Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Πέντε είδη σιωπής



Η σιωπή του βελούδου καθώς υποδέχεται, για παράδειγμα,
ένα ακριβό μονόπετρο, ή απορροφά ένα ψίθυρο συνομωσίας
πίσω από πόρτες υψηλές, ή πνίγει τον θόρυβο
που προκαλεί μια αδιακρισία μεταξύ ζεύγους
αγνώστων υποτίθεται χεριών εν μέσω δεξιώσεως.

Η σιωπή του τοίχου σε ένα φτωχικό δωμάτιο
καθώς ο νέος ένοικος κάνει σκέψεις απελπισίας,
ή μια γυναίκα σκέφτεται τις ώρες που περνούν
με μάρτυρες τον φούρνο ή τα πιάτα,
τις ζάρες που μεσολαβούν ανάμεσα στα δάχτυλα και το σεντόνι.

Η σιωπή του γρασιδιού μια μέρα ανοιξιάτικη
γεμάτη από ήχους του αδήλωτου και του μικρού,
μίας ακρίδας για παράδειγμα, ή μίας διμοιρίας μυρμηγκιών
καθώς εσύ αφήνεσαι στην νύστα και το δέρμα σου
κι αυτό ερωτοτροπεί με άνεμο διαχυτικό, με πλάνη ήλιο.

Η σιωπή του μπλε ή του μαύρου στον καμβά,
που πλημμυρίζει το δωμάτιο καθώς μεταμορφώνεται
η ίδια σε σφουγγάρι, τα δόντια της γεμάτα απ’ το μεδούλι
του φωτός. Μια σιωπή παλλόμενη,
φωσφορίζουσα, με την καρδιά της βρεγμένη στο μελάνι.

Η σιωπή του ενυδρείου, πολύχρωμη, χορευτική,
κρυμένη σε ανύποπτες κρυψώνες.
Η έκθλιψη, ξαφνικά, του ορατού· το σπέρμα του άηχου
μέσα στις φυσαλίδες που εξέρχονται από το στόμα ενός ψαριού.
Η απουσία του ανέμου στην κυματίζουσα χλωρίδα.




3 σχόλια:

tosio morphy είπε...

η σιωπη ολων μας ειναι η χειροτερη.

πολυ ωραιο το ποιημα, μπραβο!

Θεία Θ είπε...

Εκκωφαντικές σιωπές.

Αντώνης είπε...

Σας ευχαριστώ θερμά.