Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

87. Φτώχεια

"Το να αγαπάς είναι να δίνεις αυτό που δεν έχεις."
Jacques Lacan

"Με άδεια χέρια στρέφεται να φύγει η αλληγορία."
Walter Benjamin

Ο Ιουδαιο-χριστιανισμός ήταν ο πρώτος που σκόνταψε πάνω σ' αυτή την ανακάλυψη: Η αγάπη για τους φτωχούς είναι αγάπη για την αγάπη. Γιατί ο φτωχός, οτιδήποτε και αν είναι εμπειρικά, είναι ήδη πάντα η αλληγορία των άδειων χεριών της αγάπης, ενός μη έχειν που μοιράζεται με άλλους, δηλαδή του τέλους κάθε άλγεβρας. Και αντίστροφα, η αγάπη, οτιδήποτε και αν είναι εμπειρικά, είναι ήδη πάντα η αλληγορία της ένδειας που επιτρέπει, μέσα στα άδεια της χέρια, στην πλάση όλη να εμφανιστεί ως Ένα που ανακύπτει μόνο μέσα από το μοίρασμα στα Δύο. Η στέρηση της αγάπης είναι η φτώχεια της φτώχειας. Ως τέτοια αποκαλύπτει, στο απομαγεμένο πρόσωπο των πραγμάτων, το μηδέν που κρύβουν πάντα μέσα τους. Στην κίνηση από το Μηδέν στο Ένα μοιρασμένο στα Δύο της αγάπης, η έλλειψη αγάπης αντιπαραθέτει την επιστροφή του πολλαπλού στο Μηδέν.

Εικόνα: 3.bp.blogspot.com

8 σχόλια:

Disdaimona είπε...

Καλημέρα,

μπορείς να κάνεις μια επεξήγηση του δεύτερου μισού της τελευταίας σου πρότασης;

Αντωνης είπε...

Ναι: Η απουσία της μοιρασμένης φτώχειας που λέγεται αγάπη μετατρέπει όλο τον πλούτο των παραστάσεων του κόσμου, όλο τον πλούτο των Φαινομένων, σε πρόσωπα του απόλυτου Τίποτα. Δουλειά, αυτοκίνητο, σούπερμαρκετ, λεφτά, δάνεια, επαγγελματικά ραντεβού, εμπορικές συναλλαγές, επαγγελματικές επιτυχίες: Σε τι ακριβώς άθροισμα φτάνουν όλα αυτά όταν η αγάπη έχει πάψει να επενδύει την αδρανή πολλαπλότητά τους με νόημα;

Disdaimona είπε...

Αντώνη να ρωτήσω ακόμα κάτι και απάντησε μου βάση της εμπειρίας σου. Πιστεύεις πως η αγάπη μπορεί όποτεδήποτε να επενδυθεί σ΄αυτή την πολλάπλότητα του Τίποτα που λες; Επειδή είπες "έχει πάψει να επενδύει"...

Αντωνης είπε...

Καλή ερώτηση. Φαινομενικά και μόνο, μια και ουδεμία πραγματική σχέση έχει η φύση της με αυτή την αδρανή πολλαπλότητα. Αλλά μόνο μετά την απόσυρση/έκθλιψη της αγάπης, πιστεύω, μπορείς πραγματικά να δεις το πρόσωπο του μηδέν πάνω σ' αυτή την φαινομενικά τόσο πλούσια πολλαπλότητα--ξέρεις, το Μάτριξ, την έρημο του Πραγματικού.

Disdaimona είπε...

ναι, συμφωνούμε,είναι και μια δικαιοσύνη αυτό,το ξεγύμνωμα της ερήμου του Πραγματικού.
ακόμα κάτι,και συγνώμη που μονοπολώ το χρόνο σου.
Πως γίνεται το "αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν" να εκφέρεται από χρυσούς άμβωνες και να διατηρεί τα δικαιώματα της πρωτότυπης ανακάλυψης της αγάπης;Γιατί ο χρυσός άμβωνας δεν έρχεται μόνος του.Ξέρεις, φέρνει μαζί του μια θεμελιακή αυτο-αναίρεση. Και κάθε αυτο-αναίρεση σημαίνει την τοποθέτηση κάπου αλλού,σε μιαν άλλη ας πούμε πρώτη αρχή. Τώρα, είναι αρκετό εις το όνομα της αγάπης δηλ. στο όνομα ενός "ονόματος" ο Ιουδαιο-χριστιανισμός να διατηρεί τα δικαιώματα του ¨πρώτου δημιουργού";
Δεν μιλώ για μια ανάγνωση των Γραφών. Μιλώ για μια ανάγνωση της δικής του πια πραγματικότητας.

sofia είπε...

Για να πω την αλήθεια δεν καταλαβαίνω πάντα τι γράφεις, και πολλές φορές κουράζομαι πολύ και πρέπει να τα διαβάσω αρκετές φορές. Άλλοτε πάλι εγκαταλείπω..Παρόλα αυτά, χαίρομαι γιατί μαθαίνω πέντε τύφλες, που λένε και στο χωριό μου.
καλό τριήμερο.

Αντωνης είπε...

@Disdaimona: Κανένα θεμέλιο δεν είναι μη αυτοαναιρούμενο. Το θεμελιακό είναι τέτοιο στο βαθμό που είναι επίσης ασταθές, επισφαλές, ευάλωττο στην παρανάγνωση ή την υπερανάγνωση, εξεγερμένο ενάντια στο ίδιο το βάρος της θεσμικότητάς του. Η φραγκισκανική αγάπη για τον φτωχό είναι ήδη αιρετική τάση που διώκεται μετά μανίας από τους Δομινικανούς. Και πριν τον Άγιο Φρανσίσκο, ο Χριστός είναι ήδη άθεος ("Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες":). Και πριν τον Χριστό, ο Θεός είναι ήδη άθεος (G.K Chesterton, Εισαγωγή στο βιβλίο του Ιώβ, Ο άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη). Και ο Thomas Muntzer παρεξηγεί το δόγμα για δοκίμιο επανάστασης κόντρα στο δόγμα και πληρώνει με το κεφάλι του.

Αντωνης είπε...

@sofia: Σ' ευχαριστώ για την ειλικρίνεια. Αισθάνομαι βαθιά υποχρεωμένος για την υπομονή σου και το κουράγιο σου. Ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι γράφω όπως γράφω ένα συγκεκριμένο κείμενο γιατί δεν μπορώ να το γράψω αλλιώς. Και δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί. Δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν με ενδιαφέρει η δημοσιογραφία, δεν προσπαθώ να διατηρήσω ένα ιστολόγιο γνώμης, δεν έχω συνειδητό προσανατολισμό σε ζητήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη, δεν ξέρω καν ποια ζητήματα απασχολούν την κοινή γνώμη. Καμμιά φορά, τυχαία, πέφτω μέσα και γράφω κάτι που ο κόσμος κατανοεί ή συνδέεται με αυτό, άλλες, περισσότερες νομίζω, έξω. Το μόνο που μπορώ να πω ότι κάνω είναι ότι προσπαθώ να σκεφτώ κάθε φορά από το μηδέν πριν γράψω για κάτι που απασχολεί εμένα.