Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Κομμουνισμός επειδή...

...χρειαζόμαστε ένα όνομα για ένα ριζοσπαστικό έξω σε μια εποχή που το έξω ως τέτοιο έχει εξαφανιστεί χωρίς ίχνος, και όπου η ίδια η ελευθερία από κάθε μεταφυσική έχει μετατραπεί σε μέσο υποταγής στην απόλυτη μεταφυσική της πραγματικότητας "ως έχει". 

...η ενέργεια που απελευθερώνει  η αξιωματική παραδοχή της ισότητας των ανθρώπων δεν μπορεί να κατασταλεί από καμμία εμπειρική εκλογίκευση της ανισότητάς τους. "Η ιστορία δεν γυρίζει πίσω" δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να οπισθοχωρήσουμε στο παρελθόν, αλλά ότι δεν μπορούμε ποτέ να το κάνουμε χωρίς να μας στοιχειώνει αυτό που εκθέτει το ψεύδος του.

...το να μπορείς να ξεχάσεις τις τραγωδίες του παρελθόντος είναι εξίσου σημαντικό με το να τις θυμάσαι. Τόσο η αμνησία χωρίς δυνατότητα μνήμης όσο και η μνήμη χωρίς δυνατότητα αμνησίας αποτελούν εκδοχές του υποκειμενικού θανάτου.

...η αποκλειστική ενασχόληση με τον περιορισμό της καταπίεσης είναι ένα υποτονικό υποκατάστατο της χαράς της ελευθερίας. Η ηθική των κοινωνιών του ύστερου καπιταλισμού είναι το αντίστοιχο της υποχονδρίας του γέροντα που εξετάζει τα πάντα από την σκοπιά ενός ασθενικού και ευάλωττου σώματος. Πού πήγε η ηθική της νεότητας, που χυμάει στην ζωή για να την κατασπαράξει ενώ το σώμα της σπαρταράει ακόμα, που πήγε η αποφασιστικότητα να ζήσεις σήμερα, τοις μετρητοίς, όχι αύριο και με δόσεις; 

...η αποτυχία είναι συνώνυμη της ύπαρξης και όχι αυτό από το οποίο πρέπει να διαφυλαχθεί η ύπαρξη. Αποτυγχάνω, άρα υπάρχω. Φοβάμαι την αποτυχία σημαίνει επιβιώνω στην ανυπαρξία μου, θαμμένος κάτω από το χαρτομάνι κίβδηλων εγγυήσεων για την αποφυγή του πόνου και της ήττας.

...το ερώτημα "τι πήγε λάθος;" (τόσο με το κομμουνιστικό εγχείρημα όσο και με το καπιταλιστικό) είναι εξ ορισμού καταδικασμένο να παραμείνει αναπάντητο με όρους αντικειμενικότητας. Ο καλύτερος τρόπος του να αποφύγεις να σου συμβεί κάτι υποκειμενικά στο παρόν είναι να υποκρίνεσαι ότι ψάχνεις αντικειμενική απάντηση για το τι πήγε λάθος στο παρελθόν.

19 σχόλια:

osr είπε...

Όσο δεν λέγονται τα πράγματα με το όνομα τους και απλά υπάρχει ένας "καταγγελτικός" τόνος στην "κακή" διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος της μισθωτής σκλαβιάς λες και υπάρχει και "καλή" διαχείριση του καπιταλισμού δεν πρόκειται να έλθουν καλύτερες μέρες!

¨Οσο υπάρχουν ψευδή ερωτήματα άστοχα που εξισώνουν τα ανόμοια όπως εύστοχα λες και συ
"..το ερώτημα "τι πήγε λάθος;" (τόσο με το κομμουνιστικό εγχείρημα όσο και με το καπιταλιστικό) είναι εξ ορισμού καταδικασμένο να παραμείνει αναπάντητο με όρους αντικειμενικότητας. "

τότε δεν πρόκειται να προχωρήσουμε

υποκειμενική γνώμη μου όσον αφορά τον λεγόμενο κομουνισμό που ΔΕΝ εφαρμόστηκε στην σοβιετική ένωση είναι ακριβώς ότι αυτό που υπήρξε δεν ήταν κομουνισμός υπό την έννοια της κοινοκτημοσύνης και αυτοί που παράγουν τον πλούτο να τον καρπώνονται
αλλά απλά κρατικός καπιταλισμό

δηλαδή την καπιταλιστικη΄ελίτ αντικατέστησαν οι ελιτ της αυτοκρατορίας του "κόμματος" που τον καρπώνονταν και έδιναν κάποια ψίχουλα

Πρέπει επιτέλους να λέγονται τα πράγματα με το όνομα τους

και να σταματήσουν αυτοί που κουβαλάνε την ταμπέλα και θέλου να ονομάζονται κομουνιστές αντικαπιτλαστές ή δεν ξέρω και γω τι απλά να μιλάνε για διαχείριση του καπιταλισμού

ο καπιταλισμός δεν καταρρέει... ανατρέπεται

αυτός πρέπει να είναι ο στόχος και πρέπει να λέγεται!

grsail είπε...

χρειαζόμαστε ένα όνομα νέο (ακόμα και στον ήχο του)
οι αξιωματικές παραδοχές είναι για τα μαθηματικά και τον Πάπα
αλήθεια, το παιχνίδι με τις λέξεις μπορεί και να μην είναι διασκεδαστικό
που πήγε; χάθηκε εκεί που του πρέπει: στο παρελθόν, μας μένει η αναζήτηση για το νέο
αποτυγχάνω άρα αλλάξω, ο εξαγνισμός της αποτυχίας μου με τραβάει στον καιάδα
κανένα ενδιαφέρον για το τι πήγε λάθος (αφού πήγε!), ενδιαφέρον μόνο για το τι θα πάει σωστά

Αντωνης είπε...

@grsail:
1. Μπορεί, μπορεί η απαίτηση για ένα νέο όνομα να μην διαφέει πολύ από το "τώρα, με νέα σύνθεση και κάλσιουμ CA!"
2. "Money makes the world go round" ή "όπου φτωχός και η μοίρα του" ή "no alternatives" είναι επίσης αξιωματικές παραδοχές. Διαλέγεις και παίρνεις. Εγώ διάλεξα πάντως.
3. Κανένας εξαγνισμός της αποτυχίας στην ουσιαστικά οντολογική βάση του χάσματος στο οποίο βασίζεται η ύπαρξη και απ' το οποίο απορρέει κάθε επιθυμία. Εξαγνισμός της ορθοψυχικής επιτυχίας που σκοτώνει κάθε επιθυμία, ίσως.

Orange είπε...

Οι Κουτοπόνηροι,μακράν το καλύτερο όνομα..

Οι Κουτοπόνηροι που βάζουν μπροστά τους καπιταλιστές να βάλουν μέσα τους μετανάστες και μετά να τους χρησιμοποιήσουν αυτοί ως προσωρινή 'ηθικότητα' για την έναρξη της τρίτης κομμουνιστικής περιόδου!!!!

Οι Κουτοπόνηροι που κάνουν μπάχαλο την κοινωνία εκμεταλευόμενοι τον πόνο και το αίμα των μεταναστών.
Οι Κουτοπόνηροι που προσθέτουν στο αίμα των μεταναστών κι άλλο αίμα και πόνο και εκμετάλευση προφασιζόμενοι τους καλούς ...

"Οι Κουτοπόνηροι", μακράν το καλύτερο όνομα!

Orange

Αντωνης είπε...

@Osr: Ευχαριστώ για το σχόλιο, δεν διαφωνώ πουθενά.
@Orange: Χαίρομαι που νιώθεις άνετα να εκφράζεις το περιεχόμενο της σκέψης σου άμεσα και απρόσκοπτα. Ελπίζω να μην περιμένεις και σχόλιο στην διακήρυξή σου όμως. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω κάτι να σχολιάσω.

Ανώνυμος είπε...

Υπάρχει όμως πολιτική τάξη ικανή να γίνει φορέας κι εκφραστής αυτού του ήθους που περιγράφεις;;;
Γιατί στο ευρωπαϊκό (κι ελληνικό)τοπίο είναι σκούρα τα πράγματα...

Αντωνης είπε...

@ανώνυμος: Όχι σκούρα, σκουρότατα είναι. Μειοψηφική είναι η αντίληψή μου για τα πράγματα, είναι δεδομένο. Και με αμυδρότατες ελπίδες. Αλλά δεν βλέπω τον λόγο να κρύβω αυτό που πιστεύω. Ο καθένας μπορεί να κρίνει αν υπάρχει κάτι που αξίζει τον κόπο ενασχόλησης σε αυτό ή όχι. Εγώ έχω αποφασίσει ότι αξίζει, για αυτό γράφω ό,τι και όπως γράφω. Αλλά μου πήρε αρκετά χρόνια και μένα αυτό ως διαδικασία. Για άλλους, τα πράγματα μπορεί να είναι τελείως διαφορετικά.

Ανώνυμος είπε...

Αντώνη νομίζω χτύπησες ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο νεύρο με τούτη την ανάρτηση. Από την πρώτη κιόλας πρόταση πιάνεις το πιο ζόρικο θέμα που έχει να αντιμετωπίσει η Αριστερά σήμερα. Το ζήτημα της "ονοματοθεσίας"! Που βεβαίως πάει πολύ πιο πέρα από το όνομα... Λες: "χρειαζόμαστε ένα όνομα για ένα ριζοσπαστικό έξω σε μια εποχή που το έξω ως τέτοιο έχει εξαφανιστεί χωρίς ίχνος...". Οκ, δεκτό. Χωρίς αμφιβολία χρειαζόμαστε ένα όνομα. Αλλά μήπως χρειαζόμαστε ένα ΝΕΟ όνομα; Δεν ξέρω κι εγώ, δε μπορώ να είμαι σίγουρος. Όμως η όλη αυτή ιστορία με βασανίζει πολύ τώρα τελευταία. Μήπως η επιστροφή στο σημαίνον "κομουνισμός", έστω μιας εκ νέου προσπάθειας (ανα)νοηματοδότησης, δεν εκφράζει την μία απλώς από τις πλευρές του προβλήματος; Την αδυναμία μας (κι εδώ εννοώ πάντα την Αριστερά) να μιλήσουμε γι αυτό το "έξω"; Μήπως είναι μια εύκολη επιστροφή; Μια νέα περιτείχιση, πίσω σε μιαν απατηλή αίσθηση ασφάλειας; Από την άλλη, όταν βλέπεις αυτή την επιστροφή των "άλλων" (σε όλο το φάσμα - από την λιτανική έκκληση εκπλήρωσης του "εθνικού/πατριωτικού καθήκοντος" από το ΠΑΣΟΚ, με σύμμαχο το ΛΑΟΣ, ως την περιφρούρηση της ελληνικότητας από τον Σαμαρά κοκ) στην εξίσου απατηλή ασφάλεια της αγκαλιάς του Έθνους ίσως να πρέπει να βρεις με τη σειρά σου κάτι που να συμπυκνώνει εξίσου έντονα νοήματα. Εκεί όμως πρέπει να επιστρέψουμε;

ΓΚ

grsail είπε...

Κατ’ αρχήν δεν έκανα επίθεση παρά είπα (με αφορμή την ανάρτησή σου) τον πόνο μου.

1. Κανένα όνομα δεν υπάρχει αν δεν έχει ένα περιεχόμενο ως αντίκρυσμα. Εδώ το ζήτημα είναι ότι και το όνομα έχει πρόβλημα (εφθάρη) και το περιεχόμενο, διότι στις σημερινές συνθήκες είναι απολύτως σαφές ότι δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει ως όραμα. Έτσι βρισκόμαστε εμπρός στο πλέον δύσκολο από τα δύσκολα προβλήματα : την δημιουργία νέου οράματος.
2. Όχι, δεν διαλέγεις και δεν παίρνεις τίποτα από τέτοιες πραμάτειες. Η ελευθερία στην δράση και στην σκέψη δεν μπορεί να ανέχεται αξιώματα.
3. Επιτυχία είναι να αποτυγχάνεις αλλά με εντελώς διαφορετικό (από τον προηγούμενο) τρόπο

Αντωνης είπε...

Ανώνυμος (ΓΚ) Πολύ σημαντικό --ζωτικό-- ερώτημα, και επειδή επανήλθε ήδη σε πρόσφατη συζήτηση με τον Γ. Σταυρακάκη, θα προσπαθήσω να απαντήσω σήμερα, σε ξεχωριστή ανάρτηση αν μου επιτρέπεις.

@Grsail: Για το 1), βλ. απάντηση στον Γ.Κ., δηλαδή δώσε μου λίγο χρόνο.

Για το 2): Δαφωνώ κάθετα. Η ίδια η ελευθερία την οποία προϋποθέτεις δεν προκύπτει παρά μόνο ως αξίωμα ιστορικά. Δεν υπάρχει λογικό πέρασμα από την σκλαβιά στην ελευθερία. Τίποτε στην κατάσταση της σκλαβιάς δεν οδηγεί στην ελευθερία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα επίσης δεν έχουν καμμία βάση στην λογική, αποτελούν αξιωματικές αρχές. Ξανασκέψου το.

Για το 3): "Επιτυχία είναι να αποτυγχάνεις αλλά με εντελώς διαφορετικό (από τον προηγούμενο) τρόπο".
Υπέροχα το θέτεις, δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα. Ξεκαθαρίζεις με τον καλύτερο τρόπο αυτό που προσπάθησα να πω. Συμφωνώ συνεπώς απόλυτα με αυτή τη διατύπωση.

Ανώνυμος είπε...

Σε ποια συζήτηση με τον Γ. Σταυρακάκη αναφέρεσαι; Τα είπατε στο workshop? Ή προέκυψε κάποια άλλη συζήτηση σε κάποιον ιστοχώρο ή blog?

grsail είπε...

(2) Ενδόμυχα έχω την τάση της εξήγησης των πάντων με την λογική βασισμένη πάνω στις βασικές αξίες οι οποίες δεν είναι αξιωματικές αφού αποδεδειγμένα από την πράξη εξελίσσουν (διευκολύνουν αν θέλεις) την πορεία του είδους στον 'κόσμο'. Το ζήτημα με έχει απασχολήσει αλλά μάλλον ξεπερνά τα δικά μου, τουλάχιστον, κυβικά. Αν δεν μπορεί να αποδειχθεί με λογικά επιχειρήματα η ορθότητα μιας ιδεολογικής θέσης τότε σε τι είμαστε ευγενέστεροι – ας πούμε - των δημιουργιστών ; Η θεώρηση καθ’ ενός αποτελεί ζήτημα προσωπικής επιλογής του τύπου «γιατί έτσι» ; μήπως αισθητικής ; μήπως ηθικής ; Γερό ζήτημα. Στο είπα: πάνω από τα δικά μου κυβικά.

Αντωνης είπε...

@ανώνυμος: όχι, δια ζώσης ήταν η κουβέντα.
@Grsail: εδώ είμαστε για να συζητάμε, να σκεφτόμαστε και να προβληματιζόμαστε. Δεν υπάρχουν κυβικά. Δεν είμαστε μηχανάκια:-)

Σε τι είμαστε ευγενέστεροι των δημιουργιστών; Η ιδέα των εκ γεννετής ανθρώπινων δικαιωμάτων, μια ιδέα που ο Burke έκανε κομμάτια με άψογη εμπειρική λογική (το ίδιο και ο de Sade, βέβαια), είναι μια ιδέα χωρίς την οποία κάποιοι από μας δεν μπορούμε να διανοηθούμε τη ζωή. Επέρχεται κάποιες φορές μια ρήξη (ο κομμουνισμός είναι ένα όνομα για αυτή, η δημοκρατία ένα άλλο) η οποία καθιστά αδύνατη την σκέψη που εγκαταλείπει τις ιδέες αυτές, ή την καθιστά εφικτή μόνο ως έκφραση βαρβαρότητας. Τι να κάνουμε για αυτό; Πώς να το επιλύσουμε;

celin είπε...

Πανεμορφο κειμενο,ικανο να διεγειρει κ να αφυπνισει ληθαργικες συνειδησεις
παρατηρω οτι τα σχολια ειναι υψηλου επιπεδου,φοβαμαι οτι δε μπορω να ανταποκριθω
θα τολμησω ομως να σχολιασω κ εγω κατι
το ερωτημα του Λενιν ειναι επικαιρο οσο ποτε για την ελληνικη πραγματικοτητα
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ?
καλως η κακως,δεν υπηρξα αριστερος κ δεν ψηφισα αριστερα ποτε μου
κ απο οτι διαπιστωνω,η ψηφος μου στα κομματα εξουσιας συνεισφερε στην οικονομικη-ηθικη καταρρευση της χωρας
νιωθω βαθυτατη απεχθεια για τα κομματα εξουσιας
αλλη τοση νιωθω κ για τα ΜΜΕ,βλεποντας κυριως τους καναλαρχες κ τις Φιλιππινεζες-μεγαλοδημοσιογραφους να λειτουργουν ως πρωτοπαλικαρα των εκαστοτε κυβερνωντων
ολη μερα παιζουν το ΔΙΑΙΡΕΙ Κ ΒΑΣΙΛΕΥΕ,στρεφοντας τη μια επαγγελματικη ταξη απεναντι στην αλλην,για να αποδυναμωσουν τις διεκδικησεις τους
Για να μας κανουν να μισουμε ο ενας τον αλλον,με τελικο στοχο να μισησουμε τον εαυτο μας κ να δεχτουμε αδιαμαρτυρητα τη σφαγη
Παραφραζοντας ελαφρα τον Μπρεχτ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΣΑΝ ΝΑ ΑΦΑΝΕ ΕΣΕΝΑ,ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΑΦΑΓΩΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ

Ετσι,επανερχεται το ερωτημα του Λενιν
Καπου γραφω οτι το να περιμενεις τον Τσιπρα να αποδειχθει καταλυτης εξελιξεων
ειναι σα να περιμενεις τον ηλιο να βγει απο τη Δυση

Επομενως?
Δε μιλας ουτοπικα η ρομαντικα φιλε Αντωνη
Μιλας ρεαλιστικα κ συνετα
Εμενα παντως με πειθεις
Δεν ειμαι σιγουρος μονο για τη μορφη που πρεπει να ακολουθησουν οι κοινωνικοι αγωνες
Αν χρειαζονται δηλαδη εκλογες η Ροβεσπιεροι
Παντως ολο κ περισσοτεροι Σεν Ζυστ απαγγελλουν ηδη το κατηγορητηριο
Εστω κ διαδικτυακα κ οχι σε αιθουσα Δικαστηριου

Αντωνης είπε...

Φίλε celin: Γράφεις:

"τους καναλαρχες κ τις Φιλιππινεζες-μεγαλοδημοσιογραφους να λειτουργουν ως πρωτοπαλικαρα των εκαστοτε κυβερνωντων
ολη μερα παιζουν το ΔΙΑΙΡΕΙ Κ ΒΑΣΙΛΕΥΕ,στρεφοντας τη μια επαγγελματικη ταξη απεναντι στην αλλην,για να αποδυναμωσουν τις διεκδικησεις τους"

Συμφωνώ απόλυτα. Είναι κάτι το οποίο εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας και στο οποίο συμμετέχουν άκριτα πολλοί πολίτες που θα όφειλαν να είναι ιδιαίτερα καχύποπτοι. Σχεδιάζω να θίξω το θέμα αυτό σε ξεχωριστή ανάρτηση που θα αφορά το πρόβλημα των αιτιών της κρίσης (και θα απαντά και σε σχόλιο του φίλου Δημήτρη).

grsail είπε...

Φοβερή προσωπικότητα αυτός ο Burke.
Μα που επί τέλους τα 'έκανε κομμάτια', έψαξα αλλά δεν βρήκα τίποτα ...

Αντωνης είπε...

Στο Reflections on the Revolution in France.

grsail είπε...

βρήκα ολόκληρο το κείμενο του Burke στο δίκτυο, ευχαριστώ θερμά

Αντωνης είπε...

@grsail: No problem:-)