Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Μια μέρα

Το 1987 πέρασα στο πανεπιστήμιο. Μετά από αφόρητη πίεση στους γονείς μου απέκτησα στερεοφωνικό. Τσόνταρα κάτι λεφτά που είχα μαζέψει δουλεύοντας, έβαλαν και αυτοί λίγα και voilá, ώρες χαζέματος ενός κυκλικού υποπαραγώγου του πετρελαίου που περιστρέφεται γύρω από ένα άξονα ενώ ένα σύστημα ακίδας-μαγνήτη εξάγει από μέσα του ηχητικές πληροφορίες που μεταφέρονται ηλεκτρικώς σε ένα ενισχυτή του ασθενικού σήματος και εξέρχονται από μικρά και μεγάλα στόματα πολυπροπυλενίου και χαρτιού κρυμμένα πίσω από γρίλιες μαύρων κουτιών. Μαγεία. Για δίσκους δεν υπήρχαν χρήματα, οπότε έπαιζαν διαρκώς οι ίδιοι. Αλλά αυτός ήταν από τους πρώτους. Το έλεγαν όλες οι λίστες άλλωστε. Citizen Kane/Sgt Pepper's. Νούμερο ένα. Γιάννης Πετρίδης. Ελληνική Ραδιοφωνία. Περιοδικόν Ποπ και Ροκ. Γιάννης Μαλαθρώνας, ανταπόκριση από το Λονδίνο. Γιατί οι Smiths είναι σπουδαιότεροι από τους Pink Floyd του The Wall (είχε δίκαιο). Ράδιο Ουτοπία.

Δεν το πολυέπιανα βέβαια το Sgt Pepper's. Μερικά τραγούδια μου ακουγόντουσαν μάλλον χαζοχαρούμενα, ικανοποιητικά ροκάδικα δεν πολυείχε ο δίσκος, οι ενορχηστρώσεις ήταν περίεργες. Κάποια στιγμή, λίγο αργότερα, άρχισα να διαβάζω T.S. Eliot. Όπως όλοι οι πρωτοετείς με λογοτεχνικές αξιώσεις (δεν ξέρω πώς να μεταφράσω το ακριβέστερο αγγλικό pretensions), την είχα δει μοντερνιστής (η ειρωνεία είναι ότι ακόμη έτσι την βλέπω, μη έχοντας ποτέ συγκινηθεί λογοτεχνικά απ΄τον μεταμοντερνισμό). Τέλος πάντων, η ιδέα στο κεφάλι μου εκείνες τις μέρες ήταν η μοντερνιστική εκδοχή του έπους, όλη εκείνη η ηρωϊκή φιλοδοξία της περισυλλογής μέσα σε μία αισθητική ολότητα των σκόρπιων κομματιών, των ετερογενών ασημαντοτήτων της καθημερινότητας. Joyce και Μπλουμ. Woolf και κυρία Ντάλογουει. Eliot και Προύφροκ. Πώς μεταφραζόταν μουσικά αυτό; Η απάντηση τότε ήταν μία. A Day in the Life.



Δεν υπάρχουν σχόλια: