Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Για το γίγνεσθαι γυναίκα


(για τον Δημήτρη)

Σήμερα το πρωί, καθώς ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω για τη δουλειά, είδα ένα ζευγάρι μικρά μαύρα πόδια μπροστά από τον τροχό του αυτοκινήτου μου. Ένα αδέσποτο γατάκι κείτονταν νεκρό μπροστά από τον τροχό. Τρελάθηκα. Ήταν δυνατό να το έχω χτυπήσει εγώ καθώς πάρκαρα; Αφού δεν ένιωσα τίποτε περίεργο, κάποια σύγκρουση ή κάτι παρόμοιο. Αίματα δεν υπήρχαν. Ούτε χρόνος να ασχοληθώ περισσότερο. Στη δουλειά ένιωθα όλη μέρα ένα σφίξιμο στο στομάχι, τη σκέψη του θεάματος συνεχώς στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Όταν τέλειωσα με τη δουλειά, δίσταζα να γυρίσω στο σπίτι γιατί ήξερα τι πρέπει να κάνω πριν έρθει στο σπίτι ο γιός μου. Το γατάκι ήταν προφανές ότι δεν σκοτώθηκε από το αυτοκίνητο. Δεν γνωρίζω αν ξεψύχησε από το κρύο ή από φόλα σε εκείνο το σημείο, ή αν μεταφέρθηκε εκεί από κάποιον. Πήρα ένα φτυάρι και μια σακούλα σκουπιδιών. Δεν μπορούσα όμως να το αντικρύζω. Το φτυάρι δίσταζε να σπρώξει το νεκρό σώμα μήπως και το τραυματίσει. Παράλογη τρυφερότητα. Κάλυψα το σώμα με χαρτιά από εφημερίδες και το έσπρωξα στην σακούλα σκουπιδιών. Πέταξα τη σακούλα στον κάδο με τα μόνα λόγια που μου ήρθαν: "καημένο πλασματάκι". Το σφίξιμο στο στομάχι είναι ακόμα εκεί, και μαζί η ανακούφιση ότι έγινε αυτό που στοιχειωδώς έπρεπε να γίνει.

Γιατί κάποιος, κάποια, πρέπει να αναλάβει την αζήτητη και πλανώμενη ευθύνη για το νεκρό σώμα χωρίς να ζητά εξηγήσεις για το ποιός έφταιγε (από ποιον;). Σκέφτομαι, αναπόφευκτα, την ειρωνική απάντηση της πραγματικότητας στην χθεσινή ανάρτησή μου για την ανάγκη που έχουμε στη χώρα μας να επιστρέψουμε στο ερώτημα της έμφυλης πολιτικής της "πολιτικής", και σκέφτομαι την απάντηση του Δημήτρη: να μιλήσουμε όχι μόνο για το τι σημαίνουν για την πολιτική οι γυναίκες, αλλά και το τι σημαίνει για το πολιτικό σκέπτεσθαι το γίγνεσθαι-γυναίκα. Να ένα πράγμα που σημαίνει: Μετά τη εγελιανή μάχη μέχρι θανάτου, κάποιος πρέπει να αναλάβει να καθαρίσει τον τόπο από τα αίματα, από τα σώματα· κάποιος πρέπει να αντικρύσει το οστεοφυλάκιο της ιστορίας· κάποιος πρέπει να θρηνήσει τους νεκρούς, τους τραυματίες, τα αποκαϊδια.

Πρόκειται για πολιτική ενέργεια, η οποία είναι πολιτική γιατί αντικρύζει, μόνη αυτή, το δύσπεπτο υπόλειμμα που αποφεύγει να δει ο άμεσα εμπλεκόμενος στη σύγκρουση; 'Η για μια διαφυγή από την σφαίρα της πολιτικής προς αυτή μιας ανώτερης, αναπόφευκτα ατομικής ηθικής; Το αίνιγμα της Αντιγόνης ως "δώρο" της καθημερινότητας. Ένας από τους λόγους που είναι απαραίτητο να σκέφτεται κανείς για την πολιτική--για την "διαλεκτική της ιστορίας", για τον Δεκέμβρη, για τη βία, για την υπόσχεση της δικαιοσύνης--σπρώχνοντας ταυτόχρονα στα όρια που μπορεί τις έμφυλες διαστάσεις αυτής της σκέψης.




7 σχόλια:

ρίτσα είπε...

πολύ ωραίο κείμενο και εικόνα...

Δημήτρης είπε...

Σ' ευχαριστώ Αντώνη. Χαίρομαι που το σχόλιό μου έδωσε το ερέθισμα γι' αυτό το συγκινητικό κείμενο. Και είμαι σίγουρος ότι δεν καθάρισες με το θέμα...

LeftG700 είπε...

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΘΛΙΨΕΙ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ


Ήταν η μέρα που συνειδητοποίησε ότι, αν και έχει κάνει τίτλο την Αντιγόνη σε πολλά κείμενά του, δεν μπόρεσε να τιμήσει με τον ίδιο τρόπο που εκείνη ήθελε να τιμήσει τον νεκρό αδελφό της ένα νεκρό γατάκι και αντί γι' αυτό -που το ήθελε, όπως όλοι οι φιλόσοφοι πρέπει να το θέλουν- το πέταξε στα σκουπίδια. Όχι γιατί ήταν κακός. Ούτε γιατί ήταν τάχα μικροαστός που κοίταζε μόνο τη δουλειά του. Απλώς επειδή ήταν ζωντανός.

Να έκλαψε άραγε ο φιλόσοφός μας όταν έκανε αυτή την πικρή σκέψη;

Αυτό μόνο εκείνος το ξέρει και δεν μας πέφτει λόγος...

LeftG700 είπε...

Φίλε Αντώνη,


Θα καταλάβεις καλύτερα το παραπάνω σχόλιο, αν διαβάσεις και ένα άλλο που ποστάραμε στο περί Δεκέμβρη και επιθυμίας κείμενό σου.


Τα λέμε.

LeftG700 είπε...

Φίλε Αντώνη,


Έχεις μήνυμα. Αλλά πρέπει να έλθεις προς τα μας...


Τα λέμε.

Αντώνης είπε...

@GLeft700. Δεν ξέρω τι να πω, ειλικρινά. Είναι καλό που βρήκατε κάτι που αισθάνεστε ότι σας είναι χρήσιμο. Αυτό.

Χαιρετίσματα.

Ανώνυμος είπε...

(χωρίς τίτλο)

Το τέλος,
Που σαν μια άλλη Κασσάνδρα
Δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα
Παρά τον πόνο, την λύπη
Και την ματαιότητα,
Διαμηνύει η ίδια η ζωή
Μέσα από το τραγούδι της,
Τον Χρόνο

Τι άλλο μπορείς να κάνεις,
Παρά να πιεις όλα εκείνα τα φάρμακα,
Αυτά των Λωτών,
Αυτά που σαν τα πιεις ξεχνάς,
Αυτά που σαν τα πίνεις,
Όλοι σου φωνάζουν,
Από φθόνο και μόνο,
Να ξυπνήσεις;