Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

Υπόθεση εργασίας

Για τον Celin, που ρώτησε.

Κεφάλαιο τόμος 1, τελευταία ενότητα (VIII): Κεφάλαιο 26: "Το μυστικό της πρωτόγονης συσσώρευσης"· κεφάλαιο 27: "Η απαλλοτρίωση του αγροτικού πληθυσμού από τη γη του"· κεφάλαιο 28: "Αιματηρή νομοθεσία ενάντια στους απαλλοτριωμένους, από τα τέλη του 15ου αιώνα. Ο εξαναγκασμός προς τα κάτω των μισθών μέσω κοινοβουλευτικών διαταγμάτων".

Όπως όλοι όσοι ξέρουν τον Μαρξ τους γνωρίζουν, ο πρώτος τόμος του Κεφαλαίου κλείνει μυστήρια, με μια επιστροφή στο μακρινό παρελθόν. Ο Μαρξ προσπαθεί να απαντήσει σε ένα από τα κλασικά ιστορικά αινίγματα της πολιτικής οικονομίας του 18ου αιώνα: Εφόσον η εμπειρική κοινωνία είναι κοινωνία όπου οι λίγοι έχουν στα χέρια τους τα παραγωγικά μέσα και συνεπώς την δυνατότητα να εξαναγκάζουν τους πολλούς να πωλούν την εργασία τους για να ζήσουν, πώς έγινε και συνέβει αυτό; Με ποιες διαδικασίες εξαναγκάστηκε η τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού των δυτικών κοινωνιών να πρέπει να ενοικιάσει το σώμα της στον ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής για να ζήσει, εφόσον κάποτε είχε νομή αρκετής γης ώστε να εξασφαλίσει με σχετικό βαθμό αυτονομίας την επιβίωσή της; 

Άνταμ Σμιθ: Κάποιοι ήταν πιο εργατικοί από τους άλλους, και αυτοί σιγά-σιγά συσσώρευσαν πλούτο, ενώ οι άλλοι όχι, και έτσι οι δεύτεροι κάποια στιγμή αναγκάστηκαν να ενοικιάσουν τον εαυτό τους στους πρώτους για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους.

Καρλ Μαρξ: Μέσω της βίαιας επιβολής δια του νόμου και της σπάθης, κομμάτι της φεουδαρχικής τάξης εγκατέλειψε την παραδοσιακή ηθική τάξη που βασιζόταν στην εκχώρηση γης στους χωρικούς με αντάλλαγμα την δική τους πολιτική υποταγή, ξερίζωσε χιλιάδες κόσμου από τις παραδοσιακές του εστίες, απαλλοτρίωσε τη γη του, την μετέτρεψε σε χώρο καλλιεργιών για τη μανιφακτούρα (μαλλί κυρίως) και όχι την διαβίωση ανθρώπων, και εξανάγκασε τους ακτήμονες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, παραδίδοντας τον εαυτό τους στις πρώτες μανιφακτούρες ή στο μερκαντιλιστικό, αποικιοκρατικό ναυτικό.

Γιατί τα θυμόμαστε όλα αυτά; Όχι γιατί εξακολουθεί να μας ενδιαφέρει το υποθετικό πρόβλημα της γένησης του κεφαλαίου. Αλλά γιατί η "πρωτόγονη συσσώρευση" περιγράφει την διαδικασία συσσώρευσης πριν την επαναστατική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που έφερε η εισαγωγή του ατμού και η τυποποίηση της παραγωγής. Περιγράφει δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνεται η συσσώρευση χωρίς την παράλληλη δομική ανάπτυξη της οικονομίας

Τώρα, όλοι γνωρίζουν ότι το κεφάλαιο είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς συσσώρευση, ότι η συσσώρευση είναι η απολύτως απαραίτητη συνθήκη του και η μοναδική του επιδίωξη, πέρα από κάθε ηθικό φραγμό, δομικά και αναγκαία. Όλο και περισσότεροι βλέπουν επίσης ότι η παραγωγική έκρηξη που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να βάλει ξανά μπροστά ο "κανονικός" μηχανισμός συσσώρευσης δεν διαφαίνεται πουθενά στον ορίζοντα. 

Η υπόθεση εργασίας: Kαι αν ο τρόπος για την διατήρηση της συσσώρευσης μετά το τέλος της δυνατότητας της κυρίαρχης τάξης να οδηγήσει στην παραγωγική ανάπτυξη και την κοινωνικά διεκδικήσιμη συσσώρευση (κράτος πρόνοιας, έργα υποδομής) είναι ουσιαστικά ο ίδιος που ήταν και πριν από αυτή; 

Και αν, δηλαδή, δεν υπάρχει τρόπος να διατηρηθεί η δυνατότητα συσσώρευσης χωρίς την στροφή σε παρασιτικές καθαρά δραστηριότητες που δεν αφορούν την ανάπτυξη της παραγωγής αλλά την καθαρή αφαίμαξη;*

Τι είναι ο σπεκουλαδόρικος καπιταλισμός, η απροκάλυπτη αισχροκέρδεια σε βάρος ολόκληρων πληθυσμών χωρίς ουσιαστική δυνατότητα διεύρυνσης του ευρύτερου κοινωνικού πλούτου, εκτός από "πρωτόγονη συσσώρευση", εκτός από το μετα-μεσαιωνικό, προ-βιομηχανικό παρελθόν ως μέλλον; Τι είναι η προοπτική "ενέσεων" στην οικονομία μέσω της βίαιας επιβολής περικοπών στο μεροκάματο και εξαφάνισης της "διαπραγματευτικής" δυνατότητας του εργάτη· τι είναι το κουρέλιασμα των συνταγματικών ευθυνών του κράτους για την πρόνοια απέναντι στους πολίτες του, εκτός από επανάληψη του τέλους μιας "ηθικής οικονομίας" (βλ. E.P. Thompson, Η δημιουργία της αγγλικής εργατικής τάξης) βασισμένης στην ιεραρχική αμοιβαιότητα, και την επανεγκατάσταση της βίαιης υφαρπαγής του πλούτου των πολλών; Και τι ήταν ο ιμπεριαλισμός εκτός από την εξαγώμενη μορφή της πρωτόγονης συσσώρευσης εκτός των συνόρων της βιομηχανοποιημένης πλέον Ευρώπης;

Τι είναι, τέλος, η παρούσα κατάσταση εκτός από επιστροφή, στην καρδιά της ίδιας της δύσης --ή μάλλον, στην εσωτερική της, PIIG περιφέρεια-- της "γυμνής", απανθρωποποιημένης, απεδαφοποιημένης ζωής που πρώτη παρήγαγε όχι βέβαια η ρωμαϊκή έννομη τάξη (όπως εσφαλμένα νομίζει ο Αγκάμπεν) αλλά η μαζική απαλλοτρίωση και ιδιωτικοποίηση της κοινής περιουσίας, η μαζική παραγωγή ανθρώπων "απελευθερωμένων από τη γη τους" όπως το έθεσε με εξαίσια ωμό σαρκασμό ο Μαρξ, ή, με σημερινούς όρους, από τα τελευταία απομεινάρια προστασίας τους από το κράτος, την οικογένεια, τις παραδοσιακές κοινωνικές δομές;

Για όσους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την "βαρβαρότητα" της ελληνικής κοινωνίας: δεν είναι ο βάρβαρος το ιδανικό υποκείμενο --νομαδικό, χωρίς θεσμική παράδοση, ανέστιο, στερημένο λόγου, παραδεδομένο στη μισθοφορική υποταγή στο ένα ή το άλλο υπερεθνικό αφεντικό-- του εργασιακού μέλλοντος; **

* Από το ιστολόγιο του δεδηλωμένα ετερόδοξου, πλην όμως αδιαμφισβητήτως νοήμωνος techie chan:

"Όπως μας εξήγησε πολύ καλά ο Michael Hudson, το πακέτο βοήθειας για την ελλάδα δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα καλυμμένο πρόγραμμα προκειμένου οι γερμανικές, γαλλικές και ελληνικές τράπεζες να ξεφορτώσουν 110δις σε ελληνικά ομόλογα από τους ισολογισμούς τους, στους ισολογισμούς των κρατών. Από τη στιγμή -όπως δείξαμε πιο πάνω- που θα υπάρξει βαθιά ύφεση στην οικονομία και καμία αναπτυξιακή προοπτική, η θέση στην οποία θα βρεθεί η χώρα όταν τελειώσει το πρόγραμμα σταθερότητας θα είναι πολύ χειρότερη από αυτή που μπήκαμε. Το ΑΕΠ θα έχει πέσει δραματικά, άρα ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ θα έχει ανέβει πολύ παραπάνω από την πρόβλεψη (βάλτε ένα 170% για να είστε μέσα), η ανεργία θα βρίσκεται σε ισπανικά επίπεδα και το κράτος θα έχει ξεπουλήσει όποιο φιλέτο περιουσίας του μένει ακόμα. Στο ενδιάμεσο όμως -και καθώς θα λήγουν τα ομόλογα- οι κάτοχοί τους θα πληρώνονται μέχρι σεντ τα προβλεπόμενα και ο λογαριασμός θα πηγαίνει σε όλες τις χώρες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα (και το χρέος θα παραμένει στις πλάτες του ελληνικού κράτους). Έτσι το κόλπο είναι πως μέσα στην τριετία, 110 δις από τα 350δις των ελληνικών ομολόγων θα είναι στα χέρια των κρατών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, την ίδια στιγμή που οι τράπεζες θα φαίνονται καθαρές και χωρίς ρίσκο.
Τότε, θα αρχίσουν οι τραπεζίτες να φωνάζουν πως δεν πάει άλλο με το ελληνικό χρέος και πως τα νούμερα δεν βγαίνουν, και η χώρα θα κηρύξει στάση πληρωμών. Το φέσι όμως δεν θα είναι τόσο στις πλάτες των τραπεζών πια, αλλά στις πλάτες των κρατών. Έτσι θα αρχίσουν να κατηγορούν τα σπάταλα κράτη που γεμίζουν χρέος, τους τεμπέληδες έλληνες που δεν δουλεύουν και τέλοσπάντων τους πάντες πλην των κυρίων υπευθύνων για όλη την κρίση από το 2007, δηλαδή των ίδιων."

** Για περισσότερα βλέπε το δικό μου "Suffer a Sea Change: Spatial Crisis, Maritime Modernity, and the Politics of Utopia", Cultural Critique 63, 2006, ιδιαίτερα τα τμήματα "The Political Economy of Vacant Places: Commons and Enclosures" και "Encounters: Modernity, Early and Late", σ. 143-151.

13 σχόλια:

celin είπε...

Anτωνη,μου φαινεται οτι ολα τριγυρω αλλαζουνε κ ολα τα ιδια μενουν.
Αολα οι τροποι επιβολης κ υποταγης γινονται πιο ευφανταστοι.
Υποθετω οτι μπορω να το αναδημοσιευσω?

Αντωνης είπε...

Ναι, με τις δύο προσθέσεις υποσημειώσεων σε παρακαλώ.

celin είπε...

Eγινε,σε ευχαριστω.Οχι σημερα,θα το αφησω λιγες μερες εδω να διαβαστει στο μπλογκ εκεινου που το εγραψε κ οχι εκεινου που το αναδημοσιευει,
κ αργοτερα θα το αναρτησω κ εγω με μοναδικο σκοπο να διαβαστει απο οσους το δυνατον περισσοτερο

Ανώνυμος είπε...

Κάνοντας παρόμοιες σκέψεις σχετικά με το πόσο μπορεί να τραβήξει αυτή η διαδικασία συσσώρευσης, θυμήθηκα εκείνη τη συνέντευξη του Brenner. Σε κάποιο σημείο, κάτι είχε αναφέρει περί ενδεχόμενου πολέμου. Ο πόλεμος ως καθαρτικό του καπιταλισμού λοιπόν; Η πρώτη φορά θα είναι;
Άλλη "λύση" ίσως να είναι η εσωτερίκευση εντός των δυτικών κοινωνιών αυτού που έχουν επιβάλλει στον υπόλοιπο κόσμο και πασχίζουν τόσον καιρό να κρατήσουν μακριά. Slum capitalism, βοηθούντων και των τεχνικών ελέγχου. Γλιστρώντας σιγα σιγά σε αυτό που λέγεται καπιταλισμός με ασιατικές αξίες.

Έχει μια άρρωστη αίσθηση του χιούμορ τελικά η ιστορία.

Dunedin.

Greek Rider είπε...

Αντώνη καλησπέρα.

Παλαιότερα -σε ανύποπτο χρόνο πριν 1 χρόνο περίπου -, η cynical είχε δημοσιεύσει κάποιες έρευνες που έλεγαν ότι το να έχουν οι άνθρωποι λέει δικό τους σπίτι (δικό τους τρόπος του λέγειν αφού το πληρώνουν μια ζωή στις τράπεζες!) αποτέλεσε έναν σημαντικό παράγοντα στις ΗΠΑ, που περιόρισε την εργασιακή γεωγραφική κινητικότητα και άρα την ευελιξία της παραγωγής....

Ασφαλώς σήμερα που η εργασιακή γεωγραφική κινητικότητα (=μετανάστευση) αυξάνεται επειδή οι τράπεζες τους πήραν τα σπίτια, οι νεοφιλελεύθεροι θα το θεωρήσουν ως κάτι θετικό που θα αυξήσει την παραγωγικότητα.

Αμφιβάλει κανείς ότι σε λίγο θα λένε ότι οφείλουν να πεθάνουν γιατί δεν μπορούν να καταναλώνουν τον αέρα των υπολοίπων; Δεν θα το πουν βέβαια τόσο ωμά, θα βρουν έναν λογικοφανή τρόπο.

Επίσης είναι όντως παράλογο πώς είναι δυνατόν τόσοι άνθρωποι να υπακούουν στους κανόνες που εξυπηρετούν τόσο λίγους. Αυτό οφείλεται σε έλλειψη οργάνωσης (=πίστης) των πολλών. Θα έπρεπε να υπάρχουν φορείς σε όλη την Ευρώπη τουλάχιστον, που να οργανώνουν τον κόσμο πάνω σε αυτές τις αρχές σαν μια γροθιά.

Ανώνυμος είπε...

demos
Σχετικό για όσους διαβάζουν γαλλικά, για τους «σωτήρες» τη Ελλ. οικονομίας

http://bruxelles.blogs.liberation.fr/coulisses/2010/05/comment-les-banques-et-les-assurances-europ%C3%A9ennes-ont-jou%C3%A9-contre-la-zone-euro.html

Αντωνης είπε...

@Greek Rider: Θεωρώ ότι τα περιθώρια spinning ("δεν μπορείτε πλέον να ζήσετε στη χώρα σας: Μα δεν βλέπετε την τεράστια ευκαιρία που έχετε να γνωρίσετε νέες χώρες και να ανοίξετε νέους ορίζοντες;") είναι αυστηρά περιορισμένα πλέον. Ο κόσμος θα κάνει αυτό που εξαναγκάζεται να κάνει αλλά δεν θεωρώ ότι του αρέσει να τον εμπαίζουν και από πάνω. Γενικά, η δική μου αίσθηση είναι ότι βλέπουμε τις τελευταίες αναλαμπές της αστραφτερής και ατσαλάκωτης ρητορικής του 90.
@Demos: Ενδιαφέρον το κείμενο για την στοχοποίηση PIG, νομίζω ότι συνηγορεί και με τα όσα γράφει ο techie chan.

Δημήτρης είπε...

Νομίζω πως δεν πρέπει να συνγχέεται η ζωτικότητα και η ευρωστία του καπιταλισμού με την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Ο καπιταλισμός δεν στοχεύει στην ικανοποίηση των δεύτερων παρά την όποια ιδεολογική επιχειρηματολογία περί του αντιθέτου . Κινητήριος δύναμη του καπιταλισμού είναι η τάση μεγιστοποίησης του κέρδους και ως ταξικό σύστημα η αναπαραγωγή και η διεύρυνση της αστικής κυριαρχίας πάνω στις κοινωνίες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι ανθρώπινες ανάγκες υπεισέρχονται μόνο δευτερογεννώς, είτε στο βαθμό που η ικανοποίηση τους παράγει κέρδος, είτε πολιτικά, στο βαθμό που η οργάνωση και η πάλη των υποτελών τάξεων απειλεί την αστική κυριαρχία.

Με βάση την παραπάνω ανάγνωση μπορούμε να βγάλουμε δύο συμπεράσματα. Το πρώτο αφορά την ευρωστία του καπιταλισμού τις προηγούμενες τρείς δεκαετίες, την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού. Κόντρα σε λογικές που θέλουν το σύστημα να είναι σε μόνιμη, δομική κρίση από τις αρχές του 70 (Μπρένερ κα), την περίοδο αυτή είχαμε μία ουσιαστική ενίσχυση της αστικής κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό - με αύξηση της εκμετάλλευσης, εκτόξευση των επιχειρηματικών κερδών, μείωση του παραγόμενου προϊόντος που κατευθύνεται στην εργασία. Επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων, τόσο οριζόντια, εγκολπώνοντας κάθε πτυχή της ανθρώπινης δρατηριότητας, όσο και κάθετα, κατακτώντας σχεδόν κάθε γωνιά του πλανήτη. Πολιτικά και ιδεολογικά: ο καπιταλισμός υπερίσχυσε κάθε αντιπάλου του, τόσο πραγματικού όσο και εικονικού, στις μητροπολεις και στον υπόλοιπο κόσμο. Το ανατολικό μπλοκ κατέρρευσε παταγωδώς, τα εθνικά κινήματα του τρίτου κόσμου ηττήθηκαν, με τις ίδιες τους τις ηγεσίες να διαπραγματεύονται την είσοδο των χωρών τους στην παγκόσμιοποιημένη καπιταλιστική συσσώρευση. Η αριστερά και το εργατικό κίνημα στη Δύση είναι σκιά του παλιού κραταιού της εαυτού. Διαλυμένη, ενσωματωμένη, επικεντρωμένη στην πολιτισμική κριτική και περιχαρακωμένη στον ακαδημαϊκό χώρο. Το ΤΙΝΑ δεν ήταν μία θριαμβευτική μεν υπερβολική δε κραυγή του Φουκουγιάμα, αλλά μία πραγματικότητα που περιγράφει τον πραγματικό ταξικό συσχετισμό δύναμης ακόμη και σήμερα. Για του λόγου του αληθές ας συγκρίνουμε τις αντιστάσεις που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός τα πρώτα χρόνια της εφαρμογής του με αυτές που βλέπουμε σήμερα, τη στιγμή της μεγαλύτερης κρίσης του. Σήμερα οι αστικές τάξεις αισθάνονται τόση αυτοποεποίθιση που προσπαθούν να επιλύσουν την κρίση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου με περισσότερο νεοφιλελευθερισμό. Αν όλα αυτά τα κατάφερε ο καπιταλισμός την περίοδο της δομικής του κρίσης, του "μακρού του κύματος ύφεσης", τότε πραγματικά δεν θέλω να δω τι μπορεί να υλοποιήσει στη φάση ανάπτυξης του.

Το δεύτερο συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαστε είναι στη λενινιστική επιμονή περί προτεραιότητας της πολιτικής πάνω στην οικονομία. Η ταξική πάλη και η πλιτική της αποκρυστάλωση (κράτος) μπορεί να επιδράσει καταλυτικά πάνω στην οικονομία και να διαμορφώσει πολύ διαφορετικά μοντέλα συσσώρευσης. Αυτό δεν είναι κάποια θεωρητική υπόθεση εργασίας. Είναι μία πραγματικότητα που εκτυλίσεται μπροστά στα μάτια μας. Ας δούμε για παράδειγμα την πορεία της Κίνας εν μέσω κρίσης. Η δυνατότητα του κινεζικού κράτους να παρεμβαίνει άμεσα και αποφασιτικά στην οικονομία (πακέτο 586 δις) και ο αυστηρός έλεγχος που ασκεί στο χρηματοπιστωτικό σύστημα του επέτρεψαν να παρέμβει καταλύτικά και να αποσοβήσει μία βαθιά ύφεση όπως στη Δύση με αποτέλεσμα ανάπτυξη πέρυσι 8,7% και 11,3% στο πρώτο τρίμηνο του 2010. Αντίστοιχα παραδείγματα έχουμε σε μία σειρά άλλα κράτη, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ιδιώς στις αναδυόμενε αγορές (BRICs). Βλέπουμε ήδη σε μία σειρά κράτη του τρίτου κόσμου που το προηγούμενο χρονικό διάστημα πέρασαν σοβαρές πολιτικές και κοινωνικές κρρίσης λόγω οικονομικής κατάρρευσης (Βραζιλία, Αργεντινή, Βενεζουέλα κλπ)να κινούνται προς ένα διαφοροποιημένο οικονομικό μοντέλο με άξονα αυτό που ο Αργεντίνος οικονομολόγος Claudio Katz περιγράφει ως neo- developmentalist state.

Δημήτρης είπε...

συνέχεια...

Όποιος μελετήσει την κρίση του 1929 θα διαπιστώσει πως όπου τα κράτη διαχωρίστηκαν αρκετά νωρίς από την κλασική οικονομική ορθοδοξία και εφάρμοσαν διαφορετική πολιτική, η κρίση υπήρξε αρκετά σύντομη με σχετικά μικρές συνέπειες (για παράδειγμα Ιαπωνία: http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Depression#Japan). Αυτό δεν σημαίνει πως η πολιτική μπορεί να εξαλείψει τις κρισιακές τάσεις του καπιταλισμου. Κάθε άλλο, αυτό που ισχυρίζομαι είναι πως δεν υπάρχει ένα αυτονομημένο πεδίο: η οικονομία, που κινείται στη βάση των δικών της νόμων και ντετερμινισμών και η πολιτική το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να παρακολουθεί και να προσαρμόζεται σε αυτή την κίνηση. Αυτή είναι η ιδολογία του νεοφιλελευθερισμόυ, η οποία κατάφερε να αποπολιτικοποιήσει την οικονομία, να την μεταρέψει στο κατεξοχήν πεδίο των ειδικών επιστημόνων με αποτέλεσμα τη μετατροπή της ταξικής εκμετάλλευσης σε "φυσική" αναγκαιότητα.

Το επόμενο διάστημα θα βιώσουμε μία ένταση της ταξικής επίθεσης. Στην αιχμή του δόρατος θα βρίσκεται το λεγόμενο "δημόσιο" χρέος και η αντιμετώπιση του. Ο τρόπος που θα επιχειρηθεί να μειωθεί το χρέος θα αποτελέσει το κύριο πεδίο ταξικής σύγκρουσης και ενδοαστικών αντιθέσεων, διότι το ίδιο το χρέος είναι κατά βάση ένα κατεξοχήν ταξικό ζήτημα.

Στέργιος είπε...

Αντώνη,
άσχετο αλλά χρήσιμη ενημέρωση.

"Το γράμμα που δεν έλαβε (ακόμη) ο λαός…¨"

BLOG: http://aristeripolitiki.blogspot.com/

Για σχόλια επί της ανάρτησης, η πολύ δουλειά για την ώρα με μπλοκάρει...

Ανώνυμος είπε...

δήμος
@δημήτρη
Δημήτρη τα περί «επιστροφής» τού κράτους/πολιτικής, μπορούν μόνο να εκληφθούν ως μια εκ νέου διαπίστωση ότι το «αστικό» κράτος και οι μηχανισμοί διευθέτησης των όρων τού οικονομικού-κοινωνικού ανταγωνισμού [κράτος υπό ευρεία έννοια/όχι κατ’ ανάγκη κράτος-έθνος] δεν είναι απαλλαγμένοι από ταξικούς προσδιορισμούς. Ουσιαστικά, γυρίζουμε πίσω στη θέση τού Χάμπερμας στην «Κρίση νομιμοποίησης», θέση τής οποίας η κριτική δύναμη μπορεί όμως να αμβλυνθεί μέσω αναφοράς στη δράση κάποιων ανύπαρκτων και απενεργοποιημένων κοινωνικών εταίρων (να σημειωθεί ότι ο Βενιζέλος είχε προσεγγίσει τα Δεκεμβριανά μέσα από το σχήμα αυτό, χωρίς βεβαίως να κάνει καμία αναφορά στην έννοια του ταξικού συμφέροντος). Εντούτοις, πριν να συνυπογράψει κανείς στη θέση αυτή (για να μη βάλουμε το κάρο μπροστά από το γαϊδούρι), θα πρέπει να δώσει κανείς όσο το δυνατόν περισσότερο έμφαση στην «απονομιμοποίηση» ως εκτυλισσόμενη διαδικασία, για παράδειγμα υποδεικνύοντας το γεγονός και τους ποικίλους τρόπους με τους οποίους ακόμα και η επίφαση συνταγματικής/αστικής νομιμότητας τελεί υπό κατάλυση (αυτό δεν είναι πλέον φαινόμενο που αφορά μόνο την Ελλάδα από τα ευρωπαϊκά κράτη). [έτσι μερικοί αναφέρονται στο ότι τίποτε δεν μπορεί να επιτευχθεί με το ίδιο «προσωπικό», το οποίο καλό θα ήταν αν ερμηνευθεί ως επιχείρημα αναφορικά με έναν τετελεσμένο ολοκληρωτικό σφετερισμό του/ων (υπερ/εθνικού) κρατικού μηχανισμού/ων εκ μέρους τής (εθνικής/υπερεθνικής) «αστικής» τάξης [ΚΚΕ]; ή δες Δουζίνα που μιλάει για εντατικοποίηση της «απονομιμοποίησης», κ.λπ.].

PS Πιθανώς αναφέρεσαι στο Μηλιό. Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος τι πρόβλημα έχει με την θεωρία της εξάρτησης;

Ανώνυμος είπε...

http://www.bankingnews.gr/bank-insider/item/3167-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%BA%CE%B5%CF%81-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CF%8E-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%81%CF%85%CE%B8%CE%BC%CF%8C-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E

«[O Σόιμπλε] Μάλιστα δεν απέκλεισε την ιδέα οι χώρες της Ευρωζώνης να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Γερμανίας και να προβλέψουν στο σύνταγμά τους, τον καθορισμό ανωτάτου ορίου για το δημόσιο έλλειμμα, κάτι που οι Γερμανοί αποκαλούν "φρένο στα ελλείμματα". [μόνο μια τέτοια ρήτρα θα μπορούσε να δικαιολογήσει την καταρράκωση μισθών/συντάξεων αποξήλωση κοινωνικού κράτους; με άλλα λόγια τα «μέτρα» πάσχουν ]
"Το φρένο στα ελλείμματα είναι ένας καθαρά γερμανικός όρος. Το Σύμφωνο Σταθερότητας αποτελεί επίσης ένα είδος φρένου για τα ελλείμματα, αλλά δεν είναι υποχρεωμένος όλος ο κόσμος να ακολουθεί την εικόνα της Γερμανίας. [τι λέει εδώ; άνευ της «εθελούσιας» επιβολής του καθεστώτος επιτήρησης υπό ΔΝΤ (diktatur), το εθνικό/κοινοτικό δίκαιο θα παρεμπόδιζε την προς τα κάτω «κούρσα» στη συρρίκνωση κοινωνικών κεκτημένων] Είναι όμως ένα ζήτημα", το οποίο πρέπει να συζητήσουμε και για το οποίο θα πρέπει να πάρουμε μαθήματα από την τρέχουσα κρίση, δήλωσε ο Σόιμπλε.
Στο γερμανικό σύνταγμα υπάρχει μία νέα διάταξη που έχει στόχο τον υποχρεωτικό περιορισμό του χρέους της χώρας, από το 2011 έως το 2016, ώστε να φθάσει στο στόχο του 0,35% επί του ΑΕΠ.»

Αντωνης είπε...

@Δημήτρης, Δήμος: Τρομερά σχόλια (ως συνήθως), δώσ' τε λίγο χρόνο στον blogger να χωνέψει και να επανέλθει.