Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Η ξύλινη γλώσσα

Μια απ' τις τεράστιες ιδεολογικές επιτυχίες του αντικομμουνιστικού μετώπου σ' αυτή τη χώρα --μέτωπο αξιοζήλευτο σε εύρος, βάθος και ορμητικότητα-- ήταν η απαξίωση της θεωρητικής γλώσσας --και συνεπώς, των θεωρητικών εργαλείων-- του μαρξισμού κάτω από την ταμπέλα "ξύλινη γλώσσα." Η φράση έχει την σπάνια εκείνη ιδιότητα ορισμένων λέξων να αποτελούν ένα είδος μετα-σχολιασμού πάνω στον εαυτό τους: με άλλα λόγια, είναι η ίδια παράγωγο της γλώσσας την οποία υποτίθεται ότι καυτηριάζει, εφόσον το ακριβές της νόημα παραμένει συνθηματολογικό, κενό απτού περιεχομένου και σχεδιασμένο ώστε να προκαλεί το γλυκό εκείνο μούδιασμα στον εγκέφαλο που προκαλεί κάθε χιλιοεπαναλαμβανόμενο γλωσσικό κλισέ.

Η σημασιολογική λειτουργία της μεταφοράς --να ονομάσει μια γλώσσα άκαμπτη και νεκρή σαν το ξύλο-- ήταν στην ουσία ήδη πάντα ανακλαστική, αφορούσε δηλαδή την άκαμπτη και αφυδατωμένη από νόημα χρήση της φράσης κατά κάθε έννοιας ή τρόπου σκέψης που απειλούσε να ξεφύγει από τα όρια της όλο και πιο μικροαστικά μίζερης "κοινής λογικής". Ως "ξύλινη" καταδικάστηκε η ίδια η θεωρητική και κριτική γλώσσα, μια γλώσσα που είχε πρωτοκατακτηθεί στην εποχή του Διαφωτισμού και που περιήλθε στα χέρια των εργατών από τα τέλη του 19ου αιώνα, μέσα από αδιάκοπους αγώνες κατάκτησης της γνώσης σε νυχτερινά σχολεία, σε καφενεία, σε ομίλους εργατικής προόδου όπως το London Corresponding Society, στα πρώτα συνδικάτα. Αυτή η γλώσσα, η γλώσσα που είχε ακόμη χώρο μέσα της για λέξεις όπως "τάξη", "υπεραξία", "καταπίεση", "συλλογικός αγώνας", και "κεφάλαιο" έφτασε να αποτελεί αντικείμενο ενοχής μετά το 1989. Στα καθ' ημάς, και με πρωτεργάτη τον εξαγριωμένο συντηρητισμό του έντυπου μηντιακού πειράματος του Π. Κωστόπουλου, οι Έλληνες έμαθαν να καλλιεργούν ένα εφηβικό χαχανητό όταν τύχαινε να βρεθούν αντιμέτωποι μαζί της, μιας και ως έφηβοι, είχαν μάθει πάνω από όλα να ντρέπονται (εν προκειμένω, σε ό,τι αφορά τα περί το "Κλικ" και τους επιγόνους του, να ντρέπονται που υπήρξαν οτιδήποτε άλλο από μανεκέν με βασική επιδίωξη την αυνανιστική συνεύρεση με άλλα μανεκέν).

Την ίδια στιγμή που η "ξύλινη γλώσσα" κατεστάλη δια της γελοιοποίησης και της προκήρυξης του ντεμοντέ της στάτους βέβαια, σε άλλα πεδία, όπως η οικονομολογία, οι στερημένες κάθε ανθρώπινου περιεχομένου αφαιρέσεις προέλαυναν ανενόχλητες. Έτσι, στην περίοδο έκρηξης τιμών στη μετοχική αγορά του ΧΑΑ, ο μέσος Έλληνας είχε αναπτύξει ένα γλωσσικό ιδίωμα που θα ζήλευε βετεράνος της Γουολ Στριτ, μια γλώσσα ξεριζωμένη από κάθε υλική ή απτή διάσταση άλλη από αυτή του ροζ των αρμόδιων σελίδων των εφημερίδων.

Και έτσι φτάσαμε στο παρόν, σε μια εποχή που ορίζεται, στην χώρα μας τουλάχιστον, από εννοιολογική αλαλία, ή μάλλον από την πιο ξεδιάντροπη επανεισαγωγή όλων εκείνων των εξόχως ηθικοπλαστικών κενολογιών που βρήκαν χώρο να αναδυθούν μετά την συντριβή της "ξύλινης γλώσσας" ως κυρίαρχα στοιχεία της γλώσσας μια "πολιτικής" χωρίς πολιτική. Και διαβάζοντας σήμερα την ομιλία του πρώην υπουργού οικονομικών Αλέκου Παπαδόπουλου, ψάχνει κανείς με τον φακό για να βρει μία φράση που να έχει στοιχειώδες νόημα, μια φράση που να μπορεί να μεταφράσει με βάση την εμπειρία της ίδιας του της καθημερινότητας και όχι με βάση κάποιο οργουελιανό doublespeak. Παραθέτω ενδεικτικά από την Ημερησία:

"Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία - Εθνική Απόφαση - Εθνική Αξιοπρέπεια."
"Η μεταπολίτευση [...] καλλιέργησε τον πολιτικό ναρκισσισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια."
"μεθυσμένοι από την απόλαυση της Δημοκρατίας αρχίσαμε να περιφρονούμε προκλητικά τον μόνο τελικά σταθερό μηχανισμό διάσωσης της χώρας, που είναι η εθνική μας αυτογνωσία."
"Το πνιγηρό οικονομικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ανεύθυνων οικονομικών επιλογών. Βεβαίως, η λαίλαπα της τελευταίας πενταετούς δεξιάς διακυβέρνησης το επιδείνωσε ποιοτικά και δραματικά. Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθειά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία."
"Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά."
"Αυξήσαμε μεν επί 35 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε εισοδηματίες."
"Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας»."
"Απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται."
"Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι αλυσιτελή ημίμετρα που δεν οδηγούν σε σταθερά αποτελέσματα. Το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων σοκ που θα προβλέπεται και θα τελούν είτε το θέλουμε είτε όχι υπό τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο θα περιλαμβάνει ενδεικτικά, πρώτον:
(α) εκτεταμένες παρεμβάσεις στα πεδία του Ασφαλιστικού και της αγοράς εργασίας,
(β) καθολικές αποκρατικοποιήσεις,
(γ) δραστικό περιορισμό των μισθοδοτουμένων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ,
(δ) ολιστικά μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών για την ανάταξη των ευτελισθέντων χώρων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Δικαιοσύνης."
"Τέταρτον, να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ."
"Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι το μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας αν δεν απεβίωσε ήδη, πνέει τα λοίσθια. Το παράδοξο όμως είναι ότι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη της χώρας, που υιοθέτησε, αναπαρήγαγε και αναπαρήχθη μαζί του, είναι και εκείνη, η οποία διεκδικεί και εκ των πραγμάτων καλείται να διαχειριστεί τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγει με την υπαγωγή μας υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Για να το πετύχει όμως χρειάζεται τουλάχιστον αυτή τη φορά να προχωρήσει σ’ έναν άλλο τύπο διαχείρισης των προσδοκιών του Έθνους, κάτω από τις νέες δύσκολες περιστάσεις."
"Το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη, η οποία παρήγαγε έργα αξιομνημόνευτα σε ορισμένες περιόδους, έχει κάνει, σε όλη την διαδρομή της, ακόμη και μέχρι σήμερα, και μεγάλα λάθη. Έχει προχωρήσει σε λάθος κατεύθυνση. Να πάψουμε αυτό να το κρύβουμε, να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε ή να το υποβαθμίζουμε. Έχουμε προχωρήσει σε λάθος επιλογές και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει όλοι οι φορείς και οι εκφραστές της δημοκρατικής παράταξης, από τον πολίτη έως τον βουλευτή, από τους κορυφαίους της πολιτικής έως τους ανθρώπους της διανόησης και των επιχειρήσεων, ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων."
"όταν μιλάς για την πολιτική διαχείριση της οικονομίας, δεν μιλάς μόνο για λογαριασμούς, διαγράμματα και statistics. Μιλάς για το νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα από αύριο, Δευτέρα 26 Απριλίου 2010."

Αυτή είναι η γλώσσα που αντικατέστησε την ξύλινη. Μια γλώσσα που παλινωδεί ανάμεσα στο καρότο μια άδειας ηθικολογίας που παραπέμπει σε προηγούμενους Παπαδόπουλους --το "έθνος", "εθνική αυτογνωσία", "ευαπτρίδηδες", "μόχθος και προσπάθεια", "μαχητές του κάμπου", "έντιμοι και ολιγαρκείς" Έλληνες, κλπ-- και στο μαστίγιο της λίστας των μέτρων που θα "αναστήσει" το κάποτε ευημερών μας, αθώο, απονήρευτο, εργατικό, νοικοκύρικο, αταξικό και πάνω από όλα ηθικό έθνος (τι ωραία να σκεπάζεις τα πάντα, από το Λαύριο στο Κιλελέρ, απ' τη Θεσσαλονίκη στη Δραπετσώνα, απ'τον Σερπιέρη στον Λάτση, από τις μέρες του 36 στις μέρες του 49 στις μέρες του 63 στις μέρες του 73, υπό την σέπια νοσταλγικής σειράς στο mega!)

Και αυτή η μίξη τελετουργικής εθνεγερτικής ηθικοπλασίας και ανάλγητης προάσπισης του πιο σκληροπυρηνικού νεοφιλευθερισμού ως αντίδοτου στα αδιέξοδα του σκληροπυρηνικού φιλελευθερισμού (αλλά αφού είπαμε, δεν ευθύνεται η απόλυτη έκθεση μιας διαχρονικά μικρής εμβέλειας οικονομίας στους αρπακτικούς συσχετισμούς και τα τεράστια οικονομικά μεγέθη ενός όλο και πιο ανεξέλγκτα σπεκουλαδόρικου παγκόσμιου επενδυτικού κεφαλαίου, αλλά "η κουλτούρα της μεταπολίτευσης" --ενώ η κουλτούρα πριν την μεταπολίτευση, ε; Μούρλια), αυτή είναι η γλώσσα που αλωνίζει ελεύθερα, χωρίς να προκαλεί ανατριχίλα απέχθειας, χωρίς να σοκάρει πια κανένα.

Ζήτω η πάταξη της "ξύλινης γλώσσας" λοιπόν, ζήτω ο ρετροφουτουριστικός μεταμοντερνισμός που μας πήγε από τον "ποστ-τα πάντα όλα" Πέτρο Κωστόπουλο στον "το μέλλον είναι οι ελληνικές ταινίες του 50 αλλά με περισσότερο νεοφιλελευθερισμό" Αλέκο Παπαδόπουλο. Ζήτω η αταξική κοινωνία ως ενσάρκωση της λεκτικής αμνησίας, της άλωσης των νοημάτων, του ιμάμ μπαϊλντί όπου βουρλίζονται και σιγοβράζουν τα μυαλά μας, των μεγάλων δημοκρατικών παρατάξεων των εντίμων και ολιγαρκών, και γενικώς, ζήτω το "νέο πνεύμα" που θα αρχίσει να πνέει από αύριο κιόλας, με πέντε μόνο μέρες καθυστέρηση από την επέτειο της προηγούμενης επαναστάσεως! Μην το χάσετε, θα χάσετε!





13 σχόλια:

dytistonniptiron είπε...

Ε μα πια! Μπράβο βρε Αντώνη.

Στο μεταξύ ανασύρουμε το Βαρβαρέσσο με την περίφημη έκθεσή του. Καθόλου τυχαίο: οικοδομή, εμπόριο, ναυτιλία, υπηρεσίες, όχι στα έργα υποδομής και τη βαριά βιομηχανία. Για την αντίστοιχη πρόταση της ομάδας του "Ανταίου" (με προεξάρχοντα τον Μπάτση που εκτελέστηκε μαζί με τον Μπελογιάννη) για παραγωγική ανάπτυξη της χώρας, κουβέντα. Εκλεκτικές συγγένειες.

celin είπε...

Aντωνη,νομιζω οτι τα πραγματα ειναι απλα κ -οπως γραφω κ στην τελευταια μου αναρτηση-απλα κ τα διλημματα
http://celinathens.blogspot.com/2010/04/blog-post_25.html

οποιος επιθυμει συνεχιση της υφισταμενης καταστασης,ιδου ο δικομματισμος,ιδου ο Καρατζαφερης,ιδου κ ο Πρετεντερης

οποιος εχει σιχαθει τους απατεωνες που ρημαξαν τη χωρα,οποιος εχει απηυδησει απο τις ανισοτητες του καπιταλισμου κ απο τα οργουελιανα-χαξλευκα φερεφωνα τους,ιδου η ανατροπη,ιδου η Αριστερα

το ρισκο ειναι προφανες
οπως κ το οραμα που το συνοδευει

μια παρατηρηση μονο,συνομιλω με πολλους που λενε τα ιδια με μενα για το δικομματισμο,κ οταν αναφερομαι στο ΚΚΕ,παντα μου λενε οτι υποστηριζει ακριτα ολους τους εργαζομενους στο Δημοσιο,ακομα κ τους υψηλομισθους κηφηνες,επισης μου αναφερουν οτι δεν ειναι τοσο αυστηρο απεναντι στη χαμηλη εγκληματικοτητα
[γιατι περα απο τα white collar crimes,ας μη ξεχναμε κ τον συνταξιουχο η τον ψιλικατζη που εχουν να αντιμετωπισουν κλεφτες/πρεζονια,ξενους κ Ελληνες]

Νομιζω οτι πρεπει να δοθουν κ σε αυτους απαντησεις,γιατι καλη η προσαρμογη της κοινωνιας στις ιδεες μας αλλα ταυτοχρονα επιβαλλεται αυτο να ειναι αμφιδρομο,δηλαδη να υπαρχει κ προσαρμογη των ιδεων μας στη κοινωνια,χωρις ωστοσο αλλοιωση του βασικου ιδεολογικου πλεγματος

Δεν ισχυριζομαι οτι αυτη η ισορροπια σε τεντωμενο σχοινι ειναι ευκολη,αλλα εγω τη θεωρω απαραιτητη
Διοτι η τρομοκρατια που εξαπολυεται απο τα ΜΜΕ,τη κανει τη δουλεια της κ η εσωτερικη μαχη της ριζοσπαστικοποιησης απεναντι στη συντηρητικοποιηση,δεν εχει ακομα κριθει στους περισσοτερους
κ οι περισσοτεροι ειναι αυτοι που με τη ψηφο τους κρινουν τις εκλογες

Σιγουρα δεν εχουν δικιο ολοι οσοι φωναζουν,ας μη κρυβομαστε,επαγγελματικες ταξεις οπως Εφοριακοι,Τελωνειακοι,η Πολεοδομια σερνουν πολλες αμαρτιες στις πλατες τους
Ομως το επιχειρημα οτι δε ρημαξαν αυτοι τη χωρα,αλλα οι απατεωνες του δικομματισμου,νομιζω οτι στο τελος θα αποβει καταλυτικο

Κ κατι για τον Αλεκο Παπαδοπουλο,προσπαθει να περαστει η εικονα ενος σοβαρου κ εντιμου πολιτικου που τον φαγαν τα συμφεροντα.Στην ομιλια του,ειχε πλαι τον Πρετεντερη.Μερικες φορες η σημειολογια αναδεικνυει το ματαιο καθε επιχειρηματολογιας

Αλλα,αν θελει καποιος να επιχειρηματολογησει,θα μπορουσε να πει,που ηταν αυτος ο κυριος οταν οι Σημιτικοι ρημαζαν τη χωρα με τα χρηματιστηρια κ τα υπερτιμολογημενα ολυμπιακα εργα?μες στην "εκσυγχρονιστικη" ευφορια,τολμησε αραγε ποτε να μιλησει με ονοματα κ διευθυνσεις για τους κλεφτοκοταδες του κομματος του?
ρητορικη ειναι η ερωτηση.Κ βεβαια οχι,μονο ανεξοδοι βερμπαλισμοι κ αναχωρητισμος που ομως ποτε δε συνοδευτηκε απο συγκεκριμενες καταγγελιες
Αυτος που δεν αντιδρα οταν βλεπει τη κλεψια ειναι συνενοχος με αυτον που κλεβει
Κ οι νεοι του βερμπαλισμοι-ξυλινα λογια επιβεβαιωνουν τα λεγομενα μου περι πολιτικης τσιχλοφουσκας,η οποια ανασυρεται κακην κακως απο το Καθεστως στη προσπαθεια του να δικαιολογησει-με τη σοβαροφανεια του- την επιχειρουμενη σφαγη του λαου

Ανώνυμος είπε...

εγώ απο την άλλη δυσκολεύομαι πολύ να διαβάσω μια παράγραφο απο τα ποστ που δημοσιεύονται σε αυτό το blog, ειλικρινά δε βγάζω νόημα παρ'ολη την προσπάθεια

Αντωνης είπε...

@ ανώνυμος: Αυτά είναι. Άμα καταλαβαίνεις τι λέει ο Παπαδόπουλος, δύσκολο να καταλάβεις τι λέει το blog.
@dytis: Είδες οι εκλεκτικές συγγένειες;
@celin: Το ωραίο είναι ότι δεν υπάρχει έλλειψη από συμβουλάτορες για το πώς θα πρέπει να ζήσεις εσύ για να είσαι άξιος του νέου πνεύματος της ανατάσεως των παραγωγικών ημών τάξεων. Δεν θα ξέρεις ποιον να πρωτοδιαλέξεις λέμε.

celin είπε...

Aντωνη,σημερα ειχαμε ομοβροντια απο συμβουλατορες,καπου πηρε το ματι μου κ τον Σημιτη να ξεμυτιζει!Αντε κ ο Πανταγιας εχει σειρα!

Alexandros είπε...

Μια από τις πιο κρίσιμες ενδείξεις για την εδραίωση ενός ριζικού ολοκληρωτισμού/κλεισίματος της γλώσσας (και της σκέψης και της δράσης)
είναι ακριβώς ότι ο πιο στερεότυπος λόγος δεν αναγνωρίζεται πλέον ως τέτοιος και αντιθέτως αντιδρά στα ρήγματα που εμφανίζονται στη σύγκρουσή του με το πραγματικό με ίδια κεφάλαια, επιτείνοντας το παραλήρημα. Αυτή είναι μια από τις πιο ανησυχητικές διαστάσεις της σημερινής συγκυρίας
και πολύ εύστοχα την επισημαίνεις.
Εμφανίζονται συμπτώματα ενός γνήσιου και παρωχημένου (δηλ. ούτε
καν 'μεταμοντέρνου'-κυνικού) ολοκληρωτισμού.

Αντωνης είπε...

Ακριβώς, φίλε Αλέξανδρε. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα της ανάρτησης, αυτή η διάγνωση της επιστροφής σε ένα λεξιλόγιο κατ' ουσίαν ολοκληρωτιστικό. Αυτό δεν είναι και το νόημα της φράσης περί "φονταμενταλισμού της αγοράς" τελικά;

imwrong είπε...

Αν στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον κάποιο "βαθύ κράτος" αναλάβει να διαχειριστεί τα σπασμένα της κυρίαρχης πολιτικής τάξης στην Ελλάδα, χρησιμοποιώντας φυσικά τη δυνατότητα του κράτους για νόμιμη βία, θα χρειαστεί κάποιους κατ' όνομα πολιτικούς να νομιμοποιήσουν την κίνηση. Ριψοκινδυνεύω την πρόβλεψη ότι άνθρωποι όπως ο εν λόγω και επίσης ο Μιχάλης θα βρίσκονται με το όπλο παρά πόδα σε μια τέτοια περίπτωση.

Από την άλλη, μπορεί να μη βλέπω και μπροστά μου, ας μην τα παραλέω και φάω καμιά μήνυση.

imwrong είπε...

προς επίρρωσιν του προηγούμενου σχολίου μου, δείτε και τον διάλογο που γίνεται κάτω από το τελευταίο άρθρο του Τάσου Τέλλογλου στο protagon, με πρωτοβουλία του ίδιου του δημοσιογράφου: http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=2323&reftab=37&t=%CE%A4%CE%BF-%CF%84%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE%CF%82

imwrong είπε...

Φτάνουμε δηλαδή εκεί που ορισμένες δυνάμεις προτείνουν χούντα. Κι αυτό προτού καν εκδηλωθούν οι αντιδράσεις του θιγόμενου λαού της χώρας.

nikos είπε...

Ιδανικός εκπρόσωπος αυτού του νεοξύλινου λόγου(ξύλινος σεντιμενταλισμός ίσως νάναι μιά απόπειρα ορισμού του)΄περισσότερο από τον Αλέκο Παπαδόπουλο νάναι η ναπολεοντίνικη εκφραστική του Χρυσοχοΐδη. Κλούβιος λόγος, εκφορά ανουσιότητας σκηνοθετημένη με τηλεοπτικά αυτοκρατοτορικό γκλάμουρ. Φυλαχτείτε καλού κακού, γιατί προαλείφεται δυνατά γιά επόμενος καταλληλότερος. Έχει όλες τις προδιαγραφές. Κενός λόγος, οπερατική δραστηριότητα και σοσιαλιστικό παρελθόν! Α και παράσημο απ'το FBI!

Αντωνης είπε...

@Νίκος: Μου αρέσει το "ξύλινος σεντιμενταλισμός" ιδιαίτερα.
@Imwrong: Θενκς για τις παρατηρήσεις και το λινκ.

Και μένα τον Μιχάλη τον έχει φοβηθεί το μάτι μου παιδιά. Αυτό το ναπολεόντειο το χει, όντως. Αλλά ποιού Ναπολέοντα είναι το ερώτημα. Του ορίτζιναλ ή του Λουδοβίκου με το Κόμμα νόμου και τάξης του; Τραγωδία ή φάρσα; Μπορεί και τα δύο ταυτόχρονα.

Αντωνης είπε...

Αντιγράφω λοιπόν και το σχόλιο Τάσου Τέλλογλου εδώ από το λινκ που έδωσε ο imwrong. Χωρίς σχόλια:

"Τάσος Τέλλογλου
Κατ αρχήν γραφω "βασικό κορμό" το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης "εθνικής ανάγκης" ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια."