Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Συμβάντα: "Σημεία για την νιτσεϊκή 'Θέληση για Δύναμη'"

Εκ μέρους του μηδέν, για το Ένα. Υπόγεια, ανεπίσημα, εκτός συμβατικών ακαδημαϊκών δομών (τι να περιμένει κανείς από μια ακαδημία-δούλο ερευνητικών προγραμμάτων για τις στομφώδεις ασημαντότητες που απασχολούν τις κατά ΕΕ "επιστήμες του ανθρώπου";), κάτι, επιτέλους, γίνεται με την φιλοσοφία στην Ελλάδα. Την στιγμή που έπρεπε, την σκοτεινή στιγμή που το έχουμε όλοι μεγαλύτερη ανάγκη από ό,τι, ίσως, μπορούμε ακόμη να καταλάβουμε. Συμβάντα και πάλι. Η φωτό από την αρχική ανάρτηση. Με έντονα στοιχεία τα σημεία που πιστεύω πως πρέπει να τονιστούν ιδιαίτερα σε αυτό το πυκνό, σαν την φλεγόμενη ηλιακή ύλη, κείμενο.


Συμβάντα
Σημεία για την νιτσεϊκή "θέληση για δύναμη"

1. Η φιλοσοφία είναι το παιδί της Θέλησης για Δύναμη.
2. Η Θέληση για Δύναμη θέτει τη γνώση στην υπηρεσία της μέσω της φιλοσοφίας και της επιστήμης.
3. Η Θέληση για Δύναμη είναι η βιογραφία της μεταφυσικής, η ακραία εκδοχή του ανθρωπισμού.
4. Μόνο το μη-Είναι, το μηδέν, το κενό, δημιουργεί θέληση για δύναμη που να εκφράζει το Πραγματικό, και έτσι προηγείται και καθορίζει την θέληση για δύναμη καθολικά. Η Θέληση για Δύναμη του Είναι περιορίζεται στην επικράτεια της παρουσίας και για αυτό είναι δύναμη που δεν συναντιέται με την γνώση.
5. Το ανθρώπινο, για το λόγο αυτό, ακόμα και όταν αναζητά την υπέρβαση του (υπεράνθρωπος) μέσω της Θέλησης για Δύναμη-εντός του Είναι,ταυτίζεται σε τελευταία ανάλυση με το Εγώ.
6. Το μηδέν μόνο μπορεί να γεννήσει θέληση για δύναμη, γιατί υπάρχει εκτός του Είναι, ώστε να παραμείνει στην κατάσταση του μη-Είναι και να στηρίξει το Πραγματικό.
7. Άρα το μηδέν είναι ο τόπος γέννησης και άσκησης της δύναμης, επειδή το μηδέν είναι αυτό-καθεαυτό η θέληση για την αδυνατότητα.
8. Τι είδους "Θέληση για Δύναμη" είναι τότε, αυτή που γεννά το Είναι εφόσον δεν εμπεριέχει καμία τάση προς την αδυνατότητα;
9. Μόνο πέρα απο την εξουσία, την ηθική,την φιλοσοφία και την επιστήμη, μπορεί να υπάρξει δύναμη, δηλαδή στο Πραγματικό.
10. Η έξοδος από το ανθρώπινο, δηλαδή απο το Εγώ-Κόσμος δεν είναι ούτε ήταν ποτέ "πρόγραμμα" της φιλοσοφίας αλλά μόνο της πράξης και της θεωρίας ως θέληση για δύναμη ενάντια στη φιλοσοφία και υπέρ του Πραγματικού.
11. Όσο και αν η Νιτσεική "Θέληση για Δύναμη" όριζε μια θέση μάχης απέναντι στο ανθρώπινο, ακριβώς επειδή δεν εισήλθε στην υπηρεσία του Πραγματικού, του Ενός, παρέμεινε όργανο του Εγώ-Κόσμος (και γι αυτό κατακρεουργήθηκε τόσο εύκολα απο το Ναζισμό).
12. Ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε τις τραγικές συνέπειες της Θέλησης για Δύναμη ως Ιδέας του Είναι. Η μοίρα μιας οριστικής απελευθέρωσης από αυτόν τον πολιτισμό θα κριθεί απο το αν θα επικρατήσει η θέληση για δύναμη ως Ιδέα του Πραγματικού.
13. Ο Νίτσε πέρα απο το Εγώ-Κόσμος, πέρα απο τα σύνορα του Εμπειρισμού, κρατώντας τις θέσεις και τους δείκτες του μηδενισμού του, είναι ο μόνος Νίτσε που μπορεί να υπάρξει σαν θεωρητικό όργανο του μη-Είναι, του Πραγματικού, του Ενός.

4 σχόλια:

Δημήτρης είπε...

Χμμμ... Δεν έχω επαφή με την οντολογία του Badiou (έχω διαβάσει μόνο την Ηθική του), αλλά αυτό το διάβασμα του Νίτσε, με τόση έμφαση στο μη-Είναι και στο Μηδέν, δεν μπορώ να καταλάβω τι σχέση μπορεί να έχει με τον ριζοσπαστικό και επίμονο βιταλισμό της "Θέλησης για Δύναμη" ως έννοιας.

Επίσης, γιατί τόσο "Είναι" και καθόλου "Γίγνεσθαι";

Υ.Γ.: Tο κείμενο είναι όντως εξαιρετικά πυκνό κι ενδιαφέρον. Απλά, δεν μπορώ να δω πιο πειστική ανάγνωση της έννοιας (ή και του Νίτσε συνολικά) από αυτή του Ντελέζ. Is it just me?

Δημήτρης είπε...

Και φυσικά, σε αυτό το πλαίσιο, οι θέσεις 12 και 13 με βρίσκουν σύμφωνο στον πυρήνα τους (δηλαδή, αν εξαιρέσουμε ταυτίσεις του μη-Είναι με το Πραγματικό, για παράδειγμα).

Αντωνης είπε...

@ Μα ακριβώς, δεν έχει σχέση με τον βιταλισμό της ντελεζιανής ανάγνωσης, είναι στον αντίποδά της. Και βέβαια, δεν ισχυρίζεται καθόλου ότι ο "πραγματικός" Νίτσε είναι άλλος από αυτόν του Ντελέζ. Από τον Νίτσε κρατά μόνο την έννοια της θέλησης για δύναμη, την οποία μεταθέτει ριζικά από τον υπεράνθρωπο ως αποθέωση του εγώ στο μηδέν της προλεταριακής υποκειμενικότητας. Είναι, με λίγα λόγια, επιτέλους, μια μαρξική Aufhebung του Νίτσε, κάτι που ούτε ο Ντελέζ ούτε ο Φουκώ επιχείρησαν ποτέ να κάνουν, αποδεχόμενοι, μαζί με την μορφή αντιανθρωπισμού του Νίτσε, και τα σαφή ιδεολογικά όρια του αριστοκρατισμού του.

Αγενέστατο να απαντώ αντί του Godel και να προλαμβάνω την δική του θέση, αλλά είμαι πολύ ενθουσιασμένος με αυτό το κείμενο. Ελπίζω να μου το συγχωρέσει.

Επίσης, Δημήτρη, για την θέση Badiou για Ντελέζ δες το βιβλίο του πρώτου, το Deleuze: The Clamor of Being.

Δημήτρης είπε...

Αντώνη, μου αρέσει αυτή η "ελεύθερη" χρήση της έννοιας -είναι, άλλωστε πολύ ντελεζιανή. ;-)

Παρ' όλα αυτά, εξακολουθώ να έχω κάποια προβλήματα, που ίσως να είναι, σε κάποιο βαθμό, και ζητήματα "μετάφρασης".

Το Clamour of Being δεν το έχω διαβάσει, έχω υπόψη μου μικρότερα άρθρα και διαλέξεις του B. για τον D.

Νομίζω ότι ο διάλογος εδώ μπορεί να είναι πολύ παραγωγικός (τουλάχιστον για μένα!), έτσι θα επανέλθω, αφού μελετήσω λίγο και την επόμενη ανάρτηση που, από ό,τι κατάλαβα απ' την απάντησή σου, σχετίζεται με αυτήν (ένας απ' τους λόγους που δεν σχολίασα απ' ευθείας στο blog του Godel).

Τα λέμε!