Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Μία διάγνωση της συγκυρίας

Συνειδητοποιώ εκ των υστέρων ότι τα παρακάτω λόγια του Δημήτρη αξίζουν ανάσυρσης από τα σχόλια και προβολή σε περίοπτη θέση. Έχουν στα μάτια μου μεγάλη διαγνωστική αξία για το ψυχοπολιτικό μομέντουμ που διαμορφώνεται στο μετά-παράδοση στο ΔΝΤ τοπίο σε μεγάλα κομμάτια του αριστερού χώρου. Και τα αναπαράγω από κάτω, ελπίζοντας να μην έχει αντίρρηση ο Δημήτρης:
Φίλε Αντώνη όπως θα έχεις διαπιστώσει η τοποθέτηση της αριστεράς απέναντι στην κρίση, τόσο της "ανανεωτικής" όσο και της βερμπαλιστικά αντισυστημικής θυμίζει έναν ιδιότυπο θρήνο του στιλ "Και τώρα τι θ' απογίνομεν χωρίς ανάπτυξη". Θυμίζει τα στάδια εκδήλωσης του πένθους: Σε πρώτη φάση η ιδεολογική άρνηση (η κρίση δεν υπάρχει είναι μία καμπάνια των από πάνω για να αφαιρέσουν τα κεκτημένα, είναι αποτέλεσμα των κερδοσκόπων κλπ). Κατόπιν τη διαδέχεται ο θυμός και η διαπραγμάτευση (ανανεωτικοί - να πληρώσουν οι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, ΚΚΕ, Άκρα - να πληρώσουν οι πλούσιοι- λεφτά υπάρχουν). Σε λίγο θα περάσουμε στο επόμενο στάδιο που είναι η κατάθλιψη για να ολοκληρωθεί το έργο με την αποδοχή αφού τα μέτρα κυβέρνησης και ΔΝΤ θα εφαρμοστούν χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις.
Τελικά η αριστερά έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον καπιταλισμό από τους αστούς και το κράτος. Τόσο στην ανανεωτική της εκδοχή που έπαιρνε ως δεδομένη τη συνεχή ανάπτυξη και έβλεπε τον εαυτό της στη θέση του εκφωνητή θεσμικών προτάσεων και ομάδων πίεσης για τη διάχυση αυτής της ανάπτυξης σε περισσότερα κοινωνικά στρώματα, όσο και της "αντισυστημικής" που επίσης προεξοφλούσε την ευρωστία του καπιταλισμού και περιορίζονταν στη διεκδίκηση (πιο μαχητικά αυτή τη φορά) μεγαλύτερου μέρους μιάς όλο και διευρυνόμενης πίτας. Σε κάθε περίπτωση ο ορίζοντας ήταν αυτός που προσδιόριζε η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Τώρα όμως που αυτή η αναπαραγωγή προϋποθέτει τη μαζική απαξίωση της εργασίας ας φαγωθούμε μεταξύ μας.
Το βρίσκω τρομερά δύσκολο να αντιτείνω κάτι "παραγωγικό" σ' αυτό το σχόλιο. Εκθέτει την συνολική δυσπραγία του χώρου με εξαιρετική και αδήριτη διαύγεια. Η βάση άσκησης αριστερής πολιτικής ήταν απ' άκρη σ' άκρη η πίστη στην μονιμότητα και φερεγγυότητα του καπιταλισμού. Και αυτή την πίστη θα συνεχίσουν κατά τα φαινόμενα να την προασπίζονται αυτοί που θα έπρεπε να την συνθλίβουν πρώτοι, κομμάτι-κομμάτι. Επειδή έχουν ανάγκη ένα άλλοθι, κάτι που να δικαιολογεί την ύπαρξή τους όπως την συνήθισαν. 

Υπό τέτοιες συνθήκες, γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη η διατήρηση έστω της στοχειώδους ιδεολογικής αξιοπρέπειας. Της μη παράδοσης, του μη συμβιβασμού. Το αρνητικό καθήκον του να μην αφομοιωθείς, το οποίο απαιτεί ατελείωτη ενέργεια χωρίς να διαφαίνεται η προοπτική μιας κατάφασης. Τουλάχιστον όχι τώρα. Όχι ακόμα.

Η μακρά αντεπανάσταση (απ' το 49; απ' το 68; απ' το 74; απ' το '89;) έχει ακόμα πολύ δρόμο κατά τα φαινόμενα. Επιφυλάσσει πολλές ακόμα απογοητεύσεις. Επιφυλάσσει πολύ μοναξιά. Η πίστη όμως στο φαινομενικά αδύνατο, η χαρά της ρήξης μας με την κατάσταση, μας κρατάει ζωντανούς ως υποκείμενα πολιτικής. Δεν μπορούμε να υπάρξουμε αλλιώς.

Αντί φωτό για την ανάρτηση, λινκ στο συναφές καρτούν του Γιάννη Ιωάννου.

23 σχόλια:

Λευτερης είπε...

Οταν σε περιοδους που δινουν προσφορο εδαφος για την δημιουργια επαναστατικης καταστασης, κανει καποιος τα αντιθετα απο αυτα που επιβαλονται τοτε ειναι ρεφορμιστης φαφλατας(το ειχες θεσει πολυ ωραια ο "γκρινιαρης της παρεας που τρωει ομως οτι και οι αλλοι και με την ιδια ορεξη")και οχι επαναστατης....

Αντωνης είπε...

Το "πρόσφορο έδαφος" φίλε Λευτέρη ήταν σαν το τεχνητό οφσάιντ. Τραβήχτηκε απότομα μπροστά η άμυνα του αντιπάλου και μείνανε οι δικοί μας επιθετικοί να κοιτάνε το χορτάρι, χωρίς σκοπό και νόημα στο γήπεδο.

Λευτερης είπε...

Εχεις ενα δικιο....αλλα αυτο αποδυκνειει οτι οι πολιτικοι οργανισμοι που δεν ξερουν να ελισσονται αναλογα τις συνθηκες ειναι καταδικασμενοι στον συντηρητισμο....Και καπου στο τελος του δρομου στον πολιτικο θανατο....

Αντωνης είπε...

Μηδενική ικανότητα ελιγμού, τρομερά αργή διαδικασία επεξεργασίας της συγκυρίας...Οι άλλοι τα χουν πάρει όλα σβάρνα ήδη και εμείς ομφαλοσκοπούμε.

Αντωνης είπε...

Διαβάζα ξανά σήμερα τις τρομερά γρήγορες ανταποκρίσεις του Λένιν σε ραγδαία μεταλασσόμενες συνθήκες και ντρεπόμουν.

Με τις πιτζάμες και τα χασμουρητά πάμε.

Λευτερης είπε...

Και οσο αν "χαλαει" πολλους απο εμας αυτη η διαπιστωση, καλυτερη "πολιτικη μπαλα" απο την ομαδα του Λενιν δεν εχει ξαναπαιξει καμια απο τις μετεπειτα ομαδες μας στην ανθρωπινη ιστορια....

Λευτερης είπε...

Ωχ με προλαβες...:)

Αντωνης είπε...

Το έχω γράψει στο άλλο blog. Δεν παίζεται ο άνθρωπος ως πολιτικό ζώο.

Λευτερης είπε...

Δεν νομιζω παντως οτι απο την εποχη του Λενιν οι αριστεροι γιναν σε ατομικο επιπεδο πιο χαζοι...Απλα οι οργανωσεις τους γιναν ακαμπτες γραφειοκρατιες που καταπνιγουν τις ατομικες εκλαμψεις μεγαλοφυιας που σπρωχνουν την ομαδα να κανει σωστους πολιτικους ελιγμους....

Αντωνης είπε...

Έγιναν βέβαια σαφώς πιο καλοζωισμένοι. Παίζει ένα ρόλο και αυτό. Έχουν πιο πολλά να χάσουν. Και αυτό επίσης.

Λευτερης είπε...

οσο καλοζωισμενος και να ναι ο κοσμος αμα το μαγαζι λειτουργουσε υγιως δεν θα ειχε ουτε τον Αλεξη ουτε την Αλεκα αρχηγο που ειναι τοσο τραγικα ανεπαρκεις που μου ερχεται να βαλω τα κλαμματα ολοκληρος μαντραχαλος....Επιτρεπεται αριστερος ηγετης σε τηλεοπτικη μεταδωση να ταπωνεται προ εβδομαδων απο το παλαι ποτε εκδοτη του "πολιτιστικου εντυπου" κλικ?

Λευτερης είπε...

ο αρχιλαμογιος Λαιφσταιλας να φαινεται σαν οικονομικος αναλυτης του foreign afairs και ο Αλεξης σαν φοβισμενος μαθητης γυμνασιου παει πολυ....

Δημήτρης είπε...

Ευχαριστώ για την ανάρτηση Αντώνη. Θα εκτιμούσα επίσης μία βοήθεια για το ποιά συγκέντρωση για την Πρωτομαγιά να επιλέξω από τις 4 που διοργανώνει η αριστερά (και η αναρχία). Τουλάχιστον εδώ είναι συνεπής: δεν μπορείς να καταγγέλεις τα μονοπώλεια που λυμαίνονται την ελληνική οικονομία και να μην αναπαράγεις στο εσωτερικό σου τον υγιή ανταγωνισμό. Έτσι μπορεί ο κάθε μεμονωμένος αριστερός - καταναλωτής να έχει δυνατότητες επιλογής, με συγκράτηση του κόστους και ώθηση στην καινοτομία.

Από την άλλη όμως αυτός ο ανταγωνισμός συνοδεύεται από αυτή την καταραμμένη την πτωτική τάση του ποσοστού των στρατολογιών που προκαλεί ενδημικές κρίσεις ...

Ανώνυμος είπε...

Διαβαζοντας το κειμενο και τα σχολια μενω με την εντυπωση πως κανετε ακριβως το ιδιο πραγμα για το οποιο κατηγορειτε την οργανωμενη αριστερα. Γκρινια, γκρινια, γκρινια. Ισοπεδωτικη κριτικη και καμια προταση για το πως θα μπορουσε να κινηθει η αριστερα. Ναι εχει προβληματα, ανακολουθιες, γραφειοκρατια. Εχετε να πειτε κατι εφικτο και πραγματοποιησιμο που ταυτοχρονα να ειναι συλλογικο και αποτελεσματικο? Αφηστε εξω τους "αρχηγους", τουλαχιστον για το ενα κομματι της αριστερας η προσπαθεια ειναι πιο συλλογικη. Κι αν η προσδοκια σας ειναι ο Λενιν, λυπαμαι που θα σας το πω αλα πεθανε. Αρα πρεπει να απευθυνθουμε στο υπαρχον πολιτικο προσωπικο με ολες του τις αδυναμιες. Η πραγματικοτητα της συγκυριας δεν αλλαζει με επικλησεις του ενδοξου παρελθοντος.
Χρηστος

Αντωνης είπε...

Φίλε ανώνυμε,

Αν διαβάζοντας αυτό το ιστολόγιο αυτό που διακρίνεις είναι "γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια" χωρίς διάθεση πρότασης ενός άλλου τρόπου σκέψης, πάσο. Αν σχολίασες με βάση μόνο τις τελευταίες, θυμωμένες είναι η αλήθεια αναρτήσεις, τότε αδικείς την συνολική εικόνα.

Ανώνυμος είπε...

Δε θελω να αδικησω κανεναν και κυριως το ιστολογιο. Εκανα τη παρατηρηση με βαση μονο τα σχολια για του τελευταιου κειμενου. Απεναντιας θεωρω τα κειμενα που γραφονται πολυ καλα γι'αυτο και παρακολουθω "στενα" το ιστολογιο. Ομως πιστευω πως πρεπει να ανοιξει μια κουβεντα με βαση τα πραγματικα δεδομενα της αριστερας και οχι με βαση αυτο που θα θελαμε να ειναι. Συγνωμη αν αδικησα καποιον δεν ηταν αυτη η προθεση μου.
Χρηστος

Αντωνης είπε...

Μα τα πραγματικά δεδομένα της αριστεράς είναι αυτά τα οποία μου εμπνέουν διάθεση θλίψης και οργής. Για να κουβεντιάσουμε, πρέπει να τοποθετηθείς πάνω στην ανάρτηση και να πεις τι θεωρείς άδικο, άστοχο ή υπερβολικό σε ό,τι αφορά τη διάγνωση της σημερινής κατάστασης. Αφήνουμε τον Λένιν στην άκρη και κοιτάζουμε τα δεδομένα στην Ελλάδα σήμερα, λαμβάνοντας υπόψη το τοπίο μετά την ανακοίνωση Παπανδρέου.

Ανώνυμος είπε...

Οχι δεν αφηνουμε τα κειμενα του παππου με τη τραγιασκα. Αφηνουμε ομως τη μεσσινικη ελπιδα οτι θα βρεθει καποιος αντιστοιχος ηγετης να μας σωσει. Ειμαι των συλλογικων διαδικασιων και οχι των ηγετων. Θεωρω οτι ειναι αδικη η φραση "Τελικά η αριστερά έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον καπιταλισμό από τους αστούς και το κράτος" γιατι ειναι υπερβολικη στη διαπιστωση της. Η εκτος ΚΚΕ αριστερα και δη η κοινοβουλευτικη της εκδοχη εχει δωσει παραδειγματα παλης και αγωνα εναντια σε αυτο το πολιτικοοικονομικο συστημα. Οχι πολλα? Οχι συγκροτημενα? Οχι επαρκη? Να το δεχθω. Ομως εχει νοημα να το παλεψουμε απο μεσα για να το αλλαξουμε το παιχνιδι. θα συνεχισω αργοτερα.
Χρηστος

Στέργιος είπε...

Θα έλεγα ότι δεν ζω στον κόσμο μέσα (και της Αριστεράς) αν ασπαζόμουν όσα ο Δημήτρης λέει. Φωτογραφίζει μια στατική εικόνα της Αριστεράς και κτίζει στατικές σκέψεις γι αυτήν. Ζώντας όμως μέσα στον κόσμο που αγωνίζεται κάθε μέρα γνωρίζω ότι όλοι σχεδόν οι αριστεροί σε όποιο κόμμα και αν ανήκουν δεν εκλαμβάνουν καθόλου με αυτόν τον τρόπο τις θέσεις των κομμάτων τους. Για να μην αναλύω, γενικά τις εκλαμβάνουν σαν βάση για να αναπτύξουν τη θέση ανατροπής των πολιτικών που μας έφεραν εδώ και όχι για τη συντήρηση του συστήματος. Σίγουρα η «ανανεωτική» πτέρυγα δεν περιλαμβάνεται ανήκει εδώ.

Αυτός ο στατικός και αντιδιαλεκτικος τρόπος ανάγνωσης των θέσεων της Αριστεράς που τη θέλει δήθεν λάτρη του συστήματος είναι μια μάλλον ιδεαλιστική αντίληψη των πραγμάτων.

Επαναλαμβάνω ζώντας από κοντά όλους αυτού τους ανθρώπους διαπιστώνω ότι εντελώς αντίθετη δυναμική παράγουν οι θέσεις των κομμάτων της Αριστεράς. Και ερμηνεία θέσεων χωρίς τη δυναμική διαλεκτική αλληλεπίδρασή τους με τις μάζες είναι λάθος ερμηνεία.

Φυσικά η Αριστερά έχει μείνει πίσω από πολλά πράγματα και ιδίως σε θεωρητικές αναλύσεις που θα παρήγαγαν τον σύγχρονο μαρξισμό και φυσικά θα εξόπλιζαν το κίνημα της εργατικής τάξης. Αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Σοβαρό μεν αλλά διαφορετικό. Άλλο αδυναμία παράγωγης σύγχρονων μαρξιστικών αναλύσεων και μοντέλων άλλο χρέωση λατρείας του καπιταλισμού στην Αριστερά.

Δεν είναι πρώτη φορά που υπάρχει αντίφαση θεωρίας και πράξης. Άλλοτε προηγούνταν το ένα άλλοτε το άλλο με πάντα πρώτο κινούν τη πράξη. Αυτή την εποχή (1990-2010) έχουμε το φαινόμενο του… «στασιμοπληθωρισμού» στην Αριστερά! Η πράξη κάνει βήματα πίσω ή στασιμότητας (συντήρησης όσων δυνάμεων απέμεινα μετά από μια καταστροφική ήττα) και η θεωρία αφέθηκε στη τύχη της και καλύπτεται από αναμασήματα αποσπασμάτων παλιών θεωριών- δυστυχώς.

Από αυτόν τον φαύλο κύκλο δεν είναι βέβαιο το πώς θα βγούμε. Πάντως θα βγούμε. Έτσι τα σημερνά θεωρητικά μοντέλα των όποιων αριστερών δυνάμεων απλά αποτελούν μια γέφυρα με το μοντέλο της μελλοντικής άρνησής τους που ακόμη δεν ξέρουμε πως και πότε.

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, θεωρητικά μοντέλα υπάρχουν άπειρα στην Αριστερά αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό αλλά ο υποκειμενικός (πολιτικός φορέας) που θα αναδείξει το πλέον πρακτικό για να να αποτελέσει τη βάση ενός νέου επαναστατικού ξεκινήματος της Αριστεράς και ιδίως της κομμουνιστικής για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της εξουσίας της εργατικής τάξης. Εδώ και πάλι εμφανίζεται η πρωτοκαθεδρία της πράξης. Χωρίς αυτή κανένα μοντέλο δεν έχει αξία.

Το 2004 δημοσίευσα ένα άρθρο που αναφέρονταν στη κρίση της Αριστερά όσον αφορά την «Αδυναμία διατύπωσης μιας σύγχρονης θεωρίας για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό». Μεταφέρω μόνο κάποιο απόσπασμα που ισχύει ακόμη απόλυτα.

«Ο λόγος εδώ, για τη διατύπωση ενός νέου μοντέλου, δεν έχει να κάνει με την έλλειψη κάποιου «επαναστατικού εγκεφάλου» αλλά με την έλλειψη ενός νέου δυναμικού επαναστατικού κινήματος (υποκειμενικός παράγοντας) το οποίο θα το διατυπώσει συλλογικά(..)
Τα μοντέλα, και τα οράματα πάνω στα οποία αυτά οικοδομούνται, είναι παράγωγα επαναστατικών αναγκών όχι πνευματικών ερευνών και ανησυχιών(...)

Δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν έχει σχηματισθεί σε καμία προηγμένη ιμπεριαλιστική χώρα ή χώρο μια κρίσιμη μάζα επαναστατικής δύναμης της εργατικής τάξης ώστε να έχουμε και ένα νέο μοντέλο οικοδόμησης του σοσιαλισμού διατυπωμένο απ’ αυτήν, για την «εποχή της παγκοσμιοποίησης» ή αλλιώς για το σημερινό επίπεδο των κυρίαρχων αντιθέσεων του συστήματος.
Αυτό το ιστορικό κενό και μέχρι την ιστορική γέννα ενός νέου αναγεννημένου επαναστατικού κινήματος η αριστερά καλείται να το καλύψει εκ των ενόντων με τα υλικά που έχει. (..)
Υπ αυτές τις συνθήκες δε μπορούμε να μιλάμε για πρωτοπόρο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα που απαντά με σύγχρονο τρόπο στις ανάγκες ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων(..)»

Δεν είναι άγνωστο το πρόβλημα

Αντωνης είπε...

@ Χρήστος: Θα ήθελα και γω να ελπίζω ότι είναι υπερβολική. Κατανοώ την ένσταση, αλλά κάπου χρειάζεται και ένα αφυπνιστικό βούκεντρο γιατί τα πράγματα δεν δείχνουν καθόλου καλά σε ό,τι αφορά τον συσχετισμο δυνάμεων. Η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα είναι ήδη πολύ αναπτυγμένη και συντονισμένη και φοβάμαι ότι έχουμε έντονα σημάδια παραίτησης από την πλευρά αρκετών από τους της "αδέσμευτης" ας την πούμε έτσι αριστεράς. Και το ΚΚΕ δεν έχει βρει ακόμα τον δρόμο προς τα μπρος και είναι αμφίβολο αν θα τον βρει.

Αντωνης είπε...

@Στέργιος: Ευχαριστώ για το εκτενές σχόλιο. Πρόκειται πάντα βέβαια για την (μάταιη ως τώρα) αναζήτηση του "επαναστατικού υποκειμένου" μετά το προλεταριάτο (μετανάστες, πρεκάριοι, άνεργοι, κλπ). Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά αδιέξοδά μας, μαζί με τα αδιέξοδα που αφορούν στην σκέψη απέναντι στο κράτος ως φορέα κατασταλτικής εξουσίας (δικτατορία του προλεταριάτου) και στο κόμμα ως όργανο συγκροτημένου και πειθαρχημένου αγώνα.

Δεν νομίζω πως ο Δημήτρης χρέωσε "λατρεία" του καπιταλισμού στην αριστερά. Η αντίληψη είναι ανακριβής. Χρέωσε δομική εξάρτηση από τον αντίπαλο, έλλειψη δυνατότητας αυτονομίας, εννοιολογική και πρακτική ετερονομία η οποία, με την κρίση ξεδιπλώνει τις συνέπειές της.

Όπως και να χει, οι αντιρρήσεις σου είναι ευπρόσδεκτες και πολύτιμες για την επεξεργασία της κατεύθυνσης της κουβέντας.

Δημήτρης είπε...

Μεγάλη συζήτηση γίνεται. Μιάς και το σχόλιο ήταν δικό μου θα παρακαλούσα να μην χρεώνεται αυτό το μπλογκ και ο Αντώνης με την κατηγορία για "στείρα κριτική" και γκρίνια απέναντι στην αριστερά. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Επι του προκειμένου.
Το επίμαχο σχόλιο δεν συνιστά κριτική στου πολλούς αριστερούς, αριστερές (και αναρχικούς) που κόντρα στο ρεύμα επιλέγουν την αυτή πολιτική τοποθέτηση και στάση ζωής. Αντίθετα, θεωρώ πως αν είναι να αλλάξουν κάποια στιγμή τα πράγματα θα είναι εξ'αιτίας της συνεισφοράς και αυτών των ανθρώπων. Δεν πιστεύω σε παρθενογεννέσεις μέσα από τις οποίες θα προκύψει κάτι εντελώς νέο που θα σαρώσει το παλιό.

Ούτε βέβαια το σχόλιο χρέωνε "λατρεία για τον καπιταλισμό" στην αριστερά. Απλά πως είχε προεξοφλήσει την ευρωστία του και την αναπτυξή και ειχε διαμορφώσει την παρέμβαση της ανάλογα (διεκδίκηση μεταρρυθμίσεων, άλλοτε πιο δυναμικά, άλλοτε όχι). Έχω παρακολουθήσει (και συμμετάσχει) στη συζήτηση για την κρίση του ελλην. καπιταλισμού στο εσωτερικό της αριστεράς από την αρχή. Αυτό που γράφω το διαπίστωσα αυτοπροσώπως. Στην αρχή υπήρχε μία εμφανής υποτίμιση του μεγέθους της κρίσης και προκρίνονταν η άποψη πως τα "παραφουσκώνουν" για να τρομοκρατήσουν το λαό και να περάσουν τα μέτρα. Υπάρχουν ακόμη αυτές οι τοποθετήσεις. Το ΚΚΕ περίπου εκεί βρίσκεται. Η ας ρίξει κανείς μία ματιά στα σενάρια συνωμοσίας που κυκοφορούν στην αριστερή μπλογκόσφαιρα και τύπο για το πως η κυβέρνηση προκάλεσε την άνοδο των spreads ή το πως θα μπορούσε να δανειστεί φθηνα΄από Κινέζους, Άραβες κλπ αλλά δεν το έπραξε κοκ. Ρίξτε μία ματιά στο editorial των τελευταίων Θέσεων για να διαπιστώσετε πως αυτή η υποτίμιση συνεχίζεται και στη λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά.

Αυτά είναι σημαντικά διότι σχεδόν καμία σημαντική πτέρυγα του χώρου δεν αποφασίζει να μιλήσει για καπιταλισμό. Να εξηγήσει πως δεν υπάρχει "φιλολαϊκή" επίλυση της κρίσης εντός του συστήματος, απλά αποτελεσματικότερη διαχείριση της επερχόμενης σφαγής. Το σύνθημα "να πληρώσει η πλουτοκρατία" δεν πείθει κανέναν αυτή τη στιγμή. Δεν μπορεί να απαντήσει στην ιδεολογική τρομοκρατία των μήντια και του κράτους.
Για χρόνια αισθανόμουν άβολα με την κρισιολαγνεία και την καταστροφολογία που εξέπεμπε ο λόγος σημαντικού μέρους της αριστερά αναφορικά με την οικονομία. Τώρα λοιπόν που έφτασε κάτι που πλησιάζει αυτό που σαν σταματημένο ρολόι υποστήριζαν, φαίνεται να έχουν παραλύσει.

Αυτή τη στιγμή είναι απαραίτητο ένα πολιτικό μέτωπο όλων των δυνάμεων ενάντια στα μέτρα που θα προκρίνει έναν σαφή αντικαπιταλιστικό λόγο (δεν λέω πως ένας τέτοιος λόγος θα έπειθε τις μάζες σήμερα). Η ιστορία του εργατικου κινήματος έχει κατα την άποψή μου δείξει, πως μπορεί να δώσει αποτελεσματικά αμυντικές μάχες (σαν και αυτές που έχουμε μπροστά μας) μόνο όταν τις εντάσει σε μία ευρύτερη αντικαπιταλιστική στρατηγική. Μόνο έτσι μπορούν να υπονομευθούν οι "εθνικοί μονόδρομοι" πανω στους οποίους τα κράτη φιλοδοξούν να οικοδομήσουν συναίνεση για την πολιτική τους.

Αντίθετα, μέχρι στιγμής δεν βλέπω ούτε το πολιτικό μέτωπο, ούτε τον ξεκάθαρο πολιτικό λόγο, αλλά 4 ξεχωριστές συγκεντρώσεις για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς και πολιτική σύγχιση με κενές περιεχομένου προτάσεις περί λαϊκών ομολόγων, φορολογία των πλουσίων κλπ κλπ.

Στέργιος είπε...

ΔΗΜΉΤΡΗ,
δέχομαι τις διευκρινίσεις. Λίγο πάνω λίγο κάτω δεν έχει σημασία. Εδώ καίγεται το σπίτι μας!

Οι ίδιες ανησυχίες μας ζώνουν όλους. Αλλά το ξεπέρασμα της καθαρής «αυλής» για χάρη της άγνωστης και άγριας πεδιάδας είναι μια δύσκολη υπόθεση. Το έχω ζήσει πολλαπλώς. Το ξέρω εκ των έσω. Όμως το Μέτωπο είναι αναγκαιότητα. Ή θα το κάνουμε ή «θα γίνει»….