Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

Hocus-Pocus, No Focus!

Μια από τις ενδιαφέρουσες εμπειρίες του να παίρνεις ταξί μετά από φάση προσωπικού συναισθηματικού τραύματος είναι η ανακάλυψη του πόσο λίγη σχέση έχει η τεράστια πλειοψηφία των ελληνικών καψουροτράγουδων με το --τύποις-- θέμα τους: ήτοι, τον έρωτα και τον χωρισμό. Όταν βέβαια είσαι ερωτευμένος γλιτώνεις από το βάσανο γιατί δεν ακούς καν. Όταν όμως είσαι σε φάση heartbreak, η φυσική σου ροπή προς τον μαζοχισμό ενσαρκώνεται σε μια αθέλητη προσήλωση σε όλους αυτούς τους αδυσώπητα αναβλύζοντες στίχους.

Ποια είναι η προσέγγιση του καψουροτράγουδου στην ερωτική απογοήτευση; Μπορεί να συνοψιστεί στην εξής φόρμουλα: "Νόμιζες ότι θα μ' αφήσεις/θα περνάς καλά/θα με ξεχάσεις/θα με πληγώσεις" κλπ, κλπ "αλλά ΕΓΩ (η λέξη-κλειδί στο καψουροτραγουδιάρικο σύμπαν) περνάω καλύτερα, θα σε ξεχάσω, είμαι ωραίος, δεν με χαλάει μία, βρήκα αλλού αγκαλιά", και τα τοιαύτα. Εν ολίγοις, η ερωτική απογοήτευση μεταφράζεται σε μια εμμονική προσήλωση στο αλώβητο του εαυτού που κάνει την ίδια την ύπαρξη τραγουδιών για την ερωτική απογοήτευση οξύμωρη. Διότι, αν όντως αισθανόμαστε έτσι, τότε δεν υπάρχει καν ερωτική απογοήτευση. Εφόσον είμαστε, μετά την εγκατάλειψη απ' τον άλλο, εμμονικά απασχολημένοι με την αυτοεπιβεβαίωση, τότε στην ουσία δεν υπάρχει καμμία απολύτως διάσταση απώλειας στον χωρισμό.

Παρόμοια ισχύουν στα καψουροτράγουδα που υποκρίνονται ότι είναι ερωτικά, εφόσον εδώ αυτό που κυριαρχεί είναι πάλι η αυτοεπιβεβαίωση ενός εγώ που δήθεν απευθύνεται στον άλλο, υποσχόμενο πράγματα που αφορούν μόνο τον θεσπέσιο και υπέροχο εαυτό του: "θα σε πάω στα καλύτερα/ θα σου δείξω τι άντρας είμαι/ θα σε τρελάνω με το κορμί μου" και άλλα παρόμοια. Και στις δύο περιπτώσεις το φαντασιακό του καψουροτράγουδου είναι απόλυτα αυνανιστικό --ο καψούρης, είτε κλαίγεται είτε θριαμβεύει, απευθύνεται αποκλειστικά στον εαυτό του· ζει σε ένα σύμπαν που έχει την όψη της φάτσας του.

Το οποίο μας φέρνει στην τελευταία εθνική εμμονή με το εξώφυλλο του γερμανικού Focus, όπου η δομή μηντιακού συναισθήματος θυμίζει έντονα σκηνή σε μελόδραμα της σειράς του εξής τύπου: "αυτή"/"αυτός" λέει σ' "αυτόν"/"αυτή" κουβέντα σκληρή και άπονη. Αυτός/αυτή κατεβάζει το κεφάλι και αίφνης ακούγονται πενιές λίαν βαριές και έμπλεες πίκρας ασήκωτης. Αυτός/αυτή ξανασηκώνει το κεφάλι και λέει: "ναι, ποιος/ποια είμαι άλλωστε εγώ για να με αγαπήσεις. Εσύ, μαθημένη στα λούσα και στα κότερα του μπαμπά σου/μαθημένος στις κούρσες και στη ζωή του πλέιμποϊ. Εγώ, λουστράκι/ράφτρα απ' τα δεκαπέντε μου, τώρα να τρώω τα νιάτα μου στο γιαπί/υφαντουργείο. Έχεις δίκαιο 'Λούσυ/Τζένη/Μπέμπα/Τζόνι/Τζίμι'" --ή οτιδήποτε παρόμοια ενδεικτικό για τον νεοπλουτισμό και το ψώνιο της λεγάμενης/του λεγάμενου-- "άσε με εμένα εδώ και πήγαινε να ζήσεις τη ζωή σου" (πολιτικός εκφραστής: Γ.Α.Π). Το πραγματικό νόημα βέβαια είναι το ακριβώς αντίστροφο: "Ποιος είσαι συ ρε βουτυρομπεμπέ/ρε κακομαθημένη που θα μου πεις εμένα; Άει στα τσακίδια!" (πολιτικός εκφραστής: Πάγκαλος). Mutatis mutandi: Βγάλανε οι γερμανοί συντάκτες ενός περιοδικού επιπέδου τρεχαγύρευε εξώφυλλο με την Αφροδίτη την κωλοδαχτυλούσα; Μπουζουκάκι από πίσω, πικρός αναστεναγμός, μπεγλέρι, και "εμείς φταίμε. Πέσαμε πολύ χαμηλά. Δεν έπρεπε να μας το κάνουμε αυτό. Με τι πρόσωπο να κυκλοφορήσουμε πλέον σ' αυτή την κενωνία." Περνάει λίγη ώρα και ο κυκλοθυμισμός το γυρνάει από την άλλη; "Αλλά στο κάτω-κάτω, και ποιοι είναι αυτοί ρε που θα μας πούνε εμάς, που στην Κατοχή...που σιγά τον πολιτισμό τους δηλαδή, που άσε ρε τώρα, στημένα είναι όλα για να μας τα φάνε", κλπ.

Γενικώς, το αυτομαστίγωμα με το φραγγέλιο ως πρώτη αντίδραση --και με μια κάποια ύποπτη βιασύνη-- είναι πάντα σημάδι της εκτυφλωτικής έλλειψης πραγματικής περίσκεψης ή προβληματισμού: η υστερική τάση στην αυτοτιμωρία στην πραγματικότητα μπλοκάρει κάθε επαφή με αυτό που καθιστά το όποιο θέμα επαχθές για την σκέψη. Με τον ίδιο τρόπο που η υστερική ταύτιση με το καψουροτράγουδο (πίνω, καπνίζω, σπάω, ανεβαίνω σε τραπέζια, εν αψόγω πάντα εμφανίσει, παρά την υποτιθέμενη συναισθηματική μου κατάρρευση) είναι ένδειξη συναισθηματικού αναλφαβητισμού. Με τον ίδιο τρόπο που το "εγώ φταίω που μ' αφήνεις" είναι πάντα ο ψευδεπίγραφος τρόπος του να πεις "όχι, εσύ φταις που μ' αφήνεις και στο διάολο να πας" στο ελληνικό μελό. Αν τέτοιου είδους αντιδράσεις ήταν συνώνυμες με την αναστοχαστική διάθεση, με την πραγματική επικέντρωση στο ερώτημα του "τι να κάνουμε;" τότε τα καψουροτράγουδα, οι μελό ταινίες, και τα ρητορικά αυτομαστιγώματα θα μας καθιστούσαν το πιο αδυσώπητα ειλικρινές προς τον εαυτό του έθνος του πλανήτη --για να μην πούμε το πιο επαναστατικό και το πιο αυθεντικά φιλοσοφικό. Αυτά όμως είναι δύσκολα πράγματα. Και σίγουρα προαπαιτούν την συλλογική καλλιέργεια ενός μαχητικού και αναστοχαστικού focus στην πραγματικότητα και όχι μηντιακά hocus-pocus με το κάθε ευκαιριακά στοχεύον και στοχευθέν Focus.

Εικόνα: www.superhobo.net

10 σχόλια:

Νοσφεράτος είπε...

ωραιο

el Romandante είπε...

"Εφόσον είμαστε, μετά την εγκατάλειψη απ' τον άλλο, εμμονικά απασχολημένοι με την αυτοεπιβεβαίωση, τότε στην ουσία δεν υπάρχει καμμία απολύτως διάσταση απώλειας στον χωρισμό"

Διαφώνω! Η εμμονική ενασχόληση με την αυτοεπιβεβαίωση μετά από ένα χωρισμό μπορεί και να δώσει σ' αυτόν τη διάσταση της απώλειας. Πολλές σχέσεις, από αυτές που τα αδιέξοδά τους μπορούν να αποδωθούν με τον -κάποιες φορές γοητευτικά- σχηματικό τρόπο των ασμάτων στα μεταμεσονύχτια ταξί, βασιζόνται ακριβώς στο παράδοξο της μη αμοιβαιότητας, όταν το "έτερο" δηλαδή της σχέσης χρησιμεύει ως τον ιδανικό παραμορφωτικό καθρέπτη για να αναγνωρίζουμε μέσα του τον επιθυμητό εαυτό μας. Τότε η εγκατάλειψη γίνεται όντως απώλεια, καθώς με τη φυγή του "έτερου" χάνουμε και αυτόν που στη πραγματικότητα αγαπήσαμε. Τον ίδιο μας τον εαυτό. Για να μην αναφερθώ στην εσωτερική σχάση που μπορεί να επισυμβεί στο ναρκισσιστικό εγώ σε μια πιθανή κατανόηση της φυγής (φαντάζομαι ότι δε χρησιμοποίησες τυχαία την λέξη εγκατάλειψη) του άλλου. Και εκεί, η αίσθηση της απώλειας μπορεί να έχει συνταρακτικά αποτελέσματα!
Η αποφυγή της σχάσης του εαυτού, η μέγιστη και καλύτερα καμουφλαρισμένη προτεραιότητα ενός θρυμματισμένου εγώ, ειδικά όταν είναι γραμμένη υπό την επήρρεια του τρίπτυχου "νικοτίνη-αλκοολ-ξημερώματα" δεν μπορεί παρά να αποδοθεί με το μεγαλείο ενός αλώβητου.

ΥΓ αυτό το μπλογκ είναι πραγματικό διαμάντι. Χαιρετισμούς!

καλωδιο είπε...

Πολύ καλό Αντώνη!
Μιά απορία μονάχα για την καταπληκτική φωτογραφία.
Είναι παραποιημένη εικόνα αγρότη της Μήλου;
Να διαμαρτυρηθούμε βρε αδελφέ...

Αντωνης είπε...

@καλώδιο: Ο Πάγκαλος είναι ρε καλώδιο στην δική του εκδοχή του μωσαϊκού νόμου. Δάκτυλον έδωσες; Δύο δακτύλους θα λάβεις.

@ Νοσφεράτος: Φχαριστώ.

@el Romandante: Μου βάζεις γυαλιά, το σωστό να λέγεται. Ωραίος.

sofia είπε...

Τις προάλλες άκουγα dirty η ντέρτυ, όπως θές το αισθάνεσαι ανάλογα την διάθεση. Έλεγε λοιπόν ένα τραγούδι,
΄Εχω τα προβλήματα μου
έχω τα οικονομικα μου
Άσε με,
Έχω τα συναισθηματικά μου
έχω τα υπαρξιακά μου
άσε με!
Πολύ πετυχημένο το είδα εκείνη την ώρα!
Έτσι είναι όπως τα λες, αλλά ποιός το παραδέχεται?
Καλημέρα

Αντωνης είπε...

Καλημέρα sofia:-)

Μαριανα είπε...

xaxaxa πολύ απολαυστικό, ωραίος και ο Romandante

Αντωνης είπε...

Ε, μια φορά μου βγήκε και μένα το χιουμοριστικό ρε Μαριάνα. Καλημέρα:)
Sofia, τι είναι το dirty/ντέρτυ; Δεν έχω ιδέα.

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=TEA8n4TbP6A

Εγώ λέω να τους στείλουμε και λουλούδια!

Αντωνης είπε...

Ναι, μια ανθοδέσμη στο τέσσερα.