Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Η μελωδία της κρίσης;

Υπάρχει μια μουσική αισθητική κατάλληλη για τα χρόνια της κρίσης; Μια εκδοχή της θα ήταν μάλλον προφητική, μια και άρχισε να αναδύεται λίγα χρόνια πριν την παγκόσμια κατάρρευση των αγορών: συνίσταται στην ηχογράφηση με φτωχά μέσα (παιδικά αρμόνια, καραμούζες, σφυρίγματα, περιοδικά που σκίζονται) τα οποία αναπτύσσουν μια συνεργεία με τα ιστορικά απομεινάρια των ηχητικών μέσων της κλασικής εποχής (άρπες, βιολιά, κιθάρες). Η μελωδία της κρίσης διακρίνεται επίσης από την ικανότητά της να χωρά σε στενούς, χαμηλού ενοικίου χώρους --κυρίως ασανσέρ και τουαλέτες. Ίσως το σημείο επαφής των καλλιτεχνικών παραστάσεων που ακολουθούν να συνίσταται στην ανάδειξη της μετατόπισης του μουσικού δράματος από το στάδιο και την αρένα στην μουσική δωματίου. Όχι βέβαια τη μουσική δωματίου ως αισθητικής αποκρυστάλλωσης της αστικής ευμάρειας --που χωράει ένα κομμάτι της κλασικής ορχήστρας στο λαμπρό δωμάτιο μιας έπαυλης-- αλλά ως εκφραστικού μέσου της νέας φτώχειας. Στο μέλλον, η σημαντική μουσική μπορεί να αποτελεί έργο άστεγων αποφοίτων ωδείων που θα συνωστίζονται και θα μπλέκουν τους ήχους τους σαν τούτους εδώ, ανεξέλεγκτοι εραστές ενός αδικαιολόγητου και σκανδαλώδους μορφολογικού ουτοπισμού στο τέλος του ιδεοληπτικού δρόμου που λέγεται "αστική ανάπτυξη και πρόοδος."

Παίζουν, με τη σειρά εμφανίσεως:
CocoRosie, "Hairnet Paradise"
Arcade Fire, "Neon Bible"
Grizzly Bear, "Shift"
Θανάσης Παπακωνσταντίνου, "Το όνειρο της σκιάς"











Δεν υπάρχουν σχόλια: