Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Για τις μετατοπίσεις στο πολιτικό σκηνικό: Μια απόπειρα γνωσιακής χαρτογράφησης

Οι εξελίξεις στο πεδίο του πολιτικού λόγου την εβδομάδα που πέρασε ήταν ραγδαίες και εντυπωσιακές, όσο ήταν και αυτές που καθόρισαν την ραγδαία επιδείνωση στο μέτωπο της οικονομίας. Η ανομοιογένεια μεταξύ των δύο μετώπων εξελίξεων μας επιτρέπει ήδη μια πρώτη θεωρητική διαπίστωση για την συστατική ετερογένεια που φανερώνεται στο δίπολο πολιτική-οικονομία. Αν η πολιτική και η οικονομία είναι δύο σφαίρες που μπορούν να αλληλοεπηρεάζονται, είναι επίσης δύο σφαίρες των οποίων η αλληλεπίδραση είναι εφικτή μόνο υπό ορισμένες συνθήκες. Η οικονομία γνωρίζει μόνο δύο διαθέσεις και οι επιπτώσεις της εξαντλούνται σε αυτές: βελτίωση ή επιδείνωση, με την σταθερότητα να αποτελεί ένα είδος μεταβαλλόμενης ισορροπίας ανάμεσα στις δύο. Υπό συνθήκες οικονομικής βελτίωσης ή σταθερότητας, η πολιτική συρρικνώνεται και αποκτά καθαρά δευτερεύοντα ρόλο, ως διαχείριση του ήδη δεδομένου. Υπό συνθήκες οικονομικής επιδείνωσης όμως, η πολιτική αποκτά την δυνατότητα να αποκαταστήσει την ημι-αυτονομία της, και συνεπώς να φανερώσει το γεγονός ότι οι διαθέσεις της είναι εντελώς ετερογενείς ως προς αυτές τις οποίες παρουσιάζει η οικονομία. Στην πολιτική, όταν αυτή αποκτά προϋποθέσεις ημι-αυτονόμησης, δεν υπάρχει βελτίωση ή επιδείνωση· υπάρχει μόνο διαφοροποίηση (καλοδεχούμενη για κάποιους, άκρως επώδυνη για άλλους), και οι τροχιές της διαφοροποίησης αυτής δεν επιδέχονται αναγωγή σε ένα στενά προκαθορισμένο σύνολο δυνατοτήτων. Για αυτό και είναι η πολιτική και όχι η οικονομία που μπορεί να κυοφορήσει το νέο, καθιστώντας το ταυτόχρονα ανεξάρτητο από ηθικολογικές αποτιμήσεις "καλού" και "κακού" --αποτιμήσεις που πηγάζουν από μια φενάκη που μόνο η πολιτική είναι ικανή να διαλύσει: ότι υπάρχει μια ουδέτερη, αδιατάρακτα συνεκτική και αυτόνομη υποκειμενική θέση από την οποία γίνεται εφικτό να εκτιμήσει κανείς ηθικά τις όποιες αλλαγές. Η πολιτική σκέψη είναι η σκέψη που αναδεικνύει το ανέφικτο μιας τέτοιας θέσης, το ανέφικτο δηλαδή αυτού που ο Καντ, στο σύντομο κείμενό του για την Διένεξη των Σχολών (1794), οραματίστηκε ως τον ελεύθερο από παραμορφώσεις ρόλο του αναστοχαζόμενου θεατή της πολιτικής βίας.

Πώς θα μπορούσαμε, για να δανειστούμε τον γνωστό όρο του Fredric Jameson,  να χαρτογραφήσουμε γνωσιακά τις μετατοπίσεις που άρχισαν να αφήνουν τα πρώτα τους αποτυπώματα στον δημόσιο λόγο την εβδομάδα που πέρασε (αλλά και λίγο ευρύτερα, στο διάστημα του τελευταίου μήνα);  Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αρχίζουν να κάνουν πρόδηλη μια δυνητική τριχοτόμηση του πολιτικού πεδίου, με το κάθε τμήμα να παρουσιάζει στοιχεία ανασύνθεσης σε σχέση με το άμεσο παρελθόν. Πιο συγκεκριμένα: ο κυρίαρχος πόλος, ιδεολογικά συνασπισμένος πίσω από άυλα πανό με τις επιγραφές "ωριμότητα", "υπεθυνότητα", "εθνική ενότητα", "πειθαρχία στους επαϊοντες", "λαϊκή αυτοκριτική", συσπειρώνει τους πολιτικούς υποστηρικτές του οικονομικού φιλελευθερισμού, για τους οποίους η κρίση όχι μόνο δεν εκπροσωπεί κρίση νομιμότητας, αλλά αντίθετα πρόκληση συσπείρωσης και σκλήρυνσης στάσης απέναντι στους υπό διαχείριση πληθυσμούς. Τόσο ο βασικός πυρήνας του ΠΑΣΟΚ, όσο και τα πιο ορθόδοξα φιλελεύθερα κομμάτια της ΝΔ (με το δίδυμο Μητσοτάκη- Ντόρας σε πρόδηλη θέση αιχμής), όσο, τέλος, και μια σειρά από δήθεν ιδεολογικά "αδέσμευτους" δημοσιογράφους (Παπαχελάς, Τέλλογλου, Μανδραβέλης και σία) και από γενικά και αφηρημένα "αριστερόστροφους" πολιτικούς και πολιτισμικούς μαϊντανούς, έχουν φτάσει σε κατά βάση συμφωνία για την φύση του κοινού αγώνα τους σε εντυπωσιακά σύντομο χρονικό διάστημα και έχουν καταστήσει τα διακυβεύματα του αγώνα αυτού και την αποφασιστικότητά του σαφέστατα. 

Ο δεύτερος πόλος, αυτός ο οποίος λογικά θα βρεθεί στην θέση του τυριού μέσα στο σάντουιτς, είναι αυτός μιας αναποφάσιστης αριστεράς, της οποίας η συνεχιζόμενη αμηχανία πηγάζει από την αδυναμία της να πάρει την κατεξοχήν πολιτική απόφαση που συνοψίζεται στην ιδέα ότι η ομελέτα προϋποθέτει σπάσιμο αυγών. Τα διακριτικά σύμβολα αυτού του πόλου είναι η προσκόλληση σε ένα όραμα του "καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο" σε μια ιστορική φάση κατά την οποία ο καπιταλισμός δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να ικανοποιήσει έστω προσχηματικά την φαντασίωση· και ταυτόχρονα, η προσήλωση σε αφηρημένα ιδανικά που έχουν εδώ και καιρό απωλέσει κάθε έμπρακτο πολιτικό νόημα: δημοκρατία, ανοιχτή κοινωνία, πολυπολιτισμικότητα, κλπ. Σε αντίθεση με τον πρώτο πόλο, ο οποίος έχει πλήρη συναίσθηση της πολιτικής του φύσης, και στον τρίτο, ο οποίος αρχίζει να δείχνει σημάδια διαμόρφωσης ως πολιτικής φύσης μόρφωμα, ο δεύτερος παραμένει πεισματικά "πολιτισμικός" στη φύση του. Γι αυτόν τον πόλο, το πεδίο μάχης παραμένει ο πολιτισμός, το βασικό όπλο είναι η πολιτισμική ανάλυση, και το κατά βάση επιθυμητό είναι η διαμόρφωση όχι μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής τάξης αλλά ενός διαφορετικού, περισσότερο ανεκτικού και εκλεπτυσμένου, πολιτισμού που θα αναπτυχθεί, ανενόχλητος υποτίθεται, στην βάση της πολιτικής και κοινωνικής τάξης ως έχει. Αντιμέτωπη με την βαρβαρότητα των καιρών --από την ανοιχτά εγκληματική εισβολή στο Ιράκ ως την παρούσα παγκόσμια επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα-- η συσπείρωση αυτή αναστενάζει μελαγχολικά και αναδεικνύει ως βασικό υπαίτιο ένα ρητορικό σύμπλεγμα: για όλα φταίει το εποικοδόμημα του σκοταδιστικού λαϊκισμού, και αν υπήρχε περισσότερη καλλιέργεια και νοητική εκλέπτυνση, όλα θα ήταν σαφώς καλύτερα.

Ο τρίτος πόλος, αντίθετα, αρχίζει να δημιουργείται ακριβώς γύρω από το σημαίνον "λαός" --ένα σημαίνον που, σε ό,τι αφορά την "σκεπτόμενη" αριστερά, πέρασε σε ιδεολογική ανυποληψία για μεγάλο διάστημα ακριβώς επειδή η κυρίαρχη διάθεση της οικονομίας στην περίοδο 1990-2008 ήταν η --φαινομενική όπως αποδείχθηκε-- ευρωστία. Σήμερα όμως, το σημαίνον αυτό αναδύεται όχι μόνον στο πλαίσιο μιας ρητορικής της εθνέγερσης ή μιας ναρκισιστικής διάθεσης, αλλά σ' αυτό της καταστροφικής απέκδυσης: ο "λαός" έχει τις προϋποθέσεις συγκρότησης ως αρνητικό σημαίνον, ως το όνομα όσων (ανεξαρτήτως εθνικότητας) νιώθουν ότι δεν έχουν πλέον τίποτε να χάσουν, το όνομα αυτών που γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι δεν θα έχουν κανένα χώρο στην υπό διαμόρφωση κατάσταση πραγμάτων. Σε αντίθεση με την δεξιόστροφη και ακροδεξιά λαϊκιστική ρητορική, για την οποία ο "λαός" είναι σημαίνον πλησμονής (ένδοξη ιστορία, πολιτισμική ανωτερότητα, περήφανη ενότητα, κλπ), ο "λαός" αποκτά σήμερα τις προοπτικές να εξελιχθεί σε σημαίνον έλλειψης (χρεοκωπία, ανασφάλεια για το μέλλον, έλλειψη προστασίας από το κράτος, ευάλωτες συνθήκες ζωής, κλπ). Σε αντίθεση λοιπόν με τους δύο πρώτους πόλους, ο τρίτος είναι εσωτερικά αντιφατικός: συγκεντρώνει τόσο την παλιά γνωστή λαϊκιστική δεξιά (βλ. δηλώσεις Σαμαρά ότι για όλα φταίει ο νεοφιλευθερισμός) όσο και έναν υπό δυνητική διαμόρφωση χώρο που ίσως δώσει καινούργια πνοή στους πυρήνες του "απροσάρμοστου" αριστερού λαϊκισμού περασμένων δεκαετιών (με κυρίαρχο το ΚΚΕ και τους προσκολλούμενους σε αυτό σχηματισμούς όπως το ΠΑΜΕ).

Η φύση της συγκυρίας είναι τέτοια που αυτός ο τρίτος, ετερογενής πόλος έχει τις δυνατότητες να διεκδικήσει σημαντική μερίδα αποξενωμένων και απογοητευμένων οπαδών από τους πρώτους δύο. Είναι βέβαια πολύ νωρίς ακόμα για να μπορεί να διακριθεί το κατά πόσο θα καταφέρει να μετατρέψει τον στραπατσαρισμένο κυνισμό της μάζας των ψηφοφόρων σε πηγή πολιτικής δύναμης. Αυτό που είναι φανερό ήδη όμως είναι η ενδιαφέρουσα αντίφαση που αρχίζει να διαμορφώνεται γύρω από την δημόσια εικόνα του ΚΚΕ: από τη μία πλευρά, η κατηγορία εναντίον του είναι εδώ και χρόνια ότι είναι ένα κόμμα πλήρως συμβιβασμένο με την θέση του εκ του ασφαλούς θεατή των εξελίξεων, ένα κόμμα βαθιά απαρχαιωμένο, οπισθοδρομικό και ομφαλοσκοπικό, εν πλήρει αδυναμία να ανταπεξέλθει στη φύση των συνθηκών του ύστερου καπιταλισμού. Από την άλλη, το ίδιο αυτό κόμμα, όταν κομμάτι του αναλαμβάνει μαχητική δράση, δέχεται συντονισμένη επίθεση ως μόρφωμα προκλητικά ανυπάκουο, και ταυτοποιείται με χαρακτηριστική ομοφωνία ως ο υπαριθμόν ένα κίνδυνος για την συνταγματική ομαλότητα στη χώρα.  

Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς την εξόφθαλμη αυτή πλέον αντίφαση; Είναι δεδομένο ότι όλες οι "αντισυστημικές" και φιλελεύθερες κριτικές απέναντι στο ΚΚΕ --ότι είναι απαρχαιωμένο θεωρητικά, ότι είναι βαθιά συντηρητικό στις δομές του, ότι έχει δείξει μηδενική προσαρμοστικότητα απέναντι στα νέα δεδομένα της κοινωνικής σύστασης στην εποχή της παγκοσμιοποίησης-- έχουν μεγάλη δόση αλήθειας. Με μια όμως εντυπωσιακή διαλεκτική ανατροπή των συσχετισμών, είναι αυτές ακριβώς οι ελειμματικές ποιότητες που αναδεικνύουν αυτή τη στιγμή το μεγάλο του πλεονέκτημα απέναντι σε πιο "προσαρμοστικές" αριστερές πολιτικές και θέσεις: ακριβώς επειδή απέτυχε να αλλάξει εδώ και αρκετές δεκαετίες, το ΚΚΕ εμφανίζεται σαφώς πιο εξοπλισμένο από την δημοκρατική και ανανεωτική αριστερά ή τον μεταμοντέρνο αντιεξουσιασμό να εκμεταλλευτεί την δραστική οπισθοδρόμηση που χαρακτηρίζει πλέον αντικειμενικά τα δεδομένα της "μετα-μεταπολιτευτικής" Ελλάδας. Ενδυναμώνεται δηλαδή ως πόλος πολιτικής όχι από την δική του διάθεση προσαρμογής στην μεταπολιτευτική εποχή, αλλά από την στροφή της τελευταίας σε ένα χρονικό ορίζοντα πριν την μεταπολίτευση, τέτοια ώστε το σύνθημα "νόμος και τάξη πάνω από όλα" να έχει εξελιχθεί σε εξέχουσας σημασίας προτεραιότητα ενός ως τώρα  αυτάρεσκα χαλαρού πολιτικού mainstream (αξίζει να αντιδιαστείλει κανείς την εμβληματικά μαλθακή αντίδραση της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή στην εξέγερση του Δεκέμβρη με την νευρωτική προσήλωση στο καθήκον που χαρακτηρίζει τον νέο Υ.ΠΡΟ.ΠΟ)

Έτσι, η άκαμπτη πειθαρχία και ο συγκεντρωτισμός του ΚΚΕ ξανα-αναδεικνύουν τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα απέναντι στον ακατάσχετο ατομικισμό και την ανερμάτιστη ετερογένεια του αντισυστημικού και κινηματικού χώρου, την ίδια στιγμή που το αμετάπειστα, άκαμπτα ταξικό λεξιλόγιό του αρχίζει να εκθέτει την ένδεια του οπλοστασίου της μη κομμουνιστικής αριστεράς όταν οι συνθήκες κυριαρχούνται από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτό που οι πρόσφατες επιθέσεις ενάντια στο ΚΚΕ δηλώνουν συνεπώς είναι μια τάση εξώθησής του --με το ζόρι!-- σε ένα δυνητικά αληθώς επαναστατικό κοινωνικό ρόλο· ο πανικός των αρχόντων έχει απωλέσει τόσο πολύ την συναίσθηση του πολιτικού ρίσκου του να αναδεικνύεις μόνο σου τον επίφοβο αντίπαλο ώστε να αναδεικνύει ο ίδιος το ΚΚΕ ως τον μόνο απειλητικό για τις προτεραιότητες της άρχουσας τάξης εγχώριο πολιτικό σχηματισμό της αριστεράς, ανεξάρτητα μάλιστα από το αν το ΚΚΕ έχει την παραμικρή εγγενή δυνατότητα να ανταποκριθεί στην φαντασίωση ότι ο Περισσός κρύβει μέσα του έναν Λένιν. Απομένει να δούμε εάν αυτό που ξεκίνησε ως αντιπερισπαστική μπλόφα, με την πρόθεση να ξεριζώσει εν τη γεννέσει της οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια συντεταγμένης και πειθαρχημένης ανατρεπτικής πολιτικής δράσης, καταλήξει τελικά να επιτρέψει στο Κομμουνιστικό Κόμμα να ξαναβρεί ένα πραγματικό ιστορικό ρόλο στα σκοτεινά χρόνια που έρχονται.

25 σχόλια:

Godel είπε...

Επέτρεψε Αντώνη να διαφωνήσω. Θεωρώ ότι η κρίσιμη μετατοπίση που σε φαντασιακό επίπεδο -επίπεδο παραστλασεων θέλει το πολιτικό σύστημα να οδηγήσει ένα κομμάτι κόσμου είναι το ΚΚΕ ακριβώς γιατί έχει μεταπολιτευτικά αλλά κυρίως μέσα στην τομή που αποτέλεσε ο Δεκέμβρης αποδείξει πειστήρια συστημικής νομιμοφροσύνης και θεσμικής κινηματικής δράσης με αριστερίστικο λεξιλόγιο.
Επιπλέον θεωρώ ότι η συτσημική και εσκεμμένη διάθεση του ΚΚΕ να μην αξιοιποίήσει την συγκυρία προς όφελος πραγματικών μετατοπίσεων αποδεικνύεται απο το ότι επενδύει στην διάλυση της υπόλοιπης Αριστεράς, στην αδιαφορία οποιασδήποτε ανάληψης πρωτοβουλίας συγκρότησης ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που θα έθετε όρους ηγεμονίας ενός άλλου λαικού μπλοκ δυνάμεων στη χώρα. Είναι εδώ ακριβώς που όλοι απορούν στην Ελλάδα τι είναι αυτό που δεν αφήνει το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς να ηγηθεί μίας πρωτοβουλίας συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου αντίστοιχου των ιστορικών απαιτήσεων της σημερινής κατάστασης.

Η επιλογή αυτή δείχνει ότι το ΚΚΕ συνδυάζει ένα ακραίο κινηματικό φρασεολόγιο με μία ακραία απομονωτική και εσωθεσμική αντίληψη που αναγκαστικά το οδηγεί όλα του τα σχέδια να είναι πόσο περισσότερα ποσοστά θα λάβει στις εκλογές της αστικής δημοκρατίας που τόσο σνομπάρει κατα τα άλλα.

Η στάση του το Δεκέμβρη είναι ιστορικό μνημείο ντροπής για το κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας. Στο όνομα της τάξης και του περιορισμού της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ βάφτισε μια εξέγερση ΄΄κουκουλοφόρους΄΄ συντάχθηκε με το μαύρο μπλοκ ΝΔ-ΛΑΟΣ και ΠΑΣΟΚ και απέδειξε πως θα στέκετε σε κάθε είδους κοινωνική έκρηξη εντός κρίσης (μην ξεχνάμε ότι ο Δεκέμβρης υπηρξε η πρώτη έκρηξη διεθνώς μετά την έναρξη της Παγκόσμιας κρίσης, εξ ου και η δήλωση Σαρκοζί" η Ελλάδα μακάρι να μην δείχνει το μέλλον που μας περιμένει όλους στην Ευρώπη).

Από αυτή την άποψη ενώ συμφωνώ πλήρως για τις αδυναμίες της αντισυστημικής Αριστεράς , η έστω θεωρητική αναμονή πραγμάτων απο τον Περισσό είναι δύσκολο να μην διαψεύδεται ακόμα πιο οικτρά κάθε φορά που το λαικό στοιχείο θα προβαίνει σε δράσεις που δεν θα έχει ρωτηθεί η γνώμη της Παπαρήγα.

Το θέαμα που οργανώνει το σύστημα στη χώρα αναζητά ''υπεύθυνους αντιπάλους'' και το σίγουρο είναι ότι το ΚΚΕ μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο, για να κοιμούνται και ήσυχα εκεί πάνω στα ανώτερα στρώματα....

Αντωνης είπε...

Φίλε Godel, οι ενστάσεις είναι φυσικά βάσιμες και κατανοητές. Όντως η στάση του ΚΚΕ απέναντισ τον Δεκέμβρη ήταν ντροπιαστική. Όντως επενδύει συστηματική στη διάλυση της υπόλοιπης Αριστεράς. Όντως λειτουργεί απομονωτικά.

Αυτό το οποίο αναρωτιέμαι όμως είναι κατά πόσο θα μπορέσει το ίδιο να συνεχίσει να παίζει αυτό το ρόλο υπό το καθεστώς των δυνάμεων που τώρα εκδηλώνονται. Στο κείμενο προσπάθησα να αναδείξω το ότι η στοχοποίησή του η ίδια του αποδίδει ένα ρόλο που δεν έχει στην πραγματικότητα και να θέσω το ερώτημα αν θα αναγκαστεί να αποκτήσει το ρόλο αυτό, όπως είπα, "με το ζόρι." Υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο πλεόνασμα θυμού το οποίο δεν βρίσκει αξιόπιστο πολιτικό φορέα και αναζητά κάποιον που να μπορεί να το τιθασεύσει και να του δώσει κατεύθυνση. Ο ίδιος αυτός ο θυμός ασκεί τις δικές του πιέσεις και ίσως --ίσως-- το ΚΚΕ να μην είναι σε θέση να τον διαχειριστεί χωρίς να αλλάξει ρότα. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι οι δράσεις του ΠΑΜΕ ενόχλησαν σε μεγάλο αθμό πολλούς, την στιγμή που η δράση άλλων κομματιών της αριστεράς παραμένει ουσιαστικά ανύπαρκτη.

Η προσέγγιση ότι το ΚΚΕ είναι ακριβώς εκεί που το σύστημα θέλει να στρέψει το πλεόνασμα θυμού προϋποθέτει ότι θέλει να το αποτρέψει από το να πάει κάπου αλλού. Και σε ό,τι αφορά την αριστερά τουλάχιστο, αυτό το "κάπου αλλού" δεν φαίνεται να βρίσκεται κάπου υπό έστω στοιχειωδώς οργανωμένη μορφή. Αυτό είναι που με βάζει σε σκέψεις σε ό,τι αφορά την αλλιώς λογική σου εκτίμηση.

Δημήτρης είπε...

Δεν νομίζω πως οι αντιδράσεις αφορούσαν το ΚΚΕ αυτό καθε αυτό, αν και ενδεχομένως συνιστούν και μία σαφής προειδοποίηση προς το κόμμα αυτό να μην ξεπεράσει τα όρια (πολύ στενά) που προσπαθούν να θέσουν αυτή τη στιγμή. Περισσότερο στρέφονταν ενάντια σε τέτοιου τύπου, έστω και συμβολικές ενέργειες όπως του αποκλεισμού του λιμανιού και των ξενοδοχείων, που σπάνε το κλίμα συναίνεσης, έστω και παθητικής, που προσπαθούν να διαμορφώσουν για την εφαρμογή των μέτρων. Ακριβώς επειδή υπάρχει πολύς θυμός στον κόσμο και δεν είναι σίγουροι πως η ιδεολογική πειθάρχιση θα λειτουργήσει, ενέργειες σαν αυτές του ΚΚΕ, οι οποίες αν και δεν συνοδεύονται με κάποια ουσιαστική συγκέντρωση δυνάμεων για αποτελεσματική αντίσταση, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως παράδειγμα έμπρακτης και ανεξέλεγτης αντίδρασης του κόσμου, που θα κινδύνευε να πάρει τα χαρακτηριστικά του Δεκέμβρη. Θέλουν να εξασφαλίσουν πως καμία "νόμιμη" και αναγνωρισμένη πολιτική δύναμη δεν θα νομιμοποιεί τέτοιου τύπου ενέργειες, έστω και συμβολικές. Με τον ίδιο τρόπο αντέδρασαν και απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη αρνήθηκε να καταδικάσει συλλήβδην τα επεισόδια και τους εξεγερμένους.

Δεν αποκλείεται το ΚΚΕ να πιεστεί από τις εξελίξεις και να διατηρήσει ή και να κλιμακώσει μία απείθαρχη στάση. Ωστόσο στο βαθμό που δεν παίρνει πρωτοβουλία ή δεν συναινεί σε ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης και πάλης στους χώρους και τις γειτονιές, κάτι που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει κάποια, έστω και μικρή ελπίδα επιτυχίας, τότε αφ' ενός μεν οι δικές του πράξεις ανυπακοής θα παραμένουν συμβολικές και ελεγχόμενες. Αφ' αιτέρου αντίστοιχες, ανεξέλεγτες δράσεις από άλλους χώρους και πολιτικές και κοινωνικές ομάδες, θα καταγγέλονται από το ΚΚΕ ως προβοκατόρικες ή βλαπτικές, καθώς δεν θα ελέγχονται από το ίδιο. Το ερώτημα είναι: πιστεύει το ΚΚΕ πως υπάρχει πιθανότητα αποτροπής των μέτρων ή έχει προεξοφλήσει την ήττα και έχει διαμορφώσει μία τακτική ελεγχόμενης κλιμάκωσης στο συμβολικό επίπεδο για να δρέψει όσα περισσότερα εκλογικά οφέλη μπορεί από τη δυσαρέσκεια που θα προκαλέσουν οι μεταρρυθμίσεις. Ας μην ξεχνάμε πως πλησιάζουν και οι δημοτικές εκλογές. Έχω την αίσθηση πως αρκετά σύντομα το ΚΚΕ θα περάσει στην καθαρά "εκλογική" πάλη χαμηλώνοντας τους κινηματικούς τόνους και υψώνοντας τους ρητορικούς...

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Αντώνη
Πολύ ενδιαφέρουσα η περιγραφή και η ανάλυση του ιδιόμορφου ρόλου του ΚΚΕ.
Υπάρχει όμως μια εντυπωσιακή ρευστότητα με άγνωστες επιπτωσεις.
Η σημερινή διαδήλωση στην Αθήνα είχε μια αξιοσημείωτη παρουσία των αναρχικών.
Εντυπωσιακή συνδικαλιστική παρουσία στην κύραι διαδηλωση τους,αλλά και πολλά διακριτά μπλοκ διασπαρμενα παντού.Καποια από αυτά εντυπωσιακή διάθεση αυτοσυγκρατησης και "περιφρούρησης".
Το άγνωστο είναι μπροστά

Αντωνης είπε...

@Δημήτρης: Συμφωνώ απόλυτα με την αποτίμηση των κινήτρων στόχευσης η οποία, μεταξύ άλλων, αναδεικνύει την έξοχη ειρωνεία του γεγονότος ότι οι καταδικάσαντες του "κουκουλοφόρους" καταδικάζονται από τους ίδιους που καταδίκασαν τους "κουκολοφόρους" είτε τους αρέσει είτε όχι.

@LLS: Ελπιδοφόρα τα όσα καταθέτεις, και φυσικά μας ενδιαφέρει τα μέγιστα το πρακτικό μπόλιασμα ιδεών και πρακτικών που κάνει εφικτή η "on the road" συνεύρεση χώρων. Ουσιαστικά, από εκεί και μόνο μπορούν να δημιουργηθούν οι συνθήκες για μετασχηματιστική πίεση πάνω στους κομματικούς μηχανισμούς.

Στέργιος είπε...

Διεργασίες στην Αριστερά;

Το πολιτικό σκηνικό παρουσιάζει φαινομενική ακινησία. Εποχή αμηχανίας μπροστά τα γεγονότα; Όχι. Όλες οι διεργασίες γίνονται υπόγεια και αφανώς. Η αφανής έμμεση πολιτική δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα (η Βουλή θα είναι η «διακόσμηση» των μέτρων) ήδη έχει επιβληθεί. Στον αντίποδα, στα κόμματα της Αριστεράς εισέρχονται ραγδαία μεγάλοι προβληματισμοί μαζί με μικρές για την ώρα νέες δυνάμεις.

Οι αντίπαλοι της εξουσίας επισημαίνουν στο ΚΚΕ αυτό που ακριβώς σημαίνει γι αυτούς. Τον βαθύ κίνδυνο για το σύστημα. Το μη ελεγχόμενο κόμμα που δεν γνωρίζουν πότε θα εκραγεί δια μέσου των μαζών («Παλλαϊκού Μετώπου», ΕΑΜ, ΕΔΑ, ΔΝΛ, μεταπολιτευτική μαζικοποίηση). Τώρα «κοιμάται», αύριο όμως; Γι αυτό και οι εχθρικές κριτικές αντιφάσκουν. Από τη μια είναι ανίκανο και οπισθοδρομικό, άρα ανίκανο να απειλήσει το σύστημα και από την άλλη είναι ικανότατο και «κίνδυνος» για τη… «δημοκρατία» τους! Ας μην έχουμε αυταπάτες, ο εχθρός ποτέ δε λαθεύει. Η πρώτη εκτίμηση απευθύνεται προς τους πολίτες η δεύτερη προς τις δομές της ταξικής εξουσίας.

Η επιβίωση του ΚΚΕ μετά το 1990, στηρίχθηκε σε πολύ δύσκολες συνθήκες σε μια «ξύλινη» γλώσσα που συντηρούσε τις βασικές αρχές του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό από τη μια διέσωζε τον πυρήνα από την άλλη απέτρεπε νέες μαρξιστικές επεξεργασίες (δογματισμός). Υπήρξε ένας συμβιβασμός με μια κατάσταση ήττας και υποχώρησης- έξυπνης κατ εμέ τον πρώτο καιρό – η οποία διέσωζε τον βασικό οργανισμό ενώ ταυτόχρονα η ρητορική που έμοιαζε ακίνδυνη για την αστική τάξη ή τουλάχιστον δεν έδινε αφορμές για διώξεις, αποτελούσε το τεντωμένο σκοινί από την ήττα στην επιβίωση.

Η περίοδος αυτή «βολέματος» δεν ξεπερνιέται εύκολα. Ξεπερνιέται μόνο με τη συμβολή εξωτερικών συνθηκών όπως τώρα η κρίση και τη μαζική «εισβολή» νέων δυνάμεων. Νομίζω ότι στο εσωτερικό γίνονται πολλές διεργασίες και κάποια στιγμή θα φανούν. Ταυτόχρονα νέες δυνάμεις θα εισέλθουν από την ανάγκη να εκφραστούν σε πολιτικό επίπεδο οργανωμένα κατά των ασκούμενων πολιτικών και θα ευνοήσουν νέες επεξεργασίες.

Δεν είναι η εξουσία που εξωθεί το ΚΚΕ να παίξει επαναστατικό ρόλο αλλά οι ανάγκες της εποχής. Αυτή η αποστολή δεν είναι καθόλου κάποιο θεωρητικό σχήμα. Είναι μια πρακτική που απαιτεί τεράστιες κοινωνικοπολιτικές μεταβολές με βασικό μοχλό τον λαό και την εργατική τάξη. Αναγκαστικά το ΚΚΕ θα κληθεί να διαχειριστεί με μαρξιστικό τρόπο ένα κενό μεταξύ πρακτικών υπεράσπισης απλών δημοκρατικών και εργασιακών δικαιωμάτων και προχωρημένων θέσεων για το αντιμονοπωλιακό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο που απαιτεί προχωρημένη πολιτική συνείδηση. Κοινώς να πλησιάσει μάζες που ακόμη είναι ασυνειδητοποίητες στον ταξικό και δημοκρατικό αγώνα και αναζητούν εναγωνίως μια «γέφυρα» μεταξύ συνειδητής πρωτοπορίας και απλού λαού. Αυτή η γέφυρα που δεν αποκλείεται να έχει όνομα όπως Μέτωπο για τη Σωτηρία από τη Κρίση, Παλλαϊκό Μέτωπο, Λαϊκό – Δημοκρατικό Μέτωπο κ.α., δεν έχει σημασία, θα είναι ίσως ο χώρος για μια εκρηκτική επανείσοδο της Αριστεράς και του λαού, όχι μόνο του ΚΚΕ, στο πολιτικό σκηνικό με αξιώσεις καθοριστικής παρέμβασης στις εξελίξεις της χώρας.

Όσο για την «ενδιάμεση» αριστερά που επένδυσε τον εξανθρωπισμό του συστήματος δια της πολιτικής, πληρώνει το λάθος να υπερτιμήσει την ανεκτικότητα του καπιταλισμού μαζί με την μεγάλη αυταπάτη ότι το σύστημα απέβαλε τα πρωταρχικά αιμοβόρα ένστικτα που είναι η βαθιά φύση του. Ο ενδιάμεσος ρόλος συνθλίβεται όπως η σοσιαλδημοκρατία πριν λίγα χρόνια. Η παραβίαση βασικών αρχών της Αριστεράς πληρώνονται.

Αφανείς μεταβολές σημειώνονται σε όλα τα αριστερά κόμματα και σχήματα. Ακόμα και στους ανένταχτους της Αριστεράς που σήμερα αποτελούν απείρως πολλαπλάσια (και «ορφανή») δύναμη από τους οργανωμένους σε κόμματα γίνονται εντατικές διεργασίες παραπλήσιες με αυτές στα εσωτερικά των κομμάτων. Που θα καταλήξει; Ακόμη είναι νωρίς να δώσουμε το στίγμα τους.

Υποσημείωση. Η καθυστέρηση αναγκαίων διεργασιών και μεταβολών στην Αριστερά είναι ευθέως ανάλογη της αξιοποίησης της λαϊκής αγανάκτησης από την ακροδεξιά. Ας μην αδρανούμε.

leo είπε...

Διεργασίες στο ΚΚΕ; Αν είναι για να συζητήσουν τον ισολογισμό της Τυποεκδοτικής ναι, για τίποτα άλλο δε νομίζω.Η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ ΑΕ δεν έχει λόγους να ανησυχεί για τίποτα. ΘΑ κάνει ότι μπορεί για να μην διασαλευτεί η τάξη και η νομιμότητα, και η δική του θέση στα στάσιμα νερά της πολιτικής, και θα τάζει στα μέλη του τη μετά θάνατο ζωή, τον σοσιαλισμό με το χειρότερο πρόσωπο. Είναι δυνατόν οι εραστές του Στάλιν να αποτελούν κάτι ζωντανό σήμερα;

leo είπε...

τώρα τέτοιες κινήσεις με αποκλεισμούς λιμανιών κλπ, το ΚΚΕ τις κάνει πάντα στα πλαίσια της γυμναστικής των μελών του. Για το ξεκάρφωμα. Για να είσαι απείθαρχος απέναντι στην κρατική εξουσία, πρέπει να είσαι πρώτα απείθαρχος σε ότι εκφέρουν τα ζόμπυ σε στυλ Μαίλη και Αλέκας. ΚΑι όσοι απειθαρχούν στο ΔΣ της εταιρίας εκπαραθυρώνονται.

Αντωνης είπε...

@Στέργιος: Σκεφτόμαστε πολύ παρόμοια για το θέμα και καλύπτομαι σε πολύ μεγάλο βαθμό από όσα καταθέτεις εδώ.
@Leo: Έχουμε νομίζω μετατρέψει τον "σταλινισμό" σε κενό νοήματος όρο.Ο Στάλιν δεν ήταν ένας γραφειοκράτης της σειράς αλλά ένας συγκριτικά μάλλον ευφυής και ικανός πολιτικός· αυτό φαίνεται να έχει απωθηθεί από την συλλογική μνήμη επειδή στην συλλογική μνήμη της αριστεράς η πολιτική έχει γίνει συνώνυμη της ηθικής. Ε, όχι. Η πολιτική δεινότητα του όποιου Στάλιν δεν διακριβώνεται από το αν ήταν καλός άνθρωπος, και σταλινισμός δεν σημαίνει απλώς αυταρχισμός. Ποιος θυμάται σήμερα ότι ο Στάλιν ήταν θεωρητικός υψηλότερου επιπέδου από 100 Παπαρήγα, ότι πολλές από τις τοποθετήσεις του Στάλιν για το "εθνικό ζήτημα" παραμένουν σκανδαλωδώς εύστροφες, ότι εκπροσωπούσε όχι τον ιδεολογικό εξτρεμισμό αλλά το "μετριοπαθές" ιδεοολογικό κέντρο στο ΚΚΣΕ μετά την απόσυρση του Λένιν, ή ότι ήταν αυτός που ανακήρυξε το τέλος της "δικτατορίας του προλεταριάτου" και την τελική ήττα του ταξικού εχθρού; Έχουμε τόσο απισχνάσει από πραγματικό ιστορικο-πολιτικό περιεχόμενο τον σταλινισμό που φοβάμαι ότι και να τον (ξανα)δούμε ποτέ μπροστά μας δεν θα τον αναγνωρίσουμε. Και, θα συμφωνήσουμε, αυτό δεν θα ταν καθόλου ωραίο.

Από κει και πέρα,αυτό που ισχύει για το ΚΚΕ είναι το ίδιο που ισχύει για όλους τους υπόλοιπους σχηματισμούς της αριστεράς. Ή θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων καθ' υπέρβαση του δεδομένου ως σήμερα εαυτού του ή θα πάρει σειρά για το νεκροταφείο αριστερών ναυαγίων της μεταπολίτευσης. Εγώ θα ήθελα να βρει τον τρόπο να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων γιατί δεν περιμένω απολύτως τίποτε από την μη κομμουνιστική αριστερά. Περισσότερες ελπίδες υπό τις παρούσες συνθήκες έχω για την προοπτική πολιτικής ωρίμανσης του μαχητικού αντιεξουσιαστικού χώρου παρά για αυτή της αριστεράς της δεκαετίας του 90.

Ανώνυμος είπε...

demos
@αντώνης, στέργιος
«Αναγκαστικά το ΚΚΕ θα κληθεί να διαχειριστεί με μαρξιστικό τρόπο ένα κενό μεταξύ πρακτικών υπεράσπισης απλών δημοκρατικών και εργασιακών δικαιωμάτων και προχωρημένων θέσεων για το αντιμονοπωλιακό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο που απαιτεί προχωρημένη πολιτική συνείδηση.»

Μια μετριοπαθής ανάλυση/ τα επιφαινόμενα: Δεν ξέρω κατά πόσο έχει αλλάξει η νομολογία αλλά μέτρα όπως τα προαναγγελθέντα (μέσω διαρροών) οφείλουν να είναι περιορισμένου χρόνου (οξύμωρο να θεωρείται μια τριετία ως περίοδος «έκτακτης ανάγκης» [ποιοι θα ψήφιζαν ξανά ΠΑΣΟΚ, όταν η προσφυγή στις κάλπες θα συμπίπτει με τη λήξη τής εποχής «λιτότητας»;]) και να μην πλήττουν ανεπανόρθωτα «κοινωνικά κεκτημένα» (acquis sociaux) [όπως κατοχυρώνονται και από το κοινοτικό δίκαιο]. Έχω την αίσθηση ότι η μυστικότητα των «διαπραγματεύσεων» και τα «ήξεις αφήξεις» σχετικά με τα μέτρα «σοκ» στον εργασιακό/συνταξιοδοτικό τομέα σκοπό έχουν να συγκαλύψουν αφενός μεν το μεγάλο φαγοπότι που έπεται [ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας/επαχθείς όροι τής «βοήθειας»] και αφετέρου τη σκοπούμενη πραξικοπηματική «μετάλλαξη» κοινοτικού και εθνικού «νομικού» πλαισίου [Γιατί κανένας κυβερνητικό στέλεχος δεν θέτει το ζήτημα τής μη συμβατότητας τού «συμφώνου σταθερότητας», και μάλιστα σε περίοδο κρίσης, με τη διατήρηση ενός «πυρήνα» κράτους-πρόνοιας το οποίο οφείλει να εγγυάται η ίδια ΕΕ ως συνταγματική τάξη; [Σε κάποια γερμανική εφημερίδα, αναφέρθηκε ότι η Ελλάδα/΄Ελληνες λόγω αδυναμίας χρηματοδότησης δεν «δικαιούνται» πλέον σε κοινωνικές παροχές (παραφράζω). Βάσει ποιας λογικής, ποιων συνθηκών;]] --- Μένω άναυδος από την ανικανότητα τόσων κυβερνητικών στελεχών να παρουσιάσουν τουλάχιστον με ευλογοφανή τρόπο το τι ακριβώς πράττουν.

@leo
δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ούτε θέλω το σχόλιο μου να εξελιχθεί σε προσωπική αντιπαράθεση, αλλά με βάσει τα όσα γράφεις στο blog σου, το όραμά σου για την αριστερά είναι μια streamlined εκδοχή τής παρούσας κυβέρνησης. --- Επίσης, λόγω τής νομικής μου παιδείας, το θεωρώ τουλάχιστον απρεπές εκ μέρους σου να χρησιμοποιείς τη δολοφονία τού Χ. Ναζαφί ως επιχείρημα κατά μιας φασματικής «επαναστατικής αριστεράς», η οποία παρ’ όλ’ αυτά προσωποποιείται στην ανάρτησή του από τους «φερόμενους ως μέλη του Ε Α» [«Τον Αφγανό ποιοι τον φάγανε χωρίς λόγο;»]

Greek Rider είπε...

Νομίζω τα πιο δυναμικά κομμάτια που αντιδρούν και το εννοούν είναι το ΠΑΜΕ (το οποίο είναι ευρύτερο από το ΚΚΕ) και οι φοβερά δυναμικές αναρχικές παρεμβάσεις όπως πολύ σωστά ανέφερε ο lls.

Αντώνη συμφωνώ 100% με το ποστ σου.

celin είπε...

Eγω Αντωνη συμφωνω απολυτως μαζι σου κ για αυτο εναποθετω τις ελπιδες μου στο ΚΚΕ
Σιγουρα θα προτιμουσα μια Ενωμενη Αριστερα που,αντιλαμβανομενη τα σημαδια των καιρων,θα παραμερισει τις επιμερους διαφορες της κ θα ανταποκριθει στις προσδοκιες της φτωχολογιας κ των μεσοαστικων στρωματων[Ο,ΤΙ Κ ΝΑ ΛΕΝΕ ΤΑ ΣΤΗΜΕΝΑ ΓΚΑΛΟΠ,ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΟΙ ΜΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΕΧΟΥΝ ΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ]

Ομως σε ποια βαση θα γινει αυτη η ενωση?στη βαση οτι,ναι,ο καπιταλισμος εχει ανθρωπινο προσωπο,στο χερι μας ειναι να το ανασυρουμε απο την επιφανεια?
100 φορες πιο ρεαλιστικο μου ακουγεται το να ξυπνησουμε αυριο σε μια κομμουνιστικη Ευρωπη!
Κ ας αφησουμε τους "ρεαλισμους" κ τους "υπερβατισμους" απεξω

Αλλωστε με ολα αυτα που διαβαζουμε οτι το μονο που θα πετυχουμε με τα μετρα του δντ ειναι το χρεος να παει απο τα 300 στα 400 δις κ το μελλον της χωρας υποθηκευμενο,
ποιος ειναι ο ρεαλιστης κ ποιος πιστευει σε ουτοπιες?
νομιζω οτι ειναι λιγο δυσκολο πια να το διακρινεις αυτο

Κ κατι τελευταιο για τον Δεκεμβρη
ο τροπος που εξεγερθηκαν οσοι εξεγερθηκαν,αυτα που γιναν,κ το τελος των επεισοδιων με τους χαρουμενους εξεγερθεντες να το ληγουν για να γιορτασουν τα Χριστουγεννα,
περισσοτερο αποτρεπουν τετοιοι Δεκεμβρηδες τη ριζοσπαστικοποιηση παρα συμβαλλουν σε αυτη
Αυτα που λεω αλλωστε απεδειχθησαν,οι πολιτες φοβηθηκαν κ περισσοτερο συντηρητικοποιηθηκαν παρα ριζοσπαστικοποιηθηκαν
Η ανατροπη του Καθεστωτος πρεπει να γινει συντεταγμενα,με ανθρωπους που θα υπηρετουν μια κοινη ιδεα κ θα πειθαρχουν στα κελευσματα αυτης

Τωρα αντιαισθητικα happenings με γουρουνοκεφαλες να πετιουνται σε μπατσους που φυλανε χριστουγεννιατικα δενδρα στο Συνταγμα,επιτρεψτε μου να πιστευω οτι πουθενα δεν οδηγουν.
Απλες σαχλαμαριτσες

Δικιο ειχε κ το ΚΚΕ,οταν κατηγγειλε ως προβοκατορες η ανοητους,τους δραστες εξτρεμιστικων επιθεσεων
Τους Μαζιωτηδες δεν τους φοβαται το Καθεστως,μια χαρα το βολευουν οι πραξεις τους
Η τους αλλους τους ηλιθιους/στημενους που πηγαν κ εκαψαν τα βαγονια του Ηλεκτρικου,λες κ ο Ηλεκτρικος εξυπηρετει τους Κεφαλαιοκρατες

Το Καθεστως μονο το ΚΚΕ φοβαται γιατι μονο απο εκεινο μπορει να τα βρει σκουρα
Ολα τα αλλα ειναι ιστοριες για αγριους κ πρασινα αλογα[πρασσειν αλογα,δηλαδη]

Αντωνης είπε...

@Greek Rider: Έτσι το βλέπω και εγώ αυτή τη στιγμή, και αναρωτιέμαι για το εφικτό των οσμόσεων ανάμεσα στους δύο αυτούς χώρους.
@demos: Είναι ιδιαίτερα πολύτιμη η συνεισφορά σου στα συνταγματικά ζητήματα που τίθενται υπό τις παρούσες συνθήκες πανευρωπαϊκής μετάλλαξης του ενοφιλευθερισμού σε μετερνιχικού τύπου "Ιερά Συμμαχία". Σε μια σειρά επιπέδων, η Ευρώπη επιστρέφει τροχάδην σε ένα σκηνικό που θυμίζει παραμονές του 1848 (για όσους αναριωτούνται γιατί με ενδιαφέρει το κείμενο Καρατάνι για την επανάληψη, το οποίο θα ήθελα να ολοκληρώσω).
@celin: Είναι εφικτή και νόμιμη η αλύπητη κριτική των αδυναμιών και της ανωριμότητας που πρόδωσε ο Δεκέμβρης. Η αποκήρυξή του όμως, συλλήβδην και σε συντονισμό με τους ρήτορες της ηθικής, του νόμου και της τάξης, συνιστά για μένα πράξη ειδεχθή, όσο και η αποστασία από τις βασικές αρχές του κομμουνισμού από μεγάλη μερίδα της αριστεράς. Εάν δεν μπορέσουμε να βρούμε τον δύσκολο δρόμο του διαλόγου και της ζύμωσης με τον αντιεξουσιαστικό χώρο είμαστε χαμένοι· θα μείνουν ξεκομμένες η δυναμική χωρίς κατεύθυνση και η κατεύθυνση χωρίς δυναμική. Το ζήτημα είναι να βρουν η μία την άλλη, αυτή τη δουλειά μετάφρασης πρέπει νομίζω να κάνουμε.

Η θέση μου ιστορικά εδώ μέσα ήταν συνεπώς όχι στην δαιμονοποίηση του Δεκέμβρη ΚΑΙ όχι στην δαιμονοποίηση του ΚΚΕ. Θεωρώ την επιλογή ανάμεσα στα δύο --"η είσαι με το ΚΚΕ και αποκηρύττεις τον Δεκέμβρη, ή είσαι με τον Δεκέμβρη και αφήνεις ανυπεράσπιστο τώρα το ΚΚΕ"--πολιτικά αυτοκτονική για μας.

celin είπε...

oxi Aντωνη,εγω προσωπικα δεν αποκηρυσσω κ δεν καταδικαζω συνολικα τον Δεκεμβρη,ισα ισα,η επαναστατικη του φλογα κ η διαθεση ανατροπων που επιδειχθησαν,αποτελουν κ παρακαταθηκη για το μελλον

Οπως επισης συμφωνω ΑΠΟΛΥΤΩΣ κ στο οτι
"Εάν δεν μπορέσουμε να βρούμε τον δύσκολο δρόμο του διαλόγου και της ζύμωσης με τον αντιεξουσιαστικό χώρο είμαστε χαμένοι· θα μείνουν ξεκομμένες η δυναμική χωρίς κατεύθυνση και η κατεύθυνση χωρίς δυναμική"

αλλα κατι μου λεει οτι ο αντιεξουσιαστικος χωρος μισει το ΚΚΕ,κ πολυ δυσκολα οι δυο δρομοι θα συναντηθουν,καποιες φορες απο αυτα που παρατηρω,θεωρω οτι τους χωριζει ολοκληρη ιδεολογικη αβυσσος

ομως ναι,πρεπει να τα βρουνε,κ εγω το φωναζω στα μπλογκς,δε ξερω πως, αλλα η Αριστερα πρεπει να βρει εναν τροπο να ενωθει

ολη αυτη η δυναμικη που ειναι απαραιτητη κ πολυτιμη,πρεπει οπως λες να κατευθυνεται κ να καθοδηγειται
θελει μεθοδικοτητα
αλλιως δε κανουμε τιποτα
καταληγουμε στον Στιρνερικο ελευθεριακο αναρχισμο για τον οποιο ειχαμε συζητησει παλαιοτερα

Ανώνυμος είπε...

demos
@αντώνη

Ό,τι έγραψα πιο πάνω είναι η «νομική» μορφή των επιχειρημάτων τού Μπογιόπουλου για το μοντέλο διπλής επιτήρησης που έχει ήδη εφαρμοσθεί σε Ουγγαρία, Λεττονία και Ρουμανία (υπήρχε βίντεο στο http://tsak-giorgis.blogspot.com/ δεν μπορώ να εντοπίσω την ανάρτηση). Ένας από τους λόγους που το «μοντέλο» έγινε δεκτό με «στωικότητα» από τους λαούς των πρώην σοσιαλιστικών χωρών είναι ακριβώς η επιτυχία της «αντικομουνιστικής» προπαγάνδας στις χώρες αυτές [Έχεις δει την ταινία Taxidermia, «μετα-μοντέρνο» αντικομουνιστικό έμεσμα]. Προφανώς, το «μοντέλο» πρόκειται να επεκταθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη (με «αναδιαπραγμάτευση» των συνθηκών).

leo είπε...

φίλε Αντώνη.
Τίποτα δεν δείχνει ότι το ΚΚΕ θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Αν κάτι φοβάται η ηγεσία του είναι η ριζοσπαστικοποίηση των μαζών και οι εξεγέρσεις που πρώτα αυτήν θα "κρεμάσουν". Το μοντέλο κομμουνισμού που εφαρμόστηκε στη Σοβιετία ε ήταν μια ασιατική δεσποτεία εξευτελισμού της ανθρώπινης φύσης χωρίς τη δυνατότητα διαμαρτυρίας που δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Προτιμώ τον καπιταλισμό με ότι πρόσωπο και αν έχει, τουλάχιστον μπορώ να ακούω τη μουσική που θέλω και να διαμαρτύρομαι.

Ο αντιεξουσιαστικός χώρος δεν είναι χθεσινός και δεν βλέπω την ωρίμανση να έρχεται. Και αυτό το παιχνίδι με τους μπάτσους είμαι πια πολύ μεγάλος για να το απολαμβάνω. Δεν βλέπω κάτι. ΚΑι κει βία και σπάσιμο και μια καφρίλα ρε παιδί μου που αισθητικά με απωθεί Αντώνη.

Ανώνυμε
Πολιτικά μπορούμε να διαφωνούμε και να συζητάμε.
Τώρα για τη βία, να είμαι απόλυτος. Αυτήν την κουλτούρα του θανάτου του επαναστατικού δήθεν χώρου τη σιχαίνομαι. Τον αφγανό τώρα θάθελα να μην τον είχαν φάει αυτοί αλλά μάλλον ε... Το ξέρω τα όπλα συγκινούν τους νέους, το βλέπω στα παιδιά. Δεν μου ταιριάζουν φίλε μου.

Στέργιος είπε...

Στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς ήρθε και ένας φίλος. Δεξιός από ιστορία. Μου είπε, δεν αντέχω τη κατάσταση, που θα είσαι για να σε βρω.

Ήρθε και πορευτήκαμε μαζί. Για πρώτη φορά στη ζωή του! Δεν ήξερε πολλά για την ιστορία της Αριστεράς, για τις Πρωτομαγιές, για τις διαδηλώσεις. Ότι άκουγε από δω και από κει και από μένα διάφορες ιστορίες. Η επιχείρηση που δουλεύει, απολύει, περικόπτει δικαιώματα, ρεπό, πληρωμένες υπερωρίες… ένοιωσε τον κίνδυνο ήθελε ένα αποκούμπι. Το βρήκε στη συμμετοχή στη διαδήλωση. Ήρθε στο ΠΑΜΕ πήγαμε και στη άλλη πορεία μαζί με παρέα.

Το βράδυ μου εξέφρασε ένα παράπονο. Μα γιατί πρέπει να πάω σε μια διαδήλωση και πρέπει να με χαρακτηρίσουν αριστερό επειδή διαδηλώνω; Γιατί να μην είναι κόσμος πολύς από όλα τα κόμματα; Ας έχουν τις απόψεις τους. Όμως γιατί τόσο φτώχεια από τους άλλους χώρους;

Το ερώτημα είχε πολλαπλό χαρακτήρα αλλά εγώ πιάνω μόνο τη πλευρά της Αριστεράς. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι εκφράζουν έτσι τη στεναχώρια τους γιατί η Αριστερά δεν ανοίγει τις αγκαλιές της με τέτοιο τρόπο που να χωράει, στις δύσκολες στιγμές, όλο το λαό χωρίς ταμπέλες. Όλα τα χρώματα με ένα κοινό λαϊκό – εργατικό παρονομαστή που αυτή ξέρει καλά να εκφράζει ιστορικά. Γιατί μάλλον δεν περιμένουν τους εκτός Αριστεράς να τους εκφράσουν...

Πως θα γίνει αυτό όμως αν η Αριστερά δεν βρει τη δύναμη να εισάγει τη μεγαλοσύνη σε αντικατάσταση της κομματικής ταυτότητας; Αν δεν ανοίξει πραγματικά την αγκαλιά της σε κάθε ψυχή χωρίς διαπιστευτήρια και χρώμα; Και αυτό όχι στα λόγια αλλά στη πράξη με πρώτο βήμα την εκκαθάριση της αυλής της από διχασμούς και απολιθώματα αντιπαραθέσεων άλλης εποχής; Αν δεν αποβάλει την αντίληψη ότι το νέο, διαφορετικό, αίμα είναι «επικίνδυνο» για τη "καθαρότητα" του αίματος της Αριστεράς; Αν τέλος δεν θυσιαστεί πρώτη απ όλους για το λαό; Τα στελέχη της Αριστεράς δεν είναι εκεί για να εισπράξουν δόξα, οφίτσια και θέσεις. Είναι μόνο για να προσφέρουν, μόνο για να θυσιαστούν χωρίς ανταμοιβή και όχι λίγες φορές χωρίς αναγνώριση. Αυτή είναι η μόνη αποστολή τους. Καμιά άλλη δεν αναγνωρίζω.

Αντωνης είπε...

"Γιατί Το ΚΚΕ Πρέπει Να Πεθάνει
Επιτίθεται στον τουρισμό, δεν αναγνωρίζει το Σύνταγμα. Όχι, το ΚΚΕ δεν έχει πια πλάκα."

Περισσότερα στο http://www.yupi.gr/gkrinia/c17831/Giati_To_KKE_Prepei_Na_Pe8anei.html

Λυκουργος είπε...

@Στέργιο
Μήπως μπορούσαμε να έχουμε ένα σχόλιο αντάξιο της νοημοσύνης όλων όσοι συχναζουμε στο ιστολόγιο αυτό ;
Προαφανως αναφέρομαι στην ΑΡΝΗΣΗ του Κκε για κοινή εκδήλωση ολης της Αριστερας την Πρωτομαγια
Προφανώς αναφέρομαι στην γνήσια αγωνία σου για την αποκατάσταση μιας αριστερής μετά-κομματικης ηγεμονίας (απολιτικοι -«δεξιοί» στις πορείες κλπ)

Sylas είπε...

αν περιμένουμε νεκρεγερσία του ΚΚΕ και ζωοδοσία από το ΚΚΕ, ύστερα από τόση θεωρητική ανάλυση... τι να πω?
Απογοητεύομαι.

Όσο για τον "δυναμικό αντιεξουσιαστικό χώρο", με λύπη σας πληροφορώ πως η φερόμεν ως αντι-βία που πρεσβεύει είναι εξίσου συστημική με τη "βία των μπάτσων" και όχι μόνον, στην οποία στρέφεται.

Αντωνης είπε...

@Sylas: Δεν νομίζω ότι "περιμένουμε" κάτι απ' το ΚΚΕ. Αν περιμέναμε απ' το ΚΚΕ, δεν θα φτιάχναμε αυτό το ιστολόγιο και δεν θα τρώγαμε χρόνο πάνω στη θεωρητική διερεύνηση. Απλώς κάνουμε μια διαπίστωση της στόχευσης εναντίον του, μερικές εικασίες για το γιατί θεωρείται επικίνδυνο, και δηλώνουμε ότι αναμένουμε να δούμε πώς θα αντιδράσει. Είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη νομίζω όλη αυτή η κουβέντα ήδη περί συντάγματος, ορίων συνταγματικής νομιμότητας, κλπ που εξελίσσεται γύρω απ΄το ΚΚΕ, γιατί δεν νομίζω ότι (θα) αφορά στενά το ΚΚΕ.

Ο οργανωμένος, σταθερά περιφραγμένος αντιεξουσιαστικός χώρος δεν είναι ο μόνος συμμέτοχος στον οποίο αποδίδουμε δυναμική. Μας ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο όσοι δεν έχουν ξανακατεβεί ποτέ στον δρόμο.

Αντωνης είπε...

@Sylas: Βέβαια υπάρχουν και εναλλακτικά σενάρια "ρεαλιστικής νεκρεγερσίας", όπως αυτό του Γιανναρά που προτείνει Βγενο φορ πρέζιντεντ: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_01/05/2010_1291582

Sylas είπε...

Ναι το διάβασα στο σημερινό φύλλο της καθημερινής. "Κυβέρνηση Επιστρατευμένης Ποιότητας" με τον Βγενό μέσα... σίγουρα θα φάει πρόστιμο από το "Υγειονομικό" για την "ποιότητά" της...
Απ' την άλλη, η ιδέα της κυβέρνησης προσωπικότητων είναι a priori απορριπτέα?

Αντωνης είπε...

@Sylas: Εγώ ναι, την απορρίπτω a priori. Η δημοκρατία που έχω εγώ κατά νου δεν είναι "κυβέρνηση προσωπικοτήτων". Η δημοκρατία που έχω εγώ κατά νου προϋποθέτει την επιστροφή της εξουσίας στους χωρίς όνομα. "Να κυβερνάει το κράτος μια φουρνάρισα", που λεγε και ο μακαρίτης ο Λένιν. Κυβέρνηση προσωπικοτήτων σημαίνει και τύποις παράδοση της λαϊκής κυριαρχίας στην εξουσία των ειδικών. Και αυτό είναι το αντίθετο της δημοκρατίας.

Sylas είπε...

Γιατί αποκλείεται να είναι "προσωπικότητα" και μια φουρνάρισα?
χεχε

Καταλαβαίνω απολύτως τι θες να πεις, και το ενστερνίζομαι. Λυπούμαι που αδυνατώ αυτή τη στιγμή να προχωρήσω σε γραπτή κατάθεση των δικών μου απόψεων αλλά κοντός ψαλμός αλληλούια. Ετοιμάζω κάποιες αναρτήσεις και ελπίζω όταν έρθει η ώρα να γίνουν αφορμή συζήτησης εύχομαι και πράξης...
Καλό βράδυ!