Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Παρασκευή βράδι, ώρα για τα μπλουζ

"Be my husband", Nina Simone: ωμός ηλεκτρισμός των φωνητικών χορδών, το βελούδο της σιωπής, η ακουστική του χώρου που ανοίγεται γύρω απ' τη φωνή και τα γυμνά κρουστά, παλμοί καρδιάς, βήματα με τα πόδια γυμνά, ατμόσφαιρα χωρικού σε τραγωδία, το πνεύμα που εξέρχεται θριαμβευτικά του θώρακος. Γυναικεία περηφάνεια, ριζοσπαστική πολιτικοποίηση, ταλέντο που τρέχει απ' τα μπατζάκια, και φλόγα. Μπόλικη φλόγα.



"Death Letter", Cassandra Wilson: Δύσκολο, πολύ δύσκολο να τα βάλεις με τον Son House, που έπαιζε ακουστική κιθάρα λες και τα ίδια του τα δάχτυλα είχανε ρεύμα, σκληρά, εμφατικά, χτυπώντας τις χορδές με εκείνα τα τεράστια, λιγνά δάχτυλα. Τα καταφέρνει όμως η Wilson, με τη βοήθεια μιας εξαιρετικά καλοδουλεμένης ενορχήστρωσης. Το αποτέλεσμα είναι αισθαντικό και γήινο εκεί που το πρωτότυπο είναι γεμάτο γωνίες, ρυθμική επιθετικότητα και θλίψη.



Ο House, βέβαια, παραμένει πάντα ο ιδιοκτήτης του τραγουδιού. Αυτός που το φυλάει από παρείσακτους. Αυτό το slide είναι δεκάδες επαναλαμβανόμενες μαχαιριές, πνιγμένες κραυγές, κωδικοποιημένο κλάμα. Είναι 1967 και τα λευκά παιδιά της Αμερικής πειραματίζονται με ψυχοτροπικά, αφήνουν μαλλιά, ακολουθούν κοινόβια. Ο Son βρίσκεται κάπου αλλού. Μπριγιαντίνη στο μαλλί, απουσία σκηνικού, χορευτριών, συνοδευτικού συγκροτήματος, και ενισχυτή. Όλα είναι ήδη εκεί, στα δάχτυλα, στη φωνή.





Δεν υπάρχουν σχόλια: