Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010

Αδυναμίες







4 σχόλια:

exiledinberlin είπε...

Πολλά τα κοινά γούστα. Ειδικά το δεύτερο, με τρομάζει που το διάλεξες.

Αντωνης είπε...

Μήπως δεν είναι κάθε συναίσθηση ότι αυτά που θεωρούμε πιο δικά μας και προσωπικά μας ανήκουν επίσης σε άλλους, και ότι συνεπώς κινείται ήδη μέσα μας, στις επιθυμίες μας και τα απωθημένα μας, η συλλογικότητα, τρομακτική;

leo είπε...

Σήμερα όμως με αυτήν τη καταχνιά ήταν για ΥΟlatengo, σαν νάμαστε στη μέση του πουθενά να περιμένουμε την καταιγίδα κάπου στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ. Ο Παπακωνσταντίνου καλός αλλά εκτός κλίματος για μας εδώ τους Ελλαδίτες σήμερα. Νάσαι καλά Αντώνη με τις επιλογές σου πάντα να μας προκαλείς για να μιλάμε.....

Αντωνης είπε...

Είσαι σίγουρος για το άκυρο του εκτός κλίματος όμως φίλε μου Leo; Δες λίγο την ανάρτηση για Δημητριάδη για παράδειγμα. Μιλάμε για τον κατεξοχήν "εκτός κλίματος" Έλληνα συγγραφέα, αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο, βαθιά προκλητικό. Οι εξαιρετικοί καιροί είναι καιροί ούτως ή άλλως εκτός κλίματος, καιροί όπου μας πιάνει να γελάμε όταν πρέπει να κλαίμε, και να κλαίμε όταν αναμένεται να γελάμε. Ο Μπρεχτ ήταν πολύ πιστός σε αυτό το πρόταγμα.