Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Εγώ και οι Yo La Tengo

Πρωτοάκουσα τους Yo La Tengo το 1987, όταν στα πλαίσια ενός αφιερώματος στο ραδιόφωνο σχετικού με μια συναυλία που έδωσαν στην Αθήνα, παίχτηκαν ορισμένα τραγούδια τους από το φρέσκο τότε New Wave Hot Dogs. Δεν είχα ξανακούσει σύγχρονη ανεξάρτητη ροκ μουσική. Δεν ξέρω πόσα τραγούδια ήταν συνολικά, αλλά θυμάμαι ακόμα την κόκκινου χρώματος BASF που άρπαξα, έχωσα σε ένα μονοφωνικό Sanyo ραδιοκασσετόφωνο, και ηχογράφησα τα "Clunk" και "Did I Tell You." Ελλείψει χρημάτων και γνώσεων, είχα λιώσει εκείνη την κασέτα, ακούγοντας τα δύο τραγούδια ξανά και ξανά.


Το 1995, μετά από την αγορά βινυλίων του New Wave Hot Dogs και μιας κόπιας του That is Yo La Tengo EP --μόνο και μόνο επειδή περιείχε αυτό

αγόρασα το έβδομο ως τότε άλμπουμ τους, Electr-o-Pura, και έμεινα έκθαμβος τόσο από το πόσο είχαν αλλάξει από τον διστακτικό, φολκ-ροκ λυρισμό που διαπότιζε το New Wave. Απέκτησα άμεσα και ανυπόμονα ό,τι είχα χάσει εν τω μεταξύ: Painful, Fakebook, May I Sing with Me, το New Wave + EP με τίτλο President Yo La Tengo, το πρώτο τους, Ride the Tiger. Κάποια στιγμή μες στη χρονιά, ήρθαν, το ζεύγος Georgia Hubley και Ira Kaplan, συν τον νέο ακόμα τότε μπασίστα James McNew, στην πόλη που έμενα τότε για μια συναυλία βασισμένη κυρίως στο Electr-o-Pura. Ήταν μια συναυλία μονοκοπανιά, χωρίς παύσεις, σε περίπου 150 άτομα κοινό. Καθώς περίμενα στην είσοδο του club είχα την αξέχαστη εμπειρία του να δω το ζεύγος των ηρώων μου να εισέρχεται στο κλαμπ με σάντουιτς γύρου από το άθλιο Greek της γωνίας και τον συνεσταλμένο Ira να λέει στον μπρατσαδόρο στην πόρτα "Uhm...we're Yo La Tengo" για να τους αφήσει μέσα τζάμπα.

Δύο περίπου ώρες μετά, στο τέλος της συναυλίας, όταν είχαν ηχήσει οι τελευταίες νότες του "Blue Line Singer", δεν ακούστηκε χειροκρότημα. Ήμασταν, και οι 150, αποσβωλομένοι, σε κατάσταση απόλυτης έκστασης, χωρίς μνήμη. Πέρασαν αρκετά δευτερόλεπτα μέχρι να ακουστούν κάποια "More!" και να παιχτούν 2-3, δεν θυμάμαι πλέον, encore. Ήταν η συναυλία της ζωής μου, η απόλυτη έκθεση στο συμβάν που πρωτοανακάλυψα τυχαία στην Θεσσαλονίκη το 1987. Αυτό το βίντεο είναι από εκείνη την περίοδο.



Τους ξαναείδα στην ίδια πόλη, στην κεντρική αυτή τη φορά σκηνή, δύο χρόνια αργότερα. Είχαν κυκλοφορήσει τον πιο εμπορικά επιτυχημένο δίσκο τους.


Ήταν μια πολύ διαφορετική συναυλία, πολύ λιγότερο χαοτική και απρόβλεπτη, πολύ πιο επαγγελματική, λιγότερο μαγική. Ένα χρόνο μετά έφυγα από τις Η.Π.Α. Δεν τους ξαναείδα ποτέ από κοντά. Οι YLT έβγαλαν άλλα τέσσερα άλμπουμ, συν το The Sounds of Science, soundtrack στις προβολές των ταινιών του Jean Painlevé, πολλά EP, και ένα κάρο σάουντρακ


εκκεντρικές συλλογές τραγουδιών (Strange But True (με τον Jad Fair των Half Japanese), Yo La Tengo Murders the Classics), και άλλα πολλά, τα περισσότερα τμήματα της όλο και εκτεινόμενης συλλογής μου.

1987-2010: 23 χρόνια. Ο Ira και η Georgia είναι ακόμα παντρεμένοι, κι εγώ ακόμα αθεράπευτα ερωτευμένος με τη μουσική τους: αυτό το αμίμητο bittersweet ιδίωμα που τους χαρακτηρίζει, την μελαγχολία τους και το χαμόγελό τους, τον εκστατικό no wave θόρυβό τους, τα 60s φαντάσματά τους, το φιλσπεκτορικό splendour τους, τις γυμνές εξομολογήσεις των δοκιμών και λαθών της έγγαμης ζωής τους. Είναι, μαζί με την στενότερη φιλία μου, η μακροβιότερη σχέση της ζωής μου.



4 σχόλια:

Δημήτρης είπε...

Γεια σου Αντώνη,

συγκινητικό κείμενο για το ΤΙΜΙΟΤΕΡΟ συγκρότημα που μπορώ να φανταστώ.

(Πηγμένος ων, έχω χάσει πολλές αναρτήσεις. Ελπίζω να τις καταφέρω...)

Αντωνης είπε...

Τιμιότητα. Μια πολύ καλή λέξη για να χαρακτηρίσεις τους YLT.

Ανώνυμος είπε...

ένα καλό διάλειμμα (;) στην αλτουσεριανή ανάρτηση.αγνοούσα YLT -όπως και Αλτουσέρ (αυτόν εν γνώσει μου γιατί κάποτε δεν τον είχαμε περί πολλού)-φανταστείτε ότι προμηθεύτηκα αλτουσεριανό βιβλίο προ διμήνου για πρώτη φορά. ε, ποτέ δεν είναι αργά φαίνεται.

Αντωνης είπε...

Ο πρώτος της λακανικής αριστεράς, δύσκολο να τον αφήσεις εντελώς πίσω, αν και βέβαια πέρασε και αυτός, όπως όλοι αργά ή γρήγορα, την θεωρητική του περιθωριοποίηση μέσα στον μαρξισμό.

Χαίρομαι που σου άρεσε το διάλειμμα (;)