Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Συνοπτική ιστορία της προόδου του σοσιαλιστικού κινήματος εν Ελλάδι

Συνεργάται ημών εις το εξής θα είναι εκείνοι, οι οποίοι κατά το παρελθόν έδειξαν ειλικρίνειαν, αυτοθυσίαν, αυταπάρνησιν εν τω αγώνι υπέρ του οποίου μαχόμεθα. Συνεργάται ημών θα είναι εκείνοι, οι οποίοι άμα έλαβαν μέρος εις τον καλόν αγώνα, παραμέλησαν την οικογένειαν, την φιλίαν των νοικοκυραίων, την κοινωνικήν των θέσιν και ένα μόνο είχον σκοπόν, την επικράτησιν των σοσιαλιστικών κοσμοπολιτικών αρχών [...] Συνεργάται ημών, επαναλέγομεν, θα είναι εκείνοι του παρελθόντος και οι οποίοι απεδέχθησαν ή θα αποδεχθώσιν να αποθάνωσιν υπό ερυθράν σημαίαν, ήτις αναφέρει τας λέξεις: Ένωσις, εξέγερσις πνεύματος, κοινοκτημοσύνη [...]
Εφημερίδα Σοσιαλιστής, φύλλο 69, 1902.

Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία -Εθνική Απόφαση -Εθνική Αξιοπρέπεια. [...] Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας». [...] Το Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκροτημένες και πειθαρχημένες πολιτικές ανατροπής σε όλες τις λειτουργίες της χώρας. Να περιλαμβάνει εξειδικευμένα, εκτεταμένα και επώδυνα μέτρα ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και της διοίκησης της χώρας. [...] να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ.
Αλ. Παπαδόπουλος, μέλος Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, 25 Απριλίου 2010.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η εθνο-φιλία ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ μόνο τυχαία δεν είναι. Σε τέτοιους καιρούς κρίσης το πιο εύκολο είναι να επικαλείσαι ένα ένδοξο αυθεντικό παρελθόν, μια ιδεατή κατάσταση της ελληνικότητας, στην οποία έχουμε καθήκον να επιστρέψουμε για να σώσουμε την πατρίδα (έστω και με το ζόρι.. θα μας βάλει το ΔΝΤ!). Δείτε μόνο πόσο συχνή αναφορά έχει γίνει το "έθνος" & το "εθνικό", όπως βεβαίως και ο πάντα επιστρέφων (απ' την καλή ή την ανάποδη) "λαός" στο λόγο του ίδιου του ΓΑΠ. Ο κάποτε αυτοβιογραφούμενος εξατομικευμένος "πολίτης" σα να χάθηκε κάπου στην πορεία και όλοι καλούμαστε να επιστρέψουμε πλέον με σύνεση στη "ζεστασιά" που μας προσφέρει η αγκαλιά του εθνικο-λαϊκού φαντασιακού! Όλο το έθνος, όλος ο λαός εμπρός στη νέα Οδύσσεια που μας έκατσε έτσι, σας σεισμός, σαν απροειδοποίητη μπόρα. Δε μας μπάσανε σε αυτήν, μονόδρομος είναι, οπότε εμπρός! Και όλο αυτό το "περιτύλιγμα" καλείται να ενδύσει τη σημερινή ακολουθούμενη κατεύθυνση (δε τολμώ να την πω "πολιτική", ας προσέχουμε λίγο με τους όρους). Μια σαλάτα ιδεολογημάτων στην υπηρεσία της εγκαθίδρυσης μιας φαινομενικά νέας (σκληρά νεοφιλελεύθερης πάντα) ηγεμονίας ακριβώς πάνω στη στιγμή του ψυχορραγήματός του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Η ιστορία τελικά ξέρει να ειρωνεύεται... Και οι "σοσιαλιστές" να ζητάνε: "δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών". Ωραία πράματα.

ΓΚ

Αντωνης είπε...

Συμφωνώ μέχρι κεραίας, φίλε ΓΚ. Τα είπες πολύ πολύ καλύτερα από εμένα.

Ανώνυμος είπε...

Κοίτα να δεις σύμπτωση φίλε Αντώνη... Σήμερα διάβαζα και το, καταπληκτικό κατ' εμέ, άρθρο του Jacques Rancière "Introducing Disagreement", όπου ο Rancière περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο σήμερα έχουμε περάσει σε μια επιβεβλημένη "ομοφωνία"/συναίνεση. Σε αυτό που η Mouffe ονομάζει μεταπολιτική στροφή - στην απώθηση της διάστασης του ανταγωνισμού, που συνιστά οντολογική προϋπόθεση του πολιτικού. Ή, για να επιστρέψουμε στον Rancière το πέρασμα από την "politique" στην "police". Είτε στα Ρανσιερικά είτε στα Μουφικά (είτε και στα Λακλωικά) νομίζω πως εύκολα αντιλαμβανόμαστε ποιος είναι ο πυρήνας της προβληματικής. Η σημερινή πλασαριζόμενη "ομοφωνία" είναι η "εθνική συστράτευση", αυτό το νέο εθνικο-λαϊκό "όλοι μαζί" απέναντι στη συμφορά που μας βρήκε.

Αλλά για να μην περιαυτολογώ, νομίζω πως είναι χρήσιμο να παραθέσω ένα απόσπασμα από το κείμενο του Rancière: "η ομοφωνία προσπαθεί να δημιουργήσει νέες μορφές ταυτοτικού πάθους. [σας θυμίζει κάτι;] Η καρδιά της ομοφωνίας βρίσκεται στην καταστολή των υπεραρίθμων πολιτικών υποκειμένων, του πλεονάσματος των ατόμων, που μένουν έξω από την ανάλυση του πληθυσμού σε τμήματα, των υποκειμενοποιήσεων των ταξικών συγκρούσεων, που υπερτίθενται πάνω στις συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ τμημάτων του πληθυσμού. [το "περίσσευμα" εδώ είναι το προϊόν που διαφεύγει της διαφορικής απορρόφησης που θα μας έλεγε και ο Λακλώ - ή αλλιώς: αυτό που ενδέχεται να προκύψει ως "λαός"] Στην καρδιά της ομοφωνίας κείται το όνειρο για μια διαχείριση των υποθέσεων, στην οποίαν όλες οι μορφές συμβολισμού του κοινού κι, επομένως, κι όλες οι συγκρούσεις για τους συμβολισμούς έχουν αχρηστευθεί σαν ιδεολογικά φαντάσματα" (μετάφραση: Μωυσή Α. Μπουντουρίδη).

Αυτό δεν είναι το όραμα του σημερινού καλπάζοντος δημοσιονομισμού; Της μανίας να αναγνωριστεί η ανημπόρια της πολιτικής απέναντι στην φυσικοποιημένη "μανία" των αγορών;

Μεγάλη κουβέντα...

Την καληνύχτα μου,
ΓΚ.

Αντωνης είπε...

Το Disagreement είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία και ο Ρανσιέρ από τους πολύ αγαπημένους μου θεωρητικούς. Αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο το ίδιο, διάβασέ το, δεν θα χάσεις.