Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Μονά κερδίζω, ζυγά χάνεις


Επιστροφή στα της επικαιρότητας, αφού το νέο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή θέτει κάποια γνωστά μεν αλλά σημαντικά ζητήματα. Τι λέει το άρθρο; Επί της ουσίας τα εξής: η ρητορική της αριστεράς είναι καθαρά φορμαλιστική. Μη έχοντας ουσιαστικό περιεχόμενο, ουσιοποιεί τις λέξεις αντί να περιγράφει την πραγματικότητα. Παραβιάζει έτσι την κοινή λογική, σπρώχνοντας μόνη της τον ψηφοφόρο που αναζητά κοινή λογική στην ακροδεξιά.

Κατ' αρχάς, θεωρώ ότι το επιχείρημα δεν στερείται αξίας. Από την άλλη όμως, η όποια χρήσιμή του κριτική δεν ισοδυναμεί με λογική φερεγγυότητα. Tο έμμεσο επιχείρημα του κειμένου ότι κάθε κερδισμένος ψήφος για την άκρα δεξιά είναι ψήφος χαμένος από την αριστερά είναι μάλλον παραπλανητικό για δύο λόγους: πρώτον, από πουθενά δεν προκύπτει ότι στην ελληνική περίπτωση υπάρχουν ψηφοφόροι που στρέφονται στην άκρα δεξιά λόγω πρότερης απογοήτευσης με την αριστερά. Προς το παρόν τουλάχιστον, δεν είμαστε ακόμη η δημοκρατία της Βαϊμάρης και δεν βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1920. Δεύτερον, πουθενά δεν εξηγείται σε τι ακριβώς συνίσταται η "κοινή λογική" την οποία ο υποθετικός ψηφοφόρος εντοπίζει τελικά στην άκρα δεξιά (εκτός αν ο κύριος Μανδραβέλης θεωρεί τον εθνολαϊκισμό ή την ξενοφοβία την "κοινή" εκείνη λογική που η αριστερά απέτυχε να εγκολπώσει).

Είναι ένα πράγμα το να λες ότι οι δηλώσεις Αλαβάνου δείχνουν ασυνέπεια κριτηρίων και ασάφεια πολιτικού προσανατολισμού. Είναι κάτι άλλο το να προϋποθέτεις ότι η αριστερά είναι περισσότερο ανεδαφική σε ότι αφορά τους προσανατολισμούς της από οποιοδήποτε άλλο χώρο όταν βρίσκεσαι σε περίοδο παγκόσμιας και πολυεπίπεδης κρίσης νομιμότητας. Η "κοινή λογική", επιπρόσθετα, δεν είναι κάποια υπεριστορική και ουδέτερη έννοια αλλά διηθείται και μετασχηματίζεται μέσα από την ιστορική εμπειρία (βλ. Γκράμσι, Τα τετράδια της φυλακής)· η κρίση νομιμότητας δεν είναι τίποτε άλλο από κρίση της επάρκειας της υπάρχουσας "κοινής λογικής." Στην πραγματικότητα συνεπώς, το άρθρο ανάγει το ζητούμενο σε προϋπόθεση, και μετατρέπει την υπόθεση ότι ο αγώνας έχει ήδη πάντα κριθεί σε αρχή επιδιαιτησίας του. Και έτσι υποστασιοποιείται φαντασματικά μια "κοινή λογική" που αλλιώς θα έβρισκε αρκετά δύσκολο να εξηγήσει σε τι οφείλεται η σιγουριά της ότι εκφράζει την πραγματικότητα.

Μιας και δεχτήκαμε όμως εξ αρχής ότι ανεξάρτητα από το τι αποσιωπά, το κείμενο θέτει ζητήματα άξια περίσκεψης, ας επιστρέψουμε στην θέση ότι η αριστερά πάσχει από έλειμμα επιχειρημάτων για το τι μέλλει γενέσθαι. Βέβαια, το επιχείρημα αυτό επισύρει και τη θέση ότι η αριστερά ασχολείται παιδαριωδώς με "μη πολιτειακά ζητήματα", παρά το γεγονός ότι αν όχι οι ημικρανίες, σίγουρα η βιοπολιτική εν γένει βρέθηκε στο κέντρο της πολιτικής ως τέτοιας τους δύο τελευταίους αιώνες. Ας είναι όμως, ας υποκριθούμε ότι ξεχάσαμε τον Φουκώ μας και ας περιοριστούμε στη θέση ότι η αριστερά πρέπει να πείσει την κοινωνία ότι έχει θέση για ζητήματα "που μπορούν να λυθούν."

Όντως. Αρκετά με την ποίηση, την αλληγορία, την μεταφορά, και τις παρομοιώσεις. Καιρός να μιλήσουμε πρακτικά. Ορίστε τρεις προτάσεις:

α) Κρατικοποίηση όλων των τραπεζών και επιστροφή όλων των κερδών που συσσώρευσαν μέσω αισχροκερδών επιτοκίων.
β) Αύξηση των μισθών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Αρκετά χρόνια έχουν παραμείνει παγωμένοι.
γ) Καθολική απασχόληση.

Φυσικά, οι προτάσεις αυτές προκαλούν το αυθόρμητο γέλιο. Αλλά μια στιγμή: Ποια στην ευχή αριστερή πολιτική έχουμε κατά νου όταν λέμε αφενός ότι η αριστερά πρέπει να μιλά ευθέως και χωρίς "ποιητικο-υπαρξιακές" υπεκφυγές και αφετέρου ότι τα όποια ταυτοποιήσιμα αριστερά αιτήματα είναι άχρηστα και ανεδαφικά; Ποια τέλος πάντων είναι τα φλέγοντα ζητήματα που "μπορούν να λυθούν" χωρίς να απειλήσουν το φιλελεύθερο οικονομοπολιτικό οικοδόμημα; Υπάρχει προοπτική για αριστερή πολιτική όσο τα όρια της "έλλογης" πολιτικής χαράσσονται υπέρ της συντήρησης της κοινωνικής τάξης πραγμάτων που προέκυψε από την ανίερη ένωση εγχώριας κεφαλαιοκρατικής ασυδοσίας και συστημικών στρεβλώσεων (στην κατανομή του πλούτου και των φυσικών πόρων, στις ανισότητες των αμοιβών, στις προτεραιότητες του προϋπολογισμού, στον ρόλο του κράτους σε όλα τα προηγούμενα); Τι μένει σε μια αριστερά στην οποία απαγορεύεται από την "κοινή λογική" να σκεφτεί κομμουνιστικά εκτός από το να μιλάει στον αέρα (ή, όπως συμβαίνει συχνά στο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, με οικτρά συχνά ηθικά αποτελέσματα, να φετιχοποιεί τον "αντιεξουσιασμό");

Είναι αυτό ακριβώς το ιδιότυπο "μονά κερδίζω" ("δεν υπάρχει άλλο εφικτό μέλλον από αυτό της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του φιλελεύθερου καπιταλισμού"), "ζυγά χάνεις" ("δεν έχεις συγκεκριμένες προτάσεις για να αλλάξεις τα πράγματα") που μια μη υπεκφεύγουσα αριστερά οφείλει να αμφισβητήσει σε όλα τα μέτωπα. Πώς; Αποδεικνύοντας έλλογα και με επιχειρήματα ότι αυτό που προβάλλεται ως "ρεαλιστικό", η διατήρηση των πραγμάτων ως έχουν, δεν είναι πλέον βιώσιμο (οικονομικά, κοινωνικά, οικολογικά). Και απαιτώντας αυτό που είναι βιώσιμο για την συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού (με τεράστιο, αναμφισβήτητα, κόστος για κάθε διάσταση του τρόπου ζωής των λίγων αυτή τη στιγμή) να αποτελέσει τη νέα "κοινή λογική" (sensus communis, κυριολεκτικά). Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.




22 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

a geia sou (kai pali)

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ZΕΝΑΚΟΣ είπε...

Εύγε, αγαπητέ!

Ανώνυμος 2 είπε...

"Αποδεικνύοντας έλλογα και με επιχειρήματα..." "απαιτώντας..."

Ωραία η θεωρητική ανάλυση αλλά η τελευταία παράγραφος είναι σαν τον επίλογο σχολικής έκθεσης. Του τύπου "Έιθε να...". Τα επιχειρήματα δεν λείπουν, όσο για τη λογική, την ίδια επικαλείται και η ΦιΣ. Στις εκλογές δεν κρίνεται το παιχνίδι; Με εκκλήσεις για "αυτό που είναι βιώσιμο για την συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού" δεν κερδίζεις ψήφους και αυτό είναι ΛΟΓΙΚΟ.

Αντώνης είπε...

@ ανώνυμος2: Βιωσιμότητα=όχι αυτό που ωφελεί τους πολλούς μόνο. Ο φιλελύθερος καπιταλισμός δεν είναι βιώσιμος ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ του. Έχω ήδη μεταφράσει το σχετικό άρθρο Balakrishnan, το οποίο αν δεν έχεις διαβάσει σου προτείνω να διαβάσεις, θα μεταφράσω και άλλο σημαντικό σχετικό άρθρο σύντομα.

Ανώνυμος 2 είπε...

Καταλαβαίνω τι εννοείς και ευχαρίστως να διαβάσω τα άρθρα της Balakrishnan. Αλλά δεν μπορώ να δεχθώ ότι αρκούν τα λογικά επιχειρήματα. Πάρε την κλιματική αλλαγή για παράδειγμα και κρίνε.

Αντώνης είπε...

@ανώνυμος. Δεν αρκούν τα λογικά επιχειρήματα για να κερδίσεις πολιτικά. Έδωσα στρατηγική έμφαση στα έλλογα επιχιερήματα γιατί αυτό που πάει να περάσει από κείμενα όπως αυτό στο οποίο άσκησα κριτική είναι ότι η αριστερά εκφράζει αλλοπαρμένους και αλλαφροίσκιωτους.
Δέχομαι αδιαμαρτύρητα την κριτική σου για την τελευταία παράγραφο (προς Θεού, ο Αντώνης είμαι, δεν θεωρώ ότι είμαι ο Αντόνιο [Γκράμσι]), απλά ήθελα να εξηγήσω γιατί έδωσα έμφαση στην συγκεκριμένη γραμμή στην κατακλείδα της συγκεκριμένης ανάρτησης.

Ανώνυμος 2 είπε...

Νόμιζα ότι εννοείς την Uma Balakrishnan, εξ ου και το "της". Σόρι!

Sraosha είπε...

Πολύ πολύ εύστοχο.

Αντώνης είπε...

Παρεμπιπτόντως, είναι "ο" και όχι "η" Balakrishnan (είναι και προσωπικός φίλος, οπότε οφείλω να διαμαρτυρηθώ για την αλλαγή φύλου).:-) Ξέχασα επίσης να αναφέρω το επίσης ενδιαφέρον αγγλόφωνο άρθρο των Μητσόπουλου-Πελαγίδη για την ελληνική οικονομία ως οικονομία κλεπτοκρατικού τύπου rentier capitalism που αναρτήθηκε εδώ στις 30 Νοέμβρη. Καθώς και το κείμενο Boron για τον νεοφιλελευθερισμό και την κρίση που μετέφρασα παλαιότερα.

Το ότι υπάρχει βάση στην ιδέα της έλλογης κριτικής του φιλελευθερισμού βέβαια δεν αναιρεί τις όποιες φραστικές ή λογικές αδυναμίες του δικού μου κειμένου.

Αντώνης είπε...

@Ανώνυμος2: Προς Θεού, δεν υπάρχει πρόβλημα, μου έχει συμβεί και μένα πολλές φορές :-)

Αντώνης είπε...

Thanks Sraosha ;-)

Ανώνυμος 2 είπε...

OK - ένα τελευταίο σχόλιο. Λες "από πουθενά δεν προκύπτει ότι στην ελληνική περίπτωση υπάρχουν ψηφοφόροι που στρέφονται στην άκρα δεξιά λόγω πρότερης απογοήτευσης με την αριστερά"
Εντελώς ανεκδοτολογικά, από νεαρό και δραστήριο μέλος του ΣΥΝ άκουσα ότι σε περιοχές της Αθήνας με πολλούς μετανάστες άτομα που παραδοσιακά ψήφιζαν αριστερά μετακινούνται προς ΛΑΟΣ. Δεν μπορώ να ξέρω αν ισχύει, αλλά ειδικά για το μεταναστευτικό καταλαβαίνω αυτό που λέει ο Μανδραβέλης. Απλώς όπου "κοινή" λογική, βάλε "απλοϊκή". Δυστυχώς, τα πράγματα είναι πάντα πιο περίπλοκα από όσο θα θέλαμε, και ο Καρατζαφέρης τα απλοποιεί, τα συσκευάζει και τα σερβίρει, εύπεπτα και υγιεινά, χωρίς ναι μεν αλλά, χωρίς παραμέτρους, χωρίς προεκτάσεις, χωρίς βασανιστικά ερωτήματα.

Αντώνης είπε...

@ανώνυμος2: Δεν έχω ξανακούσει κάτι τέτοιο. Προφανώς, αν συμβαίνει είναι σοβαρό και πρέπει να συζητηθεί διεξοδικά και να αντιμετωπιστεί έγκαιρα.

LeftG700 είπε...

Φίλε Αντώνη,


Καίρια εύστοχη η ανάλυση. Και για το περιεχόμενό της αυτό καθ’ αυτό και για το ότι αντιλέγει σε έναν από τους «Προφήτες» του εγχώριου φιλελευθερισμού. Στις παρυφές της, μια παρατήρηση:

Εστιάζουμε στο σημείο που γράφεις: «Δεύτερον, πουθενά δεν εξηγείται σε τι ακριβώς συνίσταται η "κοινή λογική" την οποία ο υποθετικός ψηφοφόρος εντοπίζει τελικά στην άκρα δεξιά (εκτός αν ο κύριος Μανδραβέλης θεωρεί τον εθνολαϊκισμό ή την ξενοφοβία την "κοινή" εκείνη λογική που η αριστερά απέτυχε να εγκολπώσει)».

Ξέρεις βέβαια ότι ο σύγχρονος πούρος φιλελευθερισμός «δεν κατέχει από έθνη και τέτοια», τουλάχιστον «στα χαρτιά». Ο Μανδραβέλης βέβαια εκπροσωπεί τη ρεαλιστική, «διαχειριστική» εκδοχή του. Παρ’ όλα αυτά, δύσκολα μπορείς να του χρεώσεις εθνολαϊκισμό ή ξενοφοβία. Νομίζουμε ότι τα αναφέρεις μάλλον ρητορικά. Αυτά ως εισαγωγή σε ό,τι θέλουμε (και εμείς) να ρίξουμε στο τραπέζι:

Δεν μπορούμε να ασκήσουμε κριτική βέβαια στην Αριστερά επειδή απέτυχε να εγκολπωθεί τον εθνολαϊκισμό ή την ξενοφοβία. Δεν είμαστε καθόλου σίγουροι όμως, για να το πούμε «κομψά», ότι ισχύει το ίδιο και για την αντιμετώπισή τους. Κι εδώ, υπάρχει θέμα…


Τα λέμε.

Αντώνης είπε...

@LeftG700: "Νομίζουμε ότι τα αναφέρεις μάλλον ρητορικά."
Ορθότατα νομίζετε. Πρόκειται απλά για ρητορικό μέσο ανάδειξης του κενού λογικής της πρότασης ότι ο κόσμος σπρώχνεται να αναζητ΄σηει την κοινή λογική στην άκρα δεξιά.

"Δεν μπορούμε να ασκήσουμε κριτική βέβαια στην Αριστερά επειδή απέτυχε να εγκολπωθεί τον εθνολαϊκισμό ή την ξενοφοβία. Δεν είμαστε καθόλου σίγουροι όμως, για να το πούμε «κομψά», ότι ισχύει το ίδιο και για την αντιμετώπισή τους. Κι εδώ, υπάρχει θέμα…"

Bingo. Right on target και εδώ.

Ανώνυμος είπε...

Διαβάζω το συγκεκριμένο βλογ εδώ και μερικούς μήνες και πολλά κείμενά του μου έχουν φανεί πολύ ενδιαφέροντα, πολύ καλογραμμένα και πολύ εμβριθή.

Aπορώ που το συγκεκριμένο φάνηκε σε κάποιους σχολιαστές εύστοχο όμως. Για το θέμα που ο ίδιος ο συγγραφέας μας γράφει ότι θέλει να αντιμετωπίσει, το κείμενο τελικά σιωπεί όταν δεν παραποιεί το μάλλον απλά γραμμένο άρθρο του Πάσχου.

Ο Πάσχος (σε αυτό το άρθρο) δε γράφει ότι δεν "μπορεί"/επιτρέπεται να προτάξει κομμουνιστικές προτάσεις η Αριστερά. Γράφει ότι δεν μπορεί να προτάξει αρλουμπολογικές μη-προτάσεις, (όπως η περί ημικρανίας) ή εμφανώς (on their face) αντιφατικές προτάσεις, και αυτό να περνιέται για επιχείρημα/πρόταση.

Ο Πάσχος δε γράφει "η αριστερά είναι περισσότερο ανεδαφική σε ότι αφορά τους προσανατολισμούς της από οποιοδήποτε άλλο χώρο". Γράφει (σε αυτό το άρθρο) ότι "προσπαθεί να κρύψει την ένδεια επιχειρημάτων με μεγάλες λέξεις και φανταχτερές παρομοιώσεις. Επειδή όλο και πιο συχνά η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με το θεωρητικό τους σχήμα, την υπερβαίνουν με ανεδαφικές αναλογίες."

Έχει γράψει σειρά σχολίων επί αυτού, παλαιότερα αναφερόμενος σε ποίηση αντί πολιτικών επιχειρημάτων κλπ

Με άλλα λόγια, δεν είναι σαφές σε ποιόν απαντάτε όταν επιχειρηματολογείτε για το ότι η κομμουνιστική πρόταση είναι "κρατικοποιήστε τις τράπεζες" και κάποιοι δεν επιτρέπουν στην Αριστερά να την εκφράσει (την εκφράζει μια χαρά, και σε όλους τους τόνους, το ΚΚΕ). Αν υπάρχουν επιχειρήματα και προτάσεις ιδού η Ρόδος για τους οργανωμενους κομματικούς και άλλους οργανισμούς.

Είναι θέμα άλλης συζήτησης (η οποία έχει γίνει εδώ και δεκαετίες βέβαια, και έχει καταλήξει *για το συγκεκριμένο θέμα*, κρίμα αν τη χάσατε) το αν η συγκεκριμένη πρόταση είναι καλή, δηλαδή θα έχει θετικά για την κοινωνία αποτελέσματα. Παντως ΔΕΝ είναι το αντικείμενο του άρθρου του Πάσχου.

(Διευκρινιστικά, και χωρίς να έχει σημασία για τα ανωτέρω, νόμιζα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κομμουνιστικό κόμμα/κίνημα/γουατεβα. )

vasvas

Αντώνης είπε...

@ ανώνυμος: Ευχαριστώ για το μακροσκελές σχόλιο. Να απαντήσω αναλυτικά.

"Διαβάζω το συγκεκριμένο βλογ εδώ και μερικούς μήνες και πολλά κείμενά του μου έχουν φανεί πολύ ενδιαφέροντα, πολύ καλογραμμένα και πολύ εμβριθή."

Σας ευχαριστώ.

"Aπορώ που το συγκεκριμένο φάνηκε σε κάποιους σχολιαστές εύστοχο όμως. Για το θέμα που ο ίδιος ο συγγραφέας μας γράφει ότι θέλει να αντιμετωπίσει, το κείμενο τελικά σιωπεί όταν δεν παραποιεί το μάλλον απλά γραμμένο άρθρο του Πάσχου."

Δεν κατανοώ σε τι σιωπά το κείμενο, αν θέλετε διευκρινίστε το. Για τα περί παραποίησης παρακάτω.

"Ο Πάσχος (σε αυτό το άρθρο) δε γράφει ότι δεν "μπορεί"/επιτρέπεται να προτάξει κομμουνιστικές προτάσεις η Αριστερά. Γράφει ότι δεν μπορεί να προτάξει αρλουμπολογικές μη-προτάσεις, (όπως η περί ημικρανίας) ή εμφανώς (on their face) αντιφατικές προτάσεις, και αυτό να περνιέται για επιχείρημα/πρόταση."

Επ ουδενί δεν προσπαθεί το κείμενο που διαβάσατε να πει ότι οι δηλώσεις Αλαβάνου δεν επισύρουν κριτικής και ότι δεν αξίζουν κριτικής. I quote:
α) "το νέο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή θέτει κάποια γνωστά μεν αλλά σημαντικά ζητήματα."
β) "θεωρώ ότι το επιχείρημα δεν στερείται αξίας."
γ) "Είναι ένα πράγμα το να λες ότι οι δηλώσεις Αλαβάνου δείχνουν ασυνέπεια κριτηρίων και ασάφεια πολιτικού προσανατολισμού. Είναι κάτι άλλο το να προϋποθέτεις ότι η αριστερά είναι περισσότερο ανεδαφική σε ότι αφορά τους προσανατολισμούς της από οποιοδήποτε άλλο χώρο όταν βρίσκεσαι σε περίοδο παγκόσμιας και πολυεπίπεδης κρίσης νομιμότητας."

Αντώνης είπε...

Συνέχεια απάντησης:

Ο Πάσχος δε γράφει "η αριστερά είναι περισσότερο ανεδαφική σε ότι αφορά τους προσανατολισμούς της από οποιοδήποτε άλλο χώρο". Γράφει (σε αυτό το άρθρο) ότι "προσπαθεί να κρύψει την ένδεια επιχειρημάτων με μεγάλες λέξεις και φανταχτερές παρομοιώσεις. Επειδή όλο και πιο συχνά η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με το θεωρητικό τους σχήμα, την υπερβαίνουν με ανεδαφικές αναλογίες."

Όχι βέβαια, δεν το γράφει. Ποια είναι όμως η λογική συνέπεια των όσων ο ίδιος παραθέτετε; Εξυπακούεται ναι ή όχι ότι υπάρχουν άλλοι χώροι πολιτικοί που ΔΕΝ κρύβουν την ένδεια επιχειρημάτων τους, κλπ κλπ; Εξυπακούεται ναι ή όχι ότι οι χώροι αυτοί περιλαμβάνουν τον φιλελευθερισμό που εκφράζει ο κύριος Μανδραβέλης τουλάχιστον; Εξυπακούεται ή όχι ότι ο φιλελευθερισμός αυτός αποτελεί μεστή, ώριμη, συγκεκριμένη θέση για το παρόν; Εσείς θα μου απαντήσετε.

"Έχει γράψει σειρά σχολίων επί αυτού, παλαιότερα αναφερόμενος σε ποίηση αντί πολιτικών επιχειρημάτων κλπ"

Δεν τα γνωρίζω, δεν είμαι τακτικός αναγνώστης του, αλλά ελπίζω ότι αυτό δεν αναιρεί το δικαίωμά μου να κάνω ευπρεπή διάλογο με τις θέσεις του.

"Με άλλα λόγια, δεν είναι σαφές σε ποιόν απαντάτε όταν επιχειρηματολογείτε για το ότι η κομμουνιστική πρόταση είναι "κρατικοποιήστε τις τράπεζες" και κάποιοι δεν επιτρέπουν στην Αριστερά να την εκφράσει (την εκφράζει μια χαρά, και σε όλους τους τόνους, το ΚΚΕ). Αν υπάρχουν επιχειρήματα και προτάσεις ιδού η Ρόδος για τους οργανωμενους κομματικούς και άλλους οργανισμούς."

Οι προτάσεις είναι πιθανές προτάσεις που θα μπορούσε να κάνει η οποιαδήποτε κομμουνιστική αριστερά. Αδιαφορώ για το αν τις κάνει ή όχι το ΚΚΕ. Επιχειρήματα και προτάσεις μέσα σε ποια πλαίσια θα θέλατε; Παλαιότερα έχω μιλήσει αναλυτικά για το μοντέλο ορισμένων κρατών της Λατινικής Αμερικής που θεωρώ ότι είναι τα μόνα αυτή τη στιγμή όπου η αριστερά παράγει πολιτική αντί να διαμαρτύρεται ως εξ επαγγέλματος αντιπολίτευση. Θαυμάζω τα όσα έουν επιτευχθεί εκεί. Αν διαφωνείτε επ' αυτού, να συζητήσουμε συγκεκριμένα.

"Είναι θέμα άλλης συζήτησης (η οποία έχει γίνει εδώ και δεκαετίες βέβαια, και έχει καταλήξει *για το συγκεκριμένο θέμα*, κρίμα αν τη χάσατε) το αν η συγκεκριμένη πρόταση είναι καλή, δηλαδή θα έχει θετικά για την κοινωνία αποτελέσματα. Παντως ΔΕΝ είναι το αντικείμενο του άρθρου του Πάσχου"

Δεν σας καταλαβαίνω εδώ για το ποιο είναι το συγκεκριμένο θέμα στο οποίο κατέληξε κάποια συζήτηση (ούτε για το ποια είναι η συζήτηση που κατέληξε). Αν θέλετε, το διευκρινίζετε.

"(Διευκρινιστικά, και χωρίς να έχει σημασία για τα ανωτέρω, νόμιζα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κομμουνιστικό κόμμα/κίνημα/γουατεβα. )"

Δεν ξέρω γιατί με αφορά η παραπάνω πρόταση, μια και δεν ασχολήθηκα ποτέ με την υπεράσπιση ή αντιπροσώπευση του ΣΥΡΙΖΑ. Αν με απασχολούσε αυτό, θα το έλεγα από τον Μάη του 2008 όταν και άρχισα να γράφω εδώ.

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστώ για την απάντησή σας.

"Εξυπακούεται ναι ή όχι ότι οι χώροι αυτοί περιλαμβάνουν τον φιλελευθερισμό που εκφράζει ο κύριος Μανδραβέλης τουλάχιστον; "

Ναι, νομίζω, αλλά όχι αποκλειστικά.

"Εξυπακούεται ή όχι ότι ο φιλελευθερισμός αυτός αποτελεί μεστή, ώριμη, συγκεκριμένη θέση για το παρόν;"

Κοιτάχτε, ΔΕΝ αναφέρει συγκεκριμένους χώρους ο Πάσχος που δεν κάνουν το συγκεκριμένο λάθος της Αριστεράς. Το ανέκδοτο με το γρύλο το ξέρετε; Τα παραπάνω "εξυπακούεται" αυτό το ανέκδοτο θυμίζουν. Όταν γράψει για αυτό που θεωρείτε ότι εξυπακούεται, να τον κράξετε -- τώρα δεν το γράφει, και άρα απαντάτε σε "υπονοούμενα" που μπορεί να βρίσκονται στο μυαλό σας ή σε άλλα άρθρα.

Περί ΣΥΡΙΖΑ: Μα για τον Αλαβάνο γράφει ο Πάσχος, και εξυπακούεται :-) ότι κυρίως στο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται.

Για τα άλλα: Προσπαθώ να γράψω ότι τυχόν αναφορές σε προτάσεις της κομμουνιστικής (ή άλλης) Αριστεράς και αιτιολόγησή τους είναι ενδιαφέρον θέμα, και επίκαιρο, αλλά δεν μπορεί να εκληφθεί ως απάντηση στον Πάσχο, διότι απλά δεν είναι οι προτάσεις αυτές (και η πλήρης ή ελλιπής τεκμηρίωσή τους) το θέμα του άρθρου του. Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν προτάσεις, από πολλούς χώρους, και τεκμηρίωσή τους.

Η "συζήτηση" στην οποία αναφέρομαι έχει να κάνει με τα αποτελέσματα της οικονομικής έρευνας για την αξία της συγκεκριμένης πρότασης περί κρατικοποίησης των τραπεζών. Αλλά είναι θέμα για άλλη ανάρτηση/σχόλιο.

Τέλος, προφανώς δεν είναι απαραίτητο να έχετε διαβάσει όλα τα άρθρα για να σχολιάσετε ένα, απλά ενημερώνω ότι στο Μανδραβέλειο σύμπαν το θέμα της "μεταφυσικής"/ποιητικής θεώρησης των προβλημάτων από την Αριστερά επανέρχεται πολλάκις (μάλλον συχνότερα από ότι θα άξιζε...).

vasvas

Ανώνυμος είπε...

υπέροχο !
εύγε φίλε μου !
λόγος γάργαρο νερό ,στο τέλμα της όζουσας σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας μας .

Αντώνης είπε...

@ανώνυμος (vasvas): Ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις. Για το θέμα του τι υπονοεί το κείμενο, ή μάλλον αν είναι θεμιτό να απαντήσει κανείς σε κάτι που δεν λέει ρητά, θα πω το εξής: το πολιτικό πεδίο είναι πεπερασμένο. Δεν έχει άπειρες θέσεις. Όταν επιτίθεσαι στο ένα κομμάτι του φάσματος για πράγματα που ρητώς δεν χρεώνεις στο άλλο, κάνεις ιδεολογική δουλειά. Και δικαιούσαι ιδεολογικής απάντησης.

Σχετικά με την κρατικοποίηση των τραπεζών: επαναλαμβάνω ότι οι προτάσεις ήταν υποθετικές και ρόλος τους ήταν να καταδείξουν το απαγορευμένο συγκεκριμένων ειδών συζητήσεων (θυμάστε φαντάζομαι ότι αμέσως μετά την κατάθεσή τους γράφω ότι "φυσικά, προκαλούν αυθόρμητο γέλιο"). Τώρα, για το εφικτό σε ότι αφορά το τι θα μπορούσε να είναι και να κάνει η αριστερά, θα μιλήσουμε φυσικά σε μελλοντικές αναρτήσεις.

Τέλος για τις υπερβολλικά συχνές φορές στην "ποιητική" αριστερά: Αξίζει να θυμηθούμε ότι στον ελληνικό χώρο των δεκαετιών 50/60/70, η αριστερά κατέκτησε την πολιτισκή ηγεμονία (στην ποίηση, την μουσική σύνθεση, την πεζογραφία), σε περιόδους που πολιτικά ήταν υπό κατατρεγμό. Έχει την σημασία του αυτό το μικρό στοιχείο για την σύσταση και τις ιδιομορφίες του αριστερού λόγου στη χώρα. Έχουν, αν θέλετε, μείνει εθισμοί στον αριστερό λόγο εξαιτίας της τότε επιτυχίας του να αγγίξει τον Έλληνα ΚΥΡΙΩΣ ως πολιτιστικός λόγος.

Εις το επανειδείν.

Αντώνης είπε...

@ ανώνυμος: Να είστε καλά.