Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Ιστολόγου και ιστολογίου αυτοβιογραφία

Το blog Radical Desire ξεκίνησε στις 4 του Μάη του 2008 με μια σύντομη προγραμματική ανακοίνωση. Κακά τα ψέμματα, δεν ήταν μια ιδιαίτερα αναλυτική ανακοίνωση, και αυτό γιατί το τι ήθελα να κάνω μέσα από αυτό το ιστολόγιο (δεν είχα ως τότε καμμία εμπειρία με το ιστολογείν) ήταν ακόμη πολύ ασαφές και συγκεχυμένο στο μυαλό μου. Ο βασικός λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε ήταν βαθιά προσωπικός: είχα φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου μια πολύ επίπονη εμπειρία με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η αρχή που είχα προσπαθήσει να εφαρμόσω βιωματικά--"κράτα τις ιδέες σου για τον εαυτό σου και ο κόσμος θα σε ανεχτεί και θα σε αφήσει ήσυχο"--είχε αποτύχει οικτρά, και η σύγκρουση με τον "κόσμο" είχε επέλθει με τον πιο άμεσο και τραυματικό τρόπο: εξ οικείων, όπως λέγεται. Ένιωθα λοιπόν την ανάγκη να σπάσω το καβούκι μέσα στο οποίο είχαν τραφεί και μεγαλώσει οι ιδέες μου, να αντιπαλέψω τις μακροχρόνιες αναστολές μου ως προς την δημόσια έκθεση, και κυρίως να κηρύξω τον δικό μου ανοιχτό πόλεμο ενάντια σε αυτό που ένιωθα ξεκάθαρα ότι είχε εγκλωβίσει πρώτιστα την δική μου ως τότε ζωή: την αυταρέσκεια με την επαγγελματική και προσωπική "επιτυχία", την αίσθηση ασφάλειας απέναντι στην εμπειρία, την εσωστρέφεια, την αυτοπροστασία του εγώ μέσω της σιωπής για ό,τι θεωρεί επικίνδυνο για τα ψυχικά συμφέροντά του. 

Η σχέση μου με την μαρξιστική σκέψη και παράδοση χρονολογείται από το 1989 περίπου, όταν και άρχισα να διαβάζω μαρξιστική λογοτεχνική κριτική--Raymond Williams, Walter Benjamin, Terry Eagleton ήταν τα πρώτα μου εναύσματα στον χώρο αυτό--και να ανακαλύπτω μια έντονη ανταπόκριση σε αυτό που διέκρινα εκεί: το πάθος για δικαιοσύνη, την κριτική των κυρίαρχων ιδεών, την απαίτηση από την τέχνη να επερωτά τα ίδια τα όρια του αισθητικού ως πλαισίου μέσα στο οποίο αναπτύσσεται και γίνεται κατανοητή. Η σχέση αυτή συνεχίστηκε αδιάλειπτα έκτοτε, τόσο κατά την διάρκεια των μεταπτυχιακών και διδακτορικών μου σπουδών όσο και κατά τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου ενασχόλησης με τα γράμματα. Την άνοιξη του 2007, διάβασα το μικρό βιβλίο Ηθική του Alain Badiou: ήταν μια συγκλονιστική για μένα εμπειρία καθώς εκεί αναγνώρισα τις βασικές και ως τότε αδήλωτες διαστάσεις της ζωής μου, εν ολίγοις της ουσιώδους σημασίας που είχε πάντοτε για μένα η εμπειρία ολοκληρωτικής και ανεπίστρεπτης μεταμόρφωσης απ' την οποία πέρασα το φθινόπωρο του 1987, και η οποία με έσπρωξε να ασχοληθώ με τα γράμματα και την σκέψη. Συνειδητοποίησα ότι βιωματικά είχα μια πάρα πολύ ξεκάθαρη αίσθηση του τι είναι συμβάν, του τι σημαίνει "αρχίζω να ζω ως υποκείμενο", των πιέσεων εγκατάλειψης και οπισθοχώρησης που νιώθει κανείς να υφίσταται από το περιβάλλον και τις κυρίαρχες ιδέες σε ό,τι αφορά την αλήθεια που ανακαλύπτει ενικά, για τον εαυτό του, σε αυτή την σχέση με μια μετασχηματιστική διαδικασία. Ήταν η αρχή μιας παθιασμένης στροφής προς την φιλοσοφία και την πολιτική σκέψη, που αν και ήταν ήδη ως τότε συστατικά στοιχεία της ενασχόλησής μου με την λογοτεχνία και την κουλτούρα, δεν είχαν αποκτήσει ωστόσο ως τότε κυρίαρχη σημασία.

Για αρκετό διάστημα δεν έθεσα στον εαυτό μου το ερώτημα τι είδους ιστολόγιο διαμόρφωνα. Έγραφα όπως και όταν μου ερχόταν η επιθυμία να γράψω και, δεδομένης της έλλειψης ανταπόκρισης και της ολοκληρωτικής μου άγνοιας για το αν διαβάζει κανείς οτιδήποτε, δεν είχα καμμία απολύτως συναίσθηση του δημόσιου χαρακτήρα του ιστολογίου. Με ενδιέφεραν τότε δύο πράγματα: πρώτον, η διασπορά ιδεών που θεωρούσα (και θεωρώ) σημαντικές για όσους τύχαινε να σκοντάψουν επάνω στα κείμενά μου, και δεύτερον, η εξερεύνηση και αποτύπωση των σκέψεών μου για μια σειρά θεμάτων που με απασχολούσαν. Πέρασαν αρκετοί μήνες έτσι, χωρίς την αίσθηση κάποιας απτής σύνδεσης με αναγνώστες, εκτός από σποραδικές στιγμές. Μετά τον Δεκέμβρη του 2008, μπήκα σε μια φάση έντονου προβληματισμού για το τι ακριβώς συνέβαινε πλέον στην Ελλάδα. Όταν ανακάλυψα ότι σχεδόν τίποτε από όσα διάβαζα σε εφημερίδες και περιοδικά δεν κάλυπτε τα όσα σκεφτόμουν, αποφάσισα ότι ίσως ήταν καιρός να εκφράσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά που μου προκάλεσαν τα όσα είδα εξ αποστάσεως να διαδραματίζονται τις άγριες εκείνες ημέρες. Κάπου εκεί δημιουργήθηκαν ουσιαστικά για πρώτη φορά οι συνθήκες επαφής με ένα ευρύτερο σχετικά αναγνωστικό κοινό και επανασύνδεσης με μια χώρα την οποία είχα προ καιρού εγκαταλείψει όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.  Από εκεί και πέρα, μπήκα και εγώ αυθόρμητα σε έναν ιδιαίτερα εντατικοποιημένο ρυθμό και ανέπτυξα πολυεπίπεδες φιλοδοξίες και απαιτήσεις από τον εαυτό μου, κάποιες από τις οποίες νιώθω ότι εκπλήρωσα σε ικανοποιητικό για μένα βαθμό, και κάποιες όχι. Όπως και να έχει, η διάδραση με αναγνώστες--σε γενικές γραμμές, ιδιαίτερα γόνιμη για μένα--οδήγησε στην ανάγκη συντεταγμένης σκέψης για πράγματα για τα οποία δεν είχα σκεφθεί στο παρελθόν. 

Θεωρώ ότι κέρδισα πολλά από αυτή την διαδικασία, ότι δημιούργησα πρώτα από όλα για τον εαυτό μου ένα εργαστήρι σκέψης. Με χαροποιεί πολύ η ιδέα ότι σε αυτό το εργαστήρι συμμετείχαν και άλλοι, ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μετακενώθηκε ανάμεσα σε ανθρώπους μια στάση απέναντι στην διαδικαστικότητα της σκέψης--το γεγονός ότι παίρνει χρόνο, ότι έχει ανάγκη την απτή έκφραση, ότι καθώς παίρνει απτή μορφή ραφινάρεται, αναπροσαρμόζεται, κλπ--απέναντι στην ηθική υποχρέωση να μείνει κανείς πιστός σε αυτό που μέσα του σκέφτεται και δεν αναπαράγει απλώς κλισέ και κοινώς αποδεκτές κενότητες, στην προσπάθεια που απαιτεί αυτή η πιστότητα, στην σημασία της θεωρητικής συγκρότησης για την επεξεργασία της εμπειρικής πραγματικότητας, στο θάρρος που χρειάζεται το να σκέφτεσαι διαφορετικά και το να είσαι έτοιμος να υπερασπιστείς την σκέψη σου, απέναντι στην σχέση του σκέπτεσθαι με το δίκαιο, με την ελευθερία, με την ισότητα του καθενός με τον καθένα. Φυσικά, στην πορεία ανακάλυψα επίσης ότι ο όποιος βαθμός επιτυχίας αυτού του διαλόγου επισύρει και απαιτήσεις, σε κάποιες από τις οποίες αισθάνθηκα ότι οφείλω να ανταποκριθώ κατά το καλύτερο δυνατό. Σε κάποιες άλλες, οι οποίες είτε με υπερβαίνουν είτε δεν αφορούν το τι νομίζω εγώ ότι πράττω σε αυτό το ιστολόγιο--που ποτέ δεν ήταν "να καθοδηγήσω τις μάζες", να τις "διαφωτίσω", να κάνω προπαγάνδα, κλπ--δεν ανταποκρίθηκα. Θεωρώ ότι όταν γράφει κανείς δημόσια πρέπει να γράφει με την μεγαλύτερη δυνατή ειλικρίνεια--το διανοητικό επίπεδο των κοινωνιών μας είναι τέτοιο που ούτε αξίζει ούτε επιδέχεται για πολύ την χειραγώγηση. Αυτό το οποίο πιστεύω ότι αναζητά η υπερκαταρτισμένη αλλά τεμαχισμένη και ανερμάτιστη κοινωνία μας είναι η συνεργασία, η συνεύρεση, η από κοινού όξυνση αντίληψης και ανακλαστικών--και το αναζητά έστω και χωρίς να το γνωρίζει, έστω και όταν αντιδρά απέναντι στην πρό(σ)κληση να πάψει να είναι αυτιστικά βολεμένος καταναλωτής/επικριτής έτοιμων ιδεών και να γίνει εκτεθειμένος και ευάλωτος στους άλλους παραγωγός σκέψης.

Όπως (θεωρώ ότι) αντιμετωπίζω τους αναγνώστες μου--ανυπόκριτα, χωρίς το "τουπέ" μιας παρωχημένης ιντελιγκέντσια σε αναζήτηση αίγλης--έτσι περιμένω και να αντιμετωπιστώ. Απεχθάνομαι την παθολογική στάση που υπαγορεύει το "ψάρεμα", την τακτική του "ρίχνω άδεια να πιάσω γεμάτα", την εκ του ασφαλούς "εξυπνάδα", το προβοκάρισμα. Αναγνωρίζω όμως ότι αυτές οι παθολογικές έξεις είναι συστατικά στοιχεία του τρόπου με τον οποίο εμποδίζεται η δημόσια σφαίρα από το να λειτουργήσει μετασχηματιστικά για το άτομο, με τον οποίο ουσιαστικά ιδιωτικοποιείται εκ νέου η συλλογική έκφραση, υποτασσόμενη στη θλιβερή μας ικανότητα να ικανοποιούμαστε από μια κενή νοήματος ψευδαίσθηση δύναμης απέναντι στους άλλους. Η μαρξική ιδέα της γενικής διάνοιας προϋποθέτει την ύπαρξη απραγματοποίητων δυνατότητων, που είναι απραγματοποίητες για βαθιά κοινωνικούς και όχι ατομικούς λόγους. Στην ουσία, η φιλοδοξία μου δεν είναι παρά να συνεχίσω να συμμετάσχω στην διαδικασία μέσα από την οποία η γενική διάνοια μαθαίνει να πατάει στα πόδια της, να αντιστέκεται στον πειρασμό της διάλυσης μέσα σε σχέσεις κυριαρχίας και εξουσίας ή στον αυτο-εγκλωβισμό της στην ιδέα της αυτεπάρκειας οποιουδήποτε από εμάς, να θρέφει την πίστη ότι το πολιτικό είναι, αυτό που μας κάνει πολιτικά όντα, απαιτεί την διάρρηξη της ψυχικής πανοπλίας ενός κατ' ουσίαν απονεκρωμένου Εγώ.

Εικόνα: scoopdog.wordpress.com

28 σχόλια:

mao tse tung είπε...

..μετασχηματισμός της "εθνικοαπελευθερωτικής εορτής" σε αυτοαπελευθερωτικής εορτής; αστειεύομαι αγαπητέ.. αναρωτιέμαι όμως ποιά ήταν η αφορμή για το ποστ. καλημέρες.

Αντωνης είπε...

Καλημέρα. Εν μέρει ότι πλησιάζει η μέρα των γενεθλίων μου, εν μέρει ότι πλησιάζει η μέρα των γενεθλίων του ιστολογίου, εν μέρει ότι έχω μπει σε μια νέα φάση της ζωής μου μετά από παρατεταμένη μεταβατική περίοδο, εν μέρει ότι με τις δυο αναρτήσεις για τον κομμουνισμό νομίζω ότι έφτασα σε ένα σημείο που καιρό επιζητούσα να φτάσω.

mao tse tung είπε...

emancipatory words. καλή συνέχεια και προεόρτια χρόνια πολλά λοιπόν.

Αντωνης είπε...

Να σαι καλά.

ρίτσα είπε...

γεμάτο ποστ. και μαρεσουν οι βιογραφίες των σκέψεων. καλή συνέχεια!

gregoris είπε...

καλή συνέχεια αντώνη. κάνεις πολύ αξιόλογη δουλειά με το μπλογκ
θα ήθελα να τα πούμε και από κοντά κάποια φάση

Greek Rider είπε...

Αντώνη από τη σύντομη επικοινωνία μας μέσω των blog μας θεωρώ ότι έχεις απόλυτο δίκιο όταν λες ότι:

"...αντιμετωπίζω τους αναγνώστες μου--ανυπόκριτα, χωρίς το "τουπέ" μιας παρωχημένης ιντελιγκέντσια σε αναζήτηση αίγλης--έτσι περιμένω και να αντιμετωπιστώ. Απεχθάνομαι την παθολογική στάση που υπαγορεύει το "ψάρεμα", την τακτική του "ρίχνω άδεια να πιάσω γεμάτα", την εκ του ασφαλούς "εξυπνάδα", το προβοκάρισμα."

Πράγματι έτσι είναι. Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση το ότι συμπεριφέρεσαι με αυτό τον τρόπο.

Παρατήρησα αυτή τη διαφορά στο blog σου και προσπάθησα να καταλάβω την αδυναμία που δείχνουν άλλοι όταν κάνουν ακριβώς τα αντίθετα από σένα.

Επίσης μέσω του δικού σου αυτού ποστ αναγνωρίζω την δική μου αδυναμία να ανοιχτώ. Γιατί ναι μεν η πλήρης ανωνυμία μου είναι ένα παραθυράκι αναζήτησης προς τα έξω αλλά νομίζω πολύ υποδεέστερο και διαφορετικό από αυτό που περιγράφεις.

Εύχομαι ειλικρινά καλή συνέχεια.

Disdaimona είπε...

Διάβασα με χαρά τη σημερινή ανάρτηση.Ομολογώ πως για μένα ήταν βοηθητική στο να διαλύσω έναν ενδοιασμό στη σκέψη μου για το τρόπο επικοινωνίας του διαχειριστή με "τον γύρω κόσμο".
Για ανθρώπους που συμβαίνει να είναι δύσκολοι και παιδευτικοί ως προς τις συγκινήσεις τους ακόμα και τις "πολιτικές",να ξέρεις πως είναι σημαντικό να αισθάνονται πως κάπου στον κόσμο υπάρχουν άτομα που τους μοιάζουν.

καλή συνέχεια!

Αντωνης είπε...

@Gregory: Αν μένεις στην Λευκωσία, γιατί όχι εφόσον βρούμε το χρόνο; Επειδή δεν οδηγώ, σπάνια κινούμαι εκτός πόλης.
@Greek Rider: Δεν θα μπω στην λογική σύγκρισης γραπτών, νομίζω ότι είναι άχρηστο στο τέλος. Θα πω μόνο ότι όπως έχεις ήδη δει όταν ανέρτησα σχόλιο που είχες κάνει, θεωρώ ότι έχεις μια μοναδική αμεσότητα και ειλικρίνεια σε αυτό που καταθέτεις, πράγμα το οποίο σέβομαι και εκτιμώ απεριόριστα στους ανθρώπους, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η υποκρισία και τα λογής συμπεριφορικά κορδελάκια με τα οποία έχουμε μάθει να συμπεριφερόμαστε στις (μέχρι πρότινος) χορτασμένες κοινωνίες μας με κουράζουν αφόρητα.
@Δεισδαιμόνα: Με συγκινείς, σε ευχαριστώ.

sofia είπε...

Καλό απόγευμα και χρόνια πολλά από τώρα για τα γενέθλια σου.
Είναι πολύ σωστό αυτό που γράφεις,για το χωρίς τουπέ και να να φαίνεται ότι κάποιος κάνει κύρυγμα.
Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν πολλοί σαν και μένα που είναι πάντα με ερωτήματα και που να θέλουν να βλέπουν τα πράγματα από πολλές πλευρές,αλλά από την άλλη πλευρά συχαίνονται όποια καδοθήγηση σε οτιδήποτε. Νομίζω ότι όσο ο καθένας μας γράφει με συνέπεια σε αυτό που έχει μέσα στο κεφάλι του και στην καρδιά του, οι δρόμοι για δημιουργικό διάλογο κρατιούντε ανοικτοί.

Αντωνης είπε...

@sofia: "Στο κεφάλι του και στην καρδιά του." Μου αρέσει πολύ αυτό το συζευκτικό "και" εκεί.:-)

Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, ιδιαίτερα μιας και μάλλον δεν θα είμαι παρών διαδικτυακά μετά το Σάββατο και για τις επόμενες δύο περίπου εβδομάδες.

Δημήτρης είπε...

Είμαστε πολύ χαρούμενοι που έκανες αυτό το πέρασμα. Είναι πολύ αξιόλογη η προσπάθεια της σύνδεσης της σύγχρονης ριζοσπαστικής θεωρίας με ένα πιο ευρύ κοινό, πέρα από τον ακαδημαϊκό χώρο. Και η εφαρμογή της στην ανάλυση και προσέγγιση συγκεκριμένων κοινωνικών δυναμικών και προβλημάτων. Φαντάζομαι πως με την απήχηση που εχει το μπλογκ σου θα διαπίστωσες πως αυτή η αναγκαιότητα έχει γίνει ιδιαίτερα επιτακτική το τελευταίο διάστημα. Οι υπαρκτές δομές της ευρύτερης αριστεράς αποδεικνύονται ανίκανες να επιτελέσουν αυτό το ρόλο, αρκούμενες στην μελαγχολική αναπαραγωγή παρωχημένων σχημάτων και αναλύσεων, οι οποίες όντας αποκομμένες από τη σύγχρονη πραγματικότητα επιτελούν περισσότερο το ρόλο μίας ναρκισιστικής επιβεβαίωσης των εκφωνητών τους, παρά βοηθάνε στον προσανατολισμό πολιτικών υποκειμένων απέναντι στα προβλήματα. Καλή συνέχεια λοιπόν.

Αντωνης είπε...

@Δημήτρης: Γράφεις: " Φαντάζομαι πως με την απήχηση που εχει το μπλογκ σου θα διαπίστωσες πως αυτή η αναγκαιότητα έχει γίνει ιδιαίτερα επιτακτική το τελευταίο διάστημα"

Ναι, έτσι είναι. Το δύσκολο είναι όμως να μην αφήσεις ούτε την επικαιρότητα να σε αποπροσανατολίσει--και υπάρχουν πλείστες όσε μορφές σοβαροφανούς αποπροσανατολισμού σε αδιέξοδα--, ούτε την όποια ανταπόκριση να σου δώσει την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος ακολουθεί εσένα ως ατομική οντότητα. Ο κόσμος ακολουθεί αυτό που νιώθει ότι έχει ανάγκη για όσο νιώθει ότι το έχει ανάγκη. Αυτό δεν το ελέγχει κανείς ότνα προκύψουν οι συνθήκες που κάνουν τους ανθρώπους να σοβαρευτούν.

Οι συνθήκες εδώ και κάποιο καιρό έχουν κάνει τον κόσμο απαιτητικό διανοητικά. Όσο τα πράγματα ήταν καλά, περνούσε πιο άνετα η ευκολία και η τσαπατσουλιά γιατί δεν υπήρχαν απαιτήσεις για κάτι παραπάνω. Τα πράγματα όμως έχουν αγριέψει. Γράφεις και πατάς πάνω σε σπασμένα γυαλιά. Αλλίμονό σου αν τη δεις "κύριος της κατάστασης", αν νομίσεις ότι οδηγείς εσύ τα πράγματα.

Μου αρέσει αυτό, πρέπει να πω. Καιρό το περίμενα. Είχα βαρεθεί την γενικευμένη ανευθυνότητα, το καφενειακό ακόμα και υποτιθέμενα σοβαρών συζητήσεων στο χώρο μου, την ουσιαστική απονεύρωση των πάντων που είχε επιφέρει η καλοζωϊα και η πεποίθηση ότι θα κρατήσει για πάντα. Το ομολογώ.

Δημήτρης είπε...

Έχεις δίκιο. Απλα προβληματιζόμουνα πάνω στην μορφή που θα μπορούσε να πάρει σήμερα ο "συλλογικός διανοούμενος" τη στιγμή που η δομή "κόμμα" υπάρχει μόνο ως κακέκτυπο του παρελθόντος και δεν πρόκειται να αναστηλωθεί σύντομα. Πως μπορούν να υπάρξουν σήμερα οργανικοί διανοούμενοι της εργατικής τάξης, όταν οι προϋποθέσεις διαμόρφωσης και δρατηριοποίησης τους δεν υφίστανται. Μπορεί να αναιρεθεί το ιστορικό σχίσμα ανάμεσα στη ριζοσπαστική διανόηση και την πολιτική και οργανωτική πραγματικότητα του εργατικού (και των άλλων κινημάτων), που εντόπισε ο Πέρυ Άντερσον; Υπάρχει η αναγκαιότητα για embedded intellectuals, για να χρησιμοποιήσω έναν κάπως αδόκιμο όρο, χωρίς όμως να σχηματοποιούνται οι όροι διαμόρφωσής τους. Δεν είμαι σίγουρος εάν γίνεται αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος. Οσο ανήκα στην "οργανωμένη" αριστερά δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω την ανεπάρκεια και τη στενότητα σκέψης που χαρκτηρίζει το χώρο. Υπήρχε μία κολακευτική ιδεολογική και θεωρητική αυτάρκεια. Χρειάστηκε να περάσω στην κατηγορία των "ανένταχτων" για να συνειδητοποιήσω (με δέος πλέον) το μέγεθος της ανεπάρκειας. Αλλά ποιά η αποτελσματικότητα μίας μονάδας;

Αντωνης είπε...

Δημήτρη, σχεδιάζω εδώ και λίγες μέρες να πραγματευτώ το θέμα. Εξού και η πρόσφατη δημοσκόπηση για τον ρόλο των διανοουμένων--είναι ένα καίριο πρόβλημα που και εμένα με απασχολεί. Για τώρα ας πούμε ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο αξίζει να μιλήσουμε για "ανένταχους" διανοούμενους είναι ως διανοούμενους που ψάχνουν χώρο να (επαν)ενταχθούν και για αυτό αναζητούν τις συνθήκες δημιουργίας του χώρου.

Νοσφεράτος είπε...

Την άνοιξη του 2007, διάβασα το μικρό βιβλίο Ηθική του Alain Badiou: ήταν μια συγκλονιστική για μένα εμπειρία ''


εξαιρετικο βιβλιο

Δημήτρης είπε...

Ωραία, αναμένουμε στην οθόνη του υπολογιστή μας...

Νοσφεράτος είπε...

- και περιμενοω να τα πουμε απο κοντα ...



(ειναιεκπληκτική η μεταμορφωση της ελληνικής μπλογκοφαιρας μετα το 2008 .. Εγώ ξεκινησα ως σχολιαστης το 2007 . Το τοπιο ηταν εντελώς διαφορετικό ολύ πιο μιζερο πιο αλαζονικό πιο τετριμένο ..

Κατι εγινε εκει στα 2008 που προετοιμασ και τον Δεκεμβρη ως ενα βαθμό ..Και κατι γινεται ακομα...
Φυσικά δεν αφορά μόνο την Μπλογκοσφαιρα ..


Στη Θεσσαλονικη π.χ που πριν απο πένετε χρόνια η ξεραιλα ηταν απολτη βλεπεις πια ανθρωπους που τους ηξερες πριν χωμενους στο καβουκι τους -στη δουλεια τους κλπ να βγαινουν να αναρωτιουνται να συμμετεχουν σε συλλογικές διαδικασιες συζητησεις κλπ .Και οι συλλογικοτητες ομως εχουν αλλάξει ..Κατι γινεται εν μεσω κρισης και ειναι ωραιο ... Ειναι μια ανοιξη αλλά διαφορετική απο οτι λέγαμε τωρα 'ανοιξη''..Γεματη γριολουλουδα αλλα κι αγκάθια...και φυσικά δεν υπάρχει τριανταφυλλο χωρις αγκάθια .Μεχρι τωρα ομως βλέπαμε μονο αγκαθια και καθολου τριανταφυλλα ...

Αντωνης είπε...

Ωραίος ρε Νόσφυ! Αν και μακριά απ' την Ελλάδα, διασθάνομαι και γω μια αρκετά υπόγεια αλλαγή σε συνήθειες και τρόπους αντιμετώπισης--πολλές φορές έντονα, άλλες πιο αχνά. "Σεισμογραφίες του μέλλοντος" έλεγε το ιστολόγιο στην αρχική του ανάρτηση. Ε, αυτό κάνουμε ουσιαστικά. Καταγράφουμε δονήσεις, προσπαθούμε να προκαλέσουμε και μερικές.

Νοσφεράτος είπε...

προσπαθούμε να προκαλέσουμε και μερικές.''
Mονο μη γινει κανενας 9 ριχτερ τυπου Αιτης ..ε;

Sylas είπε...

με τέτοια αντισεισμικά - συστημικά ανακλαστικά που έχει αναπτύξει η κοινωνία, θέλει κανά 10' κούνημα για να συνέλθει.

αντώνη, συνέχισε αυτό που κάνεις. θα ήθελα να διαβάζω με μεγαλύτερη όρεξη και άνεση τις (απαιτητικές) αναρτήσεις σου. Υποβάλλομαι όμως στη βάσανο των Πανελληνίων, που μου κάνει (μεθοδευμένη) πνευματική αφαίμαξη. Ελπίζω μετά το πέρας των εξετάσεων να με βοηθήσουν τα γραπτά σου να ανανήψω.

Εύχομαι ολόψυχα καλή συνέχεια.

Αντωνης είπε...

Σ' ευχαριστώ φίλε Sylas, καλό κουράγιο και καλή επιτυχία. Μεταξύ μας, θα προτιμούσα να γράψω δεύτερη διατριβή από δεύτερες πανελλαδικές. Λιγότερο άγχος. ;-)

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Radical Desire
Με μια κυνική έννοια μας είναι αδιάφορη η γέννηση του RD.
Μας είναι όμως ανάγκη η ύπαρξη του,πέραν και των διαθέσεων του ιστολόγου
Συνεχίστε λοιπόν...

Αντωνης είπε...

@LLS: Με μια κυνική έννοια, και μένα αδιάφορη μου είναι. Τώρα πώς θα συνεχίσει το RD πέρα από τις δικές μου διαθέσεις χωρίς να γίνει πολυσυλλεκτικό όργανο, δεν ξέρω. Εμένα πάντως με ενδιαφέρει η προοπτική, το έχω πει και στο παρελθόν. Στην ουσία, με κάποιους (Godel, demos), συνεργαζόμαστε ήδη ατύπως, με τον Δημήτρη έχουμε σταθερά διάλογο, ίσως να ενδιαφέρονται και άλλοι, είτε έχουν είτε δεν έχουν δικά τους ιστολόγια, να συνεισφέρουν μεταφράσεις ή δικά τους θεωρητικά και ιστορικά κείμενα.

celin είπε...

κι εγω διαβασα προσφατα την ΗΘΙΚΗ του Μπαντιου,αρχιζω να υποψιαζομαι οτι κατι υποπτο συμβαινει με αυτο το βιβλιο!
Εχω διαβασει κ τις Περιστασεις 1 κ 2,δεν τα διαβασα σε μικρη ηλικια,29 ημουν,αλλα με επηρεασαν δυσαναλογα πολυ,αν σκεφτεις οτι απο μια ηλικια κ μετα,δυσκολα συγκλονιζεσαι
Φιλε Αντωνη,συνεχισε να μας συγκλονιζεις,το εχουμε αναγκη
Συμφωνω απολυτως με τα λεγομενα κ τους προβληματισμους του Δημητρη,ειδικοτερα οταν αναρωτιεται αν μπορεί να αναιρεθεί το ιστορικό σχίσμα ανάμεσα στη ριζοσπαστική διανόηση και την πολιτική και οργανωτική πραγματικότητα του εργατικού (και των άλλων κινημάτων)

Η μαζα χρειαζεται καθοδηγηση,χρειαζεται καποιους να την εμπνευσουν,να τη φωτισουν,να την ενωσουν
Πως θα ενωθουνε τα φτωχα τα μικρομεσαια κ τα μεσοαστικα στρωματα?

Λεει ο Δημητρης παλι

"Οι υπαρκτές δομές της ευρύτερης αριστεράς αποδεικνύονται ανίκανες να επιτελέσουν αυτό το ρόλο, αρκούμενες στην μελαγχολική αναπαραγωγή παρωχημένων σχημάτων και αναλύσεων, οι οποίες όντας αποκομμένες από τη σύγχρονη πραγματικότητα επιτελούν περισσότερο το ρόλο μίας ναρκισιστικής επιβεβαίωσης των εκφωνητών τους, παρά βοηθάνε στον προσανατολισμό πολιτικών υποκειμένων απέναντι στα προβλήματα"

ποιος μπορει να το αρνηθει αυτο?
δεν εμπνεουν τα κομματα της Αριστερας
Χρειαζεται να βρεθουν νεες φωνες να αρθρωσουν τα συγχρονα αιτηματα

Εχετε δει σε καποια τηλεοπτικη συζητηση να διατυπωνονται αναλογου ειδους δημιουργικοι προβληματισμοι?

Αντωνης είπε...

Φίλε celin, έχω ακούσει και από άλλους ότι η Ηθική τους έκανε ένα κάτι στον εγκέφαλο, νομίζω ότι είναι ένα βιβλίο ικανό να ταρακουνήσει βαθιά γιατί επερωτά πολύ ουσιώδη πράγματα που για πολύ καιρό πέρασαν στο ντούκου από την υψηλή διανόηση.

Οπωσδήποτε θα θέσω κάποια στιγμή μελλοντικά επί τάπητος κάποιες αναλυτικότερες σκέψεις για το πρόβλημα των διανοουμένων σήμερα. Για το αν γίνονται τέτοιες συζητήσεις τηλεοπτικά ή όχι δεν ξέρω, έχω χρόνια να δω τηλεόραση στο σπίτι μου. Όχι για ενσυνείδητα ιδεολογικούς λόγους. Απλά κάποια στιγμή σταμάτησα να βλέπω και δε μου λείπει.

celin είπε...

εγω δεν τα εχω καταφερει ακομα να απεγκλωβιστω απο το χαζοκουτι,το παλευω ομως!κ προσπαθω να φιλτραρω τα μηνυματα που περνουν,καποιες φορες ισως ειναι χρησιμο να ερχεσαι σε επαφη με το Συστημα για να καταλαβεις που το παει αλλα ειναι δικοπο μαχαιρι
γιατι,οπως λεει κι ο Νιτσε
"οταν κοιταζεις για πολυ ωρα την Αβυσσο,η Αβυσσος αρχιζει να κοιταζει κ αυτη μεσα σε σενα"

Αντωνης είπε...

@celin: Έχεις δίκαιο για το δίκοπο. Πολλές φορές αργώ να αντιληθφώ κάποια πράγματα εξαιτίας της παρατεταμένης αποχής, έχει και μειονεκτήματα η μη επαφή με το μέσο.