Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Με άλλα μέσα


Στην διάσημη παρατήρηση του Μαρξ ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται μεν, αλλά την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα, το κλειδί δεν βρίσκεται στο συμπέρασμα ότι η δεύτερη φορά είναι μια παρεφθαρμένη εκδοχή της πρώτης αλλά στην ανάδειξη του τι έκανε το Μαρξ να ξεχωρίζει ως πολιτικός ιστορικός: στην πολιτική η τέχνη συνίσταται στην παρατήρηση των διαφορών, στο να ξέρεις πώς να διακρίνεις ανάμεσα στα φαινομενικά ταυτόσημα.

Η βαθμός γνησιότητας του Δεκέμβρη του 08 οφείλεται, σε τελική ανάλυση, στη συμμετοχή σε αυτόν ανθρώπων που δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ σε διαδηλώσεις και συγκρουσιακές καταστάσεις, ανεξάρτητα από τις πράξεις όσων τον προσεταιρίστηκαν στα πλαίσια μιας μονιμότερης και κυνικότερης πρακτικής. Για τους ανθρώπους αυτούς, που σήμερα αντιμετωπίζουν πολλά από τα ίδια οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα, η πραγματική συνέχεια του Δεκέμβρη μπορεί να προέλθει μόνο απρόβλεπτα και με άλλα μέσα. Εν τη απουσία της δυνατότητας για δημιουργική καινοτομία, το συμβάν ξεφτίζει σε τελετουργικοποίηση της βίας, δηλαδή σε μύθο. Και ο μύθος αυτός είναι καταδικασμένος στην υποστασιοποίηση της βίαιης αρρενωπότητας, από την οποία έχει αφαιρεθεί κάθε λυτρωτικό και δικαιϊκό στοιχείο.

Εφεξής, το πολιτικό σκέλος του radical desire θα επικεντρωθεί σε αυτό το οποίο έχει τη λιγότερη κοινωνική ανταπόκριση, όπως φάνηκε και από την ανυπαρξία σχολίων για τα σχετικά κείμενα: στον πολιτικό ρόλο των γυναικών όχι ως απλών συμμάχων αλλά ως πρωτεργατών των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη. Εκεί, σε αυτό απέναντι στο οποίο η "μαχητική ακροαριστερά" εξακολουθεί να παραμένει αμήχανη (δεν είναι το ξύλο με τους μπάτσους και το φαϊ στης μαμάς ή της γκόμενας το απόγευμα η ελευθερία, παιδιά) υπάρχει πολιτικά ζωτικός λόγος να επιμείνει κανείς.

4 σχόλια:

καλωδιο είπε...

Καλημέρα.
Πολύ ενδιαφέρον ΚΑΙ το σημερινό, αλλά ο λόγος της επίσκεψης είναι να αφήσω μια τόσο "καθυστερημένη" απάντηση στο σχόλιο σου, που κινδυνεύει να μην τη δεις.
φίλε Αντώνη συμφωνώ, όπως φαίνεται και στο κείμενο της εισαγωγής, με την παρατήρησή σου για τη λέξη "δεκεμβριανά". Με εντυπωσίασε όμως η ευκολία με την οποία "κατοχυρώθηκε" πέρυσι κυρίως από την πιτσιρικαρία. Προσωπικά με ενοχλεί αισθητικά και η χρήση της για τις μάχες του '44.skinadi

καλωδιο είπε...

Το skinadi του τέλους είναι σε λάθος θέση πληκτρολόγηση της λεκτικής επαλήθευσης. Για "δεκεμβριανά" μιλάμε μην το αντιληφθούν και για κωδικό για την έναρξη του 3ου γύρου.

Δημήτρης είπε...

Η "προγραμματική" τελευταία παράγραφος μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα. Αν και επισημαίνω το εξής σημείο -που είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεις, λαμβάνοντας υπόψη το σχόλιο περί "υποστασιοποίησης της βίαιης αρρενωπότητας", αλλά και το ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ κείμενό σου για την Κούνεβα: το θέμα δεν πρέπει να είναι απλώς οι γυναίκες ως αγωνιστικά υποκείμενα, παρά μόνο εάν μέσω αυτών αναδεικνύονται τρόποι για το "γίγνεσθαι-γυναίκα" ΟΛΩΝ των αγωνιστικών υποκειμένων.

Αντώνης είπε...

Δημήτρη: Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρατήρησή σου. Ναι, ο Ντελέζ εδώ έχει ιδιαίτερη σημασία πολιτικά εδώ--μου είναι πάρα πολύ χρήσιμο αυτό που μου θυμίζεις. Right on the money, φίλε μου :-)

@Καλώδια: Γεια και χαρά σύντροφε. Συμφωνώ στην ανάγκη διαφοροποίησης που σέβεται την ιστορική διαφορά αλλά δεν υποστασιοποιεί στο στυλ "εκείνος ήταν αληθινός αγώνας, ετούτος δεν είναι." Ούτε βέβαια εισάγει μια ψευδή έννοια συνέχειας από το παράθυρο. Νομίζω ότι ταυτιζόμαστε στην άποψη ότι υπάρχει ανάγκη να διατηρηθεί το συγκεκριμένο του Δεκέμβρη του 08 πέρα από ηθικολογικές ή αξιολογικές κρίσεις και ρητορικές.