Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Μπαίνει το κακό στη ζυγαριά;


Στις μέρες μας, το κακό περισσεύει τόσο που γέμισε τα ράφια. Και μεις, ως τρόπον τινά υπεύθυνοι για τις πωλήσεις, καλούμαστε κάθε τόσο να το ζυγίσουμε πριν το πακετάρουμε και το μοιράσουμε στην κοινή γνώμη: τόσο το κακό στο βιτριόλι, τόσο στα αυγά, τόσο στους προπηλακισμούς, τόσο στις μαχαιριές, στις απειλές κατά της ζωής, στον λυσσασμένο σεξισμό και την ξενοφοβία· τόσο το κακό του πλούσιου, τόσο του φτωχού· τόσο του επώνυμου, τόσο του ανώνυμου. Είναι χωρίς αμφιβολία μια δυσάρεστη κατάσταση.

Μια μέρα, κάποιος αναρωτήθηκε:

- Μπαίνει το κακό στη ζυγαριά;

- Ένας άλλος του είπε: Πρέπει να μπει, είναι αναγκαστικό να μπει. Πρέπει κανείς να διαχωρίζει κακό από κακό. Δεν είναι κάθε κακό το ίδιο βαρύ.

- Ο πρώτος απάντησε: Σωστά, αλλά εγώ δεν έχω από αυτές τις ζυγαριές που ζυγίζουν το κακό. Πού τις πουλούν;

- Ο δεύτερος χαμογέλασε: Θέλεις να πεις, φαντάζομαι, ότι το ζύγι του κακού είναι εξίσου απαραίτητο και αδύνατο, πως πέφτει στους ώμους μας επειδή ζούμε στο κακό αλλά ξεφεύγει απ' τα χέρια μας επειδή δεν είμαστε Θεοί. Και ότι καμμιά φορά μπερδεύουμε την κατάρα με τη δύναμη και νομίζουμε ότι για να ζυγίζουμε το κακό, είμαστε όντως Θεοί.

- Ο πρώτος είπε: Ναι. Αλλά είναι και κάτι άλλο που με τρώει: τι ψάχνουμε όταν ζυγίζουμε το κακό;

- Ο δεύτερος απάντησε: Το λιγότερο κακό.

- Ο πρώτος είπε: αυτό είναι το όνομα μιας πολιτικής. Του Τσώρτσιλ για παράδειγμα, όταν έλεγε ότι η δημοκρατία είναι χάλια, αλλά λιγότερο κακή από όλα τα υπόλοιπα πολιτεύματα. Αλλά ο Τσώρτσιλ ήταν ένας αυταρχικός και αντιδραστικός μπάσταρδος, ξέρεις. Και ο Σεφέρης, θυμάσαι τι έγραφε για τη σφαγή του Ρήγα Πιέρ στην Κύπρο; "Έτσι, με το 'μικρότερο κακό', βάδιζε η μοίρα/ως την αυγή τ' Άγι' Aντωνιού, μέρα Tετάρτη/που ήρθαν οι καβαλάρηδες και τον εσύραν/από της καύχας του την αγκαλιά και τον εσφάξαν."

- O δεύτερος απάντησε: Θέλεις να πεις πως συμβαίνει κάποτε το μικρότερο κακό να οδηγεί απευθείας στο μεγαλύτερο. Αλλά οι ποιητές και οι ιστορικοί θυμούνται επιλεκτικά, γιατί αγαπούν τα φοβερά και τα τραγικά. Υπήρξαν και φορές που το μικρότερο κακό παρέμεινε, απλά, το μικρότερο κακό.

- Ο πρώτος ρώτησε: Και με το ζύγι του καλού, τι γίνεται; Υπάρχει περισσότερο και λιγότερο καλό;

- Ο δεύτερος απάντησε: Όχι. Μπροστά στο καλό, ντρέπεται η ζυγαριά που είναι από σίδερο και πέφτει μόνη της στο χώμα για να ξεχαστεί η όψη της.

- Ο πρώτος ρώτησε: Αυτή είναι η βία της δικαιοσύνης λοιπόν;

- Ο δεύτερος απάντησε: Ναι, αυτή που σκοτώνει τον δικαστή και τον δικηγόρο μέσα μας.








Δεν υπάρχουν σχόλια: