Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Pier Paolo Pasolini, Οι στάχτες του Γκράμσι, μέρη ΙΙΙ, IV

Pier Paolo Pasolini, Le ceneri di Gramsci/Πιερ Πάολο Παζολίνι, Οι στάχτες του Γκράμσι

III

Uno straccetto rosso, come quello
Ένα κομμάτι κόκκινο πανί, όπως αυτό
arrotolato al collo ai partigiani
που έδεναν στον λαιμό τους οι παρτιζάνοι
e, presso l' urna, sul terreno cereo,
και κοντά στο δοχείο της στάχτης, στην κερωμένη γη

diversamente rossi, due gerani
το διαφορετικό κόκκινο δυο γερανιών.
Lì tu stai, bandito e con dura eleganza
Εκεί κείτεσαι, παράνομος, καταγεγραμμένος με άτεγκτη κομψότητα
non cattolica, elencato tra estrane
μη καθολική, ανάμεσα σε ξένους

morti: Le ceneri di Gramsci...Tra speranza
νεκρούς. Οι στάχτες του Γκράμσι...Ανάμεσα στην ελπίδα
e vecchia sfiducia, ti accosto, capitato
και την παλιά μου επιφυλακτικότητα, σε πλησιάζω
per caso in questa magra serra, innanzi
πέφτοντας σ' αυτό το αποψιλωμένο θερμοκήπιο, μπροστά

alla tua tomba, al tuo spirito restato
στον τάφο σου, μπροστά στο πνεύμα σου, ζωντανό ακόμα
quaggiù tra questi liberi. (O è qualcosa
εδώ κάτω, ανάμεσα στους λεύτερους. (Ή είναι κάτι 
di diverso, forse, di più estasiato
άλλο, ίσως πιο εκστατικό

e ance di più umile, ebbra simbiosi
ακόμα και πιο ταπεινό: μια μεθυσμένη,
d' adolescente di sesso con morte...)
εφηβική συμβίωση του σεξ και του θανάτου..)
E, da questo paese in cui non ebbe posa
Και στην γη αυτή όπου το πάθος σου ποτέ

la tua tensione, sento quale torto
δεν έχασε την έντασή του, νιώθω πόσο εσφαλμένος
--qui nella quiete delle tombe--e insieme
--εδώ, ανάμεσα στην ησυχία τούτων των τάφων--
quale regione--nell' inquieta sorte
αλλά και πόσο σωστός --στην ανήσυχή μας μοίρα--

nostra --tu avessi stilando le supreme
υπήρξες, καθώς έγραφες τις τελευταίες σου 
pagine nei giorni del tuo assassinio.
σελίδες τις μέρες της δολοφονίας σου.
Ecco qui attestare il seme
Εδώ, μαρτυρώντας για τους σπόρους,

non ancora disperso dell'a antico dominio
ασκόρπιστους ακόμα, της αρχαίας τους κυριαρχίας
questi morti attaccati a u un possesso
κείτονται αυτοί οι νεκροί, παραδομένοι σε μια απληστία
che affond anei secoli il suo abominio
που μες στους αιώνες θάβει την αισχύνη της

e la sua grandezza: e  insieme, ossesso,
και το μεγαλείο της· και την ίδια ώρα
quel vibrate d' incudini, in sordina,
μαρτυρά το τέλος της: αφιονισμένο χτύπημα
soffocato e accorante --dal dimesso
των αμονιών, πνιγμένο, θρηνώντας

rione--ad attestarne la fine.
απαλά, έρχεται από τις φτωχογειτονιές.
Ed ecco qui me stesso...povero, vestito
Και εδώ στέκομαι εγώ...φτωχός, ντυμένος
dei panni che i povero adocchiano in vetrine
ρούχα που οι φτωχοί θαυμάζουν στις βιτρίνες

dal rozzo splendore, e che ha sbiadito
για το χοντροκομμένο τους αστράφτισμα
la sporcizia delle più sperdutte strade,
και που τα βρώμικα σοκάκια και τα καθίσματα
delle panche dei tram, da cui stranito
των τραμ (που τη μέρα μου θαμπώνουν) ξεθώριασαν

è il mio giorno: mentre sepre più rade
Ενώ, όλο και λιγότερο συχνά
ho di queste vacanze, nel tormento
αυτές οι στιγμές έρχονται να διακόψουν το βάσανο
del mantenermi in vita; e se mi accade
του να είμαι ζωντανός· και αν τύχει

di amare il mondo non è che per violento
να αγαπώ τον κόσμο, είναι μια αφελής
e ingenuo amore sensuale
βίαια, αισθησιακή αγάπη, όπως
così come, confuso adolescente, un tempo
όταν ήμουν ένας έφηβος συγχυσμένος

l' odiaia, se in esso mi feriva il male
τον μισούσα, και τα μπουρζουάδικα κακά του
borghese di me borghese: e ora, scisso
πλήγωναν τον μπουρζουά εαυτό μου: και τώρα, διχασμένος
--con te-- il mondo, oggetto non appare
μαζί σου, δεν μοιάζει ο κόσμος

di rancore e quasi di mistico
άξιος μόνο εχθρότητας και μιας μυστικιστικής
disprresso, la parte che ne ha il potere?
σχεδόν περιφρόνησης; 
Eppure seza il tuo rigore, sussisto
Όμως χωρίς την στιβαρότητά σου επιβιώνω γιατί

perché no scelgo. Vino nel non volere
δεν διαλέγω. Ζω στην μη-θέληση
del tramontano dopoguerra: amando
των νεκρών μεταπολεμικών χρόνων: αγαπώντας
il mondo che odio--nella sua miseria
τον κόσμο που μισώ, περιφρονώντας τον, χαμένος

sprezzante e perso --per un oscuro scandalo
στη μιζέρια του --σε ένα θολό σκάνδαλο
della coscienza...
συνείδησης...

IV

Lo scandalo del contraddirmi, dell' essere
Το σκάνδαλο της αυτοαναίρεσής μου, του ότι είμαι
con te e contro te: con ne tel cuore,
μαζί σου και εναντίον σου· με σένα στην καρδιά
in luce, contre te nelle buie viscere;
στο φως, αλλά εναντίον σου στα σκοτεινά σπλάχνα

del mio paterno stato traditore
προδότης της πατρικής μου τάξης
--nel pensiero, in n' ombra di azione--
--στη σκέψη μου, στις σκιές της δράσης--
mi so ad esso attaccato nel calroe
ξέρω πως είμαι δεμένος πάνω της, στη ζέση

degli istinti, dell' estetica passione;
των ενστίκτων, του αισθητικού πάθους
attrato da una vita proletaria
συνεπαρμένος απ' την προλεταριακή ζωή
e te anteriorie, è per me religione
που προηγείται εσού· για μένα είναι θρησκεία

la sua allegria, non la millenaria
η χαρά της, όχι η χιλιαστική της πάλη·
sua lotta: la sua natura, non la sua
η φύση της, όχι 
coscienza; è la forza originaria
η συνείδησή της. Μόνο η γεννεσιουργός δύναμη

dell' uomo, che nell' atto s' è perduta,
του ανθρώπου, που την έχασε για να γίνει άνθρωπος
a darle l' ebbrezza della nostalgia
θα μπορούσε να της δώσει αυτή την μεθυστική νοσταλγία
e una luce poetica: ed altro più
αυτό το ποιητικό φως· και περισσότερα

io non so dirne, che non sia
δεν ξέρω πως να πω από ό,τι
giusto ma non sincero, astratto
είναι δίκαιο μα όχι ειλικρινές, αφηρημένη
amore, non accorante simpatia...
αγάπη, όχι θρηνητικό συμπάσχειν

Come i poveri povero, mi attaco
Φτωχός όπως οι φτωχοί κρέμομαι,
comme loro a umilianti speranze
όπως και αυτοί, από εξευτελιστικές ελπίδες
come loro per vivere mi batto
όπως και αυτοί, για να ζήσω αυτοκτονώ

ogni gionro. Ma nella desolante
κάθε μέρα. Αλλά αν και είμαι ορφανεμένος,
mia condizione di diseredato,
απόκληρος,
io possiedo: ed è il più esaltante
κατέχω (και είναι η πιο υψιπετής 

dei possessi borghesi, lo stato
από τις αστικές κτήσεις), την πιο απόλυτη 
più assoluto. Ma come io possiedo la storia,
κατάσταση. Αλλά και αν κατέχω την ιστορία
essa mi posside; ne sono illuminato:
με κατέχει κι αυτή. Φωτίζομαι απ' αυτή:

ma a che serve la luce?
μα σε τι χρησιμεύει τέτοιο φως;



Εικόνα: www.filmgalerie451.de

Δεν υπάρχουν σχόλια: