Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Αντι-θέσεις: Μια κριτική στην πολιτική ρητορική της δημοκρατικής αριστεράς

Διάβασα χθες στην Αριστερή Στρουθοκάμηλο, ιστολόγιο το οποίο πρόσκειται στη λεγόμενη δημοκρατική αριστερά, ένα κείμενο με τον προβληματικά νοσταλγικό τίτλο "Δουλειά, τσίπα και φιλότιμο", [1] το οποίο διατυπώνει, κατά τα φαινόμενα, την προσέγγιση της εχέφρονος και ώριμης αριστεράς στο πρόβλημα της κοινωνικής αναδιάρθρωσης της χώρας.  Είναι ένα κείμενο με το οποίο διαφωνώ ολοκληρωτικά και το οποίο θεωρώ ότι προδίδει τις συνέπειες της απουσίας στοιχειωδών εργαλείων ιστορικής και θεωρητικής ανάλυσης, την οποία έχω θίξει ως καίριο πρόβλημα της συγκυρίας στο παρελθόν. Θα προχωρήσω συνεπώς στην διατύπωση των αντιρρήσεών μου εδώ. Λαμβάνοντας υπόψη την τοξικότητα του κλίματος που έχει διαμορφωθεί (όχι άδικα) μέσα στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς, θα προσπαθήσω να αποφύγω κάθε απόχρωση ειρωνείας στα παρακάτω. Θα διευκρινίσω επίσης ότι τα παρακάτω γράφονται χωρίς καμμία διάθεση αντιπαράθεσης σε προσωπικό επίπεδο αλλά για χάρη αποσαφήνισης πραγμάτων που πρέπει επιτέλους να μπουν σε μία τάξη στο μυαλό. Στην πορεία, θα αναπαράξω το σύνολο των σύντομων ούτως ή άλλως θέσεων που παρουσιάστηκαν στο ιστολόγιο Αριστερή Στρουθοκάμηλος.

Θέση 1. Η διαφθορά είναι ο κανόνας στην ελληνική κοινωνία, έχει γενικευτεί.
Λίγο ή πολύ όλοι εμπλεκόμαστε στα γρανάζια της, άλλοι εθελοντικά, άλλοι εξ ανάγκης, άλλοι από παθητικότητα ή και αδιαφορία.

Αντί-θεση 1. Το ιστορικό αρχείο για το ελληνικό κράτος, τις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα, ή τις σχέσεις ιδιωτικών συμφερόντων και πολιτικών βρίθει αναφορών στην διαφθορά διαχρονικά. Δεν υπήρξε κανένα χρονικό σημείο κατά το οποίο η έννοια της "διαφθοράς" να μην αποτελεί βάση κριτικής συγκεκριμένων κυβερνητικών ή ιδιωτικών πρακτικών και συνάμα βάση πολιτικών υποσχέσεων άλλων φορέων που με τη σειρά τους κατηγορήθηκαν για "διαφθορά" όταν κατέκτησαν την εξουσία, συνήθως όχι άδικα.

Κατά συνέπεια η διάγνωση ότι "η διαφθορά έχει γενικευτεί" δεν αφορά στο παραμικρό μια ιστορική αντίληψη για το πρόβλημα αλλά μια εν γένει ιμπρεσιονιστική πριμοδότηση της "διαφθοράς" ως τρόπου κωδικοποίησης της κρίσης --με το κόστος, βέβαια, της εξάλειψης κάθε αναφοράς στις παγκόσμιες, συστημικές της διαστάσεις.

Θέση 2. Αιτία είναι η επιλογή των κυρίαρχων πολιτικών του δικομματισμού που μιας και διαχειρίστηκαν εξ αρχής ποσοστά κέρδους από μεταπρατικά κεφάλαια, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για την παραγωγική βάση αυτής της χώρας αλλά για την προμήθειά τους από επιλογές τρίτων τους οποίους αφειδώς διευκόλυναν.

Αντί-θεση 2. Η διαφθορά προηγείται του δικομματισμού ιστορικά, εφόσον κυριαρχεί ήδη στην συζήτηση για τον δημόσιο βίο της Ελλάδας στον 19ο αιώνα (για να μην πούμε ότι αποτελεί βασικό θέμα για την Πολιτεία του Πλάτωνα!) Επίσης, αποτελεί βασικό εργαλείο της ίδιας της κομματικής ρητορικής, ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους.

Όσο για την έλλειψη ενδιαφέροντος για την παραγωγική βάση της χώρας, η υπανάπτυξή της δεν μπορεί να χρεωθεί αποκλειστικά στον δικομματισμό μια και αποτελεί επίσης χρόνιο πρόβλημα ενός κράτους με ασαφείς στόχους, το οποίο από πολύ νωρίς καθόρισε την πορεία του με βάση τις ξένες επενδύσεις και τους διεθνείς συσχετισμούς συμφερόντων.

Τέλος, "αιτία" της διαφθοράς δεν μπορεί να καθοριστεί χωρίς κάποια στοιχειώδη επεξεργασία του τι εννοούμε με τον όρο. Στο βιβλίο του για τον Σαρκοζί, ο Μπαντιού, αφού μας θυμίσει ότι στην δική του Γαλλία, "η διαφθορά είναι κλασικό θέμα στην αντικοινοβουλευτική προπαγάνδα, ιδιαίτερα αυτή της άκρας δεξιάς" προτείνει την διαφοροποίηση μεταξύ "συστημικής", ας την πούμε, διαφθοράς και ενδεχομενικής διαφθοράς --της διαφθοράς που είναι ανεξάληπτο μέρος της δομής ενός συστήματος και της διαφθοράς που μπορεί να αφορά ή να μην αφορά συγκεκριμένους εκπροσώπους του. Σημειώνει συνεπώς: "η διαφθορά δεν είναι κάτι που απειλεί τη λειτουργία της δημοκρατίας. Είναι η γνήσια ουσία της δημοκρατίας. Το αν οι πολιτικοί είναι προσωπικά διεφθαρμένοι ή όχι με την καθημερινή έννοια του όρου δεν έχει καμμία σχεδόν σημασία σε ό,τι αφορά αυτή την θεμελιώδη διαφθορά." Και συνεχίζει με την κρίσιμης σημασίας διατύπωση: "Ήδη στις απαρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στην Ευρώπη, ο Μαρξ παρατήρησε ότι οι κυβερνήσεις που διορίζονται από την ισχύ του καθολικού δικαιώματος ψήφου είναι απλώς οι βάσεις της δύναμης του Κεφαλαίου. Είναι τέτοιες πολύ περισσότερο σήμερα από ότι τότε! Διότι αν δημοκρατία σημαίνει αντιπροσώπευση, η αντιπροσώπευση του γενικού συστήματος είναι το πρώτο πράγμα που φέρει την μορφή του Κεφαλαίου. Με άλλα λόγια: η εκλογική δημοκρατία είναι αντιπροσωπευτική μόνο στο βαθμό που είναι πρωτίστως η συναινετική αντιπροσώπευση του καπιταλισμού, ή αυτού που σήμερα έχει μετονομαστεί σε 'οικονομία της αγοράς'. Αυτή είναι η θεμελιώδης διαφθορά της, και δεν είναι ασήμαντο ότι ο μεγάλος ανθρωπιστής στοχαστής Μαρξ, αυτός ο φιλόσοφος του Διαφωτισμού, πίστευε ότι είναι απαραίτητο να εναντιωθούμε σε μια τέτοια “δημοκρατία” με μια μεταβατική δικτατορία, την οποία και αποκάλεσε δικτατορία του προλεταριάτου."

Με απλά λόγια, η μαρξική αντίληψη της λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας βρίσκεται πέραν της ηθικολογίας, η οποία με την σειρά της αφορά την "διαφθορά" ως "παρέκκλιση" από την ορθή κοινωνική συμπεριφορά. Ο Μαρξ χρησιμοποίησε σπανιότατα τη λέξη "διαφθορά" και ποτέ για να κριτικάρει τον Χ ή Ψ πολιτικό ή βιομήχανο. Αν η "διαφθορά" έχει την παραμικρή θέση στην μαρξιστική ανάλυση (και έχει περιορισμένη θέση), είναι μόνο υπό την μορφή αναφοράς στην συστημική, δηλαδή αναπόφευκτη ή αναπόδραστη διαφθορά που χαρακτηρίζει τα δομικά όρια ενός συστήματος όπως ο καπιταλισμός. Εφόσον στόχος του κεφαλαίου είναι εξ ορισμού το κέρδος, εφόσον το κέρδος γίνεται η βάση στην οποία χτίζεται η σύγχρονη αστική κοινωνία, η ατομική διαφθορά δεν είναι παρέκκλιση, αλλά ανταπόκριση στις ίδιες τις βασικές αξίες του συστήματος όπως διαχέονται σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Για κάθε Μπέρναρντ Μάνγκτοφ που κλείνεται στην φυλακή για σχέδιο πυραμίδας, κυκλοφορούν ελεύθεροι εκατό χρηματιστές που αισχροκερδούν με πιο νομότυπα μέσα. Για κάθε εμπειρικά διεφθαρμένο πολιτικό που εκλέγεται στη βουλή μένουν εκτός βουλής άλλοι εκατό εξίσου (ή περισσότερο) εμπειρικά διεφθαρμένοι πολιτικοί. Και κανείς "έντιμος", όσο έντιμος και να είναι, δεν αρκεί για να αναχαιτίσει την καθολική επίδραση της συστημικής διαφθοράς. Ακόμη και τα πιο δρακόντεια μέτρα, ακόμα και η πιο αεροστεγής νομικιστική ομπρέλα γύρω από την λειτουργία του συστήματος, δεν αρκεί για να εξαλείψει την συστημική διαφθορά του. Οι επιχειρηματικές πρακτικές στην ευνομούμενη Γερμανία δεν είναι καθόλου πιο ηθικές από την παρανομούσα Ελλάδα, ούτε είναι το πολιτικό παιχνίδι στις Η.Π.Α και η εξάρτησή του από ιδιωτικά συμφέροντα περισσότερο καθαρό από ό,τι στην χώρα μας. Εφόσον συνεπώς δεν υπάρχει πολιτική θέληση καταστροφής του ίδιου του συστήματος, η αναφορά στην διαφθορά περιορίζεται στο να κάνει αυτό που πάντοτε έκανε: να καυτηριάζει ή να εκθέτει τους διεφθαρμένους ώστε να ανέλθουν στην εξουσία (ή να αποκτήσουν οικονομικές προσβάσεις) άλλοι, εξίσου αναπόφευκτα διεφθαρμένοι. Η ηθική αποκήρυξη της διαφθοράς αδυνατεί να κάνει οτιδήποτε περισσότερο από αυτό.

Θέση 3. Με την είσοδο στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ, αυτή η πολιτική διευρύνθηκε σε νέα κοινωνικά στρώματα και η διαφθορά έγινε μαγκιά και καλύφθηκε ιδεολογικά είτε ως ιστορική δικαιοσύνη ("αποκατάσταση" των αριστερών) είτε ως τρόπος αφαίμαξης των ιμπεριαλιστών (κοινοτικές επιδοτήσεις).
Με λίγα λόγια ο λαϊκισμός έφερε νέες ομάδες του πληθυσμού στην διαφθορά με την προσχώρηση στα ιδεολογήματα της "αλλαγής".

Αντί-θεση 3. Το μόνο που έγινε επί ΠΑΣΟΚ ήταν ο εκδημοκρατισμός της διαφθοράς, δηλαδή το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του εκδημοκρατισμού μέσα στα πλαίσια της διατήρησης του καπιταλισμού ως αναντίρρητου πλαισίου αναφοράς. Εφόσον απορρίπτεται εξ αρχής η μαρξική ανάλυση για χάρη του ηθικισμού --όπως και γίνεται στις θέσεις της Αριστερής Στρουθοκαμήλου-- η μοναδική εναλλακτική στον εκδημοκρατισμό της διαφθοράς είναι η αριστοκρατία της διαφθοράς, αυτό δηλαδή που προϋπήρχε του 1981, όταν το κεφάλαιο εμπιστευόταν τον εαυτό του σχεδόν αποκλειστικά στους φορείς της δεξιάς και της άκρας δεξιάς, και επιστράτευε την ωμή βία με μεγάλη συχνότητα για να προασπίσει τα συμφέροντά του. Είναι μάλλον ιδιόρρυθμο, ακόμα και για μια ανοιχτά αντι-μαρξική αριστερά, να επικαλείται με νοσταλγία τις μέρες που οι αριστεροί δεν ήταν διεφθαρμένοι, απλώς γιατί σαπίζανε στα ξερονήσια ή είχαν πάρει τα βουνά κυνηγημένοι. Ο ΠΑΣΟΚικός λαϊκισμός της εποχής Παπανδρέου είναι αναμφισβήτητος, όμως τι άλλο εκτός από λαϊκισμός είναι η καταδίκη του Παπανδρεϊσμού στη βάση του νοσταλγικού οράματος μιας αριστεράς περισσότερο ηθικής επειδή ήταν πιο πολιτικά περιθωριοποιημένη;

Όσο, τέλος, για την υποτιθέμενη νομιμοποίηση της διαφθοράς ως "τρόπου αφαίμαξης των ιμπεριαλιστών", καλό είναι να θυμόμαστε ότι αν τα κονδύλια της ΕΕ κατασπαταλήθηκαν ήταν για να στηρίξουν καταναλωτικές συνήθειες που επέτρεψαν στους "κλεμμένους" να διατηρήσουν τις κερδοφόρες τους εξαγωγές στην ελληνική αγορά. Δεν είναι βέβαιο, καθόλου μάλιστα, ότι η Ελλάδα είχε κάποιο άλλο ρόλο στην Ευρωπαϊκή οικονομία από ό,τι απέκτησαν τα πρώην κράτη του ανατολικού μπλοκ: δηλαδή αυτού του ιδανικού πεδίου ανάπτυξης μιας αναλφάβητης για τη φύση του αναπτυγμένου καπιταλισμού κουλτούρας που θα χρησιμοποιούσε τις επιδοτήσεις για να χρηματοδοτήσει με τη σειρά της τις εξαγωγές των αυτοκινητοβιομηχανιών, των βιομηχανιών ένδυσης, των βιομηχανιών του θεάματος, κλπ, των αναπτυγμένων δυτικών οικονομιών.

Θέση 4. Σήμερα, αυτοί που την πληρώνουν είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα είναι αυτοί που τηρούν τον όρκο τους και πληρώνουν τους φόρους τους - οι γραφικοί.
Πίσω από αυτούς καλύπτονται τα κάθε λογής λαμόγια και είναι καθήκον της αριστεράς να βρει τρόπους να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι.
Όχι με γενικεύσεις αλλά με διάκριση, νηφαλιότητα αλλά και παραδειγματική αντιμετώπιση των παρασίτων του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.
Σε αυτήν την προσπάθεια οι υγιείς δυνάμεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα πρέπει να βρουν έναν κοινό κώδικα δεοντολογίας βάσει του οποίου θα εκθέτουν στην κοινωνία την διαφθορά και τους φορείς της.

Αντί-θεση 4. Οι τελευταίοι αριστεροί στην Ευρώπη που έκαναν στόχο τους να διαχωρίσουν την ήρα από το στάρι στη βάση της προάσπισης της δημοκρατίας από την διαφθορά λεγόταν Ροβεσπιέρος και Σεν Ζυστ. Η μέθοδος διαχωρισμού λεγόταν Επαναστατική Τρομοκρατία και το εργαλείο της ήταν η σύντομη παραμονή των κατηγορούμενων για διαφθορά στα μπουντρούμια, και κατόπιν η λαιμητόμος. Το να πλασάρεται ως ανανεωτικό όραμα για το μέλλον η επιστροφή στο 1793-94 δεν είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπονοείται επουδενί μια τέτοια επιστροφή και ότι συνεπώς η προτροπή για "παραδειγματική αντιμετώπιση των παρασίτων του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου" συνιστά άδεια λόγια με την αυστηρή έννοια του όρου: η τιμωρία της ατομικής, ενδεχομενικής διαφθοράς δεν αφήνει απλώς την συστημική ανέγγιχτη, αλλά προϋποθέτει υποκείμενα-τιμωρούς, που με την σειρά τους δεν μπορεί παρά να είναι αυτοχρισθέντες "αδιάφθοροι", με πρόσβαση στον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους (εφόσον δεν μιλούμε για τρομοκρατία εκτός κράτους, όπως με την 17Ν). Εν τη απουσία της επιθυμίας ανάληψης του ρόλου του κρατικού Τρομοκράτη που αναλαμβάνει να αυτοχριστεί αδιάφθορος, ποιο είναι το νόημα της προτροπής τούτης εκτός από το να αναπαράγει αστόχαστα τη ρητορική που έχει χρησιμοποιήσει εδώ και ενάμιση αιώνα ο τελευταίος φιλόδοξος πολιτευτής της ελληνικής επαρχίας ("θα πατάξωμεν την φοροδιαφυγήν και την διαφθοράν, θα προσελκύσομεν μεγάλους επενδυτάς, θα φέρομεν στον τόπον προκοπήν"...κλπ);

Θέση 5. Αυτόν τον κώδικα πρέπει να τον προτείνει και εφαρμόσει πρώτη στις τάξεις της η αριστερά εάν θέλει να είναι αυτή ο φορέας της κοινωνικής αναγέννησης, αλλιώς θα πρέπει να βγει οριστικά από το παιχνίδι.

Αντί-θεση 5. Εάν η παραπάνω ανάλυσή μας έχει την παραμικρή βάση, ο κώδικας αυτός αποτελεί το ακριβώς αντίθετο κάθε προοπτικής "κοινωνικής αναγέννησης". Αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση κενό πολιτικού περιεχομένου ουτοπισμό (ποιος βικτωριανός ουτοπιστής δεν οραματίστηκε τον αλτρουϊσμό που ο ίδιος απέδιδε στον εαυτό του ως επαρκή βάση κοινωνικού μετασχηματισμού;) και στην χειρότερη επικίνδυνη ολίσθηση σε ένα ηθικολογικό λεξιλόγιο "κοινωνικής ανατάσεως" που χειρίζεται με σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία, στρατηγική οξύνοια και τακτική επιδεξιότητα η υπαρκτή δεξιά και άκρα δεξιά.


[1] Η αναφορά είναι βέβαια στο "Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο", σκην. Αλέκος Σακελλάριος, 1955. Πληθαίνουν, φοβάμαι, μετά το κείμενο Ξανθούλη, οι αναφορές, μέσα από τους κόλπους της "αριστεράς", σε μια φαντασιακή, ιδεατή Ελλάδα "όπου όλα ήταν πιο απλά" --και ως εκ τούτου, σε μια εκδοχή της ιστορίας χωρίς ιστορία, του παρελθόντος ως σεναρίου ρομαντικής κομεντί. Έτσι, οι αδιανόητες πολυπλοκότητες της παροντικής συγκυρίας εξορκίζονται με το λιβάνι της ενελικτικής φαντασίωσης, της επιστροφής σε μια αθώα παιδικότητα που είναι αθώα στον βαθμό ακριβώς που αρνείται να ενηλικιωθεί, και που αρνείται να ενηλικιωθεί στον βαθμό που επιμένει να εξαλείφει το ίχνος της πολιτικής από την ιστορική εμπειρία. Η τάση αυτή φτάνει σε πραγματικά αξιογέλαστα σημεία, όταν π.χ ο Ξανθούλης μας καλεί να θυμηθούμε "την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών", λες και όλα αυτά τα καλούδια τα παράγουν καλοσυνάτοι, ροδομάγουλοι αγρότες έτσι, για να τα φέρνουν στα φρεσκοστρωμένα τραπέζια μας στην Κυψέλη και το Μοσχάτο, λες δηλαδή και ο περίφημος διαχωρισμός πόλης-επαρχίας που σε περίπτωση σοβαρής κρίσης εκθέτει την πόλη στο ενδεχόμενο πείνας καταργείται επειδή έτσι απαιτεί το σενάριο της όψιμης φαντασίωσης κάθε καλομαθημένου μπούλη του κλεινού άστεως.

Αλλά η συμπόρευση όλο και περισσότερων απ' τον ευρύτερο "χώρο" της "αριστεράς" με την λογική της μετατροπής της ανάγκης σε αρετή (λες και ο ίδιος ο κόσμος δεν έχει ήδη αναγκαστεί να προσαρμοστεί στην νέα κατάσταση χωρίς εκ των άνωθεν προτροπές για επιστροφή στα παλιά, καλά χρόνια) έχει και διαστάσεις που φλερτάρουν ανοιχτά με την λογική "νόμος και τάξις" της άκρας δεξιάς. Ξανθούλης και πάλι, ενδεικτικά: "Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας."

37 σχόλια:

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Φίλε Αντώνη
-Αισθάνομαι να έχω πάρει λίγο στον λαιμό μου την Στρουθοκάμηλο,γιατί τις θέσεις που ανάρτησε τις είχα βρει θαυμάσιες
-Και όντως τις βρίσκω πολύ εύστοχες
-Υπάρχει μια μικρή δυσανεξία μου με τον τίτλο "ανανεωτικής αριστεράς" γιατί ενώ θα ήθελα να υπερασπιστώ τις θέσεις αυτές ,δεν μπορώ να υπερασπισθω ταυτόχρονα όλη την ανανεωτική αριστερά με τα σημερινα της ζητήματα.
Βρισκω τις θέσεις αυτές εύστοχες γιατί στο μέτρο του δυνατού (ας μην ξεχνάμε ήταν ένα απλό σχόλιο) δεν κάνουν τίποτα παραπάνω παρά να μεταφέρουν στα καθ'ημάς τα ακόλουθα

The future, like the present and the past, belongs to mixed economies in which public and private are braided together in one way or another. But how? That is the problem for everybody today, but especially for people on the left.
The Guardian 10 Απριλίου 2009
Δηλαδή ενα στοχασμό για το μέλλον μιας μικτής οικονομίας.Για τον σχεδιασμό μιας "αριστερής" οικονομίας.
Υπάρχουν στην ΄κριτική σου σημεία που με ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ βλέπω και πραγματικά εγείρουν ζητήματα
Πραγματι μια ηθικολογία της οικονομίας είναι σχεδόν τρομακτική.
Αλλά κατα τα άλλα νομίζω οτι αναδεικνύεις ζητήματα που δεν είναι της Ανανεωτικής Αριστεράς είναι ΟΛΗΣ της αριστεράς.
Δεν μπορούμε αιωνιως να δραπετεύουμε απο το απτό.
Α στο μεταξύ αυτός που μας προτρέπει να στοχαστούμε για τις μικτές οικονομίες,δεν είναι άλλον απο αυτό που θα βρεις εδώ

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2009/apr/10/financial-crisis-capitalism-socialism-alternatives

Είναι o Eric Hobsbawm

Οι θέσεις αυτές ενεπλούτησαν μια τετοια προβληματική.

Πιθανόν ελλειπώς αλλά κατα την γνωμη μου αδρά και λιτά.

Αυτα ως εισαγωή και επανερχομαι αργοτερα

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Μήπως παίζουμε με τις λέξεις;
Φίλε Αντώνη
Αφού νομίζω ότι κάπως εξήγησα πως και από πού νομιμοποιείται ένας αριστερός προβληματισμός για τα περί διαφθοράς ιδιωτικής οικονομίας κλπ κοίταξα πιο προσεκτικά τις αντιρρήσεις σου και νομίζω ότι κυριολεκτικά παίζουμε με τις λέξεις και είμαστε κάπως άδικοι
Διατυπώνεις δύο βασικές αντιρρήσεις διαφορετικού επιπέδου
Η μία είναι η αντίρρηση 2 όπου η διαφθορά δεν εννοείται ως καν επίπεδο συζήτησης ,αφού έτσι και αλλιώς η διαφθορά δεν είναι παρά η έκφραση του μέγιστου κέρδους .Σωστά εντοπίζεις ότι στον Μαρξ δεν υπάρχει ως προβληματισμός. Συμφωνούμε απολύτως
Αυτό το επίπεδο ανάλυσης λείπει από τις θέσεις της ΑΣ
Μα τότε η κριτική σου είναι εύστοχη και κακώς ίσως δεν προηγήθηκε μια εισαγωγή του στυλ «όλοι γνωρίζουμε ότι η διαφθορά είναι συστατικό οργανικό μέρος του καπιταλισμού, αλλά μέχρι να αρθεί να τι μπορούμε να πούμε» κλπ κλπ
Σωστή ορθότατη κριτική
Ταυτόχρονα όμως οι λοιπές σου αντιρρήσεις κινούνται ως εάν να ξεχνάνε την θεμελιώδη αντίρρηση και κινούνται στο ρεαλιστικό επίπεδο ως εάν να συμφωνούμε όλοι στην ορθή αντίρρηση 2 ,αλλά για το μέχρι τότε τι κάνουμε
Από εδώ λοιπόν εισέρχεσαι και εσύ σε ένα επίπεδο συζήτησης του σήμερα ,(αποσιωπώντας την αντίρρηση 2 ) και σ’ αυτό το επίπεδο ανάλυσης διαφωνείς
Θέση Αντίρρηση 1.-Δεν γενικεύεται η διαφθορά είναι ίδια χρονολογικά. Συγνώμη λάθος όλες οι έρευνες δείχνουν ο βαθμός και η έκταση της διαφθοράς αυξάνεται συνεχώς .Εκθέσεις όλων των οργανισμών θα στις προσκομίσω.
Θέση Αντίρρηση 3.-Μα εδώ δεν διαφωνείς καθόλου. Γράφει ο ΑΣ η διαφθορά έγινε μαγκιά και εσύ ότι είχαμε εκδημοκρατισμό της διαφθοράς.
Θέση Αντίρρηση 4.- Γράφει ο ΑΣ για ένα κώδικα δεοντολογίας ,και εσύ το μετατοπίζεις σε μια ηθική προσταγή. Μα ο κώδικας παραπέμπει σε νομική πολιτική διευθέτηση και εσυ πας στον Ροβεσπίερο!! Έτερον εκάτερον δεν βρίσκω τίποτα πιο πολιτικό αριστερό από την ύπαρξη μηχανισμών ελέγχου στα ζητήματα αυτά. Εκτός και αν καταργήσουμε όλους τους κώδικες δεοντολογίας πχ ΕΣΡ ως ηθικολογία
Θέση Αντίρρηση 5.-Η κοινωνική αναγέννηση ως κοινό ρητορικό πλαίσιο με την άκρα δεξιά. Σωστά αλλά δεν είναι ο μοναδικός «τόπος» όπου η αριστερά θα βρει άθελα τους αντίπαλους της.Τι να κάνουμε αυτή είναι η περίπλοκη πραγματικότητα. Τότε να καταργήσουμε τον σοσιαλισμό γιατί υπάρχει και ο εθνικοσοσιαλισμός, Ακόμη σε βρίσκω και λίγο παραπάνω άδικο καθώς το αίτημα ενός βαθύτερου προβληματισμού της αριστεράς απασχολεί πολύ αξιόλογες μερίδες της πχ τον Σεβαστάκη,και τον Ξυδάκη (Βλέμμα)
Τελικά
Νομίζω ότι έδωσες μια διάσταση μεγαλύτερη από το θέμα, και την περιπλοκή ενός προβληματισμού την χρωμάτισες με πινελιές μιας «ανανεωτικής χαλαρότητας»
Ε χει άλλα κουσούρια η ΑΑ μην την φορτώνουμε άδικα

ciaoant1 είπε...

2 αναρτήσεις επί του θέματος που νομίζω θα μπορούσαν να βοηθήσουν:

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/04/blog-post_6408.html

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/04/blog-post_5374.html

Αντωνης είπε...

Φίλε LLS, απαντώ στο δεύτερο ποστ:

"Μήπως παίζουμε με τις λέξεις;
Φίλε Αντώνη
Αφού νομίζω ότι κάπως εξήγησα πως και από πού νομιμοποιείται ένας αριστερός προβληματισμός για τα περί διαφθοράς ιδιωτικής οικονομίας κλπ κοίταξα πιο προσεκτικά τις αντιρρήσεις σου και νομίζω ότι κυριολεκτικά παίζουμε με τις λέξεις και είμαστε κάπως άδικοι"

Σε διαβεβαιώ ότι καμμία πρόθεση δεν έχω να παίξω με τις λέξεις, αλλά αυτό θα φανεί και παρακάτω ελπίζω.


"Διατυπώνεις δύο βασικές αντιρρήσεις διαφορετικού επιπέδου
Η μία είναι η αντίρρηση 2 όπου η διαφθορά δεν εννοείται ως καν επίπεδο συζήτησης ,αφού έτσι και αλλιώς η διαφθορά δεν είναι παρά η έκφραση του μέγιστου κέρδους .Σωστά εντοπίζεις ότι στον Μαρξ δεν υπάρχει ως προβληματισμός. Συμφωνούμε απολύτως
Αυτό το επίπεδο ανάλυσης λείπει από τις θέσεις της ΑΣ"

ΟΚ, πάμε παρακάτω τότε. Αν και γράφω επίσης κάτι που δεν σχολιάζεις, που είναι ότι ο λόγος περί πάταξης της διαφοράς είναι κομμάτι του πολιτικού μέινστριμ. Κανείς πολιτικός ποτέ δεν βγήκε να πει: "ήρθαμε για να προωθήσουμε την διαφθορά" και καμμία πολιτική αντζέντα συνεπώς δεν μπορεί να κριθεί με κριτήριο την ρητορική της αντίθεση με την διαφθορά. Το στοιχειώδες παράδοξο είναι ότι σε μια κοινωνια όπου ΟΛΟΙ διαπιστώνουν διαχρονικά τη διαφθορά ΟΛΟΙ επίσης δηλώνουν πολέμιοι της διαφθοράς. Εγώ παίζω με τις λέξεις; Δεν νομίζω.

"Μα τότε η κριτική σου είναι εύστοχη και κακώς ίσως δεν προηγήθηκε μια εισαγωγή του στυλ «όλοι γνωρίζουμε ότι η διαφθορά είναι συστατικό οργανικό μέρος του καπιταλισμού, αλλά μέχρι να αρθεί να τι μπορούμε να πούμε» κλπ κλπ
Σωστή ορθότατη κριτική"

ΟΚ, πάμε παρακάτω.

"Ταυτόχρονα όμως οι λοιπές σου αντιρρήσεις κινούνται ως εάν να ξεχνάνε την θεμελιώδη αντίρρηση και κινούνται στο ρεαλιστικό επίπεδο ως εάν να συμφωνούμε όλοι στην ορθή αντίρρηση 2 ,αλλά για το μέχρι τότε τι κάνουμε"

Επαναδιατυπώνεις αν έχεις την καλοσύνη γιατί συντακτικά δεν το πολυκαταλαβαίνω το πιο πάνω.

"Από εδώ λοιπόν εισέρχεσαι και εσύ σε ένα επίπεδο συζήτησης του σήμερα ,(αποσιωπώντας την αντίρρηση 2 ) και σ’ αυτό το επίπεδο ανάλυσης διαφωνείς"

Για ποιο λόγο λες ότι την αποσιωπώ; Το αντίθετο, η όλη συζήτηση εξαρτάται από την διαφοροποίηση συστημικής και ενδεχομενικής διαφθοράς. Υπάρχει αντίφαση στα υπόλοιπα σημεία με αυτό και ποια;

"Θέση Αντίρρηση 1.-Δεν γενικεύεται η διαφθορά είναι ίδια χρονολογικά. Συγνώμη λάθος όλες οι έρευνες δείχνουν ο βαθμός και η έκταση της διαφθοράς αυξάνεται συνεχώς .Εκθέσεις όλων των οργανισμών θα στις προσκομίσω."
Είναι ευπρόσδεκτες οι εκθέσεις και τα στοιχεία, αν και βέβαια δεν υπάρχουν ανάλογα και καταρτισμένα από ανάλογα όργανα και με ανάλογες μεθόδους για το 1870 ας πούμε ή για το 1930.

Θέση Αντίρρηση 3.-Μα εδώ δεν διαφωνείς καθόλου. Γράφει ο ΑΣ η διαφθορά έγινε μαγκιά και εσύ ότι είχαμε εκδημοκρατισμό της διαφθοράς."

Λάθος κατανόησες νομίζω, διότι όπως γράφω με μεγάλη προσοχή, ο εκδημοκρατισμός της διαφθοράς δεν είναι τίποτε άλλο από τον εκδημοκρατισμό ως τέτοιο σε ένα πλαίσιο όπου συνεχίζει να πρυτανεύει η λογική του κέρδους ως οργανωτική της κοινωνικής ζωής. Ουδεμία σχέση με μαγκιά. Απλή νομοτελειακή αναγκαιότητα.

Αντωνης είπε...

Συνέχεια απάντηση στον LLS:

"Θέση Αντίρρηση 4.- Γράφει ο ΑΣ για ένα κώδικα δεοντολογίας ,και εσύ το μετατοπίζεις σε μια ηθική προσταγή. Μα ο κώδικας παραπέμπει σε νομική πολιτική διευθέτηση και εσυ πας στον Ροβεσπίερο!! Έτερον εκάτερον δεν βρίσκω τίποτα πιο πολιτικό αριστερό από την ύπαρξη μηχανισμών ελέγχου στα ζητήματα αυτά."

Μα, όπως εξήγησα, η έλευση του Μαρξισμού σήμαινε την εκτόπιση της συζήτησης από τον χαρακτήρα που είχε στην περίοδο της επαναστατικής τρομοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο ότι οργανώσεις όπως η 17 Ν απέλαβαν κοινωνικής νομιμοποίησης ακριβώς γιατί όπως και οι προκάτοχοί τους στον 18ο αιώνα "τιμώρησαν" την διαπλοκή και τη διαφθορά με έργα (επίσης όχι τυχαία, άφησαν τον μαρξισμό παράμερα). Και φυσικά, η κριτική μου δεν είναι, όπως είναι πασιφανές, ότι η αναν. αριστερά επιθυμεί να μας επιστρέψει στους Ροβεσπιέρο-Σεν Ζυστ αλλά ότι μην έχοντας καμμία τέτοια πρόθεση μιλάει απλώς στον αέρα. Το κείμενο το λέει ξεκάθαρα αυτό.

Γιατί μιλάει στον αέρα; Γιατί αποκηρύσσοντας όπως λέω την κρατική τρομοκρατία που προαπαιτεί σιδηρά άσκηση της κρατικής εξουσίας, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΕΤΑΙ. Έχει; Αν θέλουμε να παίζουμε με τις λέξεις, θα ήθελα πολύ να τον μάθω αυτό τον τρόπο, σύμφωνα με τον οποίο το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας θα ελέγχεται για την νομιμότητά του όπως ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ σε καμμία αναπτυγμένη οικονομία του κόσμου (μπορούμε να πούμε μερικά λογάκια για τις διεθνείς διαστάσεις του σκανδάλου Ζίμενς που δεν αφορούσε ούτε απλώς την Ζίμενς ούτε μόνο την Ελλάδα και για το πώς αντιμετωπίστηκε από τα κράτη της Γερμανίας και της Ελβετίας, αν θέλεις).

"Εκτός και αν καταργήσουμε όλους τους κώδικες δεοντολογίας πχ ΕΣΡ ως ηθικολογία"

Τι ήταν να το πεις αδερφέ, δεν ξέρω αν είδες το σκάνδαλο με την τιμωρία της ΕΣΡ για την προβολή της εικόνας τρανσέξουαλ (από την ταινία "Στρέλλα"). Σε κάνει να σκέφτεσαι, γιατί ως γνωστόν οι κώδικες δεοντολογίας δεν κατάφεραν ποτέ να προασπιστούν τους αδύνατους. Τους αδύνατους τους υπερασπίστηκαν μόνο οι αδύνατοι, ασκώντας πίεση πάνω στους δυνατούς.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Φίλε Αντώνη
Εχει σημασία να τοποποθετήσουμε την συζήτηση
α.-Δεν αναφέρομαι εν γενει σε καμμία Ανανεωτικη Αριστερά και τα συμφραζόμενα της.Αναφέρομαι σε ένα σχόλιο που μου άρεσε.O τίτλος της αναρτησης σου με δεδομένη την "τοξικότητα" καθιστά τον διάλογο περίεργο.
β.-Η "θεωρητική" βάση μιας τετοιας προσέγισης είναι ο Hobsbawm
γ.-Οι ανταπαντήσεις σου σαφείς και εύλογες έχουν το εξής θεμελιακό μήνυμα:
Οποιαδήποτε συζήτηση για διαφθορά από την αριστερά είναι αποπροσανατολιστική,γιατί η διαφθορά είναι νομοτέλεια ενός συστήματος ατομικού κέρδους.Η διαφθορά είναι μια παραλλαγή του ατομικού κέρδους.
ΣΥΜΦΩΝΟΙ!!!!!
Αλλά εγώ και ο ΑΣ και εσύ (ίσως) έχουμε ένα λόγο να πούμε για το κάνουμε με την διαφθορά μέχρι εκείνη την στιγμή που ολικά η κεφαλεω΄δης συνθήκη θα αρθεί
Ο ΑΣ συζητάει σε αυτήν την βάση.
Ε τότε εντός αυτής της περιπλοκής είμαστε αναγκασμένοι να προσανατολιστούμε να καθορίσουμε σημεία κόμβους μιας πολιτικής πορείας.
Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Πόσο μάλλον που δεν έγινε καμμία πραγματεία για την διαφθορά.Ενα σχόλιο χωμμένο στα αζήτητα της ΑΣ
Σωστα αναδεικνύεις και τα μικρά σχόλια.
Αλλα αν ασχολειθώ με την ίδια εμβάθυνση με τα γραφόμενα σου συμπεραίνβ ότι μέχρι την έλευση του κομμουνισμού η συζήτηση για την διαφθορά περιτεύει
Σωστά;;
Χαιρετώ

Αντωνης είπε...

"Αλλα αν ασχολειθώ με την ίδια εμβάθυνση με τα γραφόμενα σου συμπεραίνβ ότι μέχρι την έλευση του κομμουνισμού η συζήτηση για την διαφθορά περιτεύει
Σωστά;;"

Δεν έχω προλάβει ακόμα να ολοκληρώσω την απάντησή μου φίλε LLS, αλλά μιας και αυτό που θέτεις είναι πάρα πολύ σημαντικό να απαντηθεί άμεσα η απάντηση είναι ΟΧΙ.ΔΕΝ ΠΕΡΙΤΤΕΥΕΙ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ. ΠΕΡΙΤΤΕΥΕΙ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΡΥΘΜΙΣΤΕΙ ΝΟΜΙΚΙΣΤΙΚΑ (ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ) ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ.

Κανένα από τα βασικά abuses του συστήματος ως συστήματος δεν ξεπεράστηκε χωρίς λαϊκή πίεση. Και αυτό ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΣΥΖΗΤΑΜΕ." Σημαίνει: "ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ ΗΓΕΤΩΝ/ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ, ΚΛΠ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΝ ΑΝ ΔΕΝ ΑΣΚΗΣΕΙΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΙΕΣΗ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΣΕΙΣ ΝΑ ΤΗ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.

Και αντί να συζητάμε για αυτό, συζητάμε για το πώς θα κάνουμε τους υπαλλήλους πιο εργατικούς και λιγότερο μπαγαπόντηδες; Ε, εκεί φεύγει το "left" απ' το "liberal" και μένει σκέτο το "liberal" και there's no left left.

Και μ' αυτό έχω πρόβλημα αρχών σοβαρό.

Αντωνης είπε...

Περαιτέρω: "O τίτλος της αναρτησης σου με δεδομένη την "τοξικότητα" καθιστά τον διάλογο περίεργο."

H αίσθησή μου είναι ότι ολισθαίνουμε σε δρόμους πολύ προβληματικούς (βλ. και ανάρτηση για δηλώσεις Αλ. Παπαδόπουλου). Θεώρησα σημαντικό να εκφράσω κάποιες βασικές αντιρρήσεις για το τι βλέπω να δημιουργείται στη θέση μιας θεωρητικά συγκροτημένης απάντησης σε ό,τι συμβαίνει. Τούτο δεν σημαίνει ότι συντάσσομαι με τον όποιο 'αριστεριστή' τύπου Τσίπρα, κλπ. Στην πραγματικότητα, αυτή τη στιγμή αυτό που διαφαίνεται είναι μόνο παρεκκλίσεις, είτε προς τον καθαρό φιλελευθερισμό είτε προς τον απλό αντιεξουσιασμό χωρίς προτάσεις (και εκεί έχουμε πρόβλημα, δεν το παραγνωρίζω).

Και εκεί νομίζω ότι κάπου πρέπει να υπάρχει αντίλογος. Τώρα, αν όσα γράφω είναι τοξικά ή αποτελού ένδειξη κακής πίστης απέναντι στον κριτικό διάλογο, mea culpa και αναλαμβάνω την ευθύνη.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Φίλε Αντωνη
Προφανώς διατάραξα ένα ειρμό που αναπτυσσόταν
Λυπάμαι αλλά αναγκαστικά παρακολουθώ στην τελευταία απάντηση.
Νομίζω οτι παραγνωρίζεις τα συμφραζόμενα μιας συζήτησης της διαφθοράς που διεξάγεται.
Άναφέρεσαι σε ένα επίπεδο αφαίρεσης (Μαζα Κρατος Κεφάλαιο) όταν η συζήτηση γίνεται σε ένα άλλο επιπεδο.
Τι κάνουν οι αριστερές παρατάξεις πχ εφοριακών σε ένα φαινόμενο που ενδημεί στον χώρο.Δεν παίρνουν θέση για την διαφθορά.Την συγκεκριμμένη πχ του LLS;
Αναγκαστικά πρέπει να κάνουν και τα δύο.
Και να ασκήσουν την μέγιστη πίεση να οξύνουν την κρίση,αλλά και να μιλήσουν για τις νομικές ανεπάρκειες τα "παράθυρα".Αλλιώς η αριστερά γίνεται χιλιασμός.
Η θεμελιώδης κρίση κεφάλαιου εργασίας παίρνει μορφές.
Επιτρεψε μου την διαστολή αλλα και οι συλλογικές συμβάσεις είναι νομικές ρυθμίσεις.Τις υπογράφουν οι εργαζόμενοι μετά από απεργίες με μεγάλη προσοχή.
-Επαναλαμβάνω μήπως έδωσες μια διάσταση σε ένα σχόλιο που αντικειμενικά δεν είχε;

Αντωνης είπε...

Και συνέχεια:

Ποιο είναι το ένα πράγμα στο οποίο θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ότι είναι στοιχειώδες;

Η απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων.

Πώς θα απελευθερωθούν οι παραγωγικές δυνάμεις όμως είναι το ερώτημα. Εγγυώνται τα μέτρα δημοσιοικονομικής αυστηρότητας μια τέτοια απελευθέρωση; Το αντίθετο.

Εγγυάται η συνέχιση της πολιτικής "δώσε μπάρμπα κράτος" κάτι τέτοιο; Επίσης το αντίθετο.

Επομένως, δεν μπορούμε να γυρίσουμε ΟΥΤΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠ' ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟ-ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΟΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ).

Συνεπώς, τι χρειάζεται να διεκδικηθεί σήμερα εφόσον περιοριστούμε λόγω ρεαλισμού μέσα σε μεταρρυθμιστικά πλαίσια;

Ας αρχίσουμε από ορισμένες σκέψεις/προτάσεις:
α) κίνητρα για το επιχειρείν νέων ανθρώπων σε τομείς άλλους από το άνοιγμα πιτσαριών, καφετεριών κλπ. Έχουμε ένα τεράστιο απόθεμα σε υπο-απασχολούμενο υπερεξειδικευμένο σε τομείς αιχμής δυναμικό.
β) ταυτόχρονα, έμπρακτη ενθάρρυνση εναλλακτικών μορφών οικονομίας (συνεργατικές μορφές, συμπράξεις, αναρχικές πρωτοβουλίες κλπ)
γ) κρατικό μπουλντόγκ στο πεδίο δράσης του μεγάλου, κρατικά "καβαντζωμένου" κεφαλαίου, το οποίο ασκεί συνθήκες αφόρητης πίεσης στους μικροεπιχειρηματίες.
δ) Περιορισμός στον όγκο των εισαγωγών που αφορούν μη ζωτικές ανάγκες μέσα από την καλλιέργεια συνείδησης για τη σημασία μη κατανάλωσης ειδών που δεν παράγονται στη χώρα
ε) Απαλλοτρίωση της εκκλησιαστικής περιουσίας
στ) Αυστηρότατος κρατικός έλεγχος στην λειτουργία των τραπεζών, τα επιτόκια δανεισμού, κλπ.
η) δραστικές περικοπές στους εξοπλισμούς, τις στρατιωτικές προμήθειες, κλπ.
θ) ενθάρρυνση και οργάνωση της εθελοντικής εργασίας για την αντιμετώπιση των βασικών συνεπειών της φτώχειας.

Σε τι θα μπορούσαν να οδηγήσουν όλα αυτά; Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσο και αν θα καλυτέρευαν τις απτές συνθήκες ζωής. Σίγουρα δεν θα οδηγούσαν σε επίλυση της κρίσης (δεν είναι στα χέρια της Ελλάδας αυτό). Η ελπίδα είναι ότι θα ήταν στην κατεύθυνση μιας στοιχειώδους καλυτέρευσης των συνθηκών μέσα στις οποίες μπορεί να αναπτυχθεί η χαμηλής κλίμακας επιχειρηματικότητα και οι εναλλακτικές μορφές συλλογικής εργασίας. Και, είναι ψυχολογικά σημαντικό όταν ζητάς θυσίες, σε ενίσχυση του αισθήματος ότι δεν κοροϊδευόμαστε απλώς όταν μιλάμε για κοινωνική ανάταξη.

Αντωνης είπε...

Μια και η μητέρα μου τυχαίνει να ήταν εφοριακός, από τότε που τη θυμάμαι μιλάει για την διαφθορά. Έχουν περάσει 15 κυβερνήσεις έκτοτε. Αν το ένα άκρο λέγεται χιλιασμός, το άλλο είναι πολιτική ρητορική as usual, από αυτή που ακούμε σε κάθε προεκλογική εκστρατεία. Και όταν έρχονται τα δύσκολα, οι πλούσιοι εξακολουθούν να είναι από πάνω και να προτείνουν και οι φτωχοί από κάτω και να εκτελούν.

Χωρίς κρατική τρομοκρατία σε βάρος της επιχειρηματικής τρομοκρατίας (κυριολεκτικά τρομοκρατίας σε αρκετές περιπτώσεις, περιλαμβανομένων όπλων και ιδιωτικών στρατών) τι είδους δύναμη έχει ο καθένας ατομικά να βάλει στοπ στην διαφθορά; Ο έντιμος υπάλληλος παίζει το κεφάλι του αν ανοίξει το στόμα του.

Για να έχεις όμως πρόσβαση στην κρατική τρομορκατία χρειάζεσαι πρόσβαση στην εξουσία. Την θέλει την εξουσία η αριστερά, ανανεωτική ή αντισυστημική; Για να την πάρει, πρέπει να αρπάξει τον κόσμο από τα νύχια των κομμάτων εξουσίας. Αλλ'α αντ' αυτού, πλακώνονται οι ανανεωτικοί με τους αντισυστημικούς και τους αντιεξουσιαστές, όλοι μαζί με το ΚΚΕ, κ.ο.κ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αποφαίνονται για το κοινωνικό μέλλον. Ποιο κοινωνικό μέλλον χωρίς την αριστερά στη θέση εξουσίας, και με πρόθεση να σπάσει κεφάλια μεγίστου μεγέθους και σημασίας για την επιχειρηματική οικονομία της χώρας;

Αντωνης είπε...

Φίλε cioant1, σ' ευχαριστώ πολύ για τα λινκ. Θα τα διαβάσω με ενδιαφέρον.

celin είπε...

Εγω αυτο που καταλαβαινω ειναι οτι η Ανανεωτικη Αριστερα πιστευει σε εναν καπιταλισμο με "ανθρωπινο προσωπο",σε μια φιλελευθερη σοσιαλδημοκρατια τυπου Σουηδιας

Στα πλαισια του υπαρχοντος συστηματος,πονταρει οτι,αν τεθουν υγιεις βασεις κ κανονες,η αγορα,η ελευθερη οικονομια,μπορει να λειτουργησει ευεργετικα για τις μαζες,δε νομιζω οτι η Α.Α απορριπτει την ελευθερη οικονομια απλα διαφωνει σε επιμερους σημεια

πχ εκει που οι νεοφιλελευθεροι σου λενε αυτορρυθμιση των αγορων,
οι Ανανεωτικοι σου λενε ΟΧΙ,ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΛΟΓΙΣΤΗ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΚΛΗΡΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ,Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΕΜΒΤΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΡΟΑΣΠΙΖΕΤΑΙ Κ ΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ ΠΟΥ ΕΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ/ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΕΣ
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

το ερωτημα ειναι κατα ποσο αυτο ειναι εφικτο απο τη στιγμη που η παγκοσμιοποιηση της οικονομιας εχει αφαιρεσει απο το κρατος τα βασικοτερα εργαλεια με τα οποια μπορει να ασκησει απο μονο του την οικονομικη πολιτικη του
Κι εγω πιστευω οτι η διαφθορα στον Καπιταλισμο ειναι συστημικη,κ ως δομικο στοιχειο του,δε προκειτα ποτε να ξεριζωθει,αντιθετως,ειναι απαραιτητη γΙα την στερεωση του

Αραγε θα μπορουσε καποιος να μου ανταπαντησει,ΘΕΩΡΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΟΥΣ,ΟΥΤΟΠΙΣΤΕΣ?ΕΣΥ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΣΑΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ,ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΟΥΤΟΠΙΣΤΗΣ?
Η πρωτη απαντηση ειναι οτι ολοι χρειαζομαστε ενα οραμα για να μας εμπνευσει κ να μας κινητοποιησει σε τοσο δυσκολες εποχες

Κ η δευτερη,οτι ο κομμουνισμος δεν ειναι ουτοπια,ειναι κατι που εφαρμοστηκε στην πραξη κ ανεξαρτητως του που πετυχε κ που απετυχε
[ΠΑΝΤΩΣ ΕΠΕΙΔΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΑΠΟ ΝΙΚΗΤΕΣ,ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ Κ ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΑ]
απο πουθενα δε προκυπτει οτι θα ξανααποτυχει αν ξαναεφαρμοστει
Υπαρχει μια εμπειρια,γιατι να μην εχουν μαθει απο τα λαθη των συντροφων τους?

Ενω ο "καπιταλισμος με ανθρωπινο προσωπο"
η μια φιλελευθερη σοσιαλδημοκρατια, πουθενα δεν εφαρμοστηκε,πουθενα δε τα ειδαμε
Εκτος των Σκανδιναβικων χωρων,δε νομιζω ομως οτι μπορουμε να γινουμε Σουηδια,ουτε μπορει η ιδεα της "Σουηδιας"να επικρατησει παγκοσμιως

Αντωνης είπε...

@celin: "το ερωτημα ειναι κατα ποσο αυτο ειναι εφικτο απο τη στιγμη που η παγκοσμιοποιηση της οικονομιας εχει αφαιρεσει απο το κρατος τα βασικοτερα εργαλεια με τα οποια μπορει να ασκησει απο μονο του την οικονομικη πολιτικη του"

Ορθόν. Για αυτό και ποτέ δεν μπορεί να αρκέσει μια μεταρρυθμιστική πολιτική από μόνη της. ΟΜΩΣ, είναι τέτοιες οι πιέσεις των συσχετισμών υπό συνθήκες κρίσης, που ακόμα και μια μεταρρυθμιστική πολιτική, αν είναι βέβαια στοιχειωδώς μεταρρυθμιστική και όχι μια απ' τα ίδια ή χειρότερα, μπορεί να προκαλέσει κλυδωνισμούς τέτοιους που να οδηγήσουν είτε σε ριζοσπαστικοποίηση είτε σε ανατροπή και αυτής ακόμα της ταπεινόφρονος μεταρρύθμισης δια της βίας.

Αυτό έγινε στην Βενεζουέλα. Πιστεύω ότι το χάλι της Ελλάδας είναι τέτοιο που μια στοιχειωδώς ειλικρινής μεταρρύθμιση --ας αφήσουμε στην άκρη την επανάσταση-- είναι αρκετή για να δημιουργήσει εκρηκτικές συνθήκες.

Και μάλλον και η συντεταγμένη εξουσία το ίδιο πιστεύει, για αυτό δεν πρόκειται να εφαρμόσει ΟΥΤΕ στοιχειώδη αναρρύθμιση με κριτήριο το "από τα κάτω".

Άρα, δεν είναι καν ο "σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο" που συζητάμε αυτή τη στιγμή. Αυτό είναι πολυτέλεια για τις πρωτόγνωρες συνθήκες που διαμορφώνονται. Όχι, μιλάμε για καπιταλισμό χωρίς προσωπείο πλέον, από την πλειοψηφία των συντεταγμένων πολιτικών θέσεων και με δεδομένο τον περιορισμό της αριστεράς σε θέση comic relief.

Αντωνης είπε...

Για να μην μακρυγορώ: Η αίσθηση μου είναι ότι από παντού, από πλείστες όσες κατευθύνσεις, ο κόσμος που είναι περισσότερο ευάλλωτος αυτή τη στιγμή (νεολαία, συνταξιούχοι, ημιαπασχολούμενοι, άνεργοι) εγκαταλείπεται τάχιστα στη μοίρα του. Του λέμε ότι δεν θέλουμε να ξαναγίνουμε κακοί σταλινικοί οπότε χαιρετάμε την εξουσία, ότι το πρόβλημα του είναι ότι πρέπει να γίνει πιο θετικός, πιο παραγωγικός, πιο ολιγαρκής, και γω δεν ξέρω τι άλλο, και τον αφήνουμε να τα βγάλει πέρα με δυνάμεις θεόρατες που θα τον συνθλίψουν στο άψε-σβήσε.

Δεν ξέρω, μια πιάνει σύγκρυο με την εικόνα του τι συμβαίνει. Ελπίζω μόνο σε υπόγειες και ανεκδήλωτες δυνάμεις αυτή τη στιγμή.

celin είπε...

Αντωνη,για αυτο ειναι κ πιο εφικτη η ιδεα του να επικρατησει ο κομμουνισμος παγκοσμιως παρα ο καπιταλισμος να αποκτησει ανθρωπινο προσωπο
Το ενα καποτε εν μερει ειχε γινει,το αλλο δε προκειται να γινει ποτε με τις υπαρχουσες δομες
Η απορια μου ειναι πως ειναι δυνατον ο λαος να εξακολουθει να ελπιζει σε αυτο το συστημα,τωρα μαλιστα που ο καπιταλισμος επαψε να φτιασιδωνεται κ δειχνει πεντακαθαρα το αληθινο του προσωπειο,οπως λες

Τοσο πολυ Χαξλευ κ brave new world καταντησαμε?
ειναι δυνατον κατι-οπως το δντ-που υποστηριζουν ταυτοχρονα οι Πρετεντερης/Παγκαλος/Μητσοτακης/Μπακογιαννη,ειναι δυνατον βασικα
Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΤΕΤΡΑΔΑ
να εχει ερεισμα στον λαο,να το πιστευει ο λαος?
τελοσπαντων,αντε να δουμε
ενα ειναι σιγουρο,για να δανειστω εναν στιχο
the future ain't what it used to be

Αντωνης είπε...

@celin: Η αρχή είναι ότι η πολιτική απεχθάνεται το κενό. Όταν μια θέση αφήνεται κενή, ο χώρος καταλαμβάνεται από άλλη θέση. Εφόσον εμείς --η δική μου γενιά, οι 40ρηδες και οι μεγαλύτεροι, οι 50-60ρηδες, αφήσαμε κενό γράμμα την έννοια της μαχόμενης αριστεράς, την πήρανε άλλοι και κάνουνε παιχνίδι σ' όλο το γήπεδο μόνοι τους.

Λυπάμαι που θα πληρώσουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας τη δική μας ανετοιμότητα και αδράνεια.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Αντώνη
Οσα γράφεις ανήκουν σε ένα προβληματισμό ενός αριστερου μεταρρυθμισμού και όχι ενός επαναστατικού ριζικού στιγμιάιου αντικπαπιταλισμού

Γράφεις
α) κίνητρα για το επιχειρείν νέων ανθρώπων σε τομείς άλλους από το άνοιγμα πιτσαριών, καφετεριών κλπ. Έχουμε ένα τεράστιο απόθεμα σε υπο-απασχολούμενο υπερεξειδικευμένο σε τομείς αιχμής δυναμικό.

β) ταυτόχρονα, έμπρακτη ενθάρρυνση εναλλακτικών μορφών οικονομίας (συνεργατικές μορφές, συμπράξεις, αναρχικές πρωτοβουλίες κλπ)

γ) κρατικό μπουλντόγκ στο πεδίο δράσης του μεγάλου, κρατικά "καβαντζωμένου" κεφαλαίου, το οποίο ασκεί συνθήκες αφόρητης πίεσης στους μικροεπιχειρηματίες.

δ) Περιορισμός στον όγκο των εισαγωγών που αφορούν μη ζωτικές ανάγκες μέσα από την καλλιέργεια συνείδησης για τη σημασία μη κατανάλωσης ειδών που δεν παράγονται στη χώρα

ε) Απαλλοτρίωση της εκκλησιαστικής περιουσίας

στ) Αυστηρότατος κρατικός έλεγχος στην λειτουργία των τραπεζών, τα επιτόκια δανεισμού, κλπ.
η) δραστικές περικοπές στους εξοπλισμούς, τις στρατιωτικές προμήθειες, κλπ.

θ) ενθάρρυνση και οργάνωση της εθελοντικής εργασίας για την αντιμετώπιση των βασικών συνεπειών της φτώχειας.

Μα είναι θαύμα τα προσειπογάφω με τα 4 και αδιαφορώ για την τοπολογίας τους (ανανεωτική ή μη)

Δε προβοκάρω αλλά με ΔΙΚΑΙΩΝΕΙΣ

"Κινητρα για το επιχειρείν των νεών" είναι αμεση αναγνωρισει οτι η επιχειρηματικότητα δεν είναι δομή της άγριας αγοράς,είναι γενική οικονομική κατηγορία,για την οποία η αριστερά και η διανόηση της δεν έχει επεξεργασίες.Εγω λέω αντί να σκιαμαχούμε φανταζομενοι μια οικονομία χωρίς επιχειρήσεις χωρίς αγορές να σκεφτούμε το αριστερό επιχειρείν.

Δεν προχωράω άλλο

Η συμβολική πρωτη θέση για το επιχειρειν των νέων ,με καλύπτει ολόπλευρα.

Αντωνης είπε...

Βρε φίλτατε LLS, μπήκες κατευθείαν στο ψητό και άφησες το ορντέβρ. Όπου ορντέβρ:

"Συνεπώς, τι χρειάζεται να διεκδικηθεί σήμερα _εφόσον περιοριστούμε λόγω ρεαλισμού μέσα σε μεταρρυθμιστικά πλαίσια_;"

Και το επιδόρπιο: "Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσο και αν θα καλυτέρευαν τις απτές συνθήκες ζωής. Σίγουρα δεν θα οδηγούσαν σε επίλυση της κρίσης (δεν είναι στα χέρια της Ελλάδας αυτό)."

Τεσ' πα, δεν γράφουμε απλώς για να χαλάμε καρδιές. Συμφωνούμε όπως έγραψα ότι στόχος είναι η απελυθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας. Εγώ όμως θεωρώ αρκετά επιτεταγμένη κίνηση την καλλιέργεια συνεργατικών, εργατο-κεντρικών μορφών εργασίας και την άγρια καταστολή του μεγάλου κεφαλαίου. Χωρίς τέτοιες προδιαγραφές και ο ταπεινός μας μεταρρυθμισμός νερόβραστος θα βγει.

Αντωνης είπε...

Να τον πούμε "Ρόμπερτ Όουεν με λενινιστικό κράτος από πίσω" τον ιστορικό συμβιβασμό μας; Να τον πούμε "απελευθέρωση της αγοράς από το μονοπώλιο του ανταγωνισμού;" Να τον πούμε "δικτατορία του οικουμενικού πρεκαριάτου"; Πώς να τον πούμε;
:-)

Δημήτρης είπε...

όλα αυτα προσιδιάζουν σε ένα καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Η άποψη πως μπορεί να υπάρξει ένας τέτοιος καπιταλισμός συνοδεύεται από εκείνη που λέει πως η σημερινή, άγρια νεοφιλελεύθερη μορφή του ήταν λίγο πολύ μία αυθαίρετη πολιτική επιλογή μερίδων του κεφαλαίου και του κράτους και μπορεί να αλλάξει με μία άλλη πολιτική επιλογή εξίσου εύκολα. Το μόνο στο οποίο οφείλουν να ελπίζουν οι εργαζόμενοι είναι σε ένα νέο κεΥνσιανό υπόδειγμα οικονομίας στο οποίο θα εκμεταλεύονται με πιο "ανθρώπινους" όρους.

Θέτω τα εξείς ερωτήματα:
Συνιστά ή όχι η παγκοσμιοποίηση μία κούρσα προς τα κάτω όσον αφορά τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Μία κούρσα που επιβλήθηκε από την απελευθέρωση του ανταγωνισμού διεθνώς και το διπλασιασμό της παγκόσμιας προς εκμετάλευση από το κεφάλαιο, εργατικής τάξης; Το νέο αυτό πλαίσιο επιβάλεται ως εξωτερική ανγκαιότητα (νόμος), τόσο στα μεμονωμένα κεφάλαια όσο και στα διάφορά κράτη. Το επιτυχημένο οικονομικό παράδειγμα της Γερμανίας που προτείνεται και από πολλούς στα καΘ'ημάς, στηρίχθηκε στην καθήλωση των μισθών σε επίπεδα του 1995, τη διάβρωση του κοινωνικού κράτους και την εξάπλωση των ελαστικών και χαμηλά αμοιβόμενων μορφών απασχόλησης (αντζέντα 2010 του Σρέντερ). Υπάρχει γενικευμένη πίεση αποδόμησης του κοινωνικού κράτους σε όλες τις χώρες, ακόμη και τις Σκανδιναβικές (με διαφορετικούς ρυθμούς και μορφές κάθε φορά).

Η απάντηση μας σε αυτή τη νέα διεθνή και εθνική πραγματικότητα θα είναι η επιστροφή σε ένα φαντασιακό μοντέλο κεΥνσιανισμού σε μία μόνο χώρα; Μπορεί κάποιος να μου υποδείξει μία χώρα που να εφρμόζει επιτυχώς αυτό το μοντέλο σήμερα; όταν και οι πιο κλειστές και αυτάρκεις οικονομίες (Κούβα, Βιετναμ) αναγκάζονται να κάνουν ανοίγματα στο ξένο κεφάλαιο με θέλγητρα τα φθηνά εργατικά χέρια;

Δεν είμαι οικονομιστής, πιστεύω στην προτεραιότητα της πολιτικής πάνω στην οικονομία, ακόμη και σήμερα, την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ωστόσο εάν σήμερα είναι γενικά παραδεκτό πως για να υπονομευθεί η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία απαιτείται ένα πανίσχυρο λαϊκό κίνημα που θα διεκδικεί και την πολιτική εξουσία (κράτος), αυτό μπορεί να συγκροτηθεί στη βάση αιτημάτων όπως η καταπολέμηση της διαφθοράς και η απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου; Θα ξαναγυρίσουμε στα συνθήματα της αριστεράς του 50; Υπάρχει κανείς που να πιστεύει πως μπορεί σήμερα να συγκροτηθεί κίνημα ενάντια στη γραφειοκρατία του δημοσίου;

Εκτός και αν αυτά τα αιτήματα τα απευθύνουμε σε έναν σύγχρονο Βοναπάρτη, Ντε Γκωλ, Καραμανλή 1ον, ο οποίος θα αρθεί πάνω από τα συγκυριακα συμφέροντα μεμονωμένων μερίδων της αστικής τάξης για να σώσει τον καπιταλισμό από τον εαυτό του...

Πολύ φοβάμαι πως έχουμε ηττηθεί πριν ακόμα παλέψουμε. Η αριστερά μετά τη συντριπτική ήττα και διάλυση του εμφυλιόυ μπόρεσε να ανσυγκροτηθεί και να μετατραπεί σε σοβαρή κοινωνική και πολιτική δύναμη, σε λιγότερο από μία δεκαετία. Και αυτό γιατί έχε ένα διαφορετικό όραμα για την κοινωνία (άσχετα πως μπορεί να το κρίνει κανείς αυτό το όραμα στα πλαίσια του σταλινισμού κλπ). Εμείς τι έχουμε να προτείνουμε σήμερα; Προτάσεις για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του δημοσίου;

Ανώνυμος είπε...

demos
@LLS
Για το ιδεολόγημα της «διαφθοράς» και τής συνεργασίας δημόσιων-ιδιωτικών φορέων (PPI):
Σε μια μελέτη (μέσα της δεκαετίας τού ΄90, αν δεν κάνω λάθος) γύρω από το δυναμικό «εκδημοκρατισμού» και φιλελευθεροποίησης τής οικονομίας τής Ουγγαρίας (αν σας λέει τίποτε), ο «μελετητής» μάς πληροφορούσε ότι οι «υγιείς» οικονομικές δυνάμεις στην Ουγγαρία πρέπει να αναζητηθούν στον χώρο τής παρα-οικονομίας που «ανθούσε» τα τελευταία χρόνια πριν την πτώση τού καθεστώτος. Τα συμπεράσματα δικά σου.

Περί τομών και εξαρθρώσεων:
Ο τρόπος που διαχειρίστηκαν οι συντηρητικοί τις διαρθρωτικές αλλαγές στην Αγγλία το ’80 (μαζικές απολύσεις, διάλυση του συνδικαλισμού, νομοθετημένη απαγόρευση απεργιών [όποιοι παραπονιούνται για τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα των νονο-θετημάτων τού συνταγματολόγου Λοβέρδου, τους παραπέμπω σε νομικές αναλύσεις τής Αγγλικής νομοθεσίας για το ανύπαρκτο «δικαίωμα τού απεργείν», όπου νομικοί και δικαστές σήκωναν τα χέρια («ντεν καταλαβαίνει τι εννοεί ο νομοθέτης-ποιητής»)]), ήταν να χρησιμοποιήσουν ακριβώς την παραοικονομία και το σύστημα πρόνοιας (πρόσφατη μελέτη: πολλοί από τους απολυμένους πήραν αμέσως επιδόματα αναπηρίας, το πρακτικό αποτέλεσμα σταδιακή μαζική εξαθλίωση, αλκοολισμός, ναρκωτικά, κ.λπ.) σαν bumper έναντι του ενδεχομένου κοινωνικής έκρηξης. Αν πράγματι επιθυμούν οι κυνηγοί κεφαλιών (θα χυθεί αίμα, δεν λένε) τής ελληνικής κυβέρνησης να προβούν στις τομές που οραματίζονται [Καλλικράτης] χωρίς ανάλογο σχέδιο απορρόφησης των κραδασμών, προσωπικά τους δίνω έξι μήνες με ένα χρόνο το πολύ.

Αντωνης είπε...

Φίλε Δημήτρη,

Καθηλωτική η κριτική σου. Όπως βλέπεις, η συζήτηση για το "μετά" τείνει να αναπαράγει τους όρους του "πριν." Δεν θεωρώ βάσει λογικής ότι το σενάριο ανανέωσης του κεϋνσανισμού σε κάποια υβριδική μορφή έχει πιθανότητες επιτυχίας. Είμαι όμως βέβαιος ότι χωρίς μεγάλες λαϊκές πιέσεις, το γήπεδο θα συνεχίσει να γέρνει όλο και πιο μονόπαντα. Από την πίεση που είναι μεταρρυθμιστικός μοχλός στην επανάσταση και την κατάλυση του συστήματος σε (αναγκαστικά) παγκόσμια κλίμακα υπάρχει φαινομενικά χαώδης απόσταση βέβαια. Ίσως όμως να μην είναι έτσι. Ίσως οι ισορροπίες να είναι πιο ευάλωττες από ό,τι φαίνονται. Αυτό θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την πορεία της οικονομίας εκτός της χώρας όμως.

Αντωνης είπε...

@Δημήτρης: Για τις παραγωγικές δυνάμεις κρατάω ενστάσεις. Και αυτό γιατί θεωρώ το αίτημα ανταγωνιστικό, δηλαδή αίτημα που δεν μπορεί να εκπληρωθεί με όρους κεφαλαίου πλέον. Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν άλλα σημαντικά περιθώρια για spatial fix. Ίσως κάνω λάθος.

Αντωνης είπε...

@demos: Η "ελεύθερη αγορά" είναι σαν την "κοινωνία στην κατάσταση της φύσης" (natural state): ένας δομικός μύθος της οικονομολογίας όπως ήταν δομικός μύθος για την πολιτική επιστήμη η δεύτερη.

Ανώνυμος είπε...

demos
@Αντώνη,
Προσπάθησε να βρεις στη βιβλιοθήκη σου (το βιβλίο είναι μάλλον σπάνιο), το Βεεμώθ τού Φραντς Νόυμαν (Franz Neumann) τής σχολής τής Φρανκφούρτης [νομίζω συνεργαζόταν με τη CIA και συνέβαλε στον μετέπειτα «εκδημοκρατισμό» τού δικαίου τής Ομοσπονδιακής]. Το βιβλίο γράφτηκε στην Αμερική στη διάρκεια του πολέμου και αναλύει το οικονομικό-νομικό καθεστώς τής φασιστικής Γερμανίας τον μεσοπόλεμο. Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση ότι η περασμένη δεκαετία μοιάζει να αναπαράγει σε παγκόσμιο επίπεδο τις δομές τού φασιστικού κράτους (όχι τόσο ως προς τη εξάπλωση των ολιγοπωλίων και συγκέντρωση τής αγοράς, τις «διπλής» οικονομίας, καταστροφής μικρομεσαίων, τής εξαναγκαστικής εργασίας, όσο στο επίπεδο νομικών θεσμών). --- Ξέρω θα μου πεις Πουλαντζάς κ.λπ., but nevertheless.

Αντωνης είπε...

Έγινε δήμο, ευχαριστώ για το τιπ. Θα το ψάξω.

Εν τω μεταξύ να προτείνω το συγγενικό (και συντροφικό) άρθρο της cynical, η ανάγνωση του οποίου ήταν μεγάλη ανακούφιση: http://e-cynical.blogspot.com/2010/04/blog-post_4449.html

Ανώνυμος είπε...

demos
Για να μας ανοίξει λίγο η καρδιά:
http://katalipsiesiea.blogspot.com/2010/04/blog-post_26.html

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Aντώνη
Γυρίζουμε ρητορικά σε ένα φάυλο κύκλο

Εγώ όμως θεωρώ αρκετά επιτεταγμένη κίνηση την καλλιέργεια συνεργατικών, εργατο-κεντρικών μορφών εργασίας και την άγρια καταστολή του μεγάλου κεφαλαίου. Χωρίς τέτοιες προδιαγραφές και ο ταπεινός μας μεταρρυθμισμός νερόβραστος θα βγει.

Η καλλιέργεια συνεργατικών, εργατο-κεντρικών μορφών εργασίας είναι κοινωνικό επιχειρείν αλλά επιχειρείν δεν είναι κεντρικός προγμαμματισμός

Την άγρια καταστολή του μεγάλου κεφαλαίου δεν κατανοώ.

Το κεφάλαιο είναι σχέση δεν είναι οντότητα.

Αρα δεν μπορείς να θέλεις επιχειρείν εντός κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας

Φοβάμαι ότι εξασκούμαστε σε ένα ρητορικό αντικαπιταλισμό χωρίς να ορίζουμε το περιεχόμενο ουτε του καπιταλισμού ούτε του αντικαπιταλισμού

Η συνεπέστερη θέση είναι του ΚΚΕ.Αντικαπιταλισμός= παγκόσμιος κεντρικός σχεδιασμός

Η απομάκρυνση απο αυτη τη θεση μας θέτει όλους εντός μίγματος ή μάγματος που είναι υπο διερεύνηση.

Αυτό διερευνώ

Δημήτρης είπε...

Φίλε Αντώνη όπως θα έχεις διαπιστώσει η τοποθέτηση της αριστεράς απέναντι στην κρίση, τόσο της "ανανεωτικής" όσο και της βερμπαλιστικά αντισυστημικής Θυμίζει έναν ιδιότυπο θρήνο του στιλ "Και τώρα τι θ' απογίνομεν χωρίς ανάπτυξη". Θυμίζει τα στάδια εκδήλωσης του πένθους: Σε πρώτη φάση η ιδεολογική άρνηση (η κρίση δεν υπάρχει είναι μία καμπάνια των από πάνω για να αφαιρέσουν τα κεκτημένα, είναι αποτέλεσμα των κερδοσκόπων κλπ). Κατόπιν τη διαδέχεται ο θυμός και η διαπραγμάτευση (ανανεωτικοί - να πληρώσουν οι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, ΚΚΕ, Άκρα - να πληρώσουν οι πλούσιοι- λεφτά υπάρχουν). Σε λίγο θα περάσουμε στο επόμενο στάδιο που είναι η κατάθλιψη για να ολοκληρωθεί το έργο με την αποδοχή αφού τα μέτρα κυβέρνησης και ΔΝΤ θα εφαρμοστούν χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις.

Τελικά η αριστερά έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον καπιταλισμό από τους αστούς και το κράτος. Τόσο στην ανανεωτική της εκδοχή που έπαιρνε ως δεδομένη τη συνεχή ανάπτυξη και έβλεπε τον εαυτό της στη θέση του εκφωνητή θεσμικών προτάσεων και ομάδων πίεσης για τη διάχυση αυτής της ανάπτυξης σε περισσότερα κοινωνικά στρώματά. όσο και της "αντισυστημικής" που επίσης προεξοφλούσε την ευρωστία του καπιταλισμού και περιορίζονταν στη διεκδίκηση (πιο μαχητικά αυτή τη φορά) μεγαλύτερου μέρους μιάς όλο και διευρυνόμενης πίτας. Σε καθε περίπτωση ο ορίζοντας ήταν αυτός που προσδιόριζε η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Τώρα όμως που αυτή η αναπαραγωγη προϋποθέτει τη μαζική απαξίωση της εργασίας ας φαγωθούμε μεταξύ μας.

Μετά απο αυτά για εκτόνωση μς συγκρατημένη αισιοδοξία προτείνω αυτό:
http://www.youtube.com/watch?v=kQZo2rsReEM&feature=related

ΥΓ. Συνέχισε την καλή δουλειά...

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Demos
Μου είναι δύσκολο να γίνω αναλυτικός καθώς η δημόσια συζήτηση γίνεται εντός κλισέ.
Δηλαδή συμφωνώ απόλυτα μαζί σου αλλά ταυτόχρονα πιστεύω ότι οι λύσεις δεν μπορούν να αναζητηθούν παρά εντός νέων υποδειγματων που θα συνδιάσουν ΄την κοινωνική επιχειρηματικότητα,και ρυθμίσεις αγορών,ρυθμισεις παγκοσμιοποίησης κλπ κλπ
Η δημόσια συζήτηση κινείται σε μια ηθική καταγγελία και μια αντιπρόταση του υπερμέλλοντος
Επαναλαμβάνω τον πιο συνεπή αντικαπιταλισμό τονε κανει το ΚΚΕ.
Γιατι αμφισβητεί την έννοια της επιχειρηματικότητας (ΟΡΘΟΤΑΤΑ ΣΤΑ ΣΥΜΦΑΖΟΜΕΝΑ ΤΟΥ!!)
Αν δεχθούμε τον παγκόσμιο κεντρικό σχεδιασμό δεν υπάρχει ουτε κεφάλαιο ουτε αγορά ουτε επιχειρείν.
Ολα τα άλλα είναι αναγκαστικά υπο διερεύνηση.Και γεμάτα αντιφάσεις

Αντωνης είπε...

@LLS: 'Αγρια καταστολή μεγάλου κεφαλαίου: θέτω ως μεταρρυθμιστικό μίνιμουμ την προσαγωγή στην δικαιοσύνη όσων, γνωστών τοις πάσι στον δημόσιο τομέα φοροδιαφεύγουν συστηματικά, καταπατούν δημόσιες εκτάσεις, δην πληρώνουν τους εργαζομένους τους, διορίζουν υπουργούς, και πνίγουν κάθε μορφή παραγωγικής δραστηριότητας που δεν ελέγχουν. Φιλελεύθερο αίτημα υπό μία άποψη.

Γνωρίζω ότι το κεφάλαιο είναι σχέση, αλλά έλα που η σχέση είναι και παγιωμένη σε πρόσωπα. Να τιθασεύσεις το κεφάλαιο ως σχέση χωρίς να κατακρημνίσεις πρόσωπα δεν γίνεται.

Όπως είπα: περιστοιχιζόμαστε από παιδιά νέα, ορεξάτα, ικανά, μορφωμένα, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα γιατί δεν έχουν μπάρμπα, γιατί δεν γουστάρουν με τους όρους που είναι διαθέσιμοι, γιατί θέλουν κάτι άλλο από τον κόσμο που τους παραδίδουμε. Θέλουμε να έχουν στον ήλιο μοίρα γιατί από αυτή τη γενιά θα εξαρτηθεί το μέλλον. Πρέπει να βρούμε κάποιο τρόπο για να απελευθερωθούν οι παραγωγικές τους δυνάμεις, να τους δώσουμε το δικαίωμα να διαλέξουν πώς θέλουν να εργαστούν σε ποια κοινωνία και με ποιους όρους. Ας κρατήσουμε αυτή τη βασική συμφωνία ως θεμέλιο.

Αντωνης είπε...

@dimitris: Εννοείται ότι το πίστευε το κεφάλαιο η αριστερά ένθεν κακείθεν. Τώρα κάνουμε mourning για να μην πέσουμε στο melancholia. Thanks για το τραγουδάκι, δήμο thanks για το λινκάκι.

I'll get by with a little help from my friends. Χθες είδα στον ύπνο μου ότι με είχε καλέσει σπίτι του ο John Lennon. Παράπραξη για τον Λένιν;

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ!!!!!
ΑΛΛΑ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΕΛΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Όπως είπα: περιστοιχιζόμαστε από παιδιά νέα, ορεξάτα, ικανά, μορφωμένα, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα γιατί δεν έχουν μπάρμπα, γιατί δεν γουστάρουν με τους όρους που είναι διαθέσιμοι, γιατί θέλουν κάτι άλλο από τον κόσμο που τους παραδίδουμε. Θέλουμε να έχουν στον ήλιο μοίρα γιατί από αυτή τη γενιά θα εξαρτηθεί το μέλλον. Πρέπει να βρούμε κάποιο τρόπο για να απελευθερωθούν οι παραγωγικές τους δυνάμεις, να τους δώσουμε το δικαίωμα να διαλέξουν πώς θέλουν να εργαστούν σε ποια κοινωνία και με ποιους όρους. Ας κρατήσουμε αυτή τη βασική συμφωνία ως θεμέλιο.

Αντωνης είπε...

Το ζήτημα LLS είναι ότι νοηματοδοτούμε το τι αποτελεί "παρελθόν" --για σένα ο μαρξισμός, για μένα ο ηθικός αυτοέλεγχος ως απάντηση στην κρίση π.χ-- διαφορετικά και μάλλον ασύμβατα.

Γιώργος είπε...

Είδα φίλε Αντώνη αργοπορημένα το ποστ σου. Δεν θέλω να κουράσω μιας και επί της ουσίας καλύπτομαι από τις ενστάσεις του LLS και επαυξάνω.
Δύο μόνο παρατηρήσεις:
1. "η τοξικότητα του κλίματος που έχει διαμορφωθεί (όχι άδικα) μέσα στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς" έχει άμεση σχέση με την πραγματικότητα της διαφθοράς και ανάμεσα στα στελέχη της. Σε βεβαιώ, όντας μέλος του Συν από την ίδρυσή του, ότι η παρακμή της "λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς" όπως λες, αποτυπώνεται ανάγλυφα στην χωρίς αρχές εσωτερική μάχη για την εξουσία, τη θεσούλα του επαγγελματικού στελέχους και το βόλεμα των φίλων σε θέση επιδοτούμενη από την κρατική "βοήθεια". Χωρίς σύγχρονη αποτίμηση λοιπόν του ρόλου της διαφθοράς μέσα σε όλο τον ελληνικό κοινωνικό ιστό, πλέουμε σε πελάγη επικίνδυνης αυταπάτης.
2. Δεν πρόσκειμαι στην "λεγόμενη ανανεωτική αριστερά" - πρόσκειμαι στην δημοκρατική αριστερά. Με τους φίλους ανανεωτικούς συνδιαλέγομαι αλλά δεν τους εκφράζω.

Κατά τα άλλα εκφράσου άφοβα. Ούτε μαρξιστής είμαι (εκτιμώ ιδέες από πολύ διαφορετικά ρεύματα και οπτικές γωνίες αλλά -ιστής δεν είμαι κανενός - λίγο βουδιστής ίσως...) ούτε παρεξηγώ όποιον κοπιάζει στον διάλογο όπως εσύ. Καλημέρα!

Αντωνης είπε...

Φίλε Γιώργο, σ' ευχαριστώ για την καλή διάθεση και την ανυπόκριτη ευθύτητα. Θα κάνω άμεσα τη διόρθωση που αφορά στις ιδεολογικές σου προκείμενες.