Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

131. Εφιάλτες

Through the Loophole

Μέρα με τη μέρα κι ένας. Και ο καθένας πιο εκθρασυμένος από τον προηγούμενο. Στριμώχνονται ποιος θα πρωτοπροσφέρει υπηρεσίες, ποιος θα πρωτοπουλήσει αυτό που δεν κατέκτησε ποτέ, αυτό για το οποίο πλήρωσαν άλλοι. Καταγράφω τα ονόματα, τις ημερομηνίες, τα κείμενα δημόσια. Και ας είναι βαρετός ο συρφετός από τσιράκια, δεν είναι στόχος να διασκεδάζουμε κανέναν. Στόχος είναι να μείνουν τα κείμενα. Χωρίς σχόλια. Να τα βλέπει ο κόσμος συγκεντρωμένα, να τα συγκρίνει, να παρατηρεί την αλληλουχία τους, τις συγγένειές τους, την φρασεολογία τους. Να αναλογίζεται τι σημαίνει ότι ξέρει ήδη κάποιους --καλά παιδιά!-- που λένε ακριβώς τα ίδια. Θέλω να μην ξεχαστούν αυτά τα λόγια, αυτά τα ονόματα. Γιατί κάποτε θα κάνουν πως δεν θυμούνται, κάποτε θα ξαναντυθούν τον λευκό μανδύα της δημοκρατίας, κάποτε θα ξαναγράφουνε για υψιπετή και φιλελεύθερα ιδανικά και θα χαίρεται ο κόσμος την αβροφροσύνη της πένας τους. Και τότε πρέπει να υπάρχει μαρτυρία, τότε κάποιος πρέπει να μπορεί να διηγηθεί την ιστορία που ξεχάστηκε. Αυτή τη φορά είναι η δική μου βάρδια.

Eικόνα: Francisco de Goya, "Ο ύπνος του λόγου παράγει εφιάλτες", 1799.
aureliomadrid.files.wordpress.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: