Η πρόταση στην οποία αναφέρεσαι σε μια πρώτη ανάγνωση μοιάζει λίγο με «σκεπτικιστικό» παράδοξο του στυλ [ΣΕΤΕ=ΣΕΒ=τρομοκρατία].

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να την αλλάξεις, ο καθένας μπορεί να τη διαβάσει όπως κρίνει.

Αντωνης είπε...

Α, όχι, είναι σημαντικό να το διασαφηνίσω γιατί το όλο ζήτημα είναι το παράδοξο της χρήσης μιας ρητορικής από το απόλυτο αντίθετό της. Σε πειράζει να σε τσιτάρω;

Αντωνης είπε...

@Demos: Done. Thanks για την επισήμανση της αθέλητης αμφισημίας.

RDdemos είπε...

Νο problem ;-)

Ανώνυμος είπε...

Πολυ ωραία ανάρτηση
Θαυμασιο ιστολόγιο
Διακρίνω όμως κατι που θελει επεξεργασία
Αν υποθέσουμε οτι αναφερόμαστε στον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας,και άρα αυτός ανήκει στην κοινωνία.Είναι αυτό που λέτε "γενικό καλό".
Αυτο το "΄γενικό καλό" πιθανόν να το εκμεταλευτεί για όφελος του ένα μονοπώλιο.
Στην περίπτωση του τουρισμού δεν κατάλαβα καλά
Ο τουρισμός ως μέρος της οικονομίας δεν ανήκει στην κοινωνία;
Μήπως συγχέετε το γενικό καλό με την εκμετάλευση του,την ιδιοποιηση του από κάποιους καπιταλιστές;
Προφανώς κριτικάρετε την χρησιμοποίηση του "γενικού καλού" απο τους καπιταλιστές,και δεν αμφισβητείτε την σημασία του τουρισμού;
θα σας παρακαλούσα πολύ να με διευκολύνετε να το καταλάβω.
Συγχαρητήρια
Νίκος

Αντωνης είπε...

Ευχαριστώ για την ερώτηση, φίλε Νίκο.

Υπάρχει "γενικό καλό" όταν η ιδιοκτησία είναι ιδιωτική; Με ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να υπάρξει; Αδύνατον. Η ιδιοποίηση, η απαλλοτρίωση του πλούτου όλων από κάποιους όταν υπάρχει θεσμικά η ιδιωτική περιουσία είναι αναπόφευκτες (ακόμα και ο Λοκ θα συμφωνούσε, αν και θα ήθελε να το αποδώσει σε κάθε είδους παράγοντες εκτός της θεσμικής εξουσίας που επιβάλλει την απαλλοτρίωση των αγαθών από ιδιώτες).

Νομίζω λοιπόν ότι είναι πολύ δύσκολο να αμφισβητηθεί ότι υπό συνθήκες ιδιοκτησίας, το "γενικό καλό" είναι αναπόφευκτα μια ψευδεπίγραφη και παραπλανητική ιδέα.

Τότε γιατί να υπερασπιστούμε τους ναυτεργάτες; Και αυτοί, όπως και οι μεγαλοεπιχειρηματίες, έχουν ως στόχο το δικό τους, προσωπικό συμφέρον. Για τα συμφέροντά τους κινητοποιούνται και αυτοί. Εφόσον δεν υπάρχει "γενικό καλό" υπό συνθήκες ατομικής ιδιοκτησίας, όλοι κάνουν το ίδιο. Όπως έγραψε κάποιος σε ένα σχόλιο σε άλλο ιστότοπο: "μόνο οι εργαζόμενοι έχουν δικαιώματα";

Υπάρχουν δύο βασικές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα. Η μία είναι ηθικού χαρακτήρα, η άλλη πολιτικού. Η μία είναι προμαρξική ή μη μαρξική, η άλλη εδράζεται στο θεμέλιο που λέγεται Μαρξ.

Η πρώτη είναι:
"Μα οι εργαζόμενοι είναι φτωχοδιάβολοι. Τι είναι το δικό τους προσωπικό συμφέρον μπροστά στο συμφέρον των μεγαλοεπιχειρηματιών; Είμαι με τους ναυτεργάτες γιατί είναι φτωχότεροι και άρα πιο αδύναμοι στην προσπάθειά τους να εξυπηρετήσουν το ατομικό τους συμφέρον."

Η δεύτερη είναι:
"Υπό καθεστώς ιδιοποίησης των μέσων παραγωγής, η μοναδική τάξη που δεν έχει συμφέρον στην διαιώνιση του καθεστώτος αυτού, που δηλαδή δεν έχει συμφέρον στο να συνεχίσει να υφίσταται και να ζει ως τάξη ανθρώπων που δεν έχουν τίποτε παρά μόνο το σώμα τους, είναι το προλεταριάτο. Το προλεταριάτο έχει συνεπώς ένα ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ συμφέρον στην κατάργηση του ατομικού συμφέροντος, και γι αυτό, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΤΩΝ ΜΕΛΛΩΝ ΤΟΥ, είναι ο φορέας του γενικού καλού."

Αυτά τα βασικά. Ελπίζω να βοήθησα.

Fade είπε...

@αντώνης συμφωνούμε, απλά παραθέτω έναν προβληματισμό.
Τώρα σχετικά με τις διεκδικήσεις δεν μπορώ να προτείνω στα συνδικάτα έναν ιδανικό τρόπο που θα προστατεύει άλλα κοινωνικά στρώματα. Όμως εγώ(και άλλοι)εκφράζω την αντίθεσή μου σε τέτοιους τρόπους και είναι ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ θέμα πως θα ελίσσονται και με ποιον τρόπο θα διεκδικούν αυτά που θέλουν.
Άλλο παράδειγμα προς αποφυγή είναι το κλείσιμο των δρόμων από τους αγρότες και η παρεμπόδιση της κυκλοφορίας ανθρώπων, εμπορευμάτων κλπ.
Η Ευρωπαϊκή ένωση έδινε άπειρα πακέτα χρημάτων για την οργάνωση και καλλιέργεια γεωργικών προϊόντων. Αυτό που δεν κατάλαβαν πολλοί αγρότες είναι ότι αυτές οι επιδοτήσεις δεν είναι για να μπουν στο λογαριασμό τους, αλλά όντως για να επενδυθούν στην καλλιέργεια προϊόντων ή την αγορά μηχανημάτων. Οπότε όταν η παραγωγή έμενε στάσιμη σε σχέση με τις απαιτήσεις και την ζήτηση και τους μεσάζοντες-λαμόγια η οργή ξεχύλιζε και οι δρόμοι έκλειναν. Το πρόσφατο παράδειγμα 30 καλλιεργητών που πήραν τεράστια χρηματικά ποσά για καλλιέργεια βαμβακιού και βαμβάκι δεν υπάρχει είναι πολύ χαρακτηριστικό. ΕΔΩ ΤΟ LINK.
Το ίδιο έγινε και με κτηνοτρόφους, και στο χωριό μου. Όταν παίρνεις επιδοτήσεις ανα ζώο δεν είναι για να τσεπώσεις τα λεφτά, αλλά για να αυξήσεις την παραγωγή, τις συνθήκες σύτισης, τα προϊόντα κλπ. Όταν όμως η παραγωγή μένει η ίδια όπως πριν από 10 χρόνια δεν υπάρχει κέρδος και έσοδα. Και επιπλέον τα λεφτά από τις επιδοτήσεις από Ε.Ε. τελείωσαν και το κοπάδι μου είναι το ίδιο. Και η οργή ξεχυλίζει.

Δεν θέλω να κατακρίνω κανέναν για όλη αυτή την κατάσταση παρά μόνο την έλειψη σχεδίου ανάπτυξης και ενημέρωσης από το κράτος για το πως πρέπει να γίνεται η διαχείριση επιδοτήσεων για τους εργάτες, αγρότες και οποιοδήποτε άλλον.
Όλοι πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να είμστε προσεκτικοί να μην θίγουμε κανέναν όταν διεκδικούμε, αφού μπορεί και εμείς οι ίδιοι να ευθυνόμαστε για την υπάρχουσα κατάσταση και ίσως τότε μπλα μπλα μπλα...
σταματάω

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστω όμως,

δεν καταλαβα πολλά πράγματα.

Συγνωμη ,γιατι δεν ειμαι εξοικειωμενος με τον Μαρξισμό πολυ.

Θα μου επιτρεψετε να το δουμε με ένα παράδειγμα

Μάλλον λετε ότι αν σε ένα ιδιωτικό ορυχείο,γίνεται απεργία γιατί δεν τους πληρώνουν,και οι εργάτες βαλουν φωτιά,καιγόμενοι αυτοί αλλά και όλο το ορυχείο τότε αυτό είνα απώλεια μόνο για τον ιδιοκτήτη;

Αυτό λέτε;

Νικος

Αντωνης είπε...

Φίλε fade,

Σε παλαιότερη ανάρτησή (26 Απρίλη) είχα μιλήσει για το τι συνέβει κατά την περίοδο 1981-1990 στην ελληνική κουλτούρα· και οι αγρότες που αναφέρεις είναι μεγάλο κομμάτι αυτού που συνέβη: "Το μόνο που έγινε επί ΠΑΣΟΚ ήταν ο εκδημοκρατισμός της διαφθοράς, δηλαδή το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του εκδημοκρατισμού μέσα στα πλαίσια της διατήρησης του καπιταλισμού ως αναντίρρητου πλαισίου αναφοράς."

Ελπίζω ότι κατανοείς ότι δεν υπάρχει καμμία αντίφαση μεταξύ του εκδημοκρατισμού της πρόσβασης στα αγαθά και της διαφθοράς, όσο το κυρίαρχο πλαίσιο παραμένει η ατομική ιδιοκτησία. Εκτός αν πιστεύεις ότι οι Έλληνες αγρότες φέρθηκαν διεφθαρμένα ενώ οι γερμανοί διευθυντές τηλεπικοινωνιακών επιχειρήσεων (εκτός της Ζίμενς) όχι. Φυσικά και ήταν πάρα πολύ κακό για την οικονομία μας ότι σπαταλήθηκαν τεράστια ποσά χωρίς να ενισχυθεί πραγματικά η παραγωγή. Αλλά και πού, τα τελευταία 20 χρόνια, δεν κυριάρχησε η φούσκα και το εύκολο χρήμα απέναντι στην σαφώς δυσκολότερη οδό της πραγματικής ανάπτυξης της παραγωγής; Βασικά, μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό της Κίνας.

Η ιδέα των "έντιμων Ευρωπαίων" που τους τα φαγαν οι αετονύχηδες Έλληνες είναι, νομίζω είναι κατανοητό, μια μαζοχιστική φενάκη. Η συστημική διαφθορά (και η διαφθορά του κεφαλαίου είναι εξ ορισμού τέτοια) δεν αφορά εθνικές ιδιαιτερότητες: έχει την ίδια οικουμενική εμβέλεια που έχει το χρήμα. Υπάρχει "γενική ισοτιμία" της διαφθοράς.

Σε περίπτωση που ενδιαφέρεσαι για το ευρύτερο κείμενο από το οποίο πήρα το απόσπασμα, είναι εδώ: http://radicaldesire.blogspot.com/2010/04/blog-post_7048.html

Αντωνης είπε...

Όχι, φίλε Νίκο. Λέω κάτι το τόσο βασικό όπως το γεγονός ότι ενώ ένας κεφαλαιοκράτης μπορεί να προστατεύσει να συμφέροντά του λαδώνοντας, ένας εργάτης μπορεί να το κάνει μόνο απεργώντας, δηλαδή στερώντας από τον εαυτό του το μέσο αυτοσυντήρησής του, δηλαδή τη μισθωτή εργασία.

Τόσο αντικειμενικά ασύμφορο είναι για τον εργάτη το γεγονός ότι είναι εργάτης που για να προστατεύσει το συμφέρον του πρέπει να βλάψει τον εαυτό του, στερώντας του το μεροκάματο ή ρισκάροντας την απόλυση.

Πριν τα συνδικάτα ιδιαίτερα, η απεργία ήταν πράξη ουσιαστικά αυτοθυσίας, και ορισμένες φορές, θυσίας και της οικογένειάς σου. Οπότε δεν νομίζω ότι χρειάζονται απίθανα, αντι-λογικά παραδείγματα για να καταλάβεις τι λέω.

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστω
Αλλα μάλλον εγω δεν εκφραζομαι καλά.
Από οτι τωρα καταλαβαίνω δεν υφίσταται ποτέ κάτι που να συνδέει κεφαλαιοκρατη και εργάτη.
Ολα είναι συνεχώς πόλεμος
Και άρα το γενικό καλό είναι κάτι σαν παραμύθι που πουλιέται ακριβως για να συνεχίζεται η επικρατηση του ισχυρου.
Μου είναι τώρα καθαρό
Συγνωμη για την ταλαιπωρία
Νίκος

Αντωνης είπε...

@ Νίκος. Δεν με ταλαιπωρείς, δεν έχω πρόβλημα να εξηγώ τι λέω εφόσον μπορώ.

Λες: "Και άρα το γενικό καλό είναι κάτι σαν παραμύθι που πουλιέται ακριβως για να συνεχίζεται η επικρατηση του ισχυρου."

Και πάλι, όχι ακριβώς. Από τη μαρξική σκοπιά όχι ακριβώς. Δες πάλι:

"Υπό καθεστώς ιδιοποίησης των μέσων παραγωγής, η μοναδική τάξη που δεν έχει συμφέρον στην διαιώνιση του καθεστώτος αυτού, που δηλαδή δεν έχει συμφέρον στο να συνεχίσει να υφίσταται και να ζει ως τάξη ανθρώπων που δεν έχουν τίποτε παρά μόνο το σώμα τους, είναι το προλεταριάτο. Το προλεταριάτο έχει συνεπώς ένα ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ συμφέρον στην κατάργηση του ατομικού συμφέροντος, και γι αυτό, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΤΩΝ ΜΕΛΛΩΝ ΤΟΥ, είναι ο φορέας του γενικού καλού."

Fade είπε...

@αντωνης
"Εκτός αν πιστεύεις ότι οι Έλληνες αγρότες φέρθηκαν διεφθαρμένα ενώ οι γερμανοί διευθυντές τηλεπικοινωνιακών επιχειρήσεων (εκτός της Ζίμενς) όχι."
-Όχι δεν το πιστεύω αυτό, και οι 2 "φέρθηκαν διεφθαρμένα"

"Η ιδέα των "έντιμων Ευρωπαίων" που τους τα φαγαν οι αετονύχηδες Έλληνες είναι, νομίζω είναι κατανοητό, μια μαζοχιστική φενάκη."
-Συμφωνώ, αλλά επιμένω ότι οι Έλληνες ήταν οι μόνοι που δεν έκαναν σωστή διαχείριση των κοινών ευρωπαϊκών πόρων, ενώ οι υπολοιποι ευρωπαίοι διέθεσαν σωστά τα χρήματα αυτά για την ανάπυξη με πρόγραμμα και ενημέρωση (άσχετα από τις μεγαλοεταιρείες τηλεπικοινωνιών και τεχνικών εξοπλισμών και την όποια διαφθορά προκύπτει από τέτοιες μεγάλες μπίζνες)

Για να συνοψίσω:
Απλά πιστεύω ότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι για οποιαδήποτε κατάσταση έχει προκύψει.
Δεν δέχομαι το ρόλο του θύματος από κανέναν για ότι έχει γίνει, αναγνωρίζω όμως ελαφρυντικά σε ανθρώπους που δεν έτυχαν ενημέρωσης και εκπαίδευσης για τον τρόπο λειτουργίας τους σε ευρωπαϊκό οικονομικό επίπεδο και με αυτή την έννοια εγώ κι εσύ φέρουμε μεγαλύτερης ευθύνης της κατάστασης εφόσον υποτίθεται γνωρίζουμε, αντιλαμβανόμαστε, αναλύουμε ΑΛΛΑ δεν κάναμε νωρίτερα τίποτα γι αυτό(να ξεκαθαρίσω ότι δεν θεωρώ την πορεία,πανώ,σύνθημα,τρικάκια ως κάτι).
Και τελικά απλά πιστεύω ότι αν υπάρχει μέλλον σε αυτή τη χώρα είναι στον υγειή τουρισμό, αγροτική παραγωγή και θάλασσα(εμπόριο,ναυπηγεία,κλπ)

Ανώνυμος είπε...

Αντωνη
Συγχωρεσε με
Τωρα καταλαβάινω
Ο εργατικός αγώνας είναι από την φύση του το "γενικό" καλό
Και άρα όλοι εργατικοί αγωνες είναι υπερ της κοινωνίας
ΟΚ
Νίκος

Τωρα βεβαια ανατρωτιέμαι ότι έτσι οπως το θετεις το μονο που πρεπει να γίνεται για το καλό είναι εργατικοί αγώνες,και οτι αν κάνουν λάθος οι εργάτες ας τους το συγχωρήσουμε.Αλλά τελος παντων
Ευχαριστω για την υπομονή
Νίκος

Αντωνης είπε...

Στους εργατικούς αγώνες οφείλονται το πενθήμερο, η κατάργηση της παιδικής εργασίας (όπου καταργήθηκε), το κράτος πρόνοιας,η αποζημίωση των εργατικών ατυχημάτων, και γενικώς, το γεγονός ότι δεν ζεις σαν κολίγος του 15ου αιώνα. Εργατικούς αγώνες που έγιναν υποδεκτοί με αστυνομία, ρόπαλα, απολύσεις και λοκ άουτ και άπλετο αστικό σαρκασμό.

Υπάρχει βέβαια και η άποψη ότι αυτά επετεύχθησαν με εξυπνάδες. Εξετάζεται και αυτή από τους ιστορικούς.

Στέργιος είπε...

Σε μια εκμεταλλευτική και ταξική κοινωνία δεν υπάρχει στο εσωτερικό της «γενικό καλό». Εξ ορισμού τα βασικά συμφέροντα της εκμεταλλεύτριας τάξης έρχονται σε κάθετη αντίθεση με τα βασικά συμφέροντα της εκμεταλλευόμενης.

Να είναι και οι δύο κερδισμένοι σε ένα ταξικό ζήτημα (απεργία) είναι αδύνατο. Η μάχη γίνεται για να επιβάλει η κάθε τάξη το δικό της καλό ως «γενικό καλό».

Με αυτή την έννοια ακόμη και όταν οι επί μέρους ενέργειες της εργατικής τάξης φαίνονται να μη συμβαδίζουν με την επιβληθείσα έννοια "γενικό καλό" τα πράγματα μπορεί να είναι ακριβώς ανάποδα.

Για να μη πάμε παλιότερα, οι έννοιες αυτές έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον τη τελευταία 20ετία. Ακόμη και το ντροπιαστικό ξεπούλημα του εθνικού πλούτου «γενικό καλό» ονομάστηκε. Ενώ οι απεργίες του ΠΑΜΕ και των συνδικάτων ας πούμε για την κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων, ή τη μη ψήφιση του Μάαστριχτ, ως αναχρονισμός, καθυστέρηση κλπ κλπ. που αντιτίθονταν στο «γενικό καλό» και… υπονόμευαν το (σημερινό λαμπρό) μέλλον της Ελλάδος!!! Ακριβώς όπως σήμερα!

Νομίζω ότι δεν αντέχει το ζήτημα σε άλλη κριτική.

Αντωνης είπε...

@Στέργιος: Η ένταξη στο ευρώ: γενικό καλό. Οι Ολυμπιακοί του 2004: γενικό καλό. Όσοι είχαν αντίθετη άποψη: εχθροί του γενικού καλού.

Αντιγράφω το συναφές σχόλιό μου στην ανάρτηση "Κομμουνισμός, δογματισμός και καινοτομία":

Η ανταγωνιστική κοινωνία δεν λέγεται ανταγωνιστική κοινωνία για πλάκα. Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Δεν είναι μόνο ότι η πραγματικότητα του ανταγωνισμού όλων εναντίον όλων μετατρέπεται σε ταμπού στο επίπεδο της σκέψης, την ίδια στιγμή που αποτελεί καθημερινή εμπειρία στο πεδίο της πράξης. Είναι και το γεγονός ότι είναι ακριβώς στα σημεία που οι υλικές απολαβές από το ιδεολόγημα του καπιταλισμού ως "καθολικού συμφέροντος" εκλείπουν, τα σημεία εκρηκτικής αναντιστοιχίας του με την κοινωνική πραγματικότητα (να η ρωγμή μέσα από την οποία εμφανίζεται το Πραγματικό που συζητάμε) που η εμμονή με την ιδέα του καπιταλισμού ως "καθολικού συμφέροντος" θεριεύει.

Και εκεί νομίζω ότι παίζει σημαντικό ρόλο η αγωνία με την κατάρρευση του συμβολικού κώδικα, το anxiety.

Greek Rider είπε...

Αντώνη όταν ήμουν μικρός και αφελής πίστευα ότι όταν πάνε καλά οι επιχειρήσεις και έχουν πολλά κέρδη τότε όλοι θα είναι χαρούμενοι. Τώρα βλέπω πόσο ανόητος ήμουν.

Αλλά τα περι συνδικαλισμού τα λέει καλύτερα ακόμη και από τους σημερινούς διώκτες του ΠΑΜΕ ο ίδιος ο Χάγιεκ.

Αν θυμηθούμε κάποια αποσπάσματα θα δούμε ποια είναι η φιλοσοφία αυτών που σήμερα διαμαρτύρονται:

"Είναι βέβαιο ότι το κοινό δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η υπάρχουσα νομική κατάσταση είναι θεμελιωδώς λανθασμένη, και ότι οι εξουσίες που διεκδίκησαν και πήραν τα συνδικάτα απειλούν σοβαρά ολόκληρη τη βάση της ελεύθερης κοινωνίας μας"

"Ακριβώς επειδή, με την υπάρχουσα νομική κατάσταση, τα συνδικάτα θα μπορούσαν να κάνουν απείρως μεγαλύτερη ζημιά από αυτήν που κάνουν, και ακριβώς επειδή οφείλουμε στη μετριοπάθεια και στη λογική πολλών από τους ηγέτες των συνδικάτων το γεγονός ότι η κατάσταση δεν είναι πολύ χειρότερη, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να συνεχιστεί στη σημερινή της μορφή"

"Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για τους οποίους, σε ορισμένες θέσεις εργασίας, η αποκήρυξη αυτού του δικαιώματος από τον εργάτη (σημ: της απεργίας) θα πρέπει να αποτελεί μέρος των όρων απασχόλησης, αυτού του είδους οι θέσεις εργασίας θα περιλάμβαναν μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις από μέρους των εργατών, και οι οποίες εν συνόλω προσπάθειες να καταπατηθούν αυτές τις συμβάσεις θα ήταν παράνομες".

"Ωστόσο ο συνδικαλισμός, έτσι όπως είναι σήμερα, τείνει να παραγάγει ακριβώς το σύστημα του συνολικού σοσιαλιστικού σχεδιασμού που λίγα συνδικάτα επιθυμούν και στην πραγματικότητα πρέπει να αποφύγουν για το συμφέρον τους".

http://greekrider.blogspot.com/2008/12/hayek.html

Αντωνης είπε...

@ Greek Rider: ΠΟΛΥ διαφωτιστικό το απόσπασμα, thanks!

Αντωνης είπε...

@GR: Κάτι ακόμα επ αφορμή της ανάρτησής σου από Χάγιεκ: Είναι ΠΟΛΥ σημαντικό να διαλευκαίνονται οι ιδέες: οι απαρχές τους, τα λογικά τους υπονοήματα, τα διακυβεύατά τους, ανοιχτά. Να ξέρει ο καθένας όταν ακούει κάτι που παραπέμπει, από πού έρχεται, και πού πηγαίνει. Είναι ουσιώδους σημασίας για μια κοινωνία πολιτών και όχι κωθωνιών-μαριονετών του κάθε opinion maker να ξέρει ενσυνείδητα τι επιλέγει.

Για αυτό και έχει τεράστια σημασία η ειλικρίνεια για το τι είναι και τι πιστεύει ο καθένας. Πρέπει να φτάσουμε στο σημείο όπου η πολιτική θα πάψει να είναι παιχνίδι πλασιέ που σου δείχνουν ένα πράγμα και σου πουλάνε άλλο.

Ίσως να είναι αφελής φιλοδοξία μου αυτή, αλλά αυτή έχω προσπαθήσει να εμφυσήσω στο blog εξ αρχής. Δεν με ενδιαφέρει να προξενούν συμπάθεια αυτά που γράφω. Με ενδιαφέρει να βάζουν τα πράγματα σε μια τάξη μέσα στο μυαλό του αναγνώστη, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να τον κάνουν να συνειδητοποιεί ότι διαφωνεί κάθετα με όσα γράφω. Είναι πολύ καλύτερο αυτό παρά μια μονίμως παραπλανητική συμφωνία όπου δεν ξέρεις τελικά τι συμφώνησες και γιατί.

leo είπε...

Αγαπητέ Αντώνη επιτρεψέ μου μια αιρετική άποψη.
Η άρση του καμποτάζ είναι δρομολογημένη από την ΕΕ και το ΔΝΤ και σίγουρα θα δημιουργήσει προβλήματα στη αγορά εργασίας των ναυτεργατών. Τα κλεισίματα των λιμανιών δεν μπορούν να ανατρέψουν την πορεία, νομίζω ότι το ξέρει και το ΠΑΜΕ και όλοι μας.
Στη λογική του ΚΚΕ όμως υπάρχει και μια πίσω σελίδα. Το όσο χειρότερα για το λαό, τόσο καλύτερα για την επανάσταση.Το γενικό κακό είναι το ζητούμενο για τους φωστήρες του Περισσού. Όσο θα βαθαίνει η κρίση, η φτώχεια, η ανεργία,τόσο θα ριζοσπαστικοποιούνται στρώματα της εργατικής τάξης και θα πυκνώνουν τις γραμμές μας. Μακιαβελική άποψη της ταξικής πάλης, γνωστή εδώ και χρόνια. Τώρα αν αυτό οδηγήσει σε πιο αυταρχική κοινωνία και σε πιο βάρβαρη εκμετάλλευση, θα καταγγείλουμε τους καπιταλιστές και τους υπηρέτες τους και θα πάμε παρακάτω. Ο αγώνας, όπως και η ζωή και οι αστοχίες της αριστεράς συνεχίζονται.
Καλό απόγιευμα

Αντωνης είπε...

Φίλε Leo,

Ως μη ανήκων στο ΚΚΕ (σε καμμία φάση της ζωής μου), δεν θεωρώ ταμπού την πιθανότητα "καταστροφιστικής" πολιτική εκ μέρους του (όσο χειρότερη η κατάσταση, τόσο καλύτερο για μας). Ούτε απαγορεύω στον εαυτό την αναρώτηση εάν, στην περίπτωση τέτοιου καταστροφισμού, υπάρχει οποιαδήποτε πραγματική επιθυμία αυτός να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης για επαναστατική ανατροπή (εκεί τουλάχιστον υπάρχει μια λογική revolutionary exigency) ή απλώς για περισσότερες ψήφους στην επόμενη βουλή (απλός κυνισμός).

Και πάλι όμως, αυτό δεν αναιρεί τον στόχο του άρθρου, που είναι να δείξει το βαθιά έωλο της "άλλης πλευράς" --και ως τώρα, η "άλλη πλευρά" είναι μία και δουλεύει, άκουσα εκούσα, για το εγχώριο κεφάλαιο.

Εάν, στο κάτω-κάτω, θέλουμε να βρούμε μια πραγματική πολιτική διέξοδο, τότε δεν μπορεί να την βρούμε κριτικάροντας ΜΟΝΟ τις μεθόδους του ΚΚΕ, αλλά και την κουτοπονηριά των διαθέσιμων κριτικών των μεθόδων αυτών, έτσι δεν είναι;

leo είπε...

Αναμφισβήτητα Αντώνη

Fade είπε...

Αν και πραγματικά αυτό που με απασχολεί τώρα είναι η φάση με τη Γάζα, η "κουτοπονηριά των διαθέσιμων κριτικών των μεθόδων αυτών" να υπόθέσω αναφέρεται ας πούμε στη δική μου ανάλυση?
Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, απλά μια διευκρίνιση θέλω.
yo!

Αντωνης είπε...

@Fade: Με πάσα ειλικρίνεια: ΟΧΙ, ΚΑΘΟΛΟΥ.

Fade είπε...

Εντάξει βάζω το γιαταγάνι μου στη θήκη του τότε.
Τσέκαρε και ΑΥΤΟ ΤΟ LINK για αποκλεισμό λιμανιού σήμερα.