Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Σχόλια πάνω στο ανοιχτό σεμινάριο του Alain Badiou, 19/10/05 (δεύτερο μέρος)

Συνεχίζουμε με την επόμενη παράγραφο του σεμιναρίου του Badiou στις 19/10/05:

Για το σκοπό αυτό θα αφιερώσουμε αυτό τον χρόνο στη δόμηση ενός νοητικού εξοπλισμού, που προτείνω να ονομάσουμε «διαλεκτικό υλισμό» και τού οποίου ο συντακτικός τύπος είναι ο ακόλουθος: δεν υπάρχουν παρά μόνο σώματα και γλώσσες, με την επιφύλαξη όμως τής ύπαρξης αληθειών.

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε μια πολύ σημαντική --ζωτική θα λέγαμε-- διόρθωση στην μετάφραση του φίλου demos. Ο Badiou δεν χρησιμοποιεί τον όρο "διαλεκτικός υλισμός" για να περιγράψει το δικό του εγχείρημα, αλλά τον όρο "υλιστική διαλεκτική." Γιατί έχει μεγάλη σημασία αυτή η συντακτική διαφοροποίηση, αυτή η εναλλακτική εκφορά των λέξεων "διαλεκτική" και "υλισμός"; Μεταφράζουμε από το άμεσα συναφές πρώτο τμήμα του προλόγου του Λογικές των Κόσμων

Αν όμως αρνηθούμε να αντιμετωπίσουμε τον "δημοκρατικό υλισμό" με το μορφολογικό του αντίθετο που είναι πράγματι ο "αριστοκρατικός ιδεαλισμός", τότε ποιο θα είναι το (ανεπαρκές) μας όνομα; Μετά από πολύ δισταγμό (έμφαση RD), αποφάσισα να δώσω το όνομα υλιστική διαλεκτική στην ιδεολογική ατμόσφαιρα στην οποία το φιλοσοφικό μου εγχείρημα μεταφέρει την πιο ακραία του ένταση. 
Τι τρόπος να επικαλεστείς μια φράση από τη γη των νεκρών! Δεν ήταν ο δάσκαλός μου, ο Λουί Αλτουσέρ, που περισσότερα από τριάντα χρόνια πριν ήταν από τους τελευταίους που χρησιμοποίησε ένδοξα τη φράση "διαλεκτικός υλισμός", και όχι χωρίς κάποιες αναστολές; Δεν ήταν ο Στάλιν--όχι πλέον αυτό που ήταν κάποτε, έστω και ως παραδειγματικός κρατικός εγκληματίας (μια καριέρα στην οποία τον ξεπέρασε ο Χίτλερ τα τελευταία χρόνια), αν και ακόμα κακόγουστος ως αναφορά--αυτός που κωδικοποίησε, υπό τον τίτλο Διαλεκτικός και Ιστορικός Υλισμός, τους πιο φορμαλιστικούς κανόνες μιας κομμουνιστικής υποκειμενικότητας, που κανείς δεν μπορεί πλέον να εντοπίσει την πηγή της παράδοξης ακτινοβολίας τους; Τι μπορεί κανείς να κάνει με έναν τέτοιο μαύρο ήλιο; Μ' αυτόν τον "αποκεφαλισμένο ήλιο", για να θυμηθούμε τον Aimé Césaire; Φτάνει η αναστροφή των όρων--η μετατροπή του υλισμού σε επίθετο (έμφαση RD) --για να με προστατέψει από την μοιραία κατηγορία του αρχαϊσμού; [...] 
Ας συμφωνήσουμε ότι με τον όρο "διαλεκτική", ακολουθώντας τον Χέγκελ, καταλαβαίνουμε ότι η ουσία κάθε διαφοράς είναι ένα τρίτος όρος ο οποίος σηματοδοτεί το χάσμα ανάμεσα σε δυο άλλους. Είναι συνεπώς νόμιμο να αντιμετωπίσουμε τον δημοκρατικό υλισμό--αυτή την κυριαρχία του Δύο (σώματα και γλώσσες)--με μια υλιστική διαλεκτική, αν με τον όρο "υλιστική διαλεκτική" αντιλαμβανόμαστε την ακόλουθη πρόταση, στην οποία το Τρία παραπληρώνει την πραγματικότητα του Δύο:
Υπάρχουν μόνο σώματα και γλώσσες, με την εξαίρεση ότι υπάρχουν αλήθειες.

Επιστρέφουμε στο κείμενο του ανοιχτού σεμιναρίου στο σημείο ακριβώς όπου ουσιαστικά επαναλαμβάνει την βασική αυτή τελευταία πρόταση του Λογικές των Κόσμων:

Δύο στάδια, λοιπόν: 1. μια λογική τής ύπαρξης· 2. μια λογική τής εξαίρεσης (« με την επιφύλαξη »).

Η κύρια τάση τού δημοκρατικού υλισμού εκφράζεται ακριβώς από τη θέση ότι δεν υφίσταται καμία εξαίρεση. Σύμφωνα με τη θέση αυτή, υπάρχει μία μόνο αγορά, μία οικονομία, μία πολιτική, κ.λπ. και, σε τελική ανάλυση, δεν υπάρχει παρά μία μόνο τάξη πραγμάτων, προσθέτοντας ότι «έτσι είναι, είτε σας αρέσει είτε όχι». Σε σχέση με αυτήν την εικασία τού Ενός, ο δημοκρατικός υλισμός είναι εξάλλου απόλυτα συνεπής με τον εαυτό του: πράγματι, η εξαίρεση, ό,τι δηλ. διαφέρει από τα υπόλοιπα, δεν είναι στην ουσία της δημοκρατική … Η δύναμη (ή η πανουργία) τού δημοκρατικού υλισμού εντοπίζεται στο ότι η κατηγορία τού Ενός συγκαλύπτεται εδώ από την καθαρή πολλαπλότητα: το δίχως όρια πολλαπλό των σωμάτων και των γλωσσών (δεδομένου ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο), την ομόλογη πολλαπλότητα των πολιτισμών ή των σεξουαλικών προτιμήσεων και ταυτοτήτων, την αναγνώριση τού «άλλου» — όλα τα θέματα αυτά αποτελούν μαζί με την κανονιστική αποδοχή τους τον φυσιολογικό ορίζοντα τού δημοκρατικού υλισμού.

Δύο σημεία πρέπει να τονιστούν εδώ: πρώτον, προκειμένου να παραπληρώσει το Δύο του "δημοκρατικού υλισμού" με ένα Τρίτο, ο Badiou προσφεύγει στην έννοια της εξαίρεσης, έννοια που επανήλθε πρόσφατα στο κέντρο της συζήτησης για την πολιτική μέσω της επανεξέτασης της νομικής θεωρίας του Carl Schmitt από τον Giorgio Agamben (στο Homo Sacer, αλλά και στα συνδεδεμένα με αυτό έργα Κατάσταση Εξαίρεσης και Απομεινάρια του Άουσβιτς). Αυτό που αξίζει μνείας είναι το γεγονός ότι ενώ η κυρίαρχη ερμηνεία της κατάστασης εξαίρεσης  στις μέρες μας είναι ως κατάσταση που επιτρέπει ή και ενισχύει την έκθεση γυμνών και ανυπεράσπιστων σωμάτων (vita nuda-"γυμνή ζωή") στην φονική κυρίαρχη εξουσία (θυμηθείτε: "υπάρχουν μόνο σώματα και γλώσσες"),  στον Badiou η εξαίρεση είναι ακριβώς εξαίρεση από το κατασταλτικό σύμπαν στο οποίο παραμένει εγκλωβισμένη η σκέψη περί εξαίρεσης του Agamben. Με απλά λόγια: στον Agamben η εξαίρεση είναι λειτουργικό κομμάτι ενός φονικού μηχανισμού κρατικής κυριαρχίας που κορυφώνεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης· στον Badiou η εξαίρεση είναι αυτή που επιτρέπει στο υποκείμενο μια ατέρμονη δύναμη κόντρα σε κάθε κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων, εφόσον είναι αυτή που του επιτρέπει την πρόσβαση σε μια αλήθεια. Το συμβάν είναι αυτή η μη κατασταλτική "κατάσταση εξαίρεσης." Και ως εκ τούτου, τα έργα των Badiou και Agamben μπορούν να αντιπαρατεθούν ως δύο εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις στο νόημα της εξαίρεσης για την πολιτική οντολογία. 

Το δεύτερο που πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα στο πιο πάνω εδάφιο είναι τα υπονοήματα της μαθηματικής του οντολογίας. Αυτό που δείχνει εδώ ο Badiou είναι κάτι το οποίο είχε ήδη δηλώσει στην αρχή του Θεωρία του υποκειμένου. Δηλαδή ότι η "πολλαπλότητα", η ετερογένεια την οποία επαινεί ως συνώνυμη της "ανοιχτής", δημοκρατικής κοινωνίας η μεταμοντέρνα σκέψη είναι κρυφά συνδεδεμένη με την κυριαρχία του Ενός. Ότι, με άλλα λόγια, το πολλαπλό είναι σε τελική ανάλυση πάντα αναγώγιμο πίσω στο Ένα (και μαθηματικά: 100=1+1+1....+1=100x1). Πώς εκφράζεται αυτή η οντολογική αρχή στο πιο πάνω απόσπασμα; Μέσω ανάδειξης του βασικού παραδόξου της κοινωνίας του ύστερου καπιταλισμού: το "δίχως όρια πολλαπλό" σωμάτων (ετεροφυλόφιλο, ομοφυλόφυλο, λευκό, μαύρο, χοντρό, λεπτό, transgender, κλπ κλπ) και γλωσσών (εθνικές, μειονοτικές, γλώσσες υποκουλτούρας, αισθητικές, οικονομικές, επίσημες, οικείες, προσωπικές, ιδιοσυγκρασιακές, κυβερνητικές, κλπ) που τόσο επαινεί ως συνώνυμο της ανθρώπινης χειραφέτησης ο μεταμοντερνισμός δεν συνυπάρχει απλώς αλλά γίνεται δομικά εφικτό από την αδιατάρακτη κυριαρχία του Ενός: Μία αγορά, μία οικονομία, μία τάξη πραγμάτων, "no alternatives" όπως θα λεγε και η Σιδηρά Κυρία κατά την δεκαετία του 80. 

Επιστρέφουμε τώρα στο κείμενο του ανοιχτού σεμιναρίου:

Με τον όρο «αλήθεια» θα χαρακτηρίσω τη διάρρηξη στο καθεστώς ύπαρξης [le il y a] που οφείλεται στην επιφύλαξη [le sinon que], τη διάρρηξη δηλ. τής εξαίρεσης, και, όσον αφορά στη λογική της, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το πρώτο τμήμα τού τύπου « δεν υπάρχουν παρά μόνο σώματα και γλώσσες, με την επιφύλαξη όμως τής ύπαρξης αληθειών » ανήκει από κοινού τόσο στη λογική τής διάρρηξης όσο και σε αυτή τού δημοκρατικού υλισμού (εφόσον και οι δύο είναι υλιστικές λογικές)· το έργο που πρέπει επομένως να εκτελεσθεί (και πρόκειται για έργο λογικής κατασκευής) συνίσταται στην παρεμβολή κατά εγγενή τρόπο μιας λογικής τής εξαίρεσης σε αυτήν τής ύπαρξης.

Και πάλι, δύο είναι τα στοιχεία στα οποία θεωρώ ότι πρέπει να πέσει το βάρος στο παραπάνω εδάφιο. Το πρώτο είναι η οντολογική διατύπωση περί εξαίρεσης: το γεγονός ότι υπάρχει ένα "εκτός" --"με την εξαίρεση ότι υπάρχουν αλήθειες"-- αποτελεί διάρρηξη του "καθεστώτος ύπαρξης". Η εξαίρεση, δηλαδή, με τον κλασικό σμιτιανό τρόπο, είναι ήδη αυτή που συγκροτεί τον οντολογικό κανόνα εκ των ένδον, είναι αυτό το οποίο είναι ταυτόχρονα μέσα και έξω από το πεδίο της οντολογικής τάξης. Αλλιώς: Μέσα στην οντολογική τάξη της πραγματικότητας υπάρχει μια εξαίρεση από τον κανόνα ότι "υπάρχουν μόνο σώματα και γλώσσες" η οποία μας βγάζει εκτός του μαγνητικού πεδίου του "δημοκρατικού υλισμού." Το δεύτερο σημείο αφορά την προσεκτική φορμαλιστική διατύπωση της βασικής θέσης του  Badiou: η "υλιστική διαλεκτική" είναι η σκέψη που προτείνει ότι "υπάρχουν μόνο σώματα και γλώσσες" (υλισμός) "με την εξαίρεση ότι υπάρχουν αλήθειες": η εξαίρεση καταστρέφει την αδιαφοροποίητη, ομοιογενοποιητική ισότητα που καθιστά τον υλισμό "δημοκρατικό". Καταφάσκει για την ύπαρξη ενός σημείου που δεν μπορεί να εγκολπωθεί, να απορροφηθεί (θυμηθείτε: real subsumption, "πραγματική απορρόφηση" ως βασικό στοιχείο των οντολογικών συνεπειών της δράσης του Κεφαλαίου) από την ανταλλακτική ισότητα μιας δημοκρατίας που είναι ήδη μπολιασμένη με το πνεύμα του καπιταλισμού, της οικονομικής αρχής της "γενικής ισομέρειας" (general equivalence) την οποία αναλύει το Κεφάλαιο του Μαρξ. Μέχρι το πρώτο μισό της διατύπωσης, λέει ο Badiou, "δημοκρατικός υλισμός" και "υλιστική διαλεκτική" δεν διαφοροποιούνται· μοιράζονται την ίδια αρχή. Η διαφοροποίηση προκύπτει μόνο μέσα από το δεύτερο τμήμα της διατύπωσης ("...με την εξαίρεση ότι..."), και στόχος της "υλιστικής διαλεκτικής" είναι να δείξει ότι η εξαίρεση αυτή "παρεμβάλεται κατά εγγενή τρόπο" στην ύπαρξη, ότι η εξαίρεση από τον κανόνα της ύπαρξης είναι μέρος της ύπαρξης. Και συνεπώς, όπως είπαμε ήδη σχετικά με την έννοια της εξαίρεσης στους Schmitt και Agamben, ότι η εξαίρεση αυτή πρέπει να εννοιολογηθεί τοπολογικά (Lacan), με όρους μαθηματικής τοπολογίας (όπως για παράδειγμα διαφαίνεται στο παράδοξο της μετατροπής του "μέσα" σε "έξω" στην επιφάνεια ενός Möbius strip).


Εικόνα: M.C. Escher, Möbius strip
www.nature.com

20 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

"Υπάρχουν μόνο σώματα και γλώσσες, με την εξαίρεση ότι υπάρχουν αλήθειες."

Μπορούμε να διακρίνουμε εδώ εναν (έστω μακρυνό) απόηχο της σκέψης του Merleau-Ponty, ή είναι η ιδέα μου...;

Αντωνης είπε...

Δεν γνωρίζω αρκετά καλά τη δουλειά του Μερλώ-Ποντί για να σας απαντήσω στο ερώτημα. Σίγουρα θα με ενδιέφερε αν μπορούσατε να εντοπίσετε το κείμενο που σας έρχεται στο μυαλό.

Ανώνυμος είπε...

Σκεφτόμουν κυρίως το Le visible et l'invisible αλλά και κείμενα από τα Σημεία(Signes), από την Εστία. Εκεί γίνεται λόγος για την διαλεκτική σχέση σώματος-κόσμου και σώματος-γλώσσας. Η μερλωποντιανή έννοια της σάρκας (chaire)που αναπτύσσεται εκει μου ήρθε επίσης στο νου διαβάζοντας και το προηγούμενο ποστ περι Μπαντιού, συγκεκριμένα το σημείο "...επιτρέπουν στα σώματα αυτά να αυτο-συγκροτηθούν ως οντότητες, και έχουν οι ίδιες υλικό σώμα (προκύπτουν μέσω της εγγραφής, του ίχνους, της χάραξης, κλπ)", αλλά και γενικά όλη τη παράγραφο.

Αντωνης είπε...

Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη βιβλιογραφική πληροφορία. Πάντως δεν είχα κατά νου τον Μερλώ-Ποντί συγκεκριμένα αλλά την όλη ενασόληση με την υλικότητα της αναπάραστασης σε κριτικούς όπως ο Ντε Μαν ή ο Ντεριντά. Αλλά it makes sense ότι κάπου πίσω κρύβεται και η φαινομενολογία.:-)

Disdaimona είπε...

Νομίζω υπάρχει σοβαρή διάσταση απόψεων μεταξύ Μπαντιού και Μερλω-Ποντι.
Στο Μπαντιού βρίσκουμε ένα "δυϊσμό"
του ειδέναι και του σώματος.Το ζήτημα του είναι για τον "άνθρωπο", τίθεται προς την πλευρά του ειδέναι,ενώ το σώμα είναι προς την πλευρά του έχειν. Η ταύτιση του ανθρώπου με το ειδέναι του είναι η ταύτιση που αποκορυφώνεται στη μπαντιουϊκή έννοια του υποκειμένου.

Αντίθετα στη φαινομενολογία του Μερλώ-Ποντί εντοπίζουμε την προσπάθεια να αποκατασταθεί η κατά φύσιν ένταξη του ανθρώπου στον κόσμο. Ο Μερλώ-Ποντί επικεντρώνεται στη σωματική παρουσία και μελετάει την παρουσία στον κόσμο με ένα σώμα,μέσα σ΄ένα σώμα και μέσω ενός σώματος.

Αντωνης είπε...

@Disdaimona: Για την πρώτη παράγραφο δεν είμαι σίγουρος ότι είναι συμβατός ο Μπαντιού τους όρους που χρησιμοποιείς (ειδέναι-έχειν).

Με τη δεύτερη, από όσα γνωρίζω για Μερλώ-Ποντί, συμφωνώ.

Disdaimona είπε...

Σωστή παρατήρηση! Δεν συναντούμε αυτούς καθ΄αυτούς τους όρους ειδέναι και έχειν στον Μπαντιού γιατί οι όροι(μέσα σε συγκεκριμένα επιστημονικά πλαίσια πάντα) είναι Λακανικοί.Τους συναντούμε μετουσιωμένους διάσπαρτα σε όλο το Μπαντιουϊκό έργο.

Disdaimona είπε...

Να προσπαθίσω να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένη.
Ενώ είναι θεμιτό, όταν πρόκειται για ένα ζώο (τελευταίο κεφαλαιο του Encore όπου ο Λακάν μιλάει για το ποντικάκι μέσα στο λαβύρινθο)να ταυτίζουμε το είναι και το σώμα, αυτό δεν είναι θεμιτό όταν πρόκειται για το ανθρώπινο είδος.Αυτό αφορά το καθεστώς του ομιλούντως σώματος.Το σώμα δεν ανάγεται στο ειναι αλλά στο έχειν.Απ εδώ ξεκινά και η αναφορά καθως και η στήριξη στον καρτεσιανό δυϊσμό.Το υποκείμενο απο τη στιγμή που είναι υποκείμενο του σημαινοντος δεν μπορεί να ταυτιστεί με το σώμα του.
Κάνουμε, βέβαια την ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ διευκρίνηση πως ο Λακάν άσκησε επίσης κριτική και στο φαινόμενο εξώθησης στα άκρα, της ταύτισης του ανθρώπου με το ειδέναι του.Για να μην έχουμε παρεξηγήσεις.
όμως αυτό ήταν το "κομβικό" σημείο της αυστηρής κριτικής του Λακάν προς τον Μερλώ-Ποντί καθώς και προς τον Χάιντεγκερ.

Αντωνης είπε...

Δεισδαιμόνα, σε ευχαριστώ πολύ για την διευκρίνηση, είναι πολύ βοηθητική. Δεν είχα υπόψιν το Encore.

Disdaimona είπε...

Τίποτα νάσαι καλά. Γράφω κάτι τώρα πάνω σ΄αυτό, γι αυτό επενέβηκα και στη συζήτηση, επειδή έτυχε να είναι
"φρέσκο" :-)

Ανώνυμος είπε...

demos

mea culpa: για λανθασμένη αντιστροφή
Συγγνώμη αν το σχόλιο παρουσιαστεί δύο φορές. First attempt failed, etc.

Πρώτες Σκέψεις/Διαφωνίες:
Γράφεις: «Η εξαίρεση, δηλαδή, με τον κλασικό σμιτιανό τρόπο, είναι ήδη αυτή που συγκροτεί τον οντολογικό κανόνα εκ των ένδον, είναι αυτό το οποίο είναι ταυτόχρονα μέσα και έξω από το πεδίο της οντολογικής τάξης.»

Σε παραπέμπω όμως στoν Στοχασμό 18 (Απαγόρευση τού Συμβάντος από το Είναι [constructivism]) [Είναι και Συμβάν]. Δεν είναι αληθές ότι η εξαίρεση στον Μπαντιού συγκροτεί τον οντολογικό κανόνα κ.λπ.

Νομίζω επιπλέον ότι πρέπει να διαφοροποιηθεί αυτό που ονομάζεις εξαίρεση [«sinon que»] από τις αλήθειες. Χρησιμοποίησα τον όρο «με την επιφύλαξη» γιατί διατηρεί μια δυνητικότητα – είναι θέμα αρχής [ή αξιώματος] ή καλύτερα μιας επιπλέον υποθέσεως [δες ορισμό συμβάντος σελ.204 Είναι και Συμβάν] και λογικής κατασκευής/πιστότητας.

- Επιπλέον, είναι σφάλμα να ταυτίζει κανείς την εξαίρεση τού Σμιτ με το συμβάν (διάκριση μεταξύ ενός fiat και μιας ανίχνευσης).

Αντωνης είπε...

@demos: Ευχαριστώ για την χρήσιμη κριτική. Θα συμβουλευτώ τα εδάφια που αναφέρεις. Για την τελευταία παρατήρηση όμως θα επιμείνω: για τον Μπαντιού το συμβάν _είναι_ εξαιρετικό, αποτελεί εξαίρεση. Το λέει επανελειμμένα αυτό. Αυτό δεν σημαίνει ότι _ταυτίζεται_ ορισμικά συμβάν και εξαίρεση.

Το πρόβλημα όπως το βλέπω είναι πιθανά στην αναφορά μου στην εξαίρεση κατά Σμιτ, αν και νομίζω ότι το στοιχείο της τοπολογίας στην σμιτιανή εξαίρεση (βλ. κυρίως Agamben περί "inclusive exclusion") παρουσιάζει κάποιες ενδιαφέρουσες αναλογίες με την προσέγγιση του Badiou.

Anyway, this is fun:-)

Ανώνυμος είπε...

Μια νέα σκέψη:

διέκρινε Agambenian-Heideggerian-Schmittian a-bandon [(mettre) au pouvoir de] ο Agamben ήδη χρησιμοποεί την Χαιντεγκεριανή «εγκατάλειψη» τού Είναι via Lacoue-Labarthe] με το υπομονετική παρακολούθηση/επεξεργασία [working out] των συνεπειών μιας αλήθειας.

Αντωνης είπε...

Περί νέας σκέψης: σ' αυτό έχεις απόλυτο δίκαιο, συμφωνώ απόλυτα.

Ανώνυμος είπε...

The formalism used by Agamben in that particular and very-well known chapter in Home Sacer is somewhat truncated if not wrong [he seems to be fumbling after Russell's paradox - you ought to distinguish between Russell's paradox and the dropping of the axiom of foundation [event]]. Agamben is a bad guide re: the event.

Αντωνης είπε...

Χωρίς αμφιβολία ο Agamben είναι bad guide σε ό,τι αφορά το event. Αλλά το κείμενο δεν υπονοεί ότι είναι καλός οδηγός. Κάνει μια αντιπαράθεση της εξαίρεσης στον Badiou και τον Agamben. Οπότε το βασικό ζητούμενο για μένα είναι αν είναι νόμιμη η αντιπαράθεση αυτή καθεαυτή. Το πρόβλημα είναι ότι το εξαιρετικό στάτους του συμβάντος στον Badiou δεν είναι αυτό καθαυτό ζήτημα με την εμβληματική σημασία που έχει η εξαίρεση στον Agamben, οπότε υπάρχει κάποια σημαντική ανισομέρεια εκεί.

Για το τεχνικότερο ζήτημα της τοπολογίας, χρειάζομαι περισσότερο χρόνο και σκέψη, νομίζω.

ΥΓ. Είναι παράθεμα το κείμενο στα αγγλικά; Αν ναι, από πού;

Ανώνυμος είπε...

demos

Συγγνώμη για την αγγλική ανάρτηση. Μερικές φορές είναι ευκολότερο να εκφραστώ στα αγγλικά.

Για το αν είναι εύλογη η σύγκριση/αντιπαράθεση, υποθέτω πως ναι είναι, εφόσον διευκρινισθεί το διαφορετικό σημασιολογικό πεδίο και λειτουργίες στα αντίστοιχα κείμενα των δύο εννοιών [πχ. όπως ανέφερα εξαίρεση ως θέση "υπό την εξουσία" έναντι τής σύλληψής του συμβάντος ως άρσης τού αξιώματος τής θεμελίωσης (υπόθεση ότι το συμβάν μπορεί να αναπαραστεί ως σύνολο-βρόγχος)].

Ναι, το πρόβλημα είναι η αναφορά στον Σμιτ. Η παιδεία μου είναι νομική, οπότε αγανακτώ κάπως, όταν βλέπω να ταυτίζονται θέσεις από τον Badiou με θέσεις επεξεργασμένες κατά το διάστημα της «ενθουσιώδους» αναβίωσης τού Σμιτ από συντηρητικούς κύκλους [neoconservatives, το νέο Ρωσσικό «Σύνταγμα» στο καθεστώς Πούτιν, και όπως φαίνεται και στην τωρινή συνταγματική εκτροπή στην Αθήνα -
BTW, Zizek has a lot to answer in this respect].

Κρίμα που δεν είσαι physically present here [or vice versa], it'd have made the discussion much easier :-)

Αντωνης είπε...

"Ναι, το πρόβλημα είναι η αναφορά στον Σμιτ. Η παιδεία μου είναι νομική, οπότε αγανακτώ κάπως, όταν βλέπω να ταυτίζονται θέσεις από τον Badiou με θέσεις επεξεργασμένες κατά το διάστημα της «ενθουσιώδους» αναβίωσης τού Σμιτ από συντηρητικούς κύκλους [neoconservatives, το νέο Ρωσσικό «Σύνταγμα» στο καθεστώς Πούτιν, και όπως φαίνεται και στην τωρινή συνταγματική εκτροπή στην Αθήνα -
BTW, Zizek has a lot to answer in this respect]."

Δεν μπορώ να αντιτείνω τίποτε σ' αυτό. Έχεις πολλά καντάρια δίκαιο εδώ.

Όσο για την μάταιη θέληση τηλε-ακτινισμού: Δε γράφουμε επειδή είμαστε απόντες με έναν αθεράπευτο τρόπο; :-)

Έχει πέσει πάρα πολύ δουλειά, έχω μείνει πίσω σε πολλά και φοβούμαι ότι δεν θα μπορέσω να συνεχίσω τον σχολιασμό του κειμένου όσο τακτικά θα ήθελα. Αλλά όλο αυτό το πράγμα γύρω απ' το ιστολόγιο αξίζει τον κόπο, δεν είναι κάτι που βρίσκεις συχνά.

Αντωνης είπε...

Παρεμπιπτόντως, το σμιτιανό περιοδικό Telos, και ιδιαίτερα ένας από τους βασικούς του συντελεστές, ο David Pan, βγάζει κάτι πράγματα πολύ disturbing --εγώ τα βρίσκω φασίζοντα. Συχνά αναρωτήθηκα αν είναι εφικτή οποιαδήποτε "αριστερή" επανοικειοποίηση του Σμιτ, οπότε χτύπησες σε πονεμένο σημείο.

Ανώνυμος είπε...

demos re:Telos

Hear! Hear! :-)

Νέα ιδέα: μπορείς όμως να ταυτίσεις την εξαίρεση υπό την έννοια τού Αγκαμπέν με ό,τι γράφει ο Μπαντιού για «μοναδικά» στοιχεία [presented but not represented] παράδειγμα, πάλι, το προλεταριάτο, οι «χωρίς έγγραφα» (σελ.109--10, Being and Event [governments explicitly declare their non-tolerance of 'gatherings of more than three people', i.e. their non-tolerance of the one of such 'parts' [of singulars]])