Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Είδη πεσιμισμού

Αν και η ιστορία πράγματι κινείται με τον υλικά πεπερασμένο τρόπο της, κόντρα στις ιδεαλιστικές ευχές να συμβαίνει το αντίθετο, υπάρχει παρ' όλα αυτά χώρος για ανθρώπινη ανταπόκριση μέσα σε ένα δεδομένο πλαίσιο το οποίο διαπλάθεται από τις αντιφάσεις της στιγμής. Δηλαδή, απέναντι σε μια άσχημη κατάσταση, η οποία πρέπει να συλληφθεί με ειλικρινή πεσιμισμό και όχι με ιδεαλιστική αισιοδοξία, εξακολουθούν να υπάρχουν δύο διαθέσιμες απαντήσεις:  ένας "παραιτημένος" πεσιμισμός ο οποίος καταπιέζει ή αρνείται να αναλογιστεί τις υπαρκτές αλλά υπολανθάνουσες δυνατότητες της περιόδου, και ένας "μαχητικός πεσιμισμός", ο οποίος (όπως το θέτει ο Bloch με μια γλώσσα που είναι τόσο απαρχαιωμένη όσο και ξεροκέφαλα εύστοχη) στέκεται "με την ανθρωπότητα που μεταμορφώνει τον κόσμο στην πρώτη γραμμή της ιστορικής διαδικασίας".
Tom Moylan, Scraps of the Untainted Sky

21 σχόλια:

celin είπε...

Καλημερα φιλε Αντωνη.
Κανω συχνα εδω κ λιγες μερες συζητησεις που ομοιαζουν στο θεμα της αναρτησης σου σχετικα με τον πεσσιμισμο κ το "μουδιασμα" του λαου με ολα αυτα που συμβαινουν.Κ επειση ταιριαζει εδω,σου παραθετω το σχολιο που εκανα επι της αναρτησης του Οδυσσεα Φαου

http://odysseasfaos.blogspot.com/2010/05/blog-post_21.html#comments

...το κινημα,ο λαος,η μαζα-οπως θες πες το-ειναι μουδιασμενος.
Κ απο τις δολοφονιες των 4 ανθρωπων,
αλλα περισσοτερο μουδιασμενος απο το φοβο.Ακινητοποιημενος.Διαισθανεται αυτο που θα ερθει κ φοβαται.Δε φοβαται τοσο να αντιδρασει,οσο φοβαται οτι η αντιδραση του θα ειναι ματαιη.
Δε θελω να ειναι απαισιοδοξος αλλα αυτο πιστευω,οτι στη συνειδηση του κοσμου οι εξελιξεις εχουν ηδη δρομολογηθει κ αισθανεται οτι ειναι ανικανος να τις επηρεασει.

Ειναι πολυ σημαντικο αυτο που λεει ο el romandante,οτι

"2. σε μια τάξη που δεν είναι τάξη αλλά μάζα, ο φόβος μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο. Σε παραπέμπω σε παλιά σου ανάρτηση περί νοηματοδότησης του φόβου, και θέλω να σε βάλω στη θέση ενός 30+ ιδιώτη με δύο παιδιά και δάνειο. Η απάντηση στο φόβο θα είναι περισσότερο η κοινωνική εσωστρέφεια και ο συντηρητισμός παρά η εξέγερση στο δρόμο. Και οπωσδήποτε, το αντίπαλον δέος γνωρίζει άριστα τις πρακτικές καλλιέργειας φόβου και ριζοσπαστικοποίησης προς τα δεξιά."

Οποτε?τωρα τι κανουμε?
κ για να συνεχισω στα λενινιστικα τσιτατα,
αν οχι τωρα,ποτε?

Συμφωνω με τις ελλειψεις κ τις αδυναμιες στον κομματικο λογο της Αριστερας.Αλλα νομιζω οτι δεν υπαρχει αλλη διεξοδος,παρα μονο αυτα τα κομματα.Συμφωνω σε ολα οσα γραφεις στην τελευταια παραγραφο.
Εγω θα ελεγα κ να πρηξουμε οποιον μη αριστερο ξερουμε,να ψηφισει Αριστερα.Γιατι η αλλαγη η πραγματικη θεωρω οτι μονο απο τις εκλογες μπορει να ερθει.Ολους τους υπολοιπους τροπους αντιστασης,θα βρει ενα τροπο το Καθεστως να τους αντιμετωπισει.

Τωρα,πως θα πειστουν οι δυσπιστοι απεναντι στην Αριστερα,να την εμπιστευτουν?κ να εγκαταλειψουν τις νεοφιλελευθερες ψευδαισθησεις στις οποιες ηταν[ημασταν]βουτηγμενοι ολα αυτα τα χρονια?
Θα χρησιμοποιησω τα δικα σου λογια Οδυσσεα,οταν

" αρχίσουν σιγά σιγά να φαίνονται οι μειωμένοι μισθοί, που σε συνδυασμό με την καλπάζουσα ακρίβεια θα μας κάνουν όλους ακόμη φτωχότερους ξαφνικά. Όταν οι οικογένειες θα αποκτήσουν ακόμη έναν άνεργο, όταν πολλά αυτονόητα θα γίνουν μακρινή πολυτέλεια, σύντομα δηλαδή, ο δρόμος θα είναι η μόνη λύση. Η ως την ύστατη ώρα απώθηση του φόβου για το επερχόμενο δεν θα είναι πλέον αποτελεσματική."

Ισως τοτε

imwrong είπε...

εγώ πάλι σ' αυτό το ζήτημα προσφεύγω στον Γκράμσι:

Πρέπει να παρατηρήσουμε πως, πολύ συχνά, η αισιοδοξία δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένας τρόπος να υπερασπίζεται κανείς την τεμπελιά του, την ανευθυνότητά του, την θέλησή του να μην κάνει τίποτα. Είναι επίσης μια μορφή μοιρολατρείας και μηχανιστικής αντίληψης. Υπολογίζει κανείς πάνω σε παράγοντες έξω από τη θέλησή του και τη δραστηριότητά του, τους εξυψώνει, φαίνεται πως φλέγεται από ιερό ενθουσιασμό και ο ενθουσιασμός δεν είναι παρά η εξωτερική λατρεία των φετίχ. Απαραίτητη αντίδραση που πρέπει να έχει σαν αφετηρία τη λογική. Ο μόνος δικαιολογημένος ενθουσιασμός είναι εκείνος που συνοδεύει την ικανή θέληση, την ικανή δράση, την πλούσια εφευρετικότητα σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που μεταβάλλουν την υπάρχουσα πραγματικότητα.

(Παρελθόν και παρόν)

Ανώνυμος είπε...

@celin:
σχετικά με το "αν όχι τώρα, πότε";

Μας αναγνωρίζετε; Είμαστε τα πρόβατα του γκέττο,
Κουρεμένα για χίλια χρόνια,παραιτημένα στην προσβολή.
Είμαστε οι ράφτες, οι γρφιάδες και οι ψάλτες,
Μαραμένοι στον ίσκιο του Σταυρού.
Τώρα μάθαμε τα μονοπάτια του δάσους,
Μάθαμε να ρίχνουμε,και χτυπάμε στα ίσια.

Αν δεν είμαι εγώ για τον εαυτό μου,ποιός θα είναι για μένα;
Αν όχι έτσι πώς;Κι αν όχι τώρα πότε;

Τα αδέλφια μας ανέβηκαν στον ουρανό
Μέσα από τις καμινάδες του Σόμπιμπορ και της Τρεμπλίνκα,
Σκάψανε οι ίδιοι ένα τάφο στον αέρα.
Μόνο εμείς οι λίγοι επιζήσαμε
Για την τιμή του καταποντισμένου μας λαού
Για την εκδίκηση και τη μαρτυρία.

Αν δεν είμαι εγώ για τον εαυτό μου,ποιός θα είναι για μένα;
Αν όχι έτσι πώς; Κι αν όχι τώρα,πότε;

Είμαστε οι γιοί του Δαυίδ, οι πεισματάρηδες της Μακηδά.
Ο καθένας από μας κουβαλά στην τσέπη του την πέτρα
Που κομμάτιασε το μέτωπο του Γολιάθ.
Αδέλφια, μακριά από την Ευρώπη των μνημάτων:
Ας κατεβούμε μαζί προς τη γη εκείνη
Όπου θα είμαστε άνθρωποι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους.

Αν δεν είμαι εγώ για τον εαυτό μου,ποιός θα είναι για μένα;
Αν όχι έτσι πώς;Κι αν όχι τώρα πότε;

Πρίμο Λέβι: "Αν όχι τώρα, πότε;"Θεμέλιο 1995
λ.κ

Ανώνυμος είπε...

και να προσθέσω στο ποίημα του Λέβι,
"αν όχι εμείς, ποιοί;"
λκ

celin είπε...

λ.κ
συγχωρεσε την αγνοια μου,δεν ηξερα οτι αυτη η φραση ανηκει στον Πριμο Λεβι,
δεν ηξερα καν το υπολοιπο ποιημα.
Συγκλονιστικο,μενω αναυδος.
Σε ευχαριστω πολυ ειλικρινα που το ανηρτησες κ το εμαθα.
Περιττο να σου πω ποσο συμφωνω κ με το "αν οχι εμεις,ποιοι?"

Αντωνης είπε...

Εξαιρετικό το ποίημα του Levi, όντως. Σ' ευχαριστούμε, λ.κ. Μια παρατήρηση για τον celin: το ποίημα του Levi τσιτάρει, εν είδη φόρου τιμής, το κλασικό Todesfuge του Paul Celan, που θα βρεις εδώ:

http://radicaldesire.blogspot.com/2009/09/blog-post_19.html

Ανώνυμος είπε...

demos
@celin

http://www.youtube.com/watch?v=qcI3reh0VD4

Ανώνυμος είπε...

demos
http://www.youtube.com/watch?v=mBpPioBKDJM&feature=related

Αντωνης είπε...

"εν είδει" εννοούσα, σόρυ.

Ανώνυμος είπε...

Ο Λέβι λέει ότι "το ρεφραίν μαζί με τον τίτλο του βιβλίου,μου υποβλήθηκε από μερικές φράσεις που βρήκα στα Pirke Avoth (γνωμικά των Πατέρων) συλλογή Ταλμουδικών κειμένων του 11ου αι."
και σημειώνει ότι "φυσικά η ερμηνεία του ρητού δεν είναι η ορθόδοξη".
(πράγμα που εμένα με ικανοποιεί γιατί το "αν δεν είμαι εγώ για τον εαυτό μου" δεν πολυσυνάδει με τα πιστεύω μας!
λκ

celin είπε...

Αντωνη,demos k λ.κ,σας ευχαριστω για τις υποδειξεις.Το ποιημα του celan με εκανε να δακρυσω,δεν εχω κατι αλλο να πω εδω.Η ερμηνεια της Γκαλας ειναι οπως παντα εξωπραγματικη κ ανατριχιαστικη.Κ η απαγγελια του ποιηματος στο βιντεοκλιπ,σε συνδυασμο με τις εικονες του arbeit machts frei,ειναι φρικη κ λυτρωση μαζι

Ανώνυμος είπε...

demos
το ακόλουθο αφιερωμένο στο celin [από το μεταπτυχιακό μου, όταν με ρώτησαν ποιο είναι το research-interest μου]

Dictations...
Not addressed to individual members of the following groups (—whom I have no desire to convince/interest/offend):
(a) employees of ‘Blackwater, TripleCanopy, DynCorp’, locksmiths/eaves-droppers/janitors
and security miscellanies; (b) prospective USA-army enlistees considering funding their
higher education through the TA/CLRP programmes; (c) those debating in earnest the
pros/cons of ‘ethnographic intelligence/human terrain management’; (d) those already
included in the list; (e) et cetera.

‘J’ai maudit ton front, ton ventre, ta vie/...J’ai mis une flaque dans ton œil qui ne voit plus/Un
insecte dans ton oreille qui n’entend plus/Une éponge dans ton cerveau qui ne comprend
plus/...On a bavé sur ta progéniture/...sur le rire de ta fillette/...Je rame contre ta vie/...Je
rame contre tes jours/...Je rame/ je rame...’
(H.Michaux, ‘JE RAME’)

Newspeak:
[CNA/anti-SCADA/(dual-use civil) infrastructural warfare] [Concerned Local
Citizens][Surge][Slight Uptick in Violence] [below the threshold of ‘collateral damage’]

My Research Question/Interests: depiction of the tortuous enactments of domestic/extra- territorial (non)places of ‘indistinction’[:‘GITMO’/‘Bagram’/‘AbuGhraib’/‘Woomera’/‘Baghdad beyond the Green-Zone’: internment camps, detention centres, airport ‘international zones’ (zones d’attente), check-points, transit sites, ‘pre-fab’ black sites-on-the-move, torture chambers] which are inhabited/frequented by paired ‘abject’ subjects [{immigration control officers/‘asylum seekers’}, {interrogators/‘high-value’ detainees}, {Nonese/Olibarians}], and whose structure is that of an ‘inclusive exclusion’ [whereby the categories of the licit/illicit, the ‘legal’/extra- juridical, the moral/expedient, are rendered indiscernible]

Ανώνυμος είπε...

II.

Frequently Asked Questions
Q1: Under the rubric of ‘places of indistinction’, you have bundled together quite distinct spatial security arrangements, at least in terms of the legitimacy of the concerns leading to the materialization of such sites. (a) How—according to your scheme where ‘all cows seem black’ (Hegel)—would administrators, policy makers, or even concerned citizens, be able to make a decision, within the limits of the law, about who should be deemed to be an ‘undeserving victim’, and thus worthy of our support, and who should be placed ‘beyond the pale of dialogue and negotiation’ (Dershowitz)? (b) Moreover, is your diagnosis that of a failure in liberal constitutional arrangements,in the face of the extraordinary national security threats posed by the current conjuncture of events, or simply that of an instance of malfeasance on the part of the US/UK/(OECD countries’) administrations?

A: (a) The formula “within the limits of law” expresses a vacuity when it comes to designating individuals as ‘unlawful combatants’, ‘partisans’/‘guerrillas’, ‘terrorists’, ‘irregular migrants’, ‘inhabitants of Cygnus X-3’, or what have you. These are plainly matters of ‘executive discretion’ (or, in a slightly different register, of ‘creative’ interpretation). It also helps to bear in mind the colonial/imperial origins of international law.
(b) Both questions should be answered in the negative.—Moreover, there is no need to make out a case for a ‘declaration of a sovereign exception’ (e.g., on the part of Bush or Blair administrations), particularly if we are to accept the proposition that all state-bound/sovereign legal orders are founded upon (such) an ‘originary exception’.

Q2: I have noticed that the site of the ‘originary/sovereign exception’, ‘in-clusive/internal exclusion’, occupied, in Agamben’s scheme, by the figure of the ‘refugee’/homo sacer/Muselmann, was originally assigned to the ‘proletariat’ in the topology proposed by Badiou in his Théorie du sujet. What are we to make of this?
A: Yes, you’re right. Draw your own conclusions.

Ανώνυμος είπε...

demos
πρόχειρη μετάφραση
Καταραμένο το κούτελο, καταραμένη η γαστέρα, καταραμένη η ζωή σου/ Γούρνα στο μάτι σου το στραβό/μαμούνια στο αυτί σου το κουφό/σφουγγάρι στο μυαλό σου που δεν σκαμπάζει γρυ/ Φτύνω τη γενιά σου/το γέλιο της κορούλας σου/ Τραβάω κουπί κόντρα στη ζωή σου/ κόντρα στις μέρες σου/τραβάω κουπί

Αντωνης είπε...

Q2: I have noticed that the site of the ‘originary/sovereign exception’, ‘in-clusive/internal exclusion’, occupied, in Agamben’s scheme, by the figure of the ‘refugee’/homo sacer/Muselmann, was originally assigned to the ‘proletariat’ in the topology proposed by Badiou in his Théorie du sujet. What are we to make of this?
A: Yes, you’re right. Draw your own conclusions.

Hmmmmmmmm.....

Ανώνυμος είπε...

demos
I don't renege [made it clearer what I meant here in another passage] ;-)

Αντωνης είπε...

Δεν σου είπα κάτι τέτοιο. Απλά θυμήθηκα ότι κάναμε αυτήν την κουβέντα με αφορμή άλλο κείμενο του Μπαντιού. ;-)

Όπως προείπα, για μένα θέλει σκέψη ακόμα το θέμα.

Ανώνυμος είπε...

demos τα ακόλουθα μπορούν να βοηθήσουν: (υποσημειώσεις έχουν παραλειφθεί)

I. Considerable theoretical and empirical attention has recently been given to the post-9/11 proliferation of performative, ‘heterotopic’ spacings of ‘juridical othering’, plugged into an ever-expanding network of sites of ‘sovereign exception’, and now forming, in the words of D.Gregory, a veritable ‘carceral archipelago’ spanning the globe. Contributions in this field of ‘critical political geography’ have tended to employ syncretically (a) Foucault’s seminal elaborations of the notion of biopower; (b) Agamben’s historical-juridical analyses of the political pathologies (dictatorship/state of emergency) that supposedly manifest themselves only at the limit of Western normality, and his diagnosis of an ever-present tendency for the ‘liminal’ to become co-extensive with routine functioning of the ‘statist order’ of modern ‘capital-parliamentarism’s’ juridico-administrative apparatuses; (c) Said’s theorization of the ‘citationary/performative’ structures of the imaginative geographies of colonialism — which, following the launching of the ‘global war on/of terror’, became, once again, operational, effectuating a perpetual present of imperial ‘peace-making’ as ‘endless war’, and a paradoxical geopolitical space perforated by ubiquitous, but unlocalizable, ‘zones of indistinction’, in which bare life and force of law coincide; and, (d) a number of observations scattered throughout Badiou’s ‘mathematical ontology’ as regards the political-ontological implications of the ‘state of the (historical-social) situation’ being founded upon an ‘original un-binding’: the separation ‘between the count and the counted’, and the attendant risk of the ‘presentative advent of inexistent multiplicities’, namely, those which ‘are not directly verified by the state’ and whose ‘presentation’ the latter serves precisely to prohibit.

Αντωνης είπε...

Θεόπυκνο κείμενο!!! Κατανοητό αλλά τρομερά πυκνό. Και δεν απαντά στο ερώτημά μου, που είναι το αν μπορεί να εννοηθεί μια αντίληψη της εξαίρεσης που να ξεφεύγει από το νομικιστικό και για μένα πολιτικά παραλυτικό πλαίσιο του Αγκάμπεν. Τα strands είναι γνωστά και κατανοητά (BTW το citationary/performative και colonialism περισσότερο στον Bhabha με παραπέμπει παρά στον Said), το ζήτημα για μένα είναι αν ο Μπαντιού επαναστηματοδοτεί την εξαίρεση σε ένα πιο πολιτικά enabling register.

Ανώνυμος είπε...

demos
« το citationary/performative και colonialism περισσότερο στον Bhabha με παραπέμπει παρά στον Said»

Αυτό βασίζεται στο βιβλίο του Gregory για το Ιράκ/Αφγανιστάν, σκέψου την επιτελεστικότητα του δόγματος του Terra nullius.

«το ζήτημα για μένα είναι αν ο Μπαντιού επαναστηματοδοτεί την εξαίρεση σε ένα πιο πολιτικά enabling register.»

Το παραπάνω αποδίδει ουσιαστικά την έννοια του Evental site, χρειάζεσαι διαδικασία αλήθειας/πολιτική αλληλουχία (συν Αθηνά).

Παράκληση, αν συνεχίσουμε τη συζήτηση, να τη μεταφέρουμε σε πιο πρόσφατη ανάρτηση; έχω χἀσει τον μπούσουλα

celin είπε...

demos
πολυ συναρπαστικα ολα αυτα!!ιδιαιτερα επιμορφωτικα για μενα ολα τα σχολια εδω.