Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

Έντεκα θέσεις για την υπαρκτή αριστερά

1. Θα ονομάσουμε "υπαρκτή αριστερά" (actually existing Left) την αριστερά που έχει συναίσθηση και επίγνωση της ανυπαρξίας της "αριστεράς" υπό συνθήκες κοινοβουλευτικού συναινετισμού, δηλαδή υπό συνθήκες κατά τις οποίες υπάρχει μόνο ένα μέλλον στο οποίο να μπορεί να κινηθεί η σκέψη: ο καπιταλισμός.

2. Σε αντίθεση με τον "υπαρκτό σοσιαλισμό", μια "υπαρκτή αριστερά" ξεκινά από την βάση μιας βεβιασμένης, αλόγιστης επαφής με την κομμουνιστική επιθυμία, με την επιθυμία που λέγεται κομμουνισμός. Δεν μπορεί να περιμένει την πάροδο οποιουδήποτε σταδίου σοσιαλισμού, δεν εμπιστεύεται τα στάδια και το ιστορικιστικό αφήγημα του "περάσματος" στον κομμουνισμό.

3. Η σκέψη της "υπαρκτής αριστεράς" είναι μια σκέψη για την οποία ο Λένιν έχει την θέση, με τα λόγια του Αλτουσέρ, μιας "απούσας αιτίας." Είναι μια σκέψη που προϋποθέτει ενεργά την ιστορική απουσία του σημαίνοντος "Λένιν", την απουσία δηλαδή ενός λόγου κεντρικής οργάνωσης των μαζών.

4. Η σκέψη της "υπαρκτής αριστεράς" δεν θριαμβολογεί για αυτή την απουσία, ούτε θρηνεί για αυτή. Σκέφτεται στα ερείπια του λενινιστικού σημαίνοντος χωρίς γέλιο και χωρίς δάκρυα.

5. Το βασικό όπλο της σκέψης της "υπαρκτής αριστεράς", συνεπώς, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η οργάνωση των μαζών, η αναπτυγμένη γλώσσα της τακτικής και της στρατηγικής. Η "υπαρκτή αριστερά" είναι στρατηγικά φτωχή, και έχει πλήρη συναίσθηση αυτού του γεγονότος.

6. Ως εκ τούτου, η σκέψη της "υπαρκτής αριστεράς" δεν έχει και δεν μπορεί να έχει το ρόλο μιας "πρωτοπορίας" λενινιστικού τύπου. Δεν μπορεί να ασκήσει το ρόλο της ηγεμονίας επί της μάζας, ούτε να επιφέρει από μόνη της την συγκρότηση της μάζας σε επαναστατικό υποκείμενο.

7. Η απουσία θρήνου για την ιστορική απουσία του σημαίνοντος "Λένιν" --και ίσως, για το αδύνατό της έλευσής του σήμερα-- σημαίνει όμως ότι η σκέψη της "υπαρκτής αριστεράς" δεν επιχειρεί να αποσιωπήσει ή να καταστείλει το γεγονός ότι παρουσιάζει κενά σε ό,τι αφορά την οργανωτική πρακτική. Τα κενά αυτά είναι αυστηρές συνέπειες της αντικειμενικής έκθλιψης δυνατοτήτων σκέψης και πράξης που επέφερε η πραγματική απορρόφηση (real subsumption) του κόσμου της ανθρώπινης ζωής από το Κεφάλαιο, και ως τέτοια, είναι δομικά αναπόφευκτα. Η αποδοχή χωρίς ντροπή αυτών του κενών ως συμπτωμάτων του παρόντος διαχωρίζει αναγκαστικά τη σκέψη της "υπαρκτής αριστεράς" τόσο από τον οργανωτισμό χωρίς πολιτικό περιεχόμενο (τουτέστιν, τον παλιού τύπου συνδικαλισμό) όσο και από την αμετροεπώς αισιόδοξη σκέψη περί "αυτο-οργάνωσης" στους Hardt και Negri, και γενικότερα, από κάθε παρόμοια εκδοχή βολονταρισμού.

8. Η μοναδική δυνατότητα της σκέψης της "υπαρκτής αριστεράς", της αριστεράς που υπάρχει στη βάση της θέλησής της να είναι κάτι άλλο από μια ακόμα επιλογή-κουτάκι πάνω σε θλιβερά ψηφοδέλτια, είναι η απελευθέρωση της ατομικής και συλλογικής συνείδησης από τον εγκλωβισμό στον φόβο --στον φόβο του μέλλοντος, στον φόβο του αδιευκρίνιστου πεπρωμένου του υποκειμένου, στον φόβο που περιχαρακώνει τον άνθρωπο σήμερα σε εγώ-καταναλωτή, στον φόβο που τον εγκλωβίζει σε μια άχρηστη, αυτοκτονική άμυνα απέναντι στην αιωνιότητα και το ριψοκίνδυνο της αλήθειας.

9. Στόχος της σκέψης της "υπαρκτής αριστεράς" είναι συνεπώς η επιστροφή στην "επιθυμία να επιθυμείς" (Jameson), στην σημασία του να είσαι "αληθινός απέναντι στην επιθυμία" (Lacan). Και αυτό σημαίνει ότι μέθοδός της δεν μπορεί παρά να είναι ο ανελέητος βομβαρδισμός των αναστολών, των τρόπων άμυνας, των υπεκφυγών του ατομικού και του συλλογικού Εγώ --η απελευθέρωσή τους από τον φόβο μέσω της αντιπαράταξης σε αυτόν του πραγματικού φόβου, του φόβου του να είσαι ο άνθρωπος (ή η συλλογικότητα) στoν οποίo, με τα λόγια του Χένρι Τζέιμς, "δεν συμβαίνει τίποτε": το Εγώ που και η μεγαλύτερη καταστροφή ακόμα αφήνει στη θέση του, αλώβητο επειδή είναι ήδη πάντοτε νεκρό.

10. Το γάντζωμα από την "υπαρκτή αριστερά", από την θέληση της αριστεράς να υπάρξει, δεν είναι επιλογή για όσους επιθυμούν να ζήσουν μέσα στα συντρίμμια μιας θνήσκουσας κοινωνίας, όχι περισσότερο από ό,τι είναι για το σώμα να αναπνέει. Το γάντζωμα αυτό προϋποθέτει ένα και μόνο αξίωμα: "εμπιστοσύνη στον λαό" (Mao), που όπως εξηγεί έξοχα ο Badiou, δεν σημαίνει σιγουριά ότι ο λαός, απελευθερωμένος από τον φόβο για το επόμενο μηνιάτικο ή την επόμενη δόση που τον μετατρέπει σε πληθυσμό προς διαχείριση, θα καταφέρει να συγκροτηθεί ως υποκείμενο. "Εμπιστοσύνη στο λαό" σημαίνει απλώς αποδοχή της κοινής μας μοίρας, ταύτιση με την αδυναμία του λαού: είμαστε ο λαός στον βαθμό που μοιραζόμαστε την αδυναμία του, την εμπειρία παράλυσής του. Αλλά συνάμα, ζώντας μέσα στα ίδια τα σκοτεινά βάθη αυτής της αδυναμίας, μετέχουμε της ατέρμονης συντακτικής δύναμης, της δυνατότητας [potentia] για πολιτική επινοητικότητα του ίδιου αυτού λαού που, αν και συντρίφτηκε συχνά χωρίς να καταφέρει να σηκώσει κεφάλι, ποτέ δεν υπήρξε δυνατός χωρίς να έχει πρώτα χορτάσει το πικρό χώμα της συντριβής.

11. Εμπιστοσύνη στο λαό σημαίνει εναγκαλισμός με το σώμα του· και αυτός ο εναγκαλισμός, ξέρουμε, είτε θα μας τραβήξει όλους μαζί στον πάτο είτε θα μας επιτρέψει, για πρώτη φορά, όλους από κοινού, να αναπνεύσουμε ελεύθερα.

Nous ne sommes rien, soyons tout.

Εικόνα: Vincent van Gogh, "Pair of boots"
www.muslimsofnorwich.org.uk

45 σχόλια:

osr είπε...

πολύ καλό κείμενο και πολύ ενδιαφέρον!!!

ειδικά η πρώτη παράγραφος

"Θα ονομάσουμε "υπαρκτή αριστερά" (actually existing Left) την αριστερά που έχει συναίσθηση και επίγνωση της ανυπαρξίας της "αριστεράς" υπό συνθήκες κοινοβουλευτικού συναινετισμού, δηλαδή υπό συνθήκες κατά τις οποίες υπάρχει μόνο ένα μέλλον στο οποίο να μπορεί να κινηθεί η σκέψη: ο καπιταλισμός"


ο καπιταλισμός ως γνωστόν δεν καταρρέει... ανατρέπεται

στόχος όμως υπαρκτής αριστεράς αγαπητέ φίλε δεν είναι η οργάνωση της κινηματικής αριστεράς

της συνειδητοποίησης των μισθωτών σκλάβων πρώτα του ταξικού πολέμου ώστε να μπορέσει να διεκδικήσει μέσα από εργατικούς αγώνες

με τα μόνα της όπλα τις απεργίες ώστε να τσακκίσει τα αφεντικά τους καπιταλιστές ;

ειδικά με αυτή την λαίλαπα που έχει ήδη κάψει την ελλάδα ως πειραματόζωο για αυτά που έρχονται για όλους τους ευρωπαίους;

grsail είπε...

Άρα λοιπόν αυτή η αλαζονεία της «παρελθούσης αριστεράς» που δεν έχανε την ευκαιρία να μιλά για «μάζες», για «μπροστάρηδες» και για «πρωτοπόρους» είναι πλέον παρελθούσα ; Η ισοπεδωτική «πατρική» νοοτροπία απέναντι στον «λαό» τελείωσε ; Αυτός ο απάνθρωπος τέλειος και απαράλλακτος ατσάλινος κύβος ιδεολογίας, τακτικής και στρατηγικής κατάρρευσε ; επί τέλους κατάρρευσε ; Ωραία !

Όμως φοβάμαι ότι αυτή η «υπάρχουσα αριστερά» θα δει το υποκείμενο της αλλαγής να ζωντανεύει πραγματικά μόνο όταν οι σημερινοί 16-άρηδες ή 20-άρηδες το αποφασίσουν κάποια στιγμή στο μέλλον κινούμενοι ως «κοινό» και όχι ως «λαός» και σκεπτόμενοι ως ανεξάρτητοι άνθρωποι και όχι ως «επαναστατημένες μάζες» …

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Οντας σχεδόν "οπαδοί" του Radical Desire ,και με την άνεση που μας δίνει η αρτιότητα των διατυπωσεων του έχουμε την πολυτέλεια να διαφωνήσουμε σχεδόν κάθετα.
Αλλωστε η επιβλητική πληρότητα του project Radical Desire μας τοποθετεί αυτοματα στην θεση του αυθάδη ξερόλα μαθητή.
1.-Αν είναι να εναγγαλιστούμε με τον "λαό" για μας πάει στον πατο να μας λείπει
2.-Η εκούσια αποστρατευση από μια καταστατική θέση πρωτοπορίας,είναι τελικά μια παράιτηση απο την συγκρουσιακή συνθήκη του πολιτικού
3.-Από μια τόσο συνοπτική σχεδόν "ευαγγελική" διακύρηξη,λείπει η αριστερή διανοητική επινοητικότητα,η διαμάχη στο επίπεδο της θεωρίας ως αυτόνομο πεδίο.
4.Αυτή η απουσία της θεωρίας ώς "εξω" της λαικής potentia,από ένα ιστολόγιο κατ'εξοχήν θεωρητικό οργανο (τετοιο ειναι το RD) και η αντίστοιχη υπερβολική επιθυμιολογία στις 11 θεσεις,μας κάνει να πούμε στον συντάκτη του
Απο τους διανοούμενους δεν θέλουμε "ενοχικά" σύνδρομα και Μαοικές επινενοημένες "λαικότητες",θέλουμε intellectual αντιλαικά project μπας και ξεκινήσουμε.
Με άλλα λογια νοιώθω τις 11 θέσεις ως εσωτερική ενοχική φωνή του συντακτη του,και οχι μέρος του project RD.
Δηλαδή εμεις οι αναγνωστες - συντακτες του δικου μας RD διαφωνούμε με Δ κεφαλαίο με τις θεσεις αυτές
Το Radical Desire σας εγκαλεί!!!
Με όλο τον σεβασμό

the Idiot Mouflon είπε...

...αν το 2 το δούμε κάπως έτσι:

'...Δεν μπορεί να περιμένει την πάροδο οποιουδήποτε σταδίου Χ(-), δεν εμπιστεύεται τα στάδια και το ιστορικιστικό αφήγημα του "περάσματος" στον Χ(+)...'

...εμένα μου θυμίζει γιατί το Εγώ δεν πρέπει να είναι νεκρό αλλά Κυρίαρχο του Εαυτού του.

Για πάτους δεν ξέρω... ξέρω όμως πως οι όποιες 11 θέσεις πρέπει να έχουν καλούς παίκτες. Άμα δεν... το κοινό στις κερκίδες στρέφεται στα τελευταία DVD με "πάτους" χαρωπούς-χαρωπούς.

Αντωνης είπε...

@LLS: Δεν θεωρώ ότι υπάρχει οτιδήποτε ενοχικό στις θέσεις αυτές, ούτε οποιαδήποτε αποστράτευση από μια θέση διανοητικής στράτευσης. Θέλω να ελπίζω επίσης ότι δεν μετέρχονται οι θέσεις αυτές κάποιου εύκολου λαϊκισμού, αλλά ότι διατηρούν ακέραια την ένταση που τις ενέπνευσε. Η θεωρητική πρωτοπορία και το τι θα ήταν θεωρητική πρωτοπορία αυτή τη στιγμή είναι ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο θέμα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι επιδιώκω την θεωρητική αξιοπρέπεια.

Όπως και να χει, η κριτική είναι δεκτή· δεν μπορούμε να την αποφύγουμε, ζούμε με αυτή και προσπαθούμε να μάθουμε απ΄αυτή.

Αντωνης είπε...

@IdiotMoufflon: Δεν θα μπορούσαμε να συναντηθούμε στη βάση της αυτοκυριαρχίας του Εγώ, αυτό είναι βέβαιο. Η αυτοκυριαρχία του Εγώ είναι πάντα συντριβή του υποκειμένου.

gregoris είπε...

ενδιαφέρον κείμενο αντώνη. μια λιόττερον ακαδημαϊκή τζιαι πιο ακτιβίστικη οπτική δαμέ. θεωρητικά κινείται νομίζω κάπως παράλληλα αλλά εν πιο προσηλωμένη πρακτικά

http://falies.com/2009/11/02/%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%AC%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82-%E2%80%93-%CF%83/

Αντωνης είπε...

@Γρηγόρης: Ευχαριστώ, θα το κοιτάξω.

Disdaimona είπε...

Υπόσχομαι ότι θα είμαι σύντομη :-)

Συμφωνώ απόλυτα με το κείμενο πλην του σημείου 10 στο οποίο βάζω ένα ερωτηματικό,διευκρινίζοντας όμως πως δεν θα έβλεπα καθόλου με καχυποψία την συγκρότηση μιας ριζοσπαστικής αριστερής κίνησης για την οποία μιλά ο osr(που προφανώς αφορά την κυπριακή πολιτική κατάσταση)

ως προς το σημείο 10 θα ήθελα να διατηρήσω μιαν επιφύλαξη ως προς το ζήτημα της συγκρότησης ή μη του υποκειμένου, καθότι με το φτωχό μου μυαλό,υποπτεύομαι ότι προϊδεάζει τα σημεία 8 και 9 τα οποία θεωρώ ως τα "κομβικά" σημεία της ανάλυσης.οπότε μένω στο ερωτηματικό...μέχρι νεωτέρας.
σίγουρα δεν συμφωνώ με τον βολονταρισμό του Negri.

Ανώνυμος είπε...

« la gauche est un cadavre tombé à la renverse et qui pue » (Sartre)

(η «αριστερά» είναι πτώμα πεσμένο στα ανάσκελα που βρωμάει). (Σαρτρ)

La gauche est partout […] La croyance en la possibilité d'un changement qui soit à la fois réel mais ne portant que sur le programme, i.e. un changement intra-systémique, cette croyance à sa manière est une Idée (la gauche où l’Idée réactive) […] La gauche en son essence est la forme idéalisée de l'asservissement qui se donne dans la considération de la possibilité de son amélioration immanente.

Η αριστερά είναι παντού [...] Η πεποίθηση ότι είναι δυνατή μια αλλαγή η οποία θα ήταν ουσιαστική και συγχρόνως «προγραμματική», δηλ. μια ενδοσυστημική αλλαγή, αυτή η πεποίθηση είναι με τον τρόπο της μια Ιδέα [η «αριστερά» ή η αντιδραστική Ιδέα] . [...] Η αριστερά είναι στην ουσία της η εξιδανικευμένη μορφή τής υποδούλωσης που παρουσιάζεται με τη μορφή τής εκτίμησης ότι η βελτίωση [τής κατάστασης υποδούλωσης] είναι δυνατή. [Μπαντιού]

(πρόχειρη μετάφραση)

Αντωνης είπε...

@ ανώνυμος: Ελπίζω ότι η χρήση αυτής της λέξης --"αριστερά"-- έχει αρκετές προϋποθέσεις ώστε να την διαφυλάξουν από όσα --δικαίως--της προσάπτουν Σαρτρ και Μπαντιού. Όπως και να χει, αυτό που ονομάζω εδώ "υπαρκτή αριστερά" είναι εξ ορισμού κομμουνιστική και στέκεται απέναντι στην αριστερά που υπάρχει και που αδυνατεί να είναι οτιδήποτε άλλο από εξιδανικευμένη μορφή υποδούλωσης.

Έτσι νομίζω τουλάχιστο.

Αντωνης είπε...

@ Disdaimona: Όπως είπα στον προηγούμενο διάλογό μας, η ανάρτηση αυτή προέκυψε από τον μεταξύ μας διάλογο, οπότε το σχόλιό σου είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτο.

Πώς θεωρείς ότι προϊδεάζει το 10 τα προηγούμενα σημεία; Ρωτάω αθώα. Η ανάρτηση γράφτηκε με μεγάλη ταχύτητα, όπως βγήκε εκείνη τη στιγμή. Δεν είναι κείμενο με "μελέτη"--δεν γράφω τέτοια παρά πολύ σπάνια.

Ανώνυμος είπε...

@αντώνη

τα αποσπάσματα ήταν προς επίρρωσιν των όσων έγραψες και σε απάντηση (εμμέσως) στους grsail και LLS [ή τουλάχιστον με σκοπό να διευκρινισθεί/διευρυνθεί το πεδίο συζήτησης].

Αντωνης είπε...

@ανώνυμος: Σ' ευχαριστώ για την διευκρίνηση. Βοηθά νομίζω την ευρύτερη συζήτηση.

Disdaimona είπε...

απαντώ κι εγώ αθώα γιατί τοποθετούμαι στο κείμενο με τον ίδιο "αυθόρμητο" τρόπο.θεωρώ τα σημεία 8 και 9 ως τους καθαυτό
"ορισμούς" της "υπαρκτής αριστεράς".θέλω να κάνω τον συνδιασμό των σημείων ή καλύτερα να συνδέσω το : α)"η επιστροφή στην "επιθυμία να επιθυμείς" (Jameson), στην σημασία του να είσαι "αληθινός απέναντι στην επιθυμία" (Lacan)" και β)"... δεν σημαίνει σιγουριά ότι ο λαός, απελευθερωμένος από τον φόβο για το επόμενο μηνιάτικο ή την επόμενη δόση που τον μετατρέπει σε πληθυσμό προς διαχείριση, θα καταφέρει να συγκροτηθεί ως υποκείμενο" για να αναιρέσω την επιφύλαξη μου ως προς το 10. Ή βλεπω κάτι θαμπά ή εδώ υφίσταται θεωρητικό πρόβλημα. Δεν ξέρω.

Αντωνης είπε...

Με κάθε αμετροέπεια να συμπληρώσω επίσης πως θεωρώ το παραπάνω ένα σημαίνον κείμενο για τα δικά μου στάνταρ. Όπως και το κείμενο "Δελτίον καιρού". Νομίζω ότι για μένα αποτέλεσαν σημεία ενός κάποιου breakthrough που προήλθε από διαδικασίες μακροχρόνιας σκέψης.

Τούτο δε σημαίνει ότι γνωρίζω τι μπορεί να είναι ή δικαιούνται να είναι για οποιονδήποτε άλλο. Το λέω απλώς για να διευκρινήσω ότι δεν το θεωρώ κείμενο στιγμιαίας "παρέκκλισης" για τα όσα πρεσβεύει εξ ιδρύσεως του το RD και είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω τις όποιες του συνέπειες. Αυτό ιδιαίτερα για τον φίλο LLS, που μοιάζει να θεωρεί το παρόν κάποιου είδους στιγμιαίο off του συντάκτη του ιστολογίου. Το off αυτό, αν υπάρχει, πρέπει να βαρύνει αναδρομικά κάθε κείμενο που έχει γραφτεί από μένα. Έτσι τουλάχιστον αισθάνομαι εγώ για τις ιδέες μου.

Αντωνης είπε...

Δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα καλά, αλλά νομίζω ότι το 10 προσπαθεί να εξηγήσει μια σχέση με το λαό που δεν είναι ούτε ντετερμινιστική (ο λαός θα κάνει το α ή το β), ούτε "λαϊκίστικη" (ο λαός έχει πάντα δίκαιο), ούτε βανγκαρντίστικη (να τον οδηγήσουμε...), ούτε ελιτιστική (δεν ξέρει τι του γίνεται...).

Η βασική ιδέα είναι ότι χωρίς τη λαϊκή μάζα ο διανοούμενος είναι όσο αδύναμος αισθάνεται ο λαός καθημερινά, μοιράζεται αυτό το αίσθημα αδυναμίας, αλλά και ότι σε αυτό το κοινό αίσθημα υπάρχει ήδη ο σπόρος για μια αλληλεγγύη γεμάτη ένταση. Η ένταση-εν-αλληλεγγύη είναι αυτό που θέλω να διαφυλάξω στη σχέση διανοητικής σκέψης και συλλογικής πράξης: ούτε οι σχέσεις αυθεντίας και μαθητείας, ούτε οι σχέσεις ποιμένα και ποιμνίου, ούτε η ψευδής εκστατική ενότητα των δύο πόλων.

Ανώνυμος είπε...

demos aka anonymous above

Συγγνώμη για τα ανώνυμα σχόλια πιο πάνω; πάτησα post λίγο βιαστικά.

Σε σχέση με το τελευταίο σχόλιο του αντώνη, θυμάμαι τι έλεγε ο Μπαντιού για την αναγκαιότητα της οργάνωσης στο (Μαοϊστικό) [@LLS] Θεωρία τής Αντίφασης και, σε πρόσφατες διαλέξεις, για την υποχρέωση που λίγο πολύ βαρύνει όσους βγήκαν από το «σπήλαιο» (Πλάτωνας) να επιστρέψουν χάριν εκείνων που παρακολουθούν ακόμα το θέατρο σκιών.

@Disdaimona το υποκείμενο=σώμα [εργατών, «διανοουμένων», μαθητών, ερωτικό σώμα [2] κ.λπ.] προϋποθέτει ότι κάποια αλήθεια έχει λάβει χώρα και βούληση ενσωμάτωσης στο σώμα αυτό.

πβ. Η ζωή είναι υποκειμενική κατηγορία. Το σώμα είναι η υλικότητα που απαιτείται από αυτή, αλλά το γίγνεσθαι τού παρόντος εξαρτάται από τη συνάρμοση τού σώματος αυτού μ’ έναν υποκειμενικό φορμαλισμό: είτε αυτό συνεπάγεται την παραγωγή του (ο φορμαλισμός είναι πιστός, το σώμα τίθεται άμεσα «υπό» το συμβαντικό ίχνος), είτε την απάλειψή του (ο φορμαλισμός είναι αντιδραστικός, το σώμα βρίσκεται σε διπλή απόσταση από την άρνηση τού ίχνους), είτε τη συσκότισή του (η οποία ισοδυναμεί με την αποκήρυξη τού σώματος). (Μπαντιού, Λογικές των Κόσμων)

Disdaimona είπε...

Ναι σωστά, μου εξηγείς όμως το σημείο 10 από το "εμπιστοσύνη στο λαό σημαίνει..." για το οποίο βεβαίως δεν υπάρχει ερωτηματικό.
ο δικός μου προβληματισμός αφορά στη σύνδεση Λακάν - Μπαντιού ως προς τη συγκρότηση Ή ΜΗ του υποκειμένου(από τον Badiou), στα σημεία 9 και 10(πρώτη παράγραφος)παρόλο ότι η παράγραφος τελειώνει με το "ζώντας μέσα στα ίδια τα σκοτεινά βάθη αυτής της αδυναμίας, μετέχουμε της ατέρμονης συντακτικής δύναμης, της δυνατότητας [potentia] για ατέρμονη πολιτική επινοητικότητα του ίδιου αυτού λαού..." εν ολίγης, θέλω να διευκρινήσω την ανάγνωση του Badiou για τον Λακάν ως προς το συγκεκριμένο σημείο που αφορά στην επιθυμία.μετά θα πάρω το ερωτηματικό :-)

Disdaimona είπε...

@demos

συμφωνούμε για το υποκείμενο/σώμα

Αντωνης είπε...

Ο Δήμος, αναφερόμενος στις τρεις εκδοχές του υποκειμένου στο Λογικές των Κόσμων (πιστό, αντιδραστικό, σκοτεινό) παρέχει ήδη την δυνατότητα κατανόησης του αξιώματος του Λακάν "Be true to your desire", δηλαδή της ηθικής της πιστότητας στην αλήθεια της επιθυμίας που σε συγκροτεί υποκειμενικά. Οι άλλες δύο κατηγορίες (εκτός της πιστότητας) υπάρχουν ακριβώς επειδή είναι πάντα ανοιχτό το ενδεχόμενο της προδοσίας της επιθυμίας από το υποκείμενο (που φυσικά παύει να είναι υποκείμενο με την αυστηρή έννοια στην διαδικασία).

Mutatis Mutandi: "Εμπιστοσύνη στο λαό" δεν σημαίνει ότι είμαστε βέβαιοι ότι ο λαός θα μπορέσει να κρατηθεί πιστός στην επιθυμία για ρήξη με ένα θνήσκοντα κόσμο, μόνο ότι αποτελεί την πραγματική βάση πάνω στην οποία θα κριθεί η συγκυρία (που δεν μπορεί ποτέ να κριθεί στο επίπεδο της θεωρίας).

Ανώνυμος είπε...

demos
@Disdaimona το ερώτημα σου μοιάζει σαν έκκληση να σε πείσω γιατί η σύγχρονη «ζωή» είναι αβίωτη ;-) Νομίζω ότι οι Γάλλοι το λένε évidence (αν το δεις καλώς, αν όχι ...)

Το κείμενο τού Αντώνη έχει τις Agambenian στιγμές του [για τα ‘βάθη αυτής της αδυναμίας’] και σημεία από τον Negri που σωστά νομίζω εντόπισες. Η σκυτάλη τώρα στον Αντώνη.

Disdaimona είπε...

Δεν είπα ότι θέλω να διευκρινήσω τον Λακάν. Είπα ότι θέλω να "ψαξω" την πολιτική ανάγνωση του Λακάν από τον Badiou.
Αντιλαμβάνομαι απολυτα την θέση όπως προκύπτει και όπως την παραθέτεις εδώ.
Μπορώ να μην θεωρώ κλειστό το θέμα και να ψάξω τις "πιθανές" αναγνώσεις του Λακάν;

Αντωνης είπε...

@ Πολιτική ανάγνωση του Λακάν απ' τον Μπαντιού: Βρίσκεται, ευτυχώς ή δυστυχώς, παντού στο έργο του δεύτερου. Επίσης προτείνονται τα βιβλία του Σταυρακάκη The Lacanian Left και Lacan and the Political (το δεύτερο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός).

@demos: Σωστή η διάγνωση, διαβάζεις προσεκτικά, αν και δεν χρειαζόταν να σου το πω εγώ αυτό.

Ανώνυμος είπε...

@αντώνη

Αντώνη, μου θυμίζεις αν είναι όντως στη Θεωρία τού Υποκειμένου όπου ο Μπαντιού αναποδογυρίζει την ερμηνεία τού J-A. Miller για το υποκείμενο, suture, κ.λπ. [και μαζί 30 χρόνια αγγλο-σαξονικών ερμηνειών [proleptically] τού Αλτουσέρ/Λακάν και Gramsci];

Μπορείς να γράψεις κάτι γι'αυτό;

Αντωνης είπε...

Συμπλήρωση: Ο Negri του Insurgencies και του Time for Revolution μου φαινόταν πάντα διαχωρίσιμος από τη δουλειά του στο ντουέτο με τον Hardt, στην οποία θεωρώ ότι το φιλελεύθερο στοιχείο ξεφεύγει πολύ απ' τον έλεγχο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά τον πρώτο Negri τον βρίσκω συμβατότερο με τον τρόπο σκέψης μου από ό,τι τον δεύτερο.

Disdaimona είπε...

@demos

δεν ξέρω από που προκύπτει η έκκληση...εξεφρασα την δική μου "επιθυμία" να κάνω κάποιες διευκρινήσεις(έστω για μένα)όσον αφορά στην ανάγνωση του Λακάν.Απλά ξαναλέω πως ο Λακάν δεν είναι ένα κλειστό "κεφάλαιο".Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Αν επιθυμείτε μπορούμε απλά να επαναλαμβάνουμε εσαει τον Badiou, παρόλο που δεν ξέρω αν ο ίδιος θα το "επιθυμούσε"

Αντωνης είπε...

@ ανώνυμος: Η επανερμηνεία του Λακάν αποτελεί την κόκκινη κλωστή που διατρέχει όλη τη Θεωρία, αλλά κυρίως το δεύτερό της μισό, που προσπαθεί να τον σπρώξει αρκετά μακρύτερα από ό,τι ο ίδιος πήγε σχετικά με τον κόμβο του υποκειμένου. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια ιδιαίτερα εκτενή συζήτηση του J.A Miller όμως.

Αν βρω κάτι σχετικό στο Conditions που διαβάζω τώρα, θα επιστρέψω.

Disdaimona είπε...

@Αντώνης

το γνωρίζω.δεν ξέρω γιατί μου το αναφέρεις.πραγματικά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί μου το αναφέρεις.γιατί συζητάμε δυό ώρες εδώ, αν έπρεπε να μου αναφέρεις τη βιβλιογραφία του Badiou;

Αντωνης είπε...

@Disdaimona: Διακρίνω εκνευρισμό χωρίς να έχω την πρόθεση να σε εκνευρίσω, αλλά να κατανοήσω το τι θέλεις να σου κοινοποιήσω. Προσπαθώ πραγματικά, αλλά μοιάζεις να εκνευρίζεσαι περισσότερο. Τι κάνω λάθος;

Ανώνυμος είπε...

demos
νομίζω είναι στο Nombre (Number and Numbers)

Αντωνης είπε...

Θα το κοιτάξω, το έχω.

Disdaimona είπε...

@Αντώνης

δεν ξέρω αν κάνεις κάτι λάθος.και σίγουρα ούτε εγώ έχω πρόθεση να εκνευριστώ ούτε και λόγο.
μήπως θα έπρεπε να μου πεις εσύ τι πρέπει να κάνω; Τοποθετήθηκα στην αρχική σου ανάρτηση,με όλη την καλή διάθεση, νομίζω αυτό το γνωρίζεις, και εξεφρασα την επιθυμία να επεξεργαστώ περισσότερο ένα συγκεκριμένο σημείο. Αν είχα απορίες Αντώνη για τη θεωρία του Λακάν ή του Badiou(που ναι έχω)θα σε ρωτούσα ευθέως και με όλη την ευγένεια να με διαφωτήσεις-το έχω ξανακάνει εξάλλου.Σήμερα μου δημιουργήθηκαν κάποιες άλλες αποριες σχετικά με τη δική σου ανάρτηση.είπα : δεν ξέρω,θέλω να το ψάξω,μπορεί να βλέπω κάτι θαμπά ή μπορεί να προκύπτει πρόβλημα.Δεν είπα τίποτα περισσότερο.
Αλήθεια λυπάμαι.Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Δεν με ενδιαφέρει να εκνευριστώ.Όμως αλήθεια λυπάμαι.

Ανώνυμος είπε...

demos @Disdaimona

Υπομονή! :-) Ζητάς λίγο πολύ ένα δοκίμιο τύπου «Lacan, Badiou and the Political». Διάβαζα τις αντιρρήσεις σου για την πτώση (στο «είναι καιρός»), και χρειάστηκε να ανατρέξω στο δοκίμιο τού Agamben «Benjamin and the demonic», για να διευκρινίσω την [Παυλική/Benjaminian] εξαγορά (Erlösung), πτώση, το παρόν, κ.ο.κ. Σε διαβεβαιώ ότι θέτεις πολύ δύσκολα προβλήματα :-)

Αντωνης είπε...

@ Disdaimona: Από μένα θέλω να ξέρεις ότι προσπάθησα στο μέτρο των δυνάμεών μου να ανταποκριθώ σε ό,τι ρώτησες χωρίς καμμία ενσυνείδητη υπεκφυγή. Αν δεν καταλαβαίνω καλά το τι ζητάς κάποιες φορές είναι επειδή δεν μπορώ και όχι επειδή δεν θέλω. Για αυτό στενοχωριέμαι όταν φαίνεται να θεωρείς ότι σε αγνοώ ή ότι υπεκφεύγω. Άλλο πράγμα η ικανότητα (που είναι αυτή που είναι, δεν μπορώ να την αυξήσω με το έτσι θέλω), άλλο η πρόθεση (η οποία είναι η ειλικρινέστερη και ανοιχτότερη δυνατή).

Disdaimona είπε...

@demos

Σ ευχαριστώ.Το ξέρω ότι τα προβλήματα είναι πολύ δύσκολα και αναγνωρίζω ίσως και μια δική μου "μαξιμαλιστική" επιθυμία να λύσουμε αυτά τα προβλήματα. Επίσης κάποιες φορές σκέφτομαι δυνατά και αυτό μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα μεταξύ αγνωστων.Μετά πρέπει να τρέχω να κάνω διευκρινήσεις και να εξηγώ. Ο τελευταίος που θα παραστήσει τον σοφό είμαι εγώ, όταν αισθανθώ όμως ότι είμαι σε κλίμα εμπιστοσύνης,μπορεί να φανερώνω πιο έυκολα τις ανησυχίες μου κάτι το οποίο επίσης δεν έχει πάντα αίσιο τέλος.
ήταν πολύ καλό το σχόλιο για τον Λακάν.

Disdaimona είπε...

@Αντώνης

Νομίζω είπα πάρα πολλές ευχαριστώ για την φιλοξενεία στο μπλογκ σου. Νομίζω επίσης ότι ο σεβασμός και η εκτίμηση είναι δηλωμένα.Αυτά θα επαναλάβω και τώρα.
όταν έχω μια ένσταση δεν σημαίνει ότι εκνευρίζομαι.σημαίνει νοιώθω εμπιστοσύνη να εκφραστώ και δεν νομίζω να ήμουν ποτέ εκτός πλαισίων και αγενής το αντίθετο.
Κάνεις εξαιρετική δουλειά σου το ξαναείπα. Αυτά μόνο έχω να πω.

Αντωνης είπε...

@demos: Τώρα που το θυμήθηκα, υπάρχει μια συζήτηση για την πτώση στην ανάρτηση "Σύντομο σχόλιο πάνω στο 'Θεολογικο-πολιτικό σπάραγμα του Walter Benjamin". Είναι να δημοσιευτεί μια αγγλόφωνη εκδοχή σε ένα τεύχος με θέμα "Secular Religion" που αναμένεται να έχει και άλλα σχετικά κείμενα. Αν θες, σε ενημερώνω σχετικά όταν βγει το τεύχος (έχει ελεύθερη πρόσβαση στην ηλεκτρονική του μορφή).

@Δεισδαιμόνα: Είπαμε, ο διάλογος δεν είναι πάντα εύκολος. Συμβαίνει συχνά τα λεγόμενα κάποιου σχολιαστή να μου είναι όσο δυσνόητα είναι τα δικά μου λεγόμενα σε ένα σχολιαστή. Το σημαντικό είναι να υπάρχει αμοιβαιότητα εμπιστοσύνης σε ό,τι αφορά προθέσεις. Τα υπόλοιπα έπονται.

Ανώνυμος είπε...

@Disdaimona Σε πρόσφατη διάλεξη, ο Μπαντιού ξαναγράφει την τριάδα φαντασιακό-συμβολικό-πραγματικό (Λακάν) ως εξής:

La relation imaginaire va articuler votre détermination individuelle à la procédure de vérité en tant que celle-ci est la projection possible d’un réel dans un ordre symbolique. Nous appellerons Idée l’intégration de ces trois dimensions – réel, symbolique, imaginaire – au niveau de l’individu. Je vous avais donné l’exemple de l’Idée du communisme qui était la projection du réel de séquences de la politique révolutionnaire dans le registre symbolique de l’Histoire; comme le réel politique n’est pas symbolisable comme tel, c’est dans une médiation imaginaire que l’individu peut entrer dans la disposition d’une vérité, en se représentant lui-même comme un agent historique, et non pas simplement un individu incorporé à une procédure. Une Idée existe pour un individu ; en tant qu’opérateur d’incorporation, elle est une matérialité et non une idéalité.

[πρόχειρη μετάφραση]
Η φαντασιακή σχέση θα αρθρώσει την ατομική σας εμμονή/προσήλωση [πάνω] στην διαδικασία τής αλήθειας στο μέτρο που η τελευταία αποτελεί μια πιθανή «προβολή» [σκέψου γεωμετρική προβολή] ενός «πραγματικού» σε μια «συμβολική» τάξη. Ονομάζουμε ιδέα την ενοποίηση των τριών αυτών διαστάσεων – πραγματικό, συμβολικό, φαντασιακό – στο ατομικό επίπεδο. Σας έδωσα το παράδειγμα τού κομμουνισμού που αποτέλεσε την προβολή τού «πραγματικού» των ακολουθιών τής επαναστατικής πολιτικής στο «συμβολικό» επίπεδο τής Ιστορίας· λόγω τού ότι το πολιτικό «πραγματικό» δεν μπορεί καθαυτό να συμβολισθεί, είναι ανάγκη να υπάρξει μια τέτοια «φαντασιακή» διαμεσολάβηση, ώστε το άτομο να εισέλθει στο σχηματισμό/οργάνωση [ή να τεθεί στη διάθεση] μιας αλήθειας, σχηματίζοντας για τον εαυτό του την ιδέα ότι αποτελεί ιστορικό παράγοντα, και όχι απλώς ένα άτομο ενσωματωμένο σε μια διαδικασία. Μια Ιδέα υπάρχει για ένα υποκείμενο· με τη μορφή τού τελεστή τής ενσωμάτωσης η Ιδέα είναι υλικότητα και όχι ιδεατότητα.

Ανώνυμος είπε...

@αντώνη
Many thanks for the suggestion. ---
Εκτός θέματος: Ξαναδιάβασα το συμπέρασμα τού Μπαντιού στις Λογικές μέσα από το δοκίμιο τού Αγκαμπέν. --- Τα περί αγγέλων που ανέφερα μάλλον παραπέμπουν σ’ό,τι γράφει ο Μπένγιαμιν περί «αυνανισμού» (onanism / και witz (χιούμορ)) [the ‘daimon’ is the guilty cipher of a guilty humanity that denounces its own guilt to the point of accusing the very legal order to which it belongs Potentialities p.150] Το απόσπασμα που ανέφερα είναι από τις σημειώσεις του Μπένγιαμιν για το δοκίμιο για τον Κράους. Δεν έχω όμως διαβάσει τα βιβλία του Mosés/και Scholem που ανέφερες.

Αντωνης είπε...

Του Mosés έχει κυκλοφορήσει από το Stanford. Πρωτότυπο στα γαλλικά, στο Editions du Seuil, 1992. Του Scholem, το οποίο άλλωστε σχολιάζει και ο Agamben, είναι στο On Jews and Judaism in Crisis (Shocken, 1987, δυστυχώς out of print πλέον). Και να μην ξεχνάμε το πολύ σημαντικό για τον Benjamin The Star or Redemption του Rozensweig που έβγαλε σε ανατύπωση το Wisconsin, καθώς και το αγγελολογικό βιβλίο του Massimo Cacciari (τον έμαθα απ΄τον Agamben) The Necessary Angel (SUNY).

Αντωνης είπε...

Ουπς, The Star of Redemption εννοούσα.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

@RD
@anonymous (re:Sarte,Badiou)
Η ενσταση μου στις 11 θέσεις είναι
α.-Μια φυσική λαικότητα στην οποία περίπου μοιραία βυθιζόμαστε.Η Αριστερά δεν είναι γενικώς λαός.Με μία έννοια είναι "αντιλαική".Είναι κριτική ,επινόηση,είναι "εκτός" λαού.Εκτός του συντηρητικού "ποπουλιστικού" λαικισμού υπάρχει και ο Μαρξογεννής ή Μαρξόφωνος λαικισμός.
β.-Η απόσυρση απο το πρόταγμα της πρωτοπορίας.Το ότι η πρωτοπορία εννοήθηκε και κατανοήθηκε ως περίπου διοικητικό όραμα,αυτό δεν σημαίνει οτι υπάρχε παράιτηση.Είναι (ας μου επιτραπει η προσωπική γνωμη) κάτι σαν την δημοσιογραφική αντικειμενικότητα.Ολοι ξέρουμε οτι δεν υπάρχει αλλα αλοίμονο αν την αποσύρουμε ως στόχο.
γ.-Η γοητευτική επικέντρωση σε μια πρακτική και θεωρία της "επιθυμίας" ενέχει καταστατικά την διάσταση του διηνεκούς.Καθώς τσιταρεται ο badiou ,καλό είναι να θυμιθούμε το Συμβαν του (το θαύμα είναι δυνατόν!!)
Για μα μην περιπλέξω την ετσι και αλλιώς δημιουργική συζήτηση,εχω την εντύπωση οτι το "Σωμα" το συνολο της "ασκησης" Radical Desire ,βρίσκεται στον αντίποδα των 11 θέσεων.Αυτη είναι η αίσθηση μου.Αυτή εντίμως καταθέτω.

Αντωνης είπε...

Ίσως, φίλε LLS, να πρέπει να αφήσουμε τον χρόνο να επιδιαιτητεύσει εδώ. Θα κρίνει τουλάχιστον αν το πείραμα RD αλλάζει όντως κατεύθυνση, τον βαθμό συμβατότητας ή ασυμβατότητας ανάμεσα στις 11 θέσεις και προηγούμενες αναρτήσεις, καθώς και τη μορφή της πολιτικής αναγκαιότητας στο παρόν. ΟΙ χρόνος δικαιώνει ή διαψεύδει τις θεωρητικές επιλογές όπως και τις πολιτικές πρακτικές, και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό.

Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω στα όσα ήδη είπα στην κουβέντα που προηγήθηκε.

Να σαι καλά.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

Rd
Μα εννοείται δεν είμαστε ανόητοι να χασουμε ένα δωρεάν συναρπαστικό ταξίδι
Συνεχίζουμε λοιπόν .......