Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Τριάντα. Αμνησία.



Ο τριαντακονταετής πόλεμος διήρκησε από το 1618 ως το 1648. Τα θύματά του υπολογίζονται σε 7.000.000, κατά μέσο όρο (οι εκτιμήσεις διίστανται). Αν και το κέντρο του ήταν η σημερινή Γερμανία, εξαπλώθηκε στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Ενεπλάκησαν ως εχθρικοί οι στρατοί της Αγίας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας, της Αυστρίας, της Βαβαρίας, της Ουγγαρίας, της Κροατίας, της Ισπανικής Αυτοκρατορίας, της Δανίας, της Βοημίας, της Σουηδίας, της Ολλανδίας, της Γαλλίας, της Σαξωνίας, της Σκωτίας, της Αγγλίας, της Πρωσίας-Βραδεμβούργου, του Παλατινάτου και της Τρανσυλβανίας.

Ιδεολογικός πυρήνας του τριαντακοταετούς πολέμου υπήρξε η θρησκευτική διαμάχη Καθολικισμού και Προτεσταντισμού, αν και τα κίνητρα εμπλέκουν τους ευρύτερους συσχετισμούς δυνάμεων στην Ευρώπη του πρώτου μισού του 17ου αιώνα.

Η λήξη του επιτεύχθηκε με την Συνθήκη της Βεστφαλίας, για την σύναψη της οποίας απαιτήθηκαν τέσσερα χρόνια (και η οποία ουσιαστικά αποτέλεσε μια συστάδα συνθηκών).

Οι βασικές διατάξεις της συνθήκης ήταν:
α. Αναγνώριση της συνθήκης του Augsburg, που επέτρεπε σε κάθε πρίγκηπα να ορίζει ελεύθερα από την παπική εξουσία την επίσημη θρησκεία του λαού του (cuius regio, eius religio).
β. Το δικαίωμα των θρησκευτικών μειονοτήτων σε κάθε πριγκηπάτο να ασκούν ελεύθερα τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις.

Η συνθήκη της Βεστφαλίας είναι η βάση της ελευθερίας θρησκευτικής συνείδησης στην Ευρώπη. Και έτσι, είναι επίσης το πρώτο, κρίσιμο βήμα για την απελευθέρωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών από την τυραννία της θεοκρατίας. Κόστισε τριάντα χρόνια πολέμου και εκατομμύρια ζωές. Αλλά όταν σήμερα μιλάς για πολιτική αλήθεια περιβεβλημένη εν τη γεννέσει της με αίμα και σπλάχνα, οι αστικές κοινωνίες που κοιμούνται πάνω στις εκατόμβες που απαίτησε η καθημερινή, αστόχαστη ελευθερία τους, ουρλιάζουν: "Άλογη Βία! Τοξική ετερότητα! Ολοκληρωτισμός! Κομμουνιστές!"

Ας είναι. Και ας μην έρθει η ώρα που ό,τι τώρα χάνεται σε λαβύρινθους σχολαστικισμού θα φανερωθεί με την ταχύτητα αστραπής. Ας μείνουμε αμνησιακοί και άκακοι, ή μάλλον ασύνειδα, αθώα κακοί, για πάντα.

Μπορούμε;





10 σχόλια:

LeftG700 είπε...

Φίλε Αντώνη,


"Και ας μην έρθει η ώρα που ό,τι τώρα χάνεται σε λαβύρινθους σχολαστικισμού δεν θα φανερωθεί με την ταχύτητα αστραπής".

"ας μην έρθει" - "δεν θα φανερωθεί";

Μήπως υπάρχει κάποιο λάθος εκ παραδρομής; Δύο αρνήσεις; Κάπου κολλήσαμε. Help!


Τα λέμε.

Αντωνης είπε...

Σωστόν, εδιορθώθη.

A. είπε...

Η προσπάθεια αποπολιτικοποίησης της ιστορίας και ηθικολογικού "χτενίσματος" των γεγονότων, ακόμα και των πιο πρόσφατων, είναι, νομίζω, ένα από τα πλέον κυρίαρχα χαρακτηριστικά της δυτικής κοινωνίας. Η Αμερική χρησιμοποιεί γιαυτό το Χόλυγουντ...
η Ευρώπη..?

grsail είπε...

Όχι δεν μπορούμε, αλλά η ώρα φαίνεται να αργεί !

Αντωνης είπε...

@A: Μια από τις βασικές μου απορίες και εμένα.
@grsail: Ποιος μπορεί να το ξέρει αν αργεί ή αν όχι; Ευχής έργον θα ήταν να μπορούσε να υπάρξει αλήθεια μη επίπονη και συναίσθηση της αλήθειας χωρίς τύφλωση απ' το φονικό φως της (Πλάτων που λέγαμε), σίγουρα.

Μαριανα είπε...

Πολύ ωραίο το κείμενό σου.

Θα γενικεύσω τη παρατήρηση, προτείνοντας μια απάντηση στην ερώτησή του Α. και κατ'επέκταση σε σένα, σχετικά με τον ρόλο του Χόλιγουντ στην προσπάθεια αποπολιτικοποίησης της αμερικάνικης ιστορίας. Ο κινηματογράφος τουλάχιστον μέσω αυτής του της ιδιότητας χρησιμοποιείται χωρίς να γνωρίζει κρατικά σύνορα.
Η δύναμή του να πλάθει εκ νέου την ιστορία κατανοήθηκε αρκετά νωρίς. Στον ψυχρό πόλεμο ρωσίας - ήπα πχ. οι ταινίες με τους αδίστακτους ρώσους ή τους τρομοκράτες Αμερικάνους από την μια και από την άλλη πλευρά δίνουν ένα γνωστό παράδειγμα, αλλά είχαν προηγηθεί και άλλα. Ο κινηματογράφος προσφέρει την ίδια εξιλέωση αμαρτιών, χωρίς ενοχές παραποίησης της ιστορίας, σε ζητήματα που βαραίνουν κάθε εθνική συνείδηση. Κάθε κράτος έχει τις δικές του εξωραϊσμένες ιστορίες στην οθόνη.

Είναι στη φύση του κινηματογράφου είτε ασυναίσθητα είτε συνειδητά να προτείνει ως πραγματικότητα γεγονότα, εικόνες και "αφηγήσεις" που δεν διαθέτουν πραγματικότερη υπόσταση από μια μυθιστορηματική πραγματικότητα.

Αυτό που είναι μοναδικό στο Χόλιγουντ τουλάχιστον με τέτοια σφοδρότητα και απήχηση, είναι ο τρόπος που σώζεται ο αμερικάνικος λαός, όταν πλέον κάθε ελπίδα έχει πεθάνει... (όταν μάλιστα η Αμερική αισθάνεται ότι όλος ο πλανήτης της ανήκει, σώζεται μαζί με αυτήν και αυτός) θα το βρεις;

Αντωνης είπε...

Γεια σου Μαριάννα.

Θαρρώ πως έχεις δίκαιο, επηρεάζονται πολλές κοινωνίες, μαζί και της Ευρώπης, από τον Χολυγουντιανό λόγο για την ιστορία. Ας πούμε ότι το Χόλυγουντ είναι ο δικός μας Χέγκελ; Είναι πολύ βαρύ;

Μαριανα είπε...

Ενδιαφέρον. Για πες πώς το εννοείς αυτό;

Αντωνης είπε...

Με την έννοια, φίλη Μαριάννα, ότι το Χόλυγουντ παράγει την δική μας "φιλοσοφία της ιστορίας"--επίπεδα, μονοσήμαντα, αντιδιαλεκτικά. Δεν είναι το κλασικό μανιχαϊστικό χολυγουντιανό σενάριο καλού και κακού ακριβώς ενεργά αντιδιαλεκτικό;

Μαριανα είπε...

ναι, έτσι είναι. Όπως και όλες οι "φιλοσοφίες" που αρέσουν στη πλειοψηφία. Επίπεδες, μονοσήμαντες και αντιδιαλεκτικές.