Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Συμβάντα: Η τοπολογία της Ουτοπίας: Μικρό μανιφέστο μη-φιλοσοφικού Πλατωνισμού


Αναδημοσιεύω σήμερα ένα ακόμη από τα κείμενα που δημοσίευσε πρόσφατα το ιστολόγιο Συμβάντα. Η θεωρητική και πολιτική εγγύτητα και αλληλεγγύη μου με το εν λόγω ιστολόγιο είναι σε κάθε επίπεδο δεδομένη από καιρό. Θέλω όμως να εκφράσω επίσης τον θαυμασμό μου για την καινοφανούς επιπέδου διανοητική δουλειά που κατατίθεται εκεί καθώς και την μεγάλη χαρά μου για το γεγονός ότι αυτού του είδους η σκέψη βρίσκει, επιτέλους, φωνή στον ελληνόφωνο χώρο. Από τον Μάη του 2008 όταν άρχισα να ιστολογώ, διαπιστώνω ότι διανύεται κάθε μέρα σημαντική απόσταση σε ό,τι αφορά το τι θεωρείται νόμιμο και εφικτό αντικείμενο του ιστολογείν στην Ελλάδα. Πέντε, δέκα, εκατό παραπάνω αναγνώστες για τέτοιου επιπέδου κείμενα είναι ένα κέρδος για την σκέψη στη χώρα μας. Ένας, δύο, δέκα άνθρωποι που, βλέποντας τι είναι πλέον εφικτό στον δημόσιο λόγο μετά τους Πρετεντέρηδες, θα μπουν στον πειρασμό να πράξουν ανάλογα σε ένα νέο ιστολόγιο (ή βιβλίο, ή άρθρο, η κουβέντα με τους φίλους τους), είναι ένα κέρδος για το είδος του ανθρώπου ως τέτοιο. Τυχόν σχόλια ή ερωτήσεις για το κείμενο παρακαλώ να απευθυνθούν στο ίδιο το symvanta.blogspot.com.

Εικόνα: Εξώφυλλο καταλόγου έκθεσης The Great Utopia: The Russian and Soviet Avant-Garde, 1915-1922, μουσείο Guggenheim. Από το russianartandbooks.com

Η ΤΟΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ: Μικρό μανιφέστο μη-φιλοσοφικού Πλατωνισμού

Εάν υπάρχει ένα πράγμα στα μαθηματικά που με συναρπάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο (και αναμφίβολα πάντα το κάνει), δεν είναι ούτε ο «αριθμός» ούτε το «μέγεθος», αλλά πάντα η μορφή. Και ανάμεσα στα χίλια κι ένα πρόσωπα με τα οποία η μορφή επιλέγει να αποκαλυφθεί σε μας, αυτή που συναρπάζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη και συνεχίζει να με συναρπάσει, είναι η δομή που κρύβεται στα μαθηματικά πράγματα.
Alexandre Grothendieck, Γερμανός μαθηματικός.


1. Η θεωρία δεν έχει λόγο ύπαρξης αν δεν αποτελεί μια άπειρη κατασκευή των αδυνατοτήτων που παράγει το Πραγματικό μέσα στον τόπο της σκέψης με την μορφή συνεχόμενων μετατοπίσεων προς την πράξη. Η θεωρία δεν είναι θεωρία όταν είναι καθρέφτης, όταν είναι αντανάκλαση, όταν είναι γλώσσα και δεδομένος τόπος συγκέντρωσης της εμπειρίας και των άμεσων δεδομένων που στέλνει ο κόσμος. Μέσα στη θεωρία κρίνεται η κατασκευή του μη-ορατού, του βλέμματος που πέφτει πάνω στον κόσμο για να δει πέρα από τον τόπο του κόσμου. Ουσιαστικά η θεωρία είναι θεωρία όταν εκφέρει το ανύπαρκτο-ακόμη, το ου-τοπικό της παραγωγής μορφών δυνατοτήτων ζωής που εντός του ήδη-κόσμου εμφανίζονται ως ανύπαρκτες. Η θεωρία δεν αποτελεί ένα συνεχές διάστημα, μια επικράτεια ομοιομορφιών, μια φιλοσοφική γραμμικότητα.

2. Η θεωρία του Πραγματικού δεν έχει αντικείμενο, είναι ο μορφισμός των αλλεπάλληλων ασυνεχειών που γεννά το Ένα, για αυτό ακόμα και η θεωρία που έχει ως αντικείμενο τις ασυνεχείς εμφανίσεις του Πραγματικού δεν είναι μια θεωρία αλλά ένας ερμηνευτής και κωδικοποιητής των απειράριθμων αφανών δομών που ορίζουν τα συμβάντα με την ίδια τους την επιτέλεση. Η θεωρία ή θα είναι η ίδια μια α/συνέχεια ή δεν θα είναι θεωρία. Το σημαντικότερο αξίωμα της κατασκευαστικής ισχύος της θεωρίας είναι ότι γεννά ασταμάτητα τους τόπους εμφάνισης των διαδικασιών της αλήθειας. Η Αλήθεια-το Συμβάν-το Πραγματικό είναι οι τοπικότητες του Ενός, δεν είναι ονομασίες-ούτε έννοιες-ούτε απλές πράξεις έτσι όπως εννοεί την πράξη η φιλοσοφία. Όμως τοπικότητα δεν πάει να πει ορατός χώρος. Η φαινομενολογική μέθοδος δεν μπορεί παρά να προσεγγίζει την μορφή, τη δομή, τον τόπο, με όρους "φαινομένου"΄. Η αφαίρεση της θεωρίας, διαδικασία επαναστατική όσον αφορά την αποδέσμευση απο την κοσμική επιρροή, ανοίγει την σκέψη στην ουτοπικότητα των τόπων του Πραγματικού, στις ιδέες, στις πράξεις δηλαδή του Ενός που εκτελούνται στο άπειρο.

3. Η ουτοπία κατοικεί μόνο μέσα στην θεωρία που πολεμάει τον κόσμο-ως έχειν, γιατί είναι καταστατική προϋπόθεση κάθε πραγματικής θεωρίας η εξέγερση προς τον κόσμο. Η εξέγερση αυτή είναι η έναρξη της κατασκευαστικής μορφοποίησης της ουτοπίας, της απόδοσης δηλαδή κοσμικών γνωρισμάτων στην ουτοπία, της μορφοποίησης της σε ένα Άλλο τόπο ή σε ένα Άλλο κόσμο σε σχέση με τον ήδη-κόσμο. Θεωρία συνεπώς που μόνο ως θεωρία-εξέγερση μπορεί να συνιστά λοκομοτίβα της ουτοπίας.

Ο χάρτης της θεωρίας δεν είναι η φιλοσοφία αλλά η αποδόμηση της φιλοσοφίας, η συστηματική μη-φιλοσοφική χρήση των υλικών της ανθρώπινης γνώσης σε μία άλλου τύπου θεωρητική παραγωγή. Οι χιλιετηρίδες της φιλοσοφικής κυριαρχίας θεμελίωσαν σαν τόπο της αλήθειας, την φιλοσοφική θεώρηση για τον κόσμο, φυλακίζοντας ένα τεράστιο γνωστικό υλικό στις αποθήκες της ταξινόμησης, στα διανοητικά εργαστήρια των αντικειμένων, στην υποτίμηση της πράξης ως γνώσης, στην ταύτιση της θεωρίας με την ενατένιση και τον μηχανιστικό αντικατοπτρισμό. Οι έρευνες όλες είχαν σαν στόχο την αποστείρωση της θεωρίας ως τοπολογίας της ουτοπίας. Όλες οι φιλοσοφικές έρευνες συναρθρώθηκαν σε ένα τιτάνειο μηχανισμό λόγου και γραφής, σημείων και νοημάτων, σημασιών και εννοιών, ερμηνειών και αποφάνσεων, που πια εμφανίζονται ως a priori κεκτημένα και θεμέλια της γνώσης. Όλες οι έρευνες και οι συνομιλίες της φιλοσοφικής κυριαρχίας προσπαθούν να υποκαταστήσουν το Πραγματικό, το Ένα, την συμβαντοδοσία της πράξης, την Αλήθεια που εντοπίζει η θεωρία σε αυτή.

4. Οι γωνίες, οι διαστάσεις, οι μετρήσεις και οι συνδέσεις, τα σημεία και οι κόμβοι, οι κλειστές και ανοιχτές συσχετίσεις, η γεωμετρία της θεωρίας στοιχειοθετούνται μέσα απο δύο ταυτόχρονες διαδικασίες: α) το σβήσιμο της γεωμετρίας της φιλοσοφικής λογικής και β) το χάραγμα των πράξεων που αποδεικνύουν την εκτατικότητα του Πραγματικού.
Η θεωρία χρειάζεται να μετατρέπει σε αξιώματα αυτές τις πράξεις-συμβάντα και να αυτόδιαμορφώνεται ως μια μη-γλώσσα, ως μια διαρκώς ανοικτή μορφοποίηση του Πραγματικού που αποκαλύπτεται σκίζοντας τις συμβολογλώσσες της φιλοσοφίας.

Ο φορμαλισμός της αναλυτικής λογικής και του θετικού εμπειρισμού είναι η έκφραση της φαινομενολογίας της φιλοσοφίας στα πιο ακραία εμπορικά πρότυπα σκέψης."Ο κόσμος πρέπει να μετριέται διαρκώς, ο κόσμος έχει αξία γιατί είναι μετρήσιμος, ο κόσμος είναι κόσμος γιατί είναι ποσότητα, η σκέψη για τον κόσμο είναι η μέτρηση της κίνησης του κόσμου μέσα στην αφαίρεση". Αυτό είναι το δόγμα του μαθηματικισμού που υπηρετεί την τεχνολογία του καπιταλιστικού κόσμου.

Επέκεινα αυτής της κατάστασης, μέσα στην θεωρία-εξέγερση η φόρμα και η δομή αποκαθάρωνται απο την χωρικότητα που ταυτίζεται με την αποθηκευτική δυνατότητα δεδομένων, στοιχείων, γνωρισμάτων, εμπειριών, και γίνεται ιδεατότητα ενός προτσές, θραύσμα που αποτελεί ένα προσχηματισμό μια γενικής μορφοποίησης που ακόμα δεν είναι ολοκληρωμένη.

5. Η εργασία μίας μη-φιλοσοφικής θεωρίας συνολικά συστηματοποιημένης και ανεξάρτητης απο την φιλοσοφική κυριαρχία έχει λίγο χρόνο που έχει ξεκινήσει. Η φιλοσοφία δεν είναι το πεδίο κατασκευής του Πραγματικού παρόλο που υπήρξε χώρος παρουσίας στοιχείων και γραμμών μη-φιλοσοφικής θεωρίας σε όλα τα μεγάλα ρεύματα, σχολές και εκφραστές της φιλοσοφικής παράδοσης. Το υλικό αυτό θα χρειαστεί αλλά δεν μπορεί παρά να είναι βοηθητικό για την εργασία της ουτοπίας μέσα στο θεωρητικό τόπο.

Το σημαντικότερο υλικό βρίσκεται στην παραγωγή της κομμουνιστικής θεωρίας έτσι όπως εκδηλώθηκε στον αιώνα που έφυγε, επειδή αποτέλεσε την πρώτη συνειδητή απόπειρα ξεπεράσματος της φιλοσοφίας και εγκαθίδρυσης μίας επιστήμης της πράξης ως ανώτερη μορφή θεωρητικής εργασίας. Η σπουδαιότητα αυτής της απόπειρας δεν χάθηκε παρά την ενσωμάτωση της στο σύστημα της φιλοσοφικής κυριαρχίας και την αφαίμαξη του εξεγερτικού δυναμισμού της απέναντι στη φιλοσοφική ακαδημία. Όμως η τελική πολεμική αναμέτρηση με την φαινομενολογία που ονομάζεται φιλοσοφία θα δοθεί σε ολότελα καινούρια πεδία και απαιτεί μια ασταμάτητη εργασία διαμόρφωσης νέων ιδεών, μορφών και δομών απόδοσης του Άλλου τόπου, του Άλλου κόσμου, πέρα από και ενάντια στον ήδη-κόσμο. Η τοπολογία του Ενικού ενάντια στον πληθυντικό του μεταμοντέρνου είναι μια Πολιτεία που η εκτατικότητα της μένει όχι να λεχθεί, να γραφτεί ή να απεικονιστεί αλλά να συμβαίνει με την συμπληρωματική λειτουργία της θεωρίας-εξέγερσης ως ουτοπία του Πραγματικού, ως ουτοπία που τείνει να γίνει το απόλυτο Πραγματικό.



17 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Idées vaseuses

Ας δούμε την πρώτη παράγραφο.
Αν η θεωρία εκφέρει το ανύπαρκτο ακόμη, πρώτα απ’όλα θα πρέπει να βρει γλώσσα με σκοπό να μας οδηγήσει σ’εκείνον τον ‘χώρο’ του νυν-ανύπαρκτου αλλά ήδη υπάρχοντος. Ή αυτός χώρος δεν υπάρχει αφ’εαυτού και στηρίζει την ύπαρξή του μόνο στη θεωρία που προσπαθεί να παράξει ‘ζωή’ έξω από τον ‘ ήδη-κόσμο’;
Αλλά πώς θα βρεθεί τέτοια γλώσσα αφού δεν έχει βρεθεί ακόμη ο τόπος;;;
Μη υπαρχούσης γλώσσας, μη υπάρχοντος τόπου, που θα βρεθεί ο εκφέρων τη θεωρία;; Που στέκεται η θεωρία;;
Είναι δυνατό η θεωρία να προηγείται του χώρου//νέου-κόσμου;;
Ανύπαρκτη λοιπόν η θεωρία;;
Όχι. Υπάρχει ο χώρος αλλά δεν υπάρχει ακόμη η γλώσσα! Δεν υπάρχει η γλώσσα ή εμείς μη γνωρίζοντας τη γλώσσα (τον τρόπο) έχουμε την αίσθηση πως δεν υπάρχει ούτε ο νέος-τόπος Ούτε η γλώσσα που μας οδηγεί σ’αυτόν τον τόπο;
Νομίζω πως απλώς δεν γνωρίζουμε τη γλώσσα που ήδη υπάρχει αφού είναι ‘ζευγάρι’ με το νέο-τόπο!

Αντωνης είπε...

Εύλογες ερωτήσεις, αλλά κάτι έγραψα εισαγωγικά νομίζω για το πού θα ήταν καλό να απευθύνονται, αρχικά τουλάχιστον.

Αντωνης είπε...

Ο τίτλος του σχολίου πάντως δεν περιποιεί τιμή στον γράφοντα, και κακώς, γιατί οι ερωτήσεις είναι ερωτήσεις νοήμονος ανθρώπου.

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ, έκανα προσπάθειες να αναρτήσω το σχόλιό μου στο πηγαίο ιστολόγιο αλλά δε γίνεται τίποτα! Αν δε θέλεις να συνεχίσω εδώ δε πειράζει.
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε νοήμονες.
'Πολύγλωσσοι' δεν είμαστε με αποτέλεσμα να μη καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος.

Γιατί δε λες και του @Godel να έρθει από εδώ να τα πούμε μιας και δε μπορώ να γράψω εκεί;

Idées... σκέτο

Αντωνης είπε...

Κάποιο λάθος πρέπει να υπάρχει, γιατί αναρτώ εκεί σχόλια χωρίς κανένα πρόβλημα· δεν υπάρχει καν moderation.

Αν παρεξήγησα το νόημα του "vaseuses" στον τίτλο σου απολογούμαι, αλλά εξ όσων γνωρίζω σημαίνει θολές, ζαλισμένες, μπερδεμένες, βλακώδεις. Και συνήγαγα ότι οι προσδιορισμοί αναφέρονται στις ιδέες του κειμένου που αναδημοσίευσα. Με χαρά θα δεχτώ την διόρθωσή σου σε αυτή την αντίληψη.

Αντωνης είπε...

Και σωστή η διόρθωσή σου στην ατυχή μου έκφραση, παρεμπιπτόντως. Έπρεπε να είχα πει "ανθρώπου με διάθεση να χρησιμοποιήσει την νοημοσύνη του."

Αντωνης είπε...

@ ανώνυμος: ευπειθώς ειδοποίησα τον Godel σχετικά. Θα περιμένω να τοποθετηθεί ο ίδιος και επανέρχομαι και εγώ αν έχω κάτι και εγώ να προσθέσω, ΟΚ;

Ανώνυμος είπε...

Το μηχάνημά μου εκτός του οτι είναι ανόητο έχει και γλωσσικό πρόβλημα. Δε μιλά καλά τη Java αν και καταλαβαίνει κάτι ολίγα... Μάλλον αυτό θα φταίει και δε μπορώ να σχολιάσω εκεί.

ασαφείς ιδέες

*το βλακώδεις σε ποια γλώσσα το βρήκες;;;*

Αντωνης είπε...

vaseux : 8 synonymes.
Synonymes abruti, boueux, bourbeux, fatigué, nébuleux, stupide, théorique, trouble.

Π.χ: "C'est une blague vaseuse".

Ανώνυμος είπε...

Ναι.

Τουλάχιστον έχω 3 στα 8 συνώνυμα.

Είδα την πρόσκληση του @Godel και περιμένω.

Idées

Αντωνης είπε...

Ενημερώνω απλώς ότι ο Godel απάντησε στο δικό του blog στις ερωτήσεις.

Ανώνυμος είπε...

Godel των συμβάντων, η χρήση κεφαλαίων στις λέξεις π.χ. Άλλης κατάστασης, προσδίδουν άλλη ‘διάσταση’ στο νόημά τους! Η χρήση τους πρέπει να είναι προσεκτική. Αλλά ας είναι.

Μιλάς φυσικά για την εξέλιξη του υπάρχοντος κόσμου ΚΑΙ ΟΧΙ φυσικά για τη γέννηση ενός νέου κόσμου.
Γι’αυτό δεν έχεις ανάγκη νέας γλώσσας η οποία θα σε οδηγήσει στο νέο κόσμο. Άλλα εφευρίσκεις τη δημιουργία εννοιών, νέων εννοιών.
Το σημαντικό είναι πως μιλάς για τον ίδιο κόσμο τον οποίο, όπως όλοι, περιγράφεις με την ίδια γλώσσα, μόνο που τώρα ομολογείς πως δεν είχες κατανοήσει πλήρως τη γλώσσα και δεν είχες κατασκευάσει τις όποιες έννοιες θα σου ήταν χρήσιμες.
Το να θεωρείς δε οτι έως τώρα δεν είχαν φτάσει στα όριά της τη γλώσσα, εννοιολογικά, είναι νομίζω πολύ τολμηρό και στην ουσία θεωρείς κάποιους νέους ικανότερους από άλλους παλαιούς.

Κόσμος νέος με ίδια γλώσσα δεν γίνεται. Καινούργιες έννοιες, χρησιμοποιώντας την ίδια γλώσσα, με οδηγούν στον ίδιο κόσμο με πριν, απλώς ίσως με κάνουν να τον νοιώσω λίγο πιο οικείο, να μπορέσω να εκφράσω την πραγματικότητα κάποιου άλλου επιπέδου του ίδιου κόσμου.
Συμβάντα, πράξεις και ιδέες που αρκούνται στην παλιά γλώσσα ή στις νέες έννοιες που χρησιμοποιούν την παλιά γλώσσα, δεν είναι άξια να τυγχάνουν τέτοιας προσμονής, από οποιονδήποτε! Είναι συμβάντα του ίδιου κόσμου.
Δηλαδή θέλω να πω πως πραγματικά ριζοσπαστικό είναι αυτό που θα είναι τόσο δυνατό που θα μας αποκόψει πλήρως από τον νυν-κόσμο χωρίς να αφήσει ούτε μα ούτε ένα στοιχείο του, πόσο περισσότερο την ίδια τη γλώσσα που είναι ο οδηγός προς τον Τόπο και το πρώτο εργαλείο της Θεωρίας.

Idées

Αντωνης είπε...

Νομίζω ότι τώρα μπορώ και γω να πω δυο πράγματα, φίλε Idées (καλωσήλθες, παρεμπιπτόντως, και ελπίζω η όποια αρχική παρεξήγηση να έχει αφεθεί στην άκρη):

Κατ' αρχάς, θεωρώ ότι πρέπει να αποκατασταθεί η ιστορική διάσταση του ριζοσπαστικά νέου (παραδοξότητα φυσικά, αλλά σημαντική για την κουβέντα). Εννοώ βέβαια, μια χρονική στιγμή κατά την οποία μία σειρά "γλωσσών" έρχεται σε δοκιμασία, τίθεται υπό επίθεση, ανατρέπεται: την περίοδο, χρονολογικά, ας το πούμε χοντρικά 1910-1917: στην μουσική σύνθεση, δωδεκατονισμός. Στην ζωγραφική, σουπρεματισμός και κυβισμός. Στα μαθηματικά, Cantor, θεωρία υποσυνόλων, transfinity, International Congress of Mathematicians του 1900, Russell, Hibbert, von Neumann. Στη φυσική, Άινσταϊν και οι εργασίες για σχετικότητα του 1905. Στην πολιτική, Λένιν και το λεξιλόγιο των Σοβιέτ, της δικτατορίας του προλεταριάτου, του άμεσου περάσματος στον σοσιαλισμό από την ύστερη φεουδαρχία. Στην ποίηση, ο Ezra Pound και πριν, ο Mallarmé. Σε μια σειρά περιοχών, απόπειρες όχι, όπως λες, να πούμε νέα πράγματα με μια παλιά γλώσσα, αλλά ιδρύσεις, πραγματικά, στην πραγματικότητα, νέων γλωσσών--νέων εννοιών, νέων τρόπων σύνταξής τους, νέων λογικών.

Ας δούμε αν συμφωνείς με τα παραπάνω και συνεχίζουμε ανάλογα.

Ανώνυμος είπε...

Γιατί βλέπεις ανατροπές εκεί που δεν υπάρχουν; Απλώς έχουμε την εμφάνιση νέων εννοιών, σε κάθε γλώσσα ξεχωριστά(επιστήμης, ποίησης, ζωγραφικής, πολιτικής, γιατί όχι και του βιοτικού επιπέδου ή της θεολογίας(σχέση ανθρώπου με τον Θεό)).
Όσο χρησιμοποιείς μια γλώσσα τόσο πιο πιθανό είναι να βρεις μια καινούργια έννοια η οποία θα σε οδηγήσει σε άλλο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, που ήδη υπάρχει (ΟΧΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ) επίπεδο του ίδιου κόσμου, μπορεί κατώτερο επίπεδο, μπορεί ανώτερο! Δεν έχουμε πάντα ανοδική πορεία όσο αφορά την ποιότητα.
Ποτέ δεν έπαψε να ισχύει η Νευτώνεια μηχανική επειδή ο Άινσταϊν είπε ότι είπε… ή αν δεχθούμε την ύπαρξη του Θεού, ποτέ δεν επηρέασαν τον Θεό οι ριζοσπαστικές θεωρίες που εμφανίστηκαν περί Αυτού. Ομοίως και στους άλλους τομείς, δε χρειάζεται να τα πιάσουμε ένα ένα. Δε πέθανε κάτι και γεννήθηκε κάτι νέο. Απορώ γιατί δε συμφωνούμε.

Idées

Godel είπε...

Για να επανέλθω. Ήδη ο προβληματισμός έχει εγκλωβιστεί στο ζήτημα της γλώσσας, οι παρατηρήσεις περί των κεφαλαίων γραμμάτων και η επιμονή στο νέες ιδέες-νέα γλώσσα, αποδεικνύει ότι δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε για τον προβληματισμό, τη σκέψη αυτή καθεαυτή.
1. Χρησιμοποιώ με μη-φιλοσοφικούς όρους( δες εντός blog τα σχετικά links της onphi καθώς και τα κείμενα του Φ.Λαρυέλ που έχω μεταφράσει κ αναρτήσει. Αυτό το λέω για να εξηγήσω ότι δεν ακολουθώ την φιλοσοφική μέθοδο χρήσης της γλώσσας, αλλά χρησιμοποιώ την γλώσσα για ανασυνθέσω και να κατασκευάσω ακόμα και σημασίες που δηλώνουν αντιθέσεις προς την κλασσική φιλοσοφική απόδοση των εννοιών έτσι όπως της έχουμε γνωρίσει.

1. Λές ΄΄κόσμος νέος με ίδια γλώσσα δεν γίνεται΄΄. Λέω κόσμος νέος δεν παρουσιάζεται στη γλώσσα αλλά απλώς εκφέρεται, όταν λέω τη λέξη ΄΄μετασχηματισμός΄΄ δεν μετασχηματίζω αλλά σηματοδοτώ κάτι το οποίο κάπου πρέπει να συμβαίνει. Χωρίς αυτό το συμβαίνει να προκαλεί μετασχηματισμούς στον ήδη-κόσμο , φυσικά δεν υποστηρίζω ότι μετασχηματίζω τον κόσμο μέσω των λέξεων. Υποστηρίζω όμως ότι μπορώ να θεωρώ τους αναγκαίους μετασχηματισμούς για τον κόσμο και να τους εκφέρω. Δεν ξέρω αν για αυτό θα χρησιμοποιήσω νέα γλώσσα, ξέρω όμως ότι και η παραδεδομένη γλώσσα μου αρκεί εργαλειακά να αποδώσει μία νέα θεωρία. Για παράδειγμα ο Λένιν όταν γράφει στο Τι να Κάνουμε για το Κόμμα νέου τύπου ,σε επίπεδο γραφής χρησιμοποιεί την λέξη Κόμμα, λέξη που την χρησιμοποίησαν και οι Μαρξ-Ένγκελς , και οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες και η Λούξεμπουργκ. Δημιουργεί μια νέα χρήση για αυτή τη λέξη, δίνει ένα νέο περιεχόμενο σε αυτή τη λέξη, υποδηλώνει μια σημασία που απο ακόμα μια λέξη μετατρέπεται σε μία νέα έννοια, και αυτό δεν είναι γλωσσολογικό αλλά θεωρητικό έργο. Και μιλάει για μια έννοια που ακόμα δεν υπάρχει, δεν επικρατεί, δεν υφίσταται στο κίνημα της εποχής του. Δημιουργεί συνεπώς μία αφαίρεση ώστε να σχηματίσει μία νέα ιδέα και την κριτική του την απευθύνει στο κίνημα της εποχής του, στην εποχή του την ίδια, αδιαφορώντας αν γράφει ή μιλάει με το παραδεδομένο λεξικό του σοσιαλισμού της Β' Διεθνούς.
2. Περί νέων κ παλιών δεν ξέρω τι εννοείς φίλε Ανώνυμε, τα παραδείγματα που χρησιμοποιώ απο το έργο κορυφαίων στοχαστών δεν είναι για να συγκρίνω τίποτα και κανένα, το κάνω για την διευκόλυνση του διαλόγου. Από κει και πέρα ο ενδιαφέρον διάλογος νομίζω ότι χρειάζεται και μια υπομονή παρακολούθησης της σκέψης του άλλου και συστηματικής επικοινωνίας. Ελπίζω να προσφέρω σε κάτι απο τα δυο.

Αντωνης είπε...

Διαφωνούμε, συνεπώς. Και διαφωνούμε όχι βέβαια γιατί έπαψε να υπάρχει μετά από αυτή την περίοδο συμβατική μουσική σύνθεση, νευτώνεια φυσική, προεπαναστατική πολιτική ή αναπαραστατική ζωγραφική--τι μας περιβάλλει διαρκώς αν όχι ακριβώς ένα μείγμα από όλα αυτά--αλλά γιατί _μετά_ από όσα έγιναν στην συγκεκριμένη περίοδο το "πριν" δεν θα είναι ποτέ το ίδιο: δηλαδή, δεν μπορεί να απαλειφθεί ποτέ το ίχνος της ρήξης από την συνεχιζόμενη ζωή αυτού το οποίο έχει θρυμματιστεί ήδη.

Η χρήση των λέξεων "πραγματικό" και "ανύπαρκτο" στο ποστ σου δεν ξέρω τι έννοια έχει ακριβώς. Σίγουρα, όταν μιλάμε για πραγματικό στον Μπαντιού αυτό δεν είναι "το αντίθετο του ανύπαρκτου", αλλά πολύ απλά αυτό που τέμνει την δοθείσα κατάσταση πραγμάτων ως ρωγμή.

Νέες έννοιες στην ίδια γλώσσα: μα ούτε η γλώσσα της ζωγραφικής, π.χ (προοπτική, βάθος καμβά, μίμηση αντικειμένων, ενότητα διαστάσεων, κλπ) ούτε η γλώσσα των μαθηματικών (υποσύνολα, θεωρία αριθμών, συμβολοποιήσεις σχέσεων σε νέα θεωρήματα) παραμένει η ίδια. Δεν μιλούμε απλώς για μεταφορές εδώ, νομίζω. Το να θεωρείς ότι η γλώσσα παραμένει ανέγγιχτη και απλώς προστίθενται έννοιες εξυπακούει εξ αρχής ένα σωρευτικό μοντέλο για τη γνώση με το οποίο θα διαφωνούσαν πολλοί, αρχής γενομένης από τον Kuhn της έννοιας του επιστημονικού παραδείγματος.

Αντωνης είπε...

@godel: Με πρόλαβες για Λένιν και πολιτικό παράδειγμα του πώς μπορεί να νοηθεί η εισαγωγή του νέου ακόμα και όταν η γλώσσα παραμένει, φαινομενικά, η ίδια. Αλλά και στην λενινιστική περίπτωση, όπως και στη μαοϊκή έχεις κυριολεκτικά και "εφευρημένες" λέξεις. Τι σημαίνει σοβιέτ πριν τον Λένιν;