Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Heinrich Heine, Οι υφαντές της Σιλεσίας/Ύμνος


Μτφρ.: Radical Desire

Οι υφαντές της Σιλεσίας
Δεν μένουν δάκρυα σ' απελπισμένα μάτια.
Σφίγγοντας τα δόντια τους κάθονται εδώ·
Γερμανία,  είναι το σάβανό σου στον αργαλειό μας·
και σ' αυτόν υφαίνουμε την τριπλή καταδίκη
Υφαίνουμε· υφαίνουμε.

Καταραμένος να 'ναι ο Θεός που 'ταν κουφός στις προσευχές μας
στο κρύο του χειμώνα και τη μαυρίλα της πείνας.
Μάταια ελπίζαμε και αντέχαμε·
μας κορόϊδεψε, μας εξαπάτησε, μας περιφρόνησε
Υφαίνουμε· υφαίνουμε.

Καταραμένος να 'ναι ο βασιλιάς, των πλούσιων ο βασιλιάς,
που δεν συγκινήθηκε απ' τα πάθη μας
που άρπαξε το τελευταίο κέρμα απ' τα χέρια μας,
και μας άφησε να εκτελεστούμε απ' τις αιμοσταγείς του συμμορίες
Υφαίνουμε· υφαίνουμε.

Καταραμένη να 'ναι η πατρίδα, ψεύτικο όνομα,
όπου δεν φυτρώνει παρά ατιμία και ντροπή,
όπου συνθλίβονται τα λουλούδια πριν ανθίσουν
όπου ζωντανεύει το σκουλήκι απ' τη σαπίλα και τη μούχλα--
Υφαίνουμε· υφαίνουμε.

Τρίζει ο αργαλειός, πετάει το σφοντύλι·
Ούτε νύχτα ούτε και μέρα τα κλείνουμε τα μάτια.
Παλιά Γερμανία, είναι το σάβανό σου στον αργαλειό μας
και σ' αυτόν υφαίνουμε την τριπλή καταδίκη·
Υφαίνουμε· υφαίνουμε.

Ύμνος
Είμαι το σπαθί, είμαι η φλόγα. 
Φώτισα το δρόμο σου στο σκοτάδι, και όταν άρχισε η μάχη, πάλεψα μπροστά, στο μέτωπο.
Εδώ γύρω μου κείτονται τα κορμιά των φίλων μου, αλλά η νίκη ήταν δική μας. Η νίκη ήταν δική μας, αλλά εδώ γύρω μου κείτονται τα κορμιά των φίλων μου. Μέσα στους άγριους παιάνες του θριάμβου ακούγονται οι θρήνοι των τελετουργιών ταφής. Αλλά δεν έχουμε χρόνο ούτε για θλίψη ούτε για χαρά. Ξανακούγονται οι τρομπέτες, καινούργιες μάχες πρέπει να δοθούν--
Είμαι το σπαθί, είμαι η φλόγα.

Πηγή: Heinrich Heine, Poetry and Prose, επιμ. Jost Hermand και Robert C. Holub, Continuum, 1982.
Εικόνα: Πορτραίτο του ποιητή, www. srpublications.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: