Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

Δέκα σλόγκαν για την εγχώρια διανόηση στις μέρες μας

Αρχική δημοσίευση, με διαφορετικό τίτλο, στο Through the Loophole.

1. 49 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν: υποτέλεια στον εκδοτικό σου οίκο.
2. Αν δεν παινέψεις τον οίκο σου, θα πέσει να σε πλακώσει.
3. Ποια πολιτική; Η οικο-νομία, ηλίθιε, η οικο-νομία.
4. Άϋλη εργασία: Η εργασία αφού έχουν εξαϋλωθεί οι εργάτες.
5. Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη. Εκτός αν θίγονται καλαίσθητες εκδόσεις.
6. Η πνευματική εργασία δεν είναι μισθωτή εργασία. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι αφέντης του εαυτού του. Για αυτό δεν του περισσεύει συμπάθεια για εργάτες.
7. Ο θρίαμβος του πνεύματος δεν έρχεται φτηνά. Απαιτεί συμπόρευση με την καταστολή της ύλης.
8. Πολιτιστική αντεπανάσταση.
9. Επιτέλους! Ήρθε η κρίση και σταμάτησαν οι διανοούμενοι να σκέφτονται μικροαστικά. Τώρα σκέφτονται μεγαλοαστικά.
10. Αλαίν Μπαντιού, Περιστάσεις 5: Άγραν αγοράζουμε.


Εικόνα: michaelscomments.files.wordpress.com

1 σχόλιο:

ΠΛΑΝΗΤΑΣ είπε...

Καλό το spamming, αλλά να πούμε και τίποτε για το κείμενο;

Η υπόθεση Άγρα είναι σίγουρα μία μεγάλη ήττα της λεγόμενης διανόησης, ειδικά από τη στιγμή που υπάρχουν στην περίφημη "επιστολή" πολλά αναγνωρίσιμα μεγέθη με αξιόλογο έργο στο αντικείμενό τους.
Κρίμα να διασύρονται έτσι ως κοινοί κλακαδόροι του εκδότη τους. Τους μικραίνει πολύ ως ηθικές οντότητες.

Ακόμη και εάν οι ίδιοι είναι ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα των εκδόσεων, δεν είναι δυνατό να γνωρίζουν τις καθημερινές συνθήκες στα γραφεία και τους χώρους εκτύπωσης.

Φαίνεται πως το κείμενο είναι υπαγορευμένο από την ίδια την εταιρία. Αλλά αυτό δεν αφαιρεί τις οποιεσδήποτε ευθύνες που φέρουν όλοι αυτοί οι συγγραφείς.

Όμως πρέπει κάποτε να θέσουμε και το ζήτημα της διανόησης στη σωστή του βάση. Δεν θα έρθει ποτέ κανένας "πνευματικός άνθρωπος" όπως γράφαμε στις εκθέσεις του γυμνασίου να μας σώσει.
Οι διανόηση αποτελείται από ανθρώπους με αντικρουόμενες απόψεις και στάσεις.
Κανείς μετά το Διαφωτισμό δεν περιμένει την επιφοίτηση. Ο άνθρωπος ως οντότητα και ως μέλος κοινοτήτων και συλλογικοτήτων είναι που πρέπει να σταθεί στα πόδια του και να χρησιμοποιήσει χωρίς καθοδήγηση το μυαλό του, αφού έχει πάρει τα εφόδια που κρίνει αναγκαία.

Δεν αρκεί να τα γράφει η διανόηση. Πρέπει κάθε αλλαγή να γίνει προσωπικό και συλλογικό βίωμα για να αποκτήσει βάση.