Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Περί ζωής και θανάτου

Εφόσον, για τον Άγιο Παύλο, η "ζωή" και ο "θάνατος" σηματοδοτούν δύο υπαρξιακές (υποκειμενικές) θέσεις και όχι "αντικειμενικά" γεγονότα, δικαιολογούμαστε απόλυτα να θέσουμε την παλιά παυλική ερώτηση: ποιος είναι στα αλήθεια ζωντανός σήμερα; Τι γίνεται αν είμαστε "πράγματι ζωντανοί" μόνο αν και όταν εμπλεκόμαστε με μια πλεοναστική ένταση που μας τοποθετεί πέρα από την "απλή ζωή"; Τι γίνεται αν, όταν επικεντρωνόμαστε απλώς στην επιβίωση, ακόμα και αν αυτή καθορίζεται ως το "να περνάμε καλά", χάνουμε στο τέλος την ίδια τη ζωή; [...] Αυτό που κάνει τη ζωή "άξια να τη ζήσεις" είναι το ίδιο το πλεόνασμα ζωής: η συνειδητοποίηση ότι υπάρχει κάτι για το οποίο είμαστε έτοιμοι να διακινδυνεύσουμε τη ζωή μας (μπορούμε να ονομάσουμε αυτό το πλεόνασμα "ελευθερία", "τιμή", "αξιοπρέπεια", "αυτονομία", κλπ). Μόνο όταν είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε αυτό το ρίσκο είμαστε πράγματι ζωντανοί. [...] Ο Chesterton επιχειρηματολογεί υπέρ αυτής της άποψης σε ό,τι αφορά το θάρρος: 
ένας στρατιώτης που τον περιβάλλουν οι εχθροί, αν θέλει να βρει διέξοδο απ' τις γραμμές τους, πρέπει να συνδυάσει μια δυνατή επιθυμία για τη ζωή με μια παράξενη αδιαφορία για τον θάνατο. Δεν πρέπει να κρέμεται απλώς απ΄τη ζωή, γιατί τότε θα είναι δειλός, και δεν θα ξεφύγει. Δεν πρέπει απλώς να περιμένει τον θάνατο, γιατί τότε θα είναι αυτόχειρας, και δεν θα ξεφύγει. Πρέπει να αναζητά τη ζωή με ένα πνεύμα λυσσαλέας αδιαφορίας για αυτή· πρέπει να επιθυμεί τη ζωή σαν το νερό και να πίνει τον θάνατο σαν το κρασί.
Slavoj Žižek, The Puppet and the Dwarf: The Perverse Core of Christianity.


Addendum: Ζήτω τα queer Soviet! O Eisenstein θα ήταν περήφανος.

Εικόνα: www.forwardon.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: