Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

Το σκυλολόι

Αναδημοσιεύω από το βλέμμα:

Η Ελλάδα και η Ευρώπη ζουν ιστορικές στιγμές. Η οικονομική κρίση και η απειλή του greed capitalism αναγκάζουν τα έθνη της Ευρωπαϊκής Ενωσης να επανεξετάσουν θεμελιώδεις συμφωνίες, όπως της ΟΝΕ, τα αναγκάζουν να σκεφτούν την κρίση με πολιτικούς όρους ― επιτέλους. Η Ελλάδα ευρισκόμενη στην αιχμή των εξελίξεων, δείχνει το δρόμο που μπορεί να πάρει η Ε.Ε. στο μέλλον, και ταυτόχρονα, ως πειραματόζωο, βρίσκεται στη δεινότερη θέση: εκχωρεί εθνική κυριαρχία, προκειμένου να πάρει μια ανάσα από τα χρέη που την πνίγουν.

«Χάσαμε μέρος της κυριαρχίας μας…» Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου περιέγραψε με σαφήνεια τι συνέβη στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας. Η Ελλάδα δεν έλαβε χρήματα, απεδέχθη σκληρή τριπλή επιτήρηση, από Κομισιόν, ΕΚΤ και ΔΝΤ, πιθανόν με διορισμένο επίτροπο στην Αθήνα, δεσμεύτηκε να επιβάλει και επιπλέον δημοσιονομικούς περιορισμούς στο μέλλον, και αντ’ αυτών έλαβε ρηματική πολιτική στήριξη, η οποία, όπως αναλύει ο γερμανικός τύπος, είναι ουσιαστικά στήριξη προς το ευρώ και την ευρωζώνη απέναντι στις απειλητικές διαθέσεις των κερδοσκοπικών κεφαλαίων.

Για την επόμενη τριετία, όσο θα διαρκέσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας, η Ελλάδα θα επιτηρείται στενά· δηλαδή, η εκλεγμένη της κυβέρνηση θα φέρει όλη την ευθύνη του χρέους, αλλά θα διαθέτει περιορισμένα περιθώρια κινήσεων: όλες οι κινήσεις της θα τελούν υπό αίρεση και υπό έγκριση. Ιδίως σε ό,τι αφορά ριψοκίνδυνες πράξεις για πυροδότηση της ανάπτυξης ή ανακούφιση του πληθυσμού από τα επίχειρα της επερχόμενης ύφεσης.

Δεν γνωρίζουμε πώς και πότε θα ανασάνει ελεύθερα η χώρα μας, αν θα ανακτήσει πλήρως την ανεξαρτησία της στην εκπνοή της τριετίας. Γνωρίζουμε όμως ότι υπό την παρούσα κυβέρνηση το ιδρυτικό τρίπτυχο του ΠΑΣΟΚ “Εθνική ανεξαρτησία – Λαϊκή κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση” εξέπνευσε οριστικά, μαζί με όλα τα στερεότυπα και τις ψευδαισθήσεις της Μεταπολίτευσης.

Δεν είναι εκπληκτικό; Τόσους επαγγελματίες τσιλιαδόρους της εθνικής ασφάλειας θρέψαμε όλα αυτά τα χρόνια. Τόσες συζητήσεις για γεωπολιτικούς κινδύνους, τουρκική απειλή, αμερικανοσιωνιστικές συνομωσίες, βαλκανικές πυριτιδαποθήκες, μακεδονικές υφαρπαγές και μειονοτικές βόμβες παρακολουθήσαμε. Στην βάση όλων αυτών αγοράσαμε βιβλία, συντηρήσαμε κανάλια, εκλέξαμε βουλευτές. Κοτζάμ "πατριωτική αριστερά" (άρδην, φύρδην, μίγδην), θεματοφύλακα της εθνικής ημών ανεξαρτησίας, γεννήσαμε και καμαρώσαμε. Και τώρα πηγαίνουμε απλά, χωρίς καμμιά τόση δα οιμωγή από κανένα τους, και παραδίδουμε με σκυμμένο το κεφάλι τα κλειδιά του κράτους; Και καλά τα παραδίδουμε, τους καλοταϊσμένους σκύλους που γαυγίζανε και φούσκωναν το στήθος και τεντώναν την ουρά όταν περνούσανε οι γείτονες αλλά κοιμόντουσαν του καλού καιρού όταν ήρθαν οι κλέφτες πότε θα τους παραδώσουμε στον μπόγια; 

Ο κόσμος τελειώνει όχι με μια έκρηξη αλλά με ένα λυγμό είπε ο Έλιοτ. Και οι δικοί μας εθνοφύλακες εξάντλησαν τις δυνάμεις τους σε εκρηκτικές ιερεμιάδες για το τέλος της εθνικής ανεξαρτησίας πρόωρα. Και τώρα, που τέλος της ήρθε με στάμπα και βούλα, δίχως αίμα και με λίγο δάκρυ, δεν έχουνε για μας παρά μουλωχτά κλαψουρίσματα, εκείνα τα κωμικά που βγάζουν οι σκύλοι όταν πιαστούν να κάνουν ζημιές σε υποστατικά που αγοράστηκαν για να φυλάνε.

Εικόνα:blogs.venturacountystar.com

14 σχόλια:

Νοσφεράτος είπε...

εξαιρετικό

sofia είπε...

Πολύ ακριβές,και τα σκέφτομαι πολύ τον τελευταίο καιρό...
Καλό τριήμερο

Αντωνης είπε...

Nosferato, Sofia: Ευχαριστώ. Δεν είναι κάτι εμβριθές βέβαια. Αλλά και ο θυμός έχει τη θέση του στη σκέψη.

ANESTIOS είπε...

Κατ εξοχήν ο θυμός πρέπει να ξεχειλισει σήμερα Αντώνη και αφου εκραγεί, ας δώσει γρήγορα την θέση του σε νηφάλια σκέψη κια πάνω από όλα σε αποφασιστική δράση

Νοσφεράτος είπε...

''Δεν είναι κάτι εμβριθές βέβαια.''

E ειναι φορές που δεν χρειαζεται και πολύ εμβριθεια ...Την εμβριθεια την εχεις δειξει ετσι κιαλλιως ..
Δυστυχώς στην χωρα μας τοσα χρόνια εχουν μαθει να θεωρουν τους διαννοουμενους ......και οτι αυτοι ειναι οι ..Μαγκες και οι ''πατριβωτες '' ....

ειναι καιρός να δειξουμε και τον θυμομας απεναντι σε ολους τους Τζαμπα (εθνο ) μάγκες ...

Αντωνης είπε...

Φίλε Ανέστιε, δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω τι εννοείς με τη φράση "αποφασιστική δράση". Αν εννοείς δράση "από κάτω", αυτή πάντα δημιουργεί μόνη της τις εκφραστικές της δομές και τους διανοούμενούς της. Αν εννοείς "από πάνω", δεν νομίζω ότι υπάρχουν πλέον τα περιθώρια αυτή η δράση να είναι "αποφασιστική."

Το διευκρινίζεις πώς το καταλαβαίνεις εσύ, αν θέλεις.

Αντωνης είπε...

Επειδή το φερε η κουβέντα μέσω της ερώτησής μου προς τον Ανέστιο, αντιγράφω και ένα σχόλιο που έκανα στο ιστολόγιο του φίλου nikoxy προς άλλο σχολιαστή:

@ PAM: “αυτή η βρύση δεν κλείνει με ένα χέρι αλλά χρειάζεται βοήθεια από πολλούς οι οποίοι πότε δε θα γίνουν αριστεροί.”

Δεν είναι θέμα πλειοψηφίας οι ρήξεις. Θέμα πλειοψηφίας είναι οι εκλογές. Δεν είναι το ζήτημα να “πειστούν” όλοι μαζί να βάλουν χεράκι και να κλείσουν την βρύση. Ο επίσημος διάλογος ιδεών έχει διακοσμητικό χαρακτήρα, είναι το κερασάκι στην τούρτα της αστικής δημοκρατίας. Είναι φυσικό να μην προκύψει τίποτε από εκεί.

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν οργανωτικά προτάγματα. Δεν υπάρχουν master intelligences για να τα εκφέρουν. Υπάρχουν μόνο απόπειρες στα τυφλά να αναφτεί ένα φυτίλι που οδηγεί σε εκρηκτικά που δεν ξέρουμε αν υπάρχουν και πού βρίσκονται ακριβώς. Αναρχιστικός μηδενισμός; Μα, μπορούσαμε ποτέ να κάνουμε κάτι χωρίς τον αναρχιστικό μηδενισμό; Σημαίνει μήπως το διαλεκτικό ξεπέρασμά του ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι κάθε φορά να αρχίζουμε πάλι από την αρχή, δηλαδή να αμφισβητούμε την αρχή;

Δεν ξέρω, αναρωτιέμαι.

ANESTIOS είπε...

Φίλε Αντώνη, δύο θέματα όσον αφορά στην παρέμβασή σου.
1.Το κατά πόσον μιά δράση στην παρούσα φάση , μπορεί να είναι "αποφασιστική" , έχει δύο πλευρές.
Η πρώτη, και φαντάζομαι σε αυτή αναφέρεσαι, έχει σχέση με το κατά πόσον έτσι όπως έχουν τα πράγματα, μας πέφτει και πολύ λόγος να αποφασίζουμε. Όντως τα περιθώρια είναι εξαιρετικά μικρά, σχεδόν ασφυκτικά. Μήπως όμως ούτε και αυτά εξαντλούμε, χαμένοι μέσα στις συμπεριφορές που αναφέρεις στην αρχική σου ανάρτηση (και όχι μόνο σε αυτές); Ε, δεν έχουμε κάνει και τίποτε τρομερό να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση γιά να λέμε ότι τα εξαντλήσαμε. Business as usual. Η μήπως όχι;
Αποφασιστική δράση όμως σημαίνει, ότι έχοντας κατανόηση αυτων των περιθωρίων και των περιορισμών που θέτουν, πέρνω γρήγορα αποφάσεις και δρώ, χωρίς πολλές περικοκλάδες .
Στις δύσκολες στιγμές δεν έχεις περιθώρια για αναζητήσεις περί άλλα. Δρας, γρήγορα, υπό πίεση (εδω το αποφασιστικά αποκτά νόημα) και στο κατω-κάτω "οτι πιάσει"
2. Γενικά έχω μια δυσανεξία στην γνωστή διάκριση-αντιπαράθεση "από πάνω" .vs."από κάτω".
Στην ιστορία, ανά πάσα στιγμή κρίνεται ποιού είδους παρέμβαση, έχει σημασία. Συνήθως μετράνε και τα δύο, κάποιο απλά έχει τον κυρίαρχο ρόλο, λειτουργεί σαν σκανδάλη.
Γνώμη μου ότι στην παρούσα συγκυρία πρέπει να κυριαρχήσει το "από πάνω" (με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό σε φορείς πρωτοβουλιών και με συγγνωστές τις αδυναμίες, ανικανότητες και υστεροβουλίες) .Οι "απο κάτω" θα ακολουθήσουν αν και με δυσκολία. Ισως να είμαι αισιόδοξος; Μπορεί.
Αν αποδειχτεί ότι παραείμαι αισιόδοξος πάντως, πρέπει να αρχίζω να σκέφτομαι τους "από έξω"

Αυτά, χωρίς πολλά πολλά εμβριθή που λες και εσύ.
φιλικά

Ανώνυμος είπε...

"Δεν είναι θέμα πλειοψηφίας οι ρήξεις. Θέμα πλειοψηφίας είναι οι εκλογές. Δεν είναι το ζήτημα να “πειστούν” όλοι μαζί να βάλουν χεράκι και να κλείσουν την βρύση. Ο επίσημος διάλογος ιδεών έχει διακοσμητικό χαρακτήρα, είναι το κερασάκι στην τούρτα της αστικής δημοκρατίας. Είναι φυσικό να μην προκύψει τίποτε από εκεί."

Πολύ ωραία, άρα ο Αντώνης και 10 φίλοι του μπορούν να αποφασίσουν να κάνουν τη "ρήξη", σωστά; Και τη μορφή θα πάρει ακριβώς η αντίδραση αυτή, ώστε να έχει και αποτέλεσμα;

Αντωνης είπε...

"Πολύ ωραία, άρα ο Αντώνης και 10 φίλοι του μπορούν να αποφασίσουν να κάνουν τη "ρήξη", σωστά; "

Όχι, λάθος. Προφανώς.

Αντωνης είπε...

@Ανέστιος: Φίλε Ανέστιε, δεν σε ξέχασα, δώσε μου λίγο χρόνο ακόμα και θα απαντήσω. Απολογούμαι για την καθυστέρηση.

Αντωνης είπε...

Φίλε Ανέστιε, σ' ευχαριστώ για την υπομονή. Το όλο πρόβλημα νομίζω συνοψίζεται στην αντωνυμία "εμείς" που ελλοχεύει στο σχόλιό σου πίσω από κάθε χρήση του πρώτου πληθυντικού. Υπάρχουν δύο "εμείς": Ένα θεσμοποιημένο, το οποίο μιλά από την θέση ήδη υπαρχόντων κομματικών σχηματισμών, και ένα δεύτερο, το οποίο επί του παρόντος παραμένει φαντασματικό γιατί δεν προϋπάρχει της πράξης.

Πιστεύω πως θα συμφωνούσες ότι στα πρόσφατα χρόνια, το μοναδικό παράδειγμα άμεσης --αστραπιαίας-- και "αποφασιστικής δράσης" ήταν ο Δεκέμβρης του 2008. Ήταν ένα σημείο που ξέφυγε εντελώς τόσο από τα πλαίσια της συνδικαλιστικής διαπραγμάτευσης με το κράτος όσο και της κομματικής ενορχήστρωσης. Ξέφυγε επίσης από κάθε θεωρητική πρόβλεψη για το ποιος ήταν ο βαθμός πολιτικοποίησης μιας κοινωνίας χρόνια προσδεδεμένης στο άρμα του δικομματισμού, του νεποτισμού, των πελατειακών σχέσεων με το κράτος.

Συνάγω συνεπώς ότι οι παραδοσιακοί μηχανισμοί, που τόσο ξεκάθαρα έμειναν παθητικοί θεατές στην βίαιη αυτοσυγκρότηση του πλήθους (όπως πάντα, μιας μειονότητας πληθυσμιακά, της οποίας όμως η οργή και η αποφασιστικότητα της επέτρεψε να φτάσει σχεδόν στο κατώφλι της ανατροπής καθεστώτος), δεν θα μπορέσουν ούτε τώρα να δείξουν κάτι παραπάνω, μιας και, δυστυχώς, δεν εκφράζουν καμμία πραγματική επιθυμία δραστικής αλλαγής των πραγμάτων σε πολιτικό επίπεδο.

Δεν είμαι αναρχικός, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν πολύτιμα μαθήματα στον αναρχιστικό βολονταρισμό όταν οι περιστάσεις του εγκλωβισμού στον οικονομισμό είναι τόσο κυρίαρχες όσο είναι σήμερα. Το πρόβλημα όμως με τον βολονταρισμό είναι ότι δεν είναι ποτέ προβλέψιμο το πότε και πώς γίνεται κυρίαρχο στοιχείο της συλλογικής δράσης.

Θεωρώ πως είναι καλό να αποφύγουμε τα μεγάλα λόγια πρόωρα (φυσικά όπως είπες δεν έχουμε κάνει και τίποτε εφόσον το εμείς σημαίνει οργανωμένη κοινοβουλευτική αριστερά, ούτε και πρόκειται κατά την δική μου εκτίμηση) και να παραμείνουμε με τα μάτια ανοιχτά προς τις ζυμώσεις και τις αναταραχές που ξεφεύγουν από τα θεσμικά πλαίσια. Αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά εγκατάλειψη προσπαθειών μέσα από θεσμικούς χώρους πολιτικής έκφρασης, απλά μια κάποια distance politique από την ιδέα ότι εκεί θα λάβει χώρα η πολιτική απάντηση στις σκοτεινές συνθήκες οικονομικής καταστολής και υποτέλειας.

Συντροφικά,

Α.

herrkstories είπε...

Αντώνη, η οργή σου (στο ποστ) χτυπά λάθος στόχο. Με διαδικτυακή φιλία.

Αντωνης είπε...

@herrk: Δεκτή η αντίρρησή σου in principle. Δεν διεκδικώ το αλάθητο.