Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

143. Πείραμα

Αναδημοσιεύω από το Through the Loophole γιατί με ενδιαφέρουν οι απαντήσεις, και εκεί οι αναγνώστες είναι λιγότεροι.
RD (Αντώνης)
---

Θέλω να κάνω ένα πείραμα.

Πρόβλημα
Το πρόβλημά μας είναι ότι η μαρξική αριστερά δεν έχει συγκεκριμένες προτάσεις. Κάνει απλώς κριτική. Για αυτό εμπιστευόμαστε τη ζωή μας αλλού. Επειδή μας αρέσουν οι συγκεκριμένες και παραγωγικές λύσεις. Και χρειαζόμαστε συγκεκριμένη λύση σε ό,τι αφορά τον αντικειμενικό μας σκοπό.

ΑΝΣΚ
Στόχος μας είναι η δραστική περικοπή του χρέους και η ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας με κάθε κόστος.

Αρχικές υποθέσεις:
1. Θα υποθέσουμε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανενός είδους κομμουνιστική αριστερά.
2. Υπάρχει απόλυτη συναίνεση για το δέον και πρακτέο.
3. Όλοι δέχονται αδιαμαρτύρητα τις θυσίες που επιβάλλει το ΔΝΤ, τις περικοπές μισθών και συντάξεων, τις απολύσεις, τα πάντα. Δεν υπάρχουν απεργίες ή κινητοποιήσεις.
4. Όλοι όσοι έχουν δουλειά προσέρχονται στη δουλειά και είναι εργατικοί και γελαστοί.
5. Όλοι είναι περισσότερο αισιόδοξοι από ό,τι αν είχαν πάρει ψυχοφάρμακα. Τα βλέπουν όλα ρόδινα, έχουν πνεύμα ακμαίο. Δεν έχουν καμμία αμφιβολία ότι θα επικρατήσει η δύναμη του θετικού πνεύματος.

Όπως Αμερική.

Στάδια επίτευξης του ΑΝΣΚ:
Λαμβάνοντας τις παραπάνω υποθέσεις ως δεδομένα, γράψτε παρακαλώ [υπό μορφή σχολίων] πώς θα επιτευχθεί ο στόχος μας. Αν υποθέσουμε ότι σε κάθε έτος μιας πενταετίας θα έχει επιτευχθεί μέρος του στόχου, συμπληρώστε ποιο θα είναι αυτό:

2010-11:
2011-12:
2012-13:
2013-14:
2014-15:

[Αν δεν σας αρκεί η πενταετία, προσθέστε όσα έτη σας χρειάζονται για να αναπτύξετε το συγκεκριμένο περιεχόμενο της επίτευξης του ΑΝΣΚ].

Ευχαριστώ.

Υ.Γ.
Αν συμπληρώνετε το ερωτηματολόγιο στο Radical Desire, μην κοιτάτε το ρολογάκι που μετράει το εθνικό χρέος των ΗΠΑ στη δεξιά μπάρα. Θα σας αποπροσανατολίσει από τις μεθοδικές σας αναζητήσεις.

Εικόνα: mp3royale.com

30 σχόλια:

Λεοντοκαρδος Ανιχνευτής είπε...

Σας παρακαλω μας λετε τι πίνετε ή τι καπνίζετε και φιάχνετε τέτοια πειράματα;

Αντωνης είπε...

Χαρμάνια θετικής σκέψως.

Λεοντοκαρδος Ανιχνευτής είπε...

Με ρέγουλα λιγο ε;
Δεν ξέρεις καλου κακου τι γίνεται καμιά φορά.

Αντωνης είπε...

Πώς δεν ξέρω; Καταντάς δημοσιογράφος και φιγούρα των ΜΜΕ.

Στέργιος είπε...

Πλάκα έχει η υπόθεση. Πάντα ακούω την ίδια φράση από τους υμνητές των συστημάτων και τω εξουσιών. Νομίζουν ότι όλοι οι άλλοι είναι απλά βλάκες και αδυνατούν να συλλάβουν σπουδαίες λύσεις όπως αυτοί! Και όταν οι λύσει τους οδηγούν στη πλήρη καταστροφή και αδιέξοδο όπως τώρα ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, αυτοί, και μόνο αυτοί, έχουν τη λύση για να μας ξαναφέρουν στην ίδια καταστροφή!

Τι να πει κανείς; Εκείνο το τραγούδι του Μπίρμαν τους πάει.

Αντωνης είπε...

Εγώ πάντως Στέργιο θα περιμένω να δω τον πλούτο των απτών λύσεων, που είμαι βέβαιος ότι απλά δεν μπορεί να εκφραστεί λόγω της καταστροφικής επίδρασης της κομμουνιστικής αριστεράς, που του δημιουργεί μια αρνητική ψυχολογία.

zalion είπε...

Η λυση ειναι απλη και νομιζω λυνει και το προβλημα των ασφαλιστικων ταμειων και της ανεργιας.
Για καθε ενα ετος που εχετε βαλει θα προσθετετε ενα αριθμο νεκρων που θα προερχεται απο τη φτωχεια, τη καταρευση του συστηματος υγειας, τις αυτοκτονιες. Αυτος ο αριθμος θα εχει αυξηση γεωμετρικης προοδου. Εαν στο τελος της πεντατιας δε πιασουμε το στοχο των νεκρων θα δρομολογηθει η εκτελεση πολιτων αναλογα με το πρωτο γραμμα του επιθετου τους. Αυτο σημαινει 24 ημερες. Αρα πενθημερο, 8ωρο και ανθρωπινες συνθηκες δουλειας των εκτελεστικων αποσπασματων. Ειναι μια δημοκρατικη και συνταγματικα κατοχυρωμενη λυση. Απορω γιατι δεν εφαρμοζεται.
Χρηστος Κ.

Αντωνης είπε...

@Χρήστος Κ: Εμπρός στον δρόμο που χάραξε το "A Modest Proposal" του Jonathan Swift!

Αντωνης είπε...

Ο λεοντόκαρδος ανιχνευτής έμεινε στην ανίχνευση;

Sylas είπε...

Μπορώ να προβώ σε μια πρόσθεση στην υποθετική συλλογιστική?
Εφ' όσον δεχτούμε ότι η διάδοση του κομμουνιστικού υποδείγματος είναι μεγαλύτερη στα λαϊκά στρώματα σε περιόδους κρίσεως - δηλαδή οι ψηφοφόροι της κομμουνιστικής αριστεράς και η όξυνση της κρίσεως, εάν τη θεωρήσουμε ως μετρήσιμο ποσό, είναι μεγέθη ανάλογα - τότε δε θα πρέπει γύρω στο 2015 ο κομμουνισμός να προβάλει ως η μόνη βιώσιμη λύση?
Βέβαια, για τη διάδοση κομμουνιστικής ιδεολογίας - και γενικώς αντικαπιταλιστικής - ιδεολογίας προϋποτίθεται και η δυνατότητα ελεύθερης διάδοσής της...
Καταλήγω λοιπόν στο ότι η κρίση είναι και ένα είδος ευκαιρίας για τον κομμουνισμό να δικαιολογήσει την ύπαρξή του μέσω των αντιπροτάσεών του.

Αντωνης είπε...

@ Sylas: "Καταλήγω λοιπόν στο ότι η κρίση είναι και ένα είδος ευκαιρίας για τον κομμουνισμό να δικαιολογήσει την ύπαρξή του μέσω των αντιπροτάσεών του."

Δεν είναι εφικτή καμμία πολιτική ρήξη, καμμία πολιτική καινοτομία στο πλαίσιο της συμμετρίας ("προτάσεις" vs "αντιπροτάσεις"). Το ζήτημα εδώ είναι να αποδειχθεί ότι στην ουσία η πολιτική ΔΕΝ ΚΑΘΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΧΥ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΥΛΟΠΟΙΕΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΤΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ, ΜΙΑ ΑΡΧΙ-ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΟΜΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΩ ΜΑΣ (π.χ "Πλουτίστε!"). Όσο αυτό δεν γίνεται αντιληπτό, τόσο αναλωνόμαστε στις ψευδαισθήσεις ενός διαλόγου που δεν μπορεί να έχει κανένα στόχο και κανένα τέλος.

Ρίξε, αν θέλεις μια ανάγνωση στο κείμενο Badiou που ακολουθεί, φίλε Syla (από τη μετάφραση του demos σήμερα):

"Όταν κανείς εξαναγκάζεται να εμπλακεί σε λεκτική διαμάχη (για παράδειγμα, με τους ελευθεριάζοντες), αδυνατεί εκ των πραγμάτων να κινηθεί πέρα από τα όρια και τις περιχαρακώσεις των αντιτιθέμενων γνωμών· μπορεί μεν να κερδίσει κάποιους πόντους στο γενικό πλαίσιο των προβαλλόμενων επιχειρημάτων, με άλλα λόγια, να επιτύχει τη δημιουργία πεποίθησης στους συνομιλητές του, όμως αυτή δεν θα αποτελεί παρά τον προθάλαμο τού προσηλυτισμού. Κι αυτό γιατί τίποτε δεν μπορεί να πιστοποιήσει ότι το επιχείρημά του δεν θα διέφερε από μια απλή γνώμη, δεδομένου ότι είναι εξ αντικειμένου αδύνατο η ασυμμετρία να αποτυπωθεί στο πλαίσιο τής αντιπαράθεσης γνωμών. Και, στη χειρότερη των περιπτώσεων, εύλογα θα ανησυχούσε κανείς για το ενδεχόμενο να μετατραπεί το επιχείρημά του σε απλή γνώμη κατά το πέρας τής συζήτησης. Μόνο το πραγματικό μπορεί να διαταράξει τη συμμετρία.
[...]
Συγχρόνως, ο φιλοσοφικός συλλογισμός έχει ως λειτουργία να επισημάνει ότι μπορεί κάποιος μέσω αυτού να αποτρέψει τη διαιώνιση τής συζήτησης, παραμένοντας εντός των ορίων που αυτή θέτει· προκαλεί δηλαδή έναν αποσυντονισμό που θέτει εκτός λειτουργίας τη διαδικασία τής ανταλλαγής απόψεων, για την οποία εξάλλου γνωρίζουμε ότι χαρακτηρίζεται εγγενώς από την αδυναμία εξαγωγής συμπεράσματος (αρκεί κανείς να δει τις τηλεοπτικές συζητήσεις).

[...]
Αντιθέτως, ο Σωκράτης επιλέγει να επισημάνει ότι δεν θα μπορούσε κανείς να αποφανθεί οριστικά επί τού συγκεκριμένου θέματος στο πλαίσιο μιας αντιπαράθεσης γνωμών.

[...]
Για να δείξουμε στα πλαίσια μια δημόσιας συζήτησης ότι είναι δυνατόν μια κοινωνία να διέπεται από μια αρχή διαφορετική από εκείνη τού προσωπικού συμφέροντος, ότι είναι δηλαδή δυνατή η ύπαρξη μιας κομουνιστικής κοινωνίας, είναι αναγκαίο η υπόθεση αυτή να παρεμβληθεί ως εξωτερικός προσανατολισμός, ως ίχνος εκείνου τού οποίου η δυνατότητα επίτευξης τίθεται υπό αμφισβήτηση. Η φιλοσοφική επιχειρηματολογία διαφοροποιείται στρατηγικά από την απλή δημιουργία πεποίθησης, τη στιγμή που φέρνει στο φως μια ασυμμετρία που αντιπροσωπεύει πάντα μια ανομοιογενή ως προς την αντιπαράθεση γνωμών υποκειμενική μορφή.

Greek Rider είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Greek Rider είπε...

Πολύ καίριο το ερώτημά σου με την παρατήρηση ότι έστω ότι δεν υπήρχαν αντιδράσεις.

Νομίζω ότι τα κύρια στοιχεία που πρέπει να προσέξουμε είναι:

1) Πόσα θύματα θα χρειαστεί η ανάκαμψη. Και δεν εννοώ ανθρώπους που θα μείνουν άνεργοι και θα βρουν εργασία μετά αλλά λιγότερες ανθρώπινες ώρες ζωής λόγω άγχους, διαλυμένες οικογένειες, παιδιά σε κατάθλιψη από τα 10 τους και γονείς κουρέλια από τα 40τους.

2) Με πόσο μεγάλο τίμημα θα έρθει η ανάκαμψη, π.χ. θα έχουμε κοινωνικό κράτος με δημόσια υγεία; Πόσο θα πέσουν οι μισθοί; Πόσες ώρες εργασίας θα δουλεύουν οι άνθρωποι περισσότερο;

3) Πόσο θα διαρκέσει αυτή η ανάκαμψη για την οποία θα απαιτηθούν τόσες θυσίες; Γιατί αν τα δώσουμε όλα για όλα για μόνο 2-3 ανάκαμψη διεθνώς και 5-6 στην Ελλάδα τότε ποια η αξία των θυσιών;

Τέτοια ανάκαμψη να την χέσω, ακόμη και αν έρθει το 2015.

Τι είναι τέλος πάντων αυτή η ανάκαμψη όταν γι' αυτήν πεθαίνουν άνθρωποι; Ποιους εξυπηρετεί; Με ποιο τρόπο μας έχουν βάλει σε τέτοια τρύπα;

Προχτές μου έλεγε φίλος που δουλεύει σε τράπεζα, ότι από τις 17.00 που έφευγαν (08.00-17.00) τώρα φεύγουν 20.00-21.00 Χ-Α-Λ-Α-Ρ-Α. Και έχουν κάνει στο τμήμα που δουλεύει και κάποιες απολύσεις και λένε στους υπόλοιπους με άσχημο τρόπο και ευχαριστώ να λέτε (που σχολάτε στις 21.00).

Sylas είπε...

Επομένως, εφ' όσον μεταφέρεται η διαμάχη από το επίπεδο του λόγου ("λογομαχία") στο επίπεδο της αντιπαράθεσης με πράξεις, τότε η "ρήξη" δε μπορεί να έρθει με δοκιμασμένα ή υπαρκτά μέσα, όπως η ψήφιση κομμουνιστικού κόμματος? Αναφέρεσαι σε βίαιη -ή και ένοπλη- ρήξη του συστήματος?
Γιατί ο Badiou κατ' ουσίαν λέει πως μέσω λογομαχίας, μέσω λόγου-αντιλόγου, δεν προκύπτει κάποιο απτό αποτέλεσμα.

Άρα...

Αντωνης είπε...

@Sylas: Είναι προφανές ότι κανένα σύστημα --εφόσον μιλάμε για σύστημα και όχι για αυτό ή εκείνο το επιμέρους ζήτημα-- δεν καταλύεται χωρίς βία νομίζω. Είναι τόσο καθολικές οι διασυνδέσεις του με την καθημερινή ζωή, που είναι αδύνατον να γίνει αλλιώς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε κατάλυση συστήματος είναι αναγκαστικά το ίδιο βίαια ή βίαια με τον ίδιο τρόπο. Ας πούμε για παράδειγμα ότι η βία που ασκήθηκε για την κατάλυση του τσαρισμού το 1917 ήταν πολύ μικρότερη από αυτή που ασκήθηκε για την συντήρηση του σταλινισμού την δεκαετία του 1930.

Η βία της ιρανικής επανάστασης το 1980 ήταν επίσης αρκετά περιορισμένη σε έκταση. Η βία της κατάρρευσης του υπακρτού σοσιαλισμού στο ανατολικό μπλοκ επίσης. Όσο πιο κοντά στην κατάρρευση είναι ένα σύστημα, όσο πιο λίγα στηρίγματα έχει, τόσο μικρότερη είναι η έκταση της βίας που απαιτείται για την ανατροπή του. Αντίθετα, τα παραδείγματα των πιο βίαιων και τρομοκρατικών περιόδων είναι παραδείγματα απόπειρας συντήρησης/παγίωσης ενός συστήματος μέσω εκκαθαρίσεων (ο σταλινισμός στην ΕΣΣΔ, ο ναζισμός, όψεις της Πολιτισμικής Επανάστασης). Είναι σαφώς μεγαλύτερος ο κίνδυνος που ελλοχεύει στην απόπειρα της συντήρησης του συστήματος μέσω της παραγωγής εχθρών του.

Επίσης, καλό είναι να θυμόμαστε ότι οι παρεμβάσεις ναυτεργατών είναι ήδη ασκήσεις βίας και ότι ως τέτοιες ερμηνεύονται (μονομερώς, φυσικά).

Συμπερασματικά, είναι αδύνατη η συζήτηση της πολιτικής χωρίς την εμπλοκή με το πρόβλημα της βίας. Και ακριβώς επειδή αυτή η συζήτηση είναι ταμπού (εξαιτίας εν πολλοίς περισσότερο της "συντηρητικής" παρά της επαναστατικής βίας του αιώνα που πέρασε), η συζήτηση περιορίζεται σε πολύ ανώδυνα επίπεδα.

Αντωνης είπε...

@Sylas (addendum): μην ξεχνάς βέβαια ότι στο απόσπασμα που παρέθεσα η βία αφορά την νοητική αφαίρεση της φιλοσοφίας από το καθεστώς της γνώμης και όχι σφαγές και αίματα. Ο Σωκράτης είναι ο βίαιος της υπόθεσης που συζητά ο Badiou.

Ξέχασα στην προηγούμενη απάντηση να το θυμήσω.

Ανιχνευτής Β είπε...

Θα έψαχνε κανέναν όμοιό του, λεοντόκαρδο!
Αλλά που να τον βρει...!

Ανιχνευτής Β.

Αντωνης είπε...

Ανιχνευτής Β: Δύσκολοι καιροί για λεοντόκαρδους. Για ανιχνευτές πάλι...

Δ.Π. είπε...

2010-2011: Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις διαλύονται και η ανεργία αυξάνεται. Το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται.

2011-2012: Η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται και κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις αυξάνουν το μετοχικό τους κεφάλαιο.

2012-2013: Είναι πλέον σαφές ότι το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί. Η επαναδιαπραγμάτευση αρχίζει.

2014-2015: Ιδιωτικοποιούνται η ΔΕΗ και ο ΟΣΕ και η κοινωνική ασφάλιση. Η ανεργία έχει φτάσει στο 14%

2015-2016: Οι ιδιωτικοποιήσεις φέρνουν ευφορία στις αγορές και το χρηματιστήριο ανεβαίνει.

2016-2017: Γίνονται κάποιες ελάχιστες επενδύσεις που εξυπηρετούν κυρίως το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο (δρόμοι, γέφυρες, τεχνολογίες)

2017-2018: Η ανεργία πέφτει στο 12% και μας λένε ότι αυτό είναι επιτυχία. Φυσικά εμείς το πιστεύουμε
...
2020: Όλα τα προηγούμενα χρόνια έχουν υπογραφεί ευρωπαικές συνθήκες που εξυπηρετούν αποκλειστικά το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο. To 2020 υπογράφεται νέο σύμφωνο σταθερότητας που επικυρώνει θεσμικά το καινούργιο κοινωνικό equilibrium.

Όλα αυτά σε περίπτωση που τηρούνται οι προυποθέσεις που έθεσες. Υπάρχουν βέβαια και διαφορετικές προοπτικές αλλά αυτές απαιτούν μία Αριστερά ικανή. Ικανή κυρίως να σκεφτεί πως θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ιστορική συγκυρία ώστε από τη μία να κάνει την ζωή των ανθρώπων καλύτερη (στο παρόν) και από την άλλη να καρπωθεί κάποιες κοινωνικές νίκες. Οι νίκες αυτές θα πρέπει να καταχηρωθούν θεσμικά και με αυτό τον τρόπο να δράσουν ως καταλύτης σε κάποιας μορφής κοινωνικού μετασχηματισμού.

Αντωνης είπε...

@Δ.Π: Επιτέλους γενναιότητα! :-)

Μια αρχική απορία:

Στην περίοδο 2011-2013, τι εγγυάται ότι αποφεύγεται η πτώχευση της χώρας επαναδιαπράγματευσης του χρέους; Ποιος είναι ο μηχανισμός πίεσης που πετυχαίνει επαναδιαπραγμάτευση; Γιατί είπαμε οι εργαζόμενοι, δεν απεργούν, δεν κινητοποιούνται, και αριστερά δεν υπάρχει.

Οπότε ποιος είναι ο political agend που ασκεί πίεση και πετυχαίνει επαναδιαπραγμάτευση αντί πτώχευση;

Δ.Π. είπε...

@αντώνης

Νομίζω ότι σε αυτή την περίπτωση ο political agent θα είναι είτε η σοσιαλοδημοκρατία είτε το ίδιο το κεφάλαιο. Η σοσιαλοδημοκρατία μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο διότι είναι προς το συμφέρον της και επείδη ακόμη υπάρχουν κάποιες λογικές δυνάμεις μέσα της. Το κεφάλαιο από την άλλη διότι θα φοβηθεί ότι η επιθετικότητα μπορεί να φέρει το σύστημα σε χαοτική κατάσταση. Υπάρχει επίσης και η περίπτωση οι παραπάνω δυνάμεις να υποχωρήσουν μπροστά στην εμφάνιση κοινωνικών δυνάμεων (οχι απαραίτητα αριστερών) οι οποίες θα δημιουργηθούν ως αποτέλεσμα της εμφανής πλέον ιστορικής αναγκαιότητας. Φυσικά η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους δεν είναι απολύτως απαραίτητη προυπόθεση. Το κοινωνικό equilibrium μπορεί να επιτευχθεί και χωρίς αυτή. Μπορεί επίσης να επιτευχθεί ακόμα και σε περίπτωση ύπαρξης της αριστεράς. Οι τρόποι αλλοίωσης του κοινωνικού ιστού είναι πολλοί και χρησιμοποιούνται ξεκάθαρα τα τελευταία δύο χρόνια (αποπροσανατολισμός, μετανάστευση, καταστολή κλπ), τόσο στην ελλάδα αλλά και παγκοσμίως.

Το ζητούμενο κατά την άποψη μου είναι πως και εαν η Αριστερά μπορει να δράσει ως ο political agent που θα καρπωθεί κάποιες νίκες. Είναι σημαντικό διότι σε διαφορετική περίπτωση ύπαρχει ο κίνδυνος να μειωθουν οι δυνάμεις της σημαντικά.

Αντωνης είπε...

"Νομίζω ότι σε αυτή την περίπτωση ο political agent θα είναι είτε η σοσιαλοδημοκρατία είτε το ίδιο το κεφάλαιο. Η σοσιαλοδημοκρατία μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο διότι είναι προς το συμφέρον της και επείδη ακόμη υπάρχουν κάποιες λογικές δυνάμεις μέσα της."

Προς το παρόν, οι τάσεις της σοσιαλδημοκρατίας (αν εννοήσουμε με τον όρο το ΠΑΣΟΚ) και του κεφαλαίου στη χώρα μας, δεν υπόσχονται κάτι τέτοιο. Σε ό,τι αφορά το ίδιο το κεφάλαιο, πρέπει νομίζω να αναλογιστούμε, αν η χρεοκοπία του κράτους το απειλεί σε ζωτικά για το ίδιο συμφέροντα, ώστε να έχει κίνητρο να την αποσοβήσει. Μπορούμε να σκεφτούμε επ' αυτού;

"Υπάρχει επίσης και η περίπτωση οι παραπάνω δυνάμεις να υποχωρήσουν μπροστά στην εμφάνιση κοινωνικών δυνάμεων (οχι απαραίτητα αριστερών) οι οποίες θα δημιουργηθούν ως αποτέλεσμα της εμφανής πλέον ιστορικής αναγκαιότητας."

Πολιτικά, οι ακροδεξιές εκτροπές παραμένουν νομίζω πιθανότερες από τις ακροαριστερές αυτή τη στιγμή. Το ζητούμενο είναι, εφόσον έχουμε ως υπόθεση εξαφανίσει την αριστερά από τη χώρα, το κατά πόσο η ακροδεξιά εκτροπή έχει πιθανότητες α) να διεκδικήσει επιτυχώς αναδιαπραγμάτευση του χρέους και β) να πετύχει νέο equlibrium, με δεδομένες τις ευρύτερες αποσαρθρωτικές τάσεις στην ΕΕ.

Τέλος, βασικό ζητούμενο παραμένει το τι εννοούμε ως νέο equilibrium. Όπως σωστά παρατηρεί ο Wallerstein, υπάρχουν πολύ σοβαρές πιθανότητες το νέο αυτό equilbrium να είναι πολύ χειρότερο για τις μάζες από το παλαιότερο, πράγμα που το καθιστά αυτομάτως και ασταθές, και επιρρεπές σε περαιτέρω ανατροπές και χάος.

Η αρχική ανάρτηση στόχο έχει "to call the bluff" όσων επαναλαμβάνουν μονότονα "μα πού είναι οι προτάσεις της μαρξικής αριστεράς" ξεχνώντας ότι προτάσεις με προοπτική μέλλοντος δεν έχει κανείς. Εφόσον όμως θέλουμε να πάρουμε το πείραμα σοβαρά ως υπόθεση εργασίας, πρέπει να πω ότι για μένα είναι εξαιρετικά απίθανο το ενδεχόμενο επίλυσης της κατάστασης στη βάση οποιονδήποτε μέτρων δημοσιοικονομικής αυστηρότητας. Το γιατί, το εξηγεί ο Balakrishnan στο "Υποθέσεις για το στάσιμο κράτος" που πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog, και κατόπιν στο περιοδικό Σύγχρονα Θέματα.

Αντωνης είπε...

Φίλε Δ.Π,

σχετική με την κουβέντα μας για equilibrium η τελευταία (ανα)δημοσίευση εδώ (κείμενο Ιωακείμογλου). Δεν ξέρω αν είδες ήδη το κείμενο στην Ελευθεροτυπία σήμερα.

Δ.Π. είπε...

Προς το παρόν, οι τάσεις της σοσιαλδημοκρατίας (αν εννοήσουμε με τον όρο το ΠΑΣΟΚ) και του κεφαλαίου στη χώρα μας, δεν υπόσχονται κάτι τέτοιο. Σε ό,τι αφορά το ίδιο το κεφάλαιο, πρέπει νομίζω να αναλογιστούμε, αν η χρεοκοπία του κράτους το απειλεί σε ζωτικά για το ίδιο συμφέροντα, ώστε να έχει κίνητρο να την αποσοβήσει. Μπορούμε να σκεφτούμε επ' αυτού;

Νομίζω ότι πολύ γρήγορα θα αρχίσουν να το σκέφτονται (την αναδιαπραγματευση). Χθες κάπου διάβασα ένα άρθρο ότι κάποιο χρηματοπιστωτικοί οίκοι ήδη θεωρούν ότι η αναδιαπραγματευση είναι μονόδρομος. Όσο για το αν το κεφάλαιο χρειάζεται το κράτος νομίζω πως ναι. Νομίζω ότι θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι το κεφάλαιο αποδεσμευτεί από την ανάγκη του κράτους. Μου είναι δύσκολο να φανταστώ ένα μηχανισμό (με νομοθετικές ικανότητες) που θα αντικαταστήσει το κράτος και θα είναι τόσο εύκολο να επηρεαστεί από τη δύναμη του κεφαλαίου. Κάτι τέτοιο θα θύμιζε εφιαλτικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Νομίζω ότι θα συνεχίσουν για κάποιο καιρό με την αποδημοκρατοποίηση της ΕΕ και μετά θα δουν τι τους παίρνει να κάνουν. Πραγματικά όμως θα ήθελα να ακούσω και τη δικιά σου άποψη περί αυτού.


Τέλος, βασικό ζητούμενο παραμένει το τι εννοούμε ως νέο equilibrium. Όπως σωστά παρατηρεί ο Wallerstein, υπάρχουν πολύ σοβαρές πιθανότητες το νέο αυτό equilbrium να είναι πολύ χειρότερο για τις μάζες από το παλαιότερο, πράγμα που το καθιστά αυτομάτως και ασταθές, και επιρρεπές σε περαιτέρω ανατροπές και χάος.


Δεν έχω διαβάσει την άποψη του Wallerstein οπότε αν θέλεις πες μου που να κοιτάξω. Γενικά οι πιθανότητες είναι πολλές πιστεύω. Νομίζω ότι γενικά η κατάσταση θα είναι χειρότερη μετά την κρίση. Περισσότερη ανεργία, περισσότερη φτώχεια, λιγότερη δημοκρατία κλπ. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα είναι και περισσότερο ασταθής. Ένας ολόκληρος μεσαίωνας πέρασε και δεν κουνήθηκε κλαδάκι...

Στην ελευθεροτυπία δεν το διάβασα το άρθρο θα το κοιτάξω μαζί και με τα υπόλοιπα που προτείνεις. Πού τα προλαβαίνεις και τα διαβάζεις όλα αυτά ρε αδερφέ μου? Μπράβο μπράβο!!!

RDdemos είπε...

@Δ.Π.
«Μου είναι δύσκολο να φανταστώ ένα μηχανισμό (με νομοθετικές ικανότητες) που θα αντικαταστήσει το κράτος και θα είναι τόσο εύκολο να επηρεαστεί από τη δύναμη του κεφαλαίου. Κάτι τέτοιο θα θύμιζε εφιαλτικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας.»

Μην ψάχνεις μακριά, λέγεται [Ελληνικό ή Λετονικό κ.λπ.] «Κοινοβούλιο».

RDdemos είπε...

Δες και σχόλιο μου «άνοδος του υπαρκτού σουρεαλισμού» για το πως μια «καλοπροαίρετη» ανάλυση των «ταξικών» συσχετισμών και συμφερόντων καταλήγει σε σκοταδισμό (Θα τους μαζέψει κανένας τους Μηλιούς; THE HOOK! THE HOOK!)

Δ.Π. είπε...

@RDdemos
Κοινοβούλιο προτεκτοράτου...
Δυστηχώς όλα τα εθνικά κοινοβούλια στην ΕΕ έχουν λίγο πολύ μετατραπεί σε φερέφωνα της ΕΚΤ. Και το πρόβλημα αυτό είναι αρκετά σοβαρό διότι προκαλεί περισσότερο άνοδο των εθνικισμών και λιγότερο προσπάθεια να αλλάξουν οι ευρωπαικοί θεσμοί.

Επίσης σε σχέση με το "Κρίση του υπαρκτού καπιταλισμού, άνοδος του υπαρκτού σουρεαλισμού" θα ήθελα να παρατηρήσω ότι τέτοιες απόψεις έχουν πολύ μεγάλη απήχυση.

Θα έλεγα όμως επίσης ότι το άρθρο περιέχει και μερικά ψήγματα αλήθειας που θα πρέπει να προβληματίσουν ιδιαίτερα...Γενικά χρειάζεται μια ξεκάθαρη αριστερή πρόταση. Πολλές φορές συζητάω με ανθρώπους που δεν είναι πολυ μέσα στην πολιτική και ενώ καταλαβαίνουν τα προβλήματα δεν πείθονται από αυτά που λέει η αριστερά στην ελλάδα (και γενικώς). Αυτό που συνήθως λένε που είμαι σίγουρος πως θα το έχεις ακούσει και συ είναι κάτι του στυλ "μα κάλα και τι; να γίνουμε ρωσία;". Πραγματικά θα ήθελα να ακούσω τι λέτε εσείς όταν συζητάτε με τέτοιους ανθρώπους. Ο λαικισμός δεν θα έλεγα ότι με καλύπτει ως απάντηση

RDdemos είπε...

«Δυστυχώς όλα τα εθνικά κοινοβούλια στην ΕΕ έχουν λίγο πολύ μετατραπεί σε φερέφωνα της ΕΚΤ.»

Έχουμε συζητήσει εκτεταμένα (νομίζω από τον Μάρτιο), ότι δεν πρόκειται για το σύνηθες δημοκρατικό έλλειμμα αλλά για δρομολόγηση κατάλυσης τού ίδιου του συνταγματικού πλαισίου της ΕΕ.

«Αυτό που συνήθως λένε που είμαι σίγουρος πως θα το έχεις ακούσει και συ είναι κάτι του στυλ "μα κάλα και τι; να γίνουμε ρωσία;".»


Τι προτιμάτε, Αϊτή ή Κούβα;

RDdemos είπε...

Προς ΔΠ

Για να καταλάβεις τι παίζετε (θα τα βρεις και στον Τσόμσκυ), θα υπογραφούν τόσες διμερείς και διεθνείς συμβάσεις (όπως έγινες και στην Λατινική Αμερική τις δεκαετίες του φιλελευθερισμού) που το «κράτος» θα ναι διαχρονικά δεμένο χειροπόδαρα. Να σημειωθεί ότι σε αυτές τις συμβάσεις και τα μνημόνια το ισχυρό μέρος (πχ Κονγκρέσο) έχει δικαίωμα μονομερούς ακύρωσης/μεταβολής των όρων, αλλά όχι το ασθενές.

RDdemos είπε...

«παίζεται»