Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

132, 133, 134. Για την 5/5.

Τελευταίες αναρτήσεις για το προσεχές διάστημα. Από το Through the Loophole.

132. Επιμελητής κειμένου
Το εξεγερμένο πλήθος είναι ένας επιμελητής κειμένου. Βρίσκει το κείμενο --την πόλη, την κοινωνία, την οικονομία, τους νόμους-- έτοιμο, γραμμένο από κάποιον άλλο. Και ο μόνος τρόπος που έχει για να παρέμβει σ' αυτό είναι να σβήσει φράσεις, να απαλείψει εδάφια, να μουντζουρώσει τη σελίδα, να θέσει ερωτήματα για όσα το κείμενο δεν απαντά.

Μπορεί ο επιμελητής να γράψει δικό του κείμενο και να πάψει να αναλώνεται στην προσπάθεια να διορθώσει αυτά που ό,τι και να γίνει, θα διατηρήσουν σημαντικό κομμάτι από το αρχικό τους στίγμα; Αυτή είναι μια πραγματικά σπάνια στιγμή στην πολιτική.

133. Κέλυφος
Η ελληνική κοινωνία που υπάρχει είναι ένα κέλυφος υπό το οποίο ασφυκτιά η ελληνική κοινωνία που έρχεται. Για την δεύτερη, δεν υπάρχει τρόπος να αναπτυχθεί παρά θρυμματίζοντας το άκαμπτο κέλυφος της πρώτης. Και σε αρκετές περιπτώσεις, αυτός που θρυμματίζει και αυτός που θρυμματίζεται είναι εμπειρικά ο ίδιος άνθρωπος.

134. Γυναικολογικά
Τι είναι αυτό που έρχεται, που πιέζει όλο και περισσότερο για να βγει από το σκοτάδι της μήτρας; Φρέσκια, αθώα ζωή; Μια φρικτή τερατογέννεση; Ένα βρέφος πρόωρα νεκρό; Κάθε γέννα πονάει, αλλά αυτό δεν εξασφαλίζει κάτι για τη φύση αυτού που γεννιέται.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Σχετικά με το "133. Κέλυφος"

Νομίζω πως εδώ κρύβεται μια κρίσιμη αλήθεια και αν καταλαβαίνω σωστά αυτό που υπαινίσσεσαι θα ήθελα να το θέσω με ελαφρώς διαφορετικούς όρους, ώστε να δω αν συναντιόμαστε.

Η ελληνική κοινωνία που υπάρχει σήμερα είναι ένας συγκεκριμένος "παγιωμένος λόγος". Μέρη αυτού του λόγου είμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι μας (θέλουμε δε θέλουμε εγγραφόμαστε σε αυτό από πολύ νωρίς). Οι ταυτότητές μας (ατομικές και συλλογικές), οι σχέσεις μας και οι δράσεις μας αποκτούν το ιδιαίτερο νόημά τους εγγεγραμμένες ακριβώς σε αυτό τον "λόγο". Η κρίσιμη στιγμή της ρήξης με αυτό το παγιωμένο πλαίσιο - αλλιώς: της εξάρθρωσης - που φαίνεται να πλησιάζει, δε σημαίνει μια "βολική" αναδιάταξη στοιχείων (ένα τρόπο να δούμε τους εαυτούς μας από διαφορετικές οπτικές γωνίες χωρίς να πειράζουμε το "κάδρο", ή έστω να θέσουμε τους εαυτούς μας σε διαφορετικές θέσεις εντός του "κάδρου" αυτού), αλλά μάλλον να μείνουμε για κάποιο σύντομο και ίσως επώδυνο διάστημα, χωρίς "κάδρο"! Η αμφισβήτηση και η υπέρβαση των ιδιαίτερων ταυτοτήτων των διαφόρων υποκειμένων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πόσο μάλλον όταν τα ίδια τα υποκείμενα καλούνται να υποβάλουν τους εαυτούς τους σε αυτή τη διαδικασία. Και εδώ δεν αμφισβητείται βεβαίως μόνο αυτό (η ταυτότητα), αλλά και το γενικότερο πλαίσιο νοηματοδότησης...

ΓΚ.

Αντωνης είπε...

@Γ.Κ: Σωστά κατανόησες και ορθά εξέφρασες τα βασικά υπονοήματα. Χαίρομαι για το πολύ ποιοτικό σχόλιο.