Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Queering Dylan

Δεν είμαι σίγουρος για το πώς επανασηματοδοτεί ο Antony Hegarty το πρωτότυπο: ως τραγούδι μελαγχολικής καταγγελίας της ομοφοβικής βίας (όπως υπονοεί και το παρακάτω βίντεο), ως ελεγεία για χαμένους από HIV φίλους, ως ομολογία εξάντλησης από μια γεμάτη πόνο ζωή; Εκείνο που ξέρω είναι ότι το τραγούδι έχει αλλάξει, έχοντας ταξιδέψει μίλια μακριά από τα συμφραζόμενα του Pat Garrett and Billy the Kid όπου και πρωτοεμφανίστηκε (ή μήπως όχι και τόσο μακριά;) Επίσης, ότι πρόκειται για μια από τις κορυφαίες διασκευές που έγιναν ποτέ σε τραγούδι του Dylan. Η εξαίσια, γεμάτη κρυφό βάθος φωνή του Hegarty μαζί με το λιτό και συνάμα λυρικό πιάνο υψώνεται στα ουράνια, εκεί που προσηλώνεται το επιθανάτιο όραμα των στίχων.








Δεν υπάρχουν σχόλια: