Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Είναι γάτες, είναι γάτες, οι ληστές με τις γραβάτες




Τι γίνεται όταν η συστημική διαφθορά της αστικής δημοκρατίας συναντάει την εμπειρική διαφθορά της ευρωκρατίας των αετονύχηδων; Της Νέας Δημοκρατίας γίνεται. Μιλάμε για μια περίοδο εκδικητικά ληστρική, λες και τα κάθε λογής λαμόγια προβλέψανε ότι το παράθυρο που άνοιξε μετά στο περίφημο "τέλος των ιδεολογιών" και πριν την παγκόσμια καθίζηση του καπιταλισμού ήταν η τελευταία φορά που θα βρισκαν φαί στο τραπέζι. Και φάγανε με 40 μασέλες. Οπότε, εις το όνομα της σύνταξης με τον δυτικό νεοφιλελευθερισμό, κατρακυλήσαμε μερικές θέσεις κάτω απ' την Μποτσουάνα και το Μπαγκλαντές σε ό,τι αφορά την έκταση της διαφθοράς την περσινή χρονιά. Ναι, αλλά τουλάχιστον μας έκλεβαν άνθρωποι χαμογελαστοί και καλοντυμένοι.

www.megatv.com:

Στοιχεία-σοκ για τη διαφθορά στην Ελλάδα

Σε μια από τις χειρότερες θέσεις παγκοσμίως σε θέματα διαφάνειας και διαφθοράς κατατάσσεται η Ελλάδα, σύμφωνα με νεότερη έκθεση της οργάνωσης "Διεθνής Διαφάνεια".

Ξένοι αναλυτές και επιχειρηματίες υποβίβασαν για το 2009 την Ελλάδα στην 71η θέση, σε σύνολο 180 χωρών, με βαθμολογία 3,8 με άριστα το 10.

Σημειώνεται ότι πέρυσι η Ελλάδα είχε βαθμολογηθεί με 4,7 και είχε καταλάβει την 57η θέση στη λίστα των χωρών. "Κατρακύλησε", δηλαδή, μέσα σ' ένα χρόνο 14 θέσεις.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, που παρουσιάστηκε από το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Διαφάνειας, η χώρα μας εμφανίζεται ως η πιο διεφθαρμένη στην ΕΕ, αφού κατέλαβε την τελευταία θέση μεταξύ των 27 χωρών - μελών.

Μάλιστα, η Ελλάδα βρίσκεται σε θέματα διαφάνειας και καταπολέμησης της διαφθοράς πίσω και από χώρες που ανήκουν στον τρίτο κόσμο, όπως το Μπαγκλαντές, η Μποτσουάνα, η Τουρκία, η Κούβα, το Μπουτάν, το Μακάο, η Ναμίμπια, οι Σεϊχέλλες, η Μαλαισία και το Κουβέιτ έχουν υψηλότερη βαθμολογία σε θέματα διαφάνειας και καταπολέμησης της διαφθοράς.

Σε δηλώσεις του, πρόεδρος της ΜΚΟ "Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς" Κώστας Μπακούρης επισήμανε την ατιμωρησία που υπάρχει στην Ελλάδα για θέματα διαφθοράς και υποθέσεις δωροδοκίας και τόνισε: "Είναι αυτονόητες οι αρνητικές επιπτώσεις της διαφθοράς στην οικονομία, την ανάπτυξη και την αποτελεσματική διακυβέρνηση μιας χώρας. Σε μια εποχή μάλιστα που η οικονομική κρίση έχει διευρύνει το πρόβλημα, η αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων είναι ακόμα πιο σημαντική".

Από την πλευρά του, ο διευθυντής της "Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς" Άρις Συγγρός υπογράμμισε τις αρνητικές συνέπειες αυτής της κατάστασης για την ανάπτυξη ξένων επενδύσεων στη χώρα. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, "μεγάλες εταιρείες όταν θέλουν να πάνε να κάνουν μια επένδυση βλέπουν ορισμένα πράγματα, όπως το περιβάλλον στο οποίο έρχονται να δραστηριοποιηθούν. Διαβάζοντας λοιπόν όλες αυτές τις εκθέσεις αντιλαμβάνονται αν εδώ έχουμε ένα σταθερό περιβάλλον όπου μπορούν να κάνουν τις δουλειές τους ή αν είναι ένα ασταθές περιβάλλον όπου το ρίσκο τους θα είναι πολύ μεγαλύτερο".




Παναγιώτης Κονδύλης, Η παρακμή του αστικού πολιτισμού:

η χρήση του όρου "αστική τάξη" μέσα στο ελληνικό πολιτικό και κοινωνιολογικό λεξιλόγιο των τελευταίων εκατό χρόνων φευγαλέα και δευτερόντως μόνο συνδέθηκε με εποπτείες και παραστάσεις ανταποκρινόμενες ουσιαστικά στο συγκεκριμένο ιστορικό περιεχόμενο. Για λόγους που θα εξηγήσουμε αμέσως διευρύνθηκε, έτσι ώστε να σημαίνει--έχοντας θετικές ή αρνητικές συμπαραδηλώσεις, ανάλογα με τις εκάστοτε συμπάθειες--τους "εύπορους πολίτες", τους "πλουτοκράτες", τους "νοικοκυραίους", τους "αντιδραστικούς" ή "τους εχθρούς του σοσιαλισμού" κτλ. Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι η αστική τάξη συγκροτείται από λιγότερο ή περισσότερο πλούσια άτομα, τα οποία ως τάξη τάσσονται υπέρ της καπιταλιστικής οικονομίας (ό,τι και αν μπορεί αυτή να σημαίνει σε κάθε περίπτωση) και επομένως εχθρεύονται τον σοσιαλισμό (ό,τι και αν μπορεί να σημαίνει εκάστοτε ο σοσιαλισμός). Όμως οι πλούσιοι και οι εθροί του σοσιαλισμού μπορούν θαυμάσια να προέρονται από ομάδες που ούτε πορίζονται τον πλούτο τους με "αμιγώς" καπιταλιστικές μεθόδους ούτε και έχουν εσωτερικεύσει την αστική αξιολογία και κοσμοθεωρία. Πάντως η διαφορά ανάμεσα στον αστό, από τη μία, και στον εκ καταγωγής ευγενή, τον τσιφλικά, τον "νοικοκύρη" ή τον αετονύχη επιχειρηματία και εργολάβο, από την άλλη, μπορεί να γίνει πρόδηλη και να αποτελέσει μίτο επιστημονικής κατανόησης μονάχα όπου είναι δεδομένη και αυτονόητη μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα. Και ακριβώς αυτό δεν συνέβη, τουλάχιστον σε επαρκή βαθμό, στην νεότερη Ελλάδα.




Δεν υπάρχουν σχόλια: