Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Η εποχή του σιδήρου




Στην αρχή, ξεπαστρέψαμε αυτούς που ζούσανε στα δέντρα:
Αιμομίκτες, φάρα διεστραμμένη, προσκολλημένοι
στο βυζί της μάνας τους ακόμα
παρά τα γένια τους και τα μαλλιά τους,
έτρωγαν και ερωτοτροπούσαν σαν τα ζώα ξαπλωμένοι
και σαν αισχρά, επαίσχυντα γουρούνια σκούζανε
όταν μες στο λαιμό τους μπήγαμε τη σκουριασμένη λόγχη
κι όταν κεντάγαμε στις μαλακές κοιλιές τους
με άλικο τα γράμματα του αποκαθαρμού.

Μετά εκστρατεύσαμε ενάντια στους βάρβαρους,
που ζούσανε από πουλιά και ερπετά και αγριόχοιρους
(τα σκότωναν με σαϊτιές και πέτρες κοφτερές).
Ήταν πιο δυνατοί από τους άλλους τούτοι.
Τα σώματά τους στεκόταν όρθια, και οι γυναίκες τους
ήταν κλεισμένες στις σπηλιές
αντί να τριγυρνάν λάσκα όπως των πρώτων.
Στη μάχη έβγαζαν κάτι ακατάληπτους αλλαλαγμούς.
Έζεχναν, θυμάμαι ακόμα, από ακάθαρτο ζώο και φόβο.
Να ναι καλά το μήκος των ακοντίων και η συνδρομή του τόξου
γιατί το φόνο εκ του σύνεγγυς με δαύτους
δεν θα τον άντεχε άνθρωπος σωστός.

Όταν στομώναν τα μαχαίρια απ’ το αίμα
και κουραζόντουσαν τα γόνατα, τα χέρια και οι μηροί
παίρναμε αμίλητοι το δρόμο της επιστροφής.
Είχαμε ακόμα αβέβαιες τελετουργίες, ακαθόριστες·
τα σύμβολά μας σκέψεις ακόμα ημιτελείς πάνω στο χώμα.
Τις νύχτες έβγαιναν από μέσα μας συλλαβές και επιφωνήματα,
άλλες φορές στον ύπνο μας κι άλλες στον ξύπνιο
και έτσι βογγώντας και παραμιλώντας
λίγο-λίγο οδηγούσαμε ο ένας τον άλλο στα τυφλά
πάνω στο δρόμο που ενώνει νόημα και νόμο.

Δεν ξέραμε πολλά να πούμε ακόμα·
μόνο πως τούτα τα δυο ήταν ζευγάρι
αδιάσπαστο, με αίμα παντρεμένο, που η σάρκα το φοβάται.
Έτσι το γράψαμε τουλάχιστο ένα πρωϊνό
πάνω στις πέτρες των θυσιών και των βασάνων,
εκεί που σπάζαμε τους ασεβείς στα δυο με τους λοστούς.
Έτσι πια το χαράξαμε και στα νομίσματα τα πρώτα,
μαζί με νύχια του αρπαχτικού και εμβλήματα θανάτου.
Τέτοια εντολή κουβάλαγαν κι οι πρώτοι μας Θεοί,
αυτοί που γέννησε το αμόνι και η λάμα
και το σκοτάδι το πηχτό της νύχτας στο χωριό.




1 σχόλιο:

Θεία Θ είπε...

Έχουμε κάνει κάποια βήματα προόδου από τότε: τα όπλα μας επιτρέπουν να σκοτώνουμε χωρίς καν να βλέπουμε τον αντίπαλο.
Ωραία σύλληψη, εκφραστική ανάπτυξη, ανατριχιαστικό αποτέλεσμα.