Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

Ντοσιέ: Αριστεροδεξιά: Λεωνίδας Κύρκος


Ένα από τα θέματα που με απασχολούν και με προβληματίζουν ιδιαίτερα είναι η με μια πρώτη ματιά ακατανόητη και θλιβερή ιστορία κομματιού της ελληνικής αριστεράς από τα τέλη της δεκαετίας του 70 και μετά: πώς και γιατί στρέφονται τόσοι άνθρωποι του χώρου στην θρησκεία (νεοΟρθοδοξία), στον εθνικισμό (διάφορες εκκεντρικές και ανυπόστατες θεωρίες περί ανωτερότητας της ελληνικής γλώσσας, συνέχειας της ελληνικής ιστορίας από την αρχαιότητα ως το παρόν, υπερβατικά ενωμένης μουσικής παράδοσης κλπ), τον αντισημιτισμό (κυρίως υπό το κάλυμμα της καθόλα νόμιμης και δίκαιης υποστήριξης των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού) και εσχάτως, μετά δηλαδή το μεταναστευτικό κύμα της δεκαετίας του 90, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό; Είναι ένα θέμα για το οποίο η περιέργειά μου είναι τεράστια, αλλά οι γνώσεις μου εξαιρετικά περιορισμένες. Θα προσπαθήσω ως εκ τούτου να φιλοξενήσω κείμενα που προσθέτουν το λιθαράκι τους στην εξέταση του θέματος και τα οποία τυχαίνει να υποπέσουν στην αντίληψή μου. Προτάσεις, ιδιαίτερα για μελέτες πιο εκτεταμένες, είναι ευπρόσδεκτες. Nα προσθέσω ότι παρά την αναφορά σε συγκεκριμένους ανθρώπους στα εκάστοτε κείμενα, δεν με ενδιαφέρει η στοχοποίηση των πολιτικών ή δημοσίων προσώπων που εμπλέκονται. Με ενδιαφέρει πάνω από όλα η κατανόηση των αιτιών, συνθηκών, και συσχετισμών που οδήγησαν την αριστερά σε μονοπάτια που είχαν για πολλά χρόνια συνδεθεί με την δεξιά, και τα οποία εξακολουθούν να οδηγούν πάλαι ποτέ στελέχη του χώρου να εκπέμπουν πολύ συγκεχυμένα μηνύματα προς την νεολαία για το τι είναι, και το τι θα πρεπε να είναι, η αριστερή πολιτική ηθική.

Κάνω την αρχή λοιπόν με ένα κείμενο για τον Λεωνίδα Κύρκο από το blog καλώδια. Με bold θα τονίσω τα σημεία που θεωρώ ότι έχουν ιδιαίτερο βάρος στην κατεύθυνση που θα με ενδιέφερε να διερευνήσω και να συζητήσω περισσότερο.

Ο σ. Λεωνίδας ξαναπαίζει τη φυσαρμόνικα της ήττας

Όμως να που κινδυνεύει στα στερνά του να χαρακτηρισθεί, τηρουμένων των αναλογιών, ο Μητσοτάκης της αριστεράς. Ο εμπνευστής της αλήστου μνήμης "συμμαχίας των 5" του 2,74% το 1977, που ανάμεσα στα άλλα οδήγησε ουσιαστικά σε διάλυση το Ρήγα Φεραίο, με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις, μιλάει πικρά για τα αίτια της "ήττας" μιας άλλης συμμαχίας, αυτής του Σύριζα. "Ήττα" με 4,7% όμως και το 2009 με την αριστερά στα χάλια της σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ενώ το '77 ζούσαμε κάτι άλλο απ΄ό,τι θυμάμαι, σ. Λεωνίδα...

Κρίμα. Γιατί μόνο μερικές αράδες από το βιογραφικό του αρκούν να σου εμπνεύσουν σεβασμό.
Γεννημένος το 1924 συμμετείχε στην αντίσταση και τον εμφύλιο. Οι διώξεις και φυλακίσεις που ακολούθησαν αυτή την επιλογή δεν του επέτρεψαν να τελειώσει την Ιατρική. Το 1949 μάλιστα καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Η απόφαση δεν εκτελέστηκε ποτέ γιατί ανάμεσα στους καταδικασμένους ήταν και ο Μανώλης Γλέζος, κάτι που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Αποφυλακίστηκε το 1953 και ήταν από τους ιδρυτές της ΕΔΑ, με την οποία εκλέχτηκε βουλευτής το 1961, 63, και 64. Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ συντάχθηκε με το ΚΚΕ εσωτερικού. Σαν γραμματέας του, πρόεδρος και βουλευτής έγινε πασίγνωστος μετά την μεταπολίτευση. Πασίγνωστος και ιδιότυπα αγαπητός. Με συμπάθειες και εμβέλεια σε όλους τους πολιτικούς χώρους, που δεν μπόρεσε όμως ποτέ να μετατρέψει σε μαζική πολιτική ή εκλογική αποδοχή, καλλιέργησε την εικόνα του διαλλακτικού ρήτορα που δεν δίσταζε να ζητάει να παίζει η "9η του Μπετόβεν" μετά από προεκλογικές συγκεντρώσεις ή να παίζει ο ίδιος φυσαρμόνικα
Τη φυσαρμόνικα της ήττας...

Γιατί ο πασίγνωστος και ιδιότυπα αγαπητός Λεωνίδας έγραψε προσωπική Ιστορία με τις εκλογικές του επιλογές. Το 1974, αν και βρέθηκε στη δεκαμελή ΔΕ, διαφώνησε με το σχηματισμό της "Ενωμένης Αριστεράς" όπου το ΚΚΕ εσωτερικού συμμετείχε με ΕΔΑ και ΚΚΕ. Αποτέλεσμα : 9,9% και 8 βουλευτές, με τους ψηφοφόρους της αριστεράς να ψηφίζουν υπό το βάρος της δήλωσης: "Καραμανλής ή τανκς" του Μίκη Θεοδωράκη. Αν και το φλερτ με διψήφια ποσοστά δεν ήταν στις συνήθειες του ΚΚΕ εσωτερικού, η επιλογή αυτή χαρακτηρίστηκε λάθος (η προσφιλής λεξούλα της ελληνικής αριστεράς και πάλι).

Μετά άρχισε η φυσαρμόνικα της ήττας.
Το 1977 και ενώ η ανάγκη για ριζικές αλλαγές είχε ωριμάσει στην κοινωνία, εγκλωβισμένος στην γραμμή της ΕΑΔΕ (εθνική αντιδικτατορική δημοκρατική ενότητα), υποστήριξε με φανατισμό την κάθοδο του ΚΚΕ εσωτερικού στις εκλογές με την "συμμαχία των 5". Η επιλογή αποδείχθηκε καταστροφική. Η ξεχωριστή φυσιογνωμία του ΚΚΕ εσωτερικού χάθηκε ανάμεσα σε κεντρώα κόμματα. Το εκλογικό αποτέλεσμα ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ κύριο εκφραστή της "αλλαγής" και έδωσε την πρωτοκαθεδρία στο ΚΚΕ στο χώρο της αριστεράς. Ακόμη χειρότερα αυτό το 2,7% έγινε αφορμή να εκραγούν οι δυνάμεις της νεολαίας που αντιδρούσαν στη γραμμή της ΕΑΔΕ. Έχοντας μικρά ερείσματα στο κομματικό μηχανισμό, με κύριο εκφραστή των Αντώνη Μπριλλάκη οργάνωσαν τη Β πανελλαδική συνδιάσκεψη της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Ο ανανεωτικός Λεωνίδας με μία πρωτοφανή δημόσια δήλωση για τα μέχρι τότε δεδομένα της "ευρωκομμουνιστικής αριστεράς" διαγράφει προφορικά και προκαταβολικά όλους όσους θα συμμετάσχουν!(να υπενθυμίσω ότι ο "Ρήγας" ήταν οργανωτικά αυτόνομος). Έτσι περίπου το 70% του Ρήγα αποχωρεί ιδρύοντας την "Β πανελλαδική" οργάνωση που θα ζήσει μέχρι και το 1981.

Την ίδια εποχή το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ απαλλάσσονται με διαφορετικούς τρόπους από ενοχλητικά κομμάτια της νεολαίας. Από τους "400 του ΚΚΕ" και τις διαγραφές της ΠΑΣΠ μέχρι τη διαγραφή της ομάδας Τζιόλα στη Θεσσαλονίκη λίγο πριν τις εκλογές του '81, τα κόμματα δείχνουν την πόρτα της εξόδου σε εκατοντάδες αγωνιστές. Οι περισσότεροι από αυτούς μετά από προσωπικές συνήθως αναζητήσεις στην καλύτερη περίπτωση θα μονάσουν στο χώρο της αριστεράς. Άλλοι θα βρουν σιγουριά στο ΠΑΣΟΚ, τη νεο-ορθοδοξία ή ακόμη και σε εθνικιστικές διαδρομές. Τα περισσότεροι από τα σημερινά στελέχη της αριστεράς "δείχνουν" αυτούς τους μεσήλικες πλέον σαν συμβιβασμένους με το σύστημα και παραδείγματα προς αποφυγή. Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι η προσωπική τους ευθύνη είναι περιορισμένη. Τα κόμματα της μεταπολίτευσης αποδείχθηκαν πολύ σκουριασμένα για να δεχθούν αυτό το εκρηκτικά νέο που γέννησε η αντίσταση στη χούντα και οι αγώνες της μεταπολίτευσης. Ο Κύρκος και πολλοί από τους πολιτικούς της "τάξης του '74" έχουν τεράστιες ευθύνες για τον τρόπο που χάθηκαν όλοι αυτοί για την μαχόμενη αριστερά. Το ξεχείλωσα λίγο, αλλά για την γενιά μου γράφω, γαμώτο. ( δις τουλάχιστον).

Με τις εκλογές του '81 κλείνει ένας ιστορικός κύκλος για αυτό το κόμμα και το Λεωνίδα. Το θλιβερό 1,3 για το ΚΚΕ εσ. και η απουσία του από τη βουλή θα είναι αιτίες για πολύχρονες συζητήσεις σε ό,τι αφορά το ρόλο του κόμματος. Θα ακολουθήσει η ίδρυση της ΕΑΡ το 1987 που διαλύεται για να αρχίσει η περιπέτεια του ΣΥΝ το 1989.

Αυτά για να θυμηθούμε, ή να μάθουμε ενδεχομένως, σ' αυτό το μικρό τόπο που όλοι γνωστοί είμαστε, τις αφετηρίες μας. Εκεί λοιπόν που πιστεύαμε ότι η τελευταία πολιτική μας ανάμνηση από τον Λεωνίδα θα ήταν η τιμητική του πρόταση για πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2000, απέναντι στον Κωστή Στεφανόπουλο, μας διέψευσε με αυτές τις δημόσιες παρεμβάσεις.

Επί της ουσίας τους, και όσο μου επιτρέπεται, βρίσκω μία δογματική χρήση της λέξης ανανέωση και των παραγώγων της με όρους δεκαετίας '80, φοβάμαι. Τι είναι ανανέωση της αριστεράς στα 2009 αλήθεια; Δεν ξέρω.

Ξέρω ότι στη χώρα "του είσαι ό,τι δηλώσεις" ακόμη και μερικά σταλινικά απολιθώματα εξακολουθούν να αυτοχαρακτηρίζονται "ανανεωτικοί" εμμένοντας σε ξεπερασμένα ιδεολογήματα των '80ς. Καταστρατηγώντας συχνά κάθε αρχή κοινής δράσης συμπεριφέρονται με τον ελιτισμό του γνώστη των πάντων όλων. Ξέρω επίσης ότι σε όλη την Ευρώπη την ανανέωση την επιχειρούν με προσπάθειες ανάλογες του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή προσπάθειες για κοινή δράση και επεξεργασίες από ετερογενή κομμάτια της αριστεράς, που μερικές φορές καταλήγουν και σε εκλογικά μέτωπα. Δύσκολο. Ειδικά σε μία χώρα που την κουλτούρα του διαλόγου δίδαξε η τραυματισμένη γενιά της αντίστασης και του εμφυλίου. Οι αποδόσεις δεν είναι εγγυημένες ποτέ σ. Λεωνίδα. Ίσως κάποτε πούμε πως μάταια προσπαθήσαμε να κάνουμε λίφτινγκ σε μία γηραιά κυρία..

Δεν βαριέσαι. Δείχνει να αξίζει τον κόπο και να είναι και μονόδρομος. Άλλωστε από ματαιότητες και λάθη ....




8 σχόλια:

Greek Rider είπε...

Θλιβερή ιστορία. Πάντως τα σχήματα τύπου σύριζα στην Ευρώπη όντως πάνε πολύ καλά. Οι συνθήκες αλλάζουν ριζικά γύρω μας. Από το 2000 και μετά ζούμε μια συνεχή παρακμή και στην οικονομία και στην υπερ-ατομιστική κοινωνία και στην εργασία.

Νομίζω ότι η αριστερά σήμερα πρέπει να βρει τις ρίζες της στην πραγματικότητα γύρω μας κατά ανάλογο τρόπο που ο Μάρξ έβλεπε στην εποχή του στους δρόμους του Λονδίνου κουρελιασμένους ανθρώπους με κομμένα χέρια και πόδια.

Σήμερα οι άνθρωποι είναι κουρελιασμένοι εσωτερικά. Και δεν χρειάζονται ψυχολόγο, η κοινωνία πρέπει να αλλάξει.

Αντώνης είπε...

Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον αυτό που λες φίλε Greek Rider: αφενός υπενθυμίζεις την (συχνά ξεχασμένη) εμπειρία έκθεσης στην ανθρώπινη δυστυχία που οδήγησε τον Μαρξ στο Κεφάλαιο, αφετέρου επισημαίνεις την μετάλλαξη του τοπίου αυτής της δυστυχίας, τουλάχιστον στον "δυτικό" κόσμο. Με το δικό μου μυαλό εγώ αυτό το καταλαβαίνω γενικευτικά ως εξής: καμμία ανανέωση δεν είναι εφικτή χωρίς επιστροφή στις θεωρητικές ρίζες και ταυτόχρονο ξεκαθάρισμα όσων συσσωρεύτηκαν πάνω τους από άσχετες πηγές και για στρεβλούς λόγους· και καμμία ανανέωση δεν είναι εφικτή χωρίς ακόμη μια προσπάθεια να ξαναδιαβάσουμε τις ρίζες, να τις κριτικάρουμε ενόψει του παρόντος με καθαρό μυαλό.

Σ' αυτή την κατεύθυνση σκέφτομαι πως στην Ελλάδα τουλάχιστο χρειάζεται ένα προκαταρκτικό ξεκαθάρισμα του τοπίου των τελευταίων 35 περίπου ετών (μετά τη μεταπολίτευση), και μια δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στην απαραίτητη αμνησία (να αφήσουμε πίσω μας αυτά τις επιλογές μιας εποχής που αποδείχθηκε προσωποπαγής, κυριαρχημένη από το cult of personality και αδιάφορη για οτιδήποτε άλλο από το εγχώριο στάτους μιας ελίτ "προοδευτικών" διανοουμένων) και στη ζωτική μνήμη (να θυμόμαστε όλα όσα ο παγκόσμιος φιλελευθερισμός επιβάλλει να ξεχάσουμε).

Πολυμέτωπα καθήκοντα δηλαδή, για άλλη μια φορά.

καλωδιο είπε...

φίλε Αντώνη η συντηρητική στροφή ενός μεγάλου κομματιού της αριστεράς που αν κατάλαβα καλά θες να ψάξεις είναι κάτι που μ΄έχει απασχολήσει και με απασχολεί. Με χαρά θα προσθέσω και εγώ κάποιες απόψεις. Προσώρας με βρίσκεις νυσταγμένο και κυρίως ανέτοιμο. Θα περιοριστώ να γράψω ότι στην ανάρτησή μου μετά τον τίτλο ακολουθεί ο υπότιτλος:"Λεωνίδας Κύρκος. Από τους τελευταίους των Μοϊκανών...."
γιατί το κείμενο δείχνει να ξεκινά κουφά.
καληνύχτα προς το παρόν και δεν χανόμαστε...

Αντώνης είπε...

Θα χαρώ πάρα πολύ· θεωρώ την όποια συνεισφορά σου εκ των προτέρων πολύτιμη..

καλωδιο είπε...

ενδιαφέρον κομμάτι από αυτούς που προσδιορίζεις στην εισαγωγή σου, είναι όλοι εκείνοι που στα χρόνια της "μεταπολίτευσης" στελέχωσαν τις νεολαίες της αριστεράς ή συμμετείχαν στα μεγάλα κινήματα που αναπτύχθηκαν εκείνα τα χρόνια. Πρόκειται για ανθρώπους που κατά κανόνα σήμερα οργανικά δεν ανήκουν στην αριστερά αλλά τότε έζησαν με συλλογικές διαδικασίες, όχι μόνο κομματικές, (στις οποίες έδωσαν και μεταφυσικές διαστάσεις) και με τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος θα αλλάξει σίγουρα μέσα σε μερικά χρόνια. Όταν μοιραία ήρθε η ώρα της αποστράτευσης, την άκρατη συλλογικότητα που είχε τσακίσει τα εγώ μας διαδέχτηκαν οι ατομικές λύσεις και διαδρομές. Η κατάρρευση της ψευδαίσθησης πως "η γη θα γίνει κόκκινη" και εύκολα, ήταν περισσότερο επώδυνη. Δεν αντέχονταν και χρειάζονταν άμεσα υποκατάστατα. "Παυσίπονα" τα χαρακτηρίζει με τίτλο ο Π. Τατσόπουλος στο ομώνυμο βιβλίο-τοιχογραφία αυτής της γενιάς. Αυτά αναζητήθηκαν με διαδρομές στο Άγιο όρος με κορδέλες που δένουν την αρχαία Ελλάδα με τον Μαρξ, ποικιλοτρόπως τέλος πάντων. Έξω από την αριστερά σίγουρα. Γιατί ο απογαλακτισμός αυτής της γενιάς υπήρξε βίαιος και χωρίς οδό επιστροφής. Αυτή η παρακαταθήκη που τη συνοδεύει, να βρίσκεται δηλαδή διαρκώς σε ένα κύκλιο χορό (εύστοχη διατύπωση του Κούντερα)έπρεπε να βρει περιεχόμενο. Το τι ανακάλυψαν μερικοί το βλέπουμε καθημερινά...

ΥΓ Το φοβικό και ξενόφοβο κομμάτι που προέρχεται από την αριστερά έχει σίγουρα σχέση με την από τη μεριά της αναγωγή στη σφαίρα του ιδεατού του "δικαιώματος στη δουλειά με καλή αμοιβή". Όταν αυτό μένει αφηρημένο και όχι ταξικό αφήνει χώρο στο ρατσισμό. Σημαντική η εμπειρία της Γαλλίας όπου ένα συντηρητικό κομμουνιστικό κόμμα με διψήφια ποσοστά έγινε τροφοδότης του Λεπέν πριν φτάσει στη οριστική διάλυση.

καλωδιο είπε...

αφήνω και ένα απόσπασμα από το βιβλίο που ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιο:
"Γιατί αν μη τι άλλο, ανήκουμε στην ίδια γενιά. Στη περίφημη πρώτη γενιά μετά τη δικτατορία. Δεν ευνοηθήκαμε απο την τύχη εμείς. Δεν προλάβαμε το Πολυτεχνείο. Χάσαμε το τραίνο ενώ είχαμε βγάλει εισιτήριο. Ο μύθος προϋπήρχε εμείς φορτωθήκαμε το καθήκον , το χρέος , να μην τον αφήσουμε να πεθάνει.Στη φούρια μας να τον ταρακουνάμε αδιάκοπα μη και παγώσει το αίμα του και τον αρπάξει η υπνηλία που προηγείται του θανάτου από χαμηλή θερμοκρασία δεν προσέξαμε τους τελευταίους σπασμούς. Ποτέ δεν μάθαμε ποιος άνοιξε την Κερκόπορτα. Κι όταν την επόμενη μέρα μπήκαμε στο θερμοκήπιο και βρήκαμε μαραμένα τα φυτά , είπαμε δεν μπορεί να είναι μαραμένα , ξαποσταίνουν . Και πόσες λέξεις δεν βρήκαμε για σάβανα ! – κρίση , ύφεση , ανάκαμψη. Κομψοί επικήδειοι !Χάσαμε την φωνή μας σε ατέλειωτες γενικές συνελεύσεις , τα βήματά μας σε ατέλειωτες πορείες . Το παιγνίδι παίζεται ακόμη , λέγαμε , όταν οι άλλοι μάζευαν τα πούλια.Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς τον μύθο ; Δεν ήταν μια κάποια λύση ποιητή , ήταν όλες οι λύσεις μαζί , η λύση σε όλα.Το καταπραϋντικό μας για τους αποτυχημένους δεσμούς . Το νερό της λησμονιάς για το αυταρχικό μας σπίτι . Το δικαιολογητικό κάθε αυθαιρεσίας μας. Ή καλύτερα της ανικανότητάς μας για τα μικρά και ασήμαντα , αφού ο στόχος μας ήταν τα μεγάλα και σημαντικά .Δράσαμε για το μέλλον και τώρα είναι το παρόν που μας εκδικείται ."

Αντώνης είπε...

Φίλε καλώδιο,

Δεν μπορώ να σε ευχαριστήσω αρκετά για τη συνεισφορά σου αυτή. Σε ευχαριστώ επίσης για την πρόταση για το βιβλίο Τατσόπουλου--θα το κοιτάξω. Προκαταρκτικά πάντως, το απόσπασμα που παρέθεσες φαίνεται έντονα συγκινισιακά και υποκειμενικά φορτισμένο. Απόλυτα κατανοητό αυτό, αλλά θεωρώ ότι η αποτοξίνωση, ας την πούμε, της εμπειρίας αυτής χρειάζεται και πιο ψυχρές, πιο συστημικές προσεγγίσεις. Ίσως όμως προτρέχω και είναι ακόμα νωρίς; Όπως είπα, γνωρίζω πραγματικά ελάχιστα για το θέμα (αυτές τις μέρες διάβαζα πολύ το blog του Γιάννη Η. Χάρη,το οποίο βρήκα πολύ χρήσιμο ως ένα σημείο και αρκετά προβληματικό από ένα σημείο και μετά. Εννοώ, για παράδειγμα, ότι δεν επαρκεί για να στηλιτεύοσυμε την εθνικιστική στροφή να στηλιτεύουμε επί 20 χρόνια τους εκπροσώπους της, διογκώνοντας την σημασία τους και ταυτόχρονα αποσπώντας εαυτούς από την επαφή ακριβώς με τις διεθνείς εξελίξεις της παγκόσμιας αριστερής πολιτικής φιλοσοφίας, οικονομολογίας, πολιτισμικής θεωρίας και πρακτικής, κοκ. Πρέπει να ψάξουμε μια διέξοδο, πιστεύω, πέρα από αυτό που ο Benjamin θα αποκαλούσε αριστερότροπη μελαγχολία και αυτό για μένα σημαίνει επιστροφή στο διεθνές, το οικουμενικό, την κίνηση και τη μετάφραση ιδεών πέρα από τα στενά σύνορα του Κύρκου, του Σαββόπουλου, του Θεοδωράκη. Από την άλλη όμως, ο εξορκισμός του παρελθόντος μπορεί να ρθει μόνο από την κατανόησή του.

Μια εντελώς υποθετική ερώτηση: υπάρχει πιθανότητα το συγκεχυμένο τοπίο του Ρωσικού προεπαναστατικού ριζοσπαστισμού (αναρχισμός, μηδενισμός, ντοστογιεφσκικός νεοΧριστιανισμός, ανυπομονησία για τη βίαιη υπέρβαση οδυνηρών αντιφάσεων, συνδυασμός ακραίου ατομικισμού/βολονταρισμού με εξίσου έμπλεης πάθους επίκλησης της αδερφότητας των ανθρώπων, κλπ) να έπαιξε κάποιο ρόλο στην δική μας διαμόρφωση; Σκεφτόμουν την πολύ ελλιπώς θεωρητικοποιημένη από πολιτική σκοπιά προσήλωση στη βία, για παράδειγμα: ξέρεις, η βία γενικώς και αφηρημένως ως επαρκής επαναστατική βάση, χωρίς να διευκρινίζεται το από ποιον, σε ποιον, γιατί και με ποια κριτήρια εσωτερικής νομιμότητας και πολιτικής βιωσιμότητας· αισθάνομαι ότι μεγάλο κομμάτι της αριστεράς παραμένει παγιδευμένο σε μια ουσιαστικά προλενινιστική ακόμα θεώρηση της πολιτικής βίας η οποία εύκολα μετακινείται σε δεξιές κατευθύνσεις εφόσον δεν διαθέτει στοιχειωδώς αναπτυγμένη πολιτική θεωρία.

Πώς θα το έβλεπες αυτό;

καλωδιο είπε...

Φίλε Αντώνη καλημέρα
Δεν σε πρόλαβα χτες αλλά βλέπω πως η βραδιά σου έκλεισε όμορφα με Simone.
To βιβλίο, ναι, έχει ακριβώς τα στοιχεία που αναγνωρίζεις στο προκαταρκτικό σου σχόλιο. Γραμμένο άλλωστε στα '79-81 έχει όλα τα χαρακτηριστικά του είδους "ζω και γράφω",που προσωπικά μου αρέσει και είναι εξ' ορισμού λοιπόν φορτισμένο. Το έβαλα φυσικά σαν "λογοτεχνική πηγή" και όχι σαν τμήμα συζήτησης.

Τα νέα θέματα που βάζεις ενδιαφέροντα και σύνθετα, όπως πάντα. Για την υποθετική σου ερώτηση πιστεύω πως μια βιαστική απάντηση πρέπει να είναι όχι. Όλα αυτά δείχνουν μόνο ιστορικές συμπτώσεις και όχι φαινόμενα με κοινές ρίζες. Αλλά είναι κάτι που αξίζει και άλλη επεξεργασία. Για όσα λες για την "προσήλωση στη βία" θα συμφωνήσω απόλυτα. Πολλές πρακτικές έχουν αποσπαστεί από τη θεωρητική τους βάση ή τις ιστορικές τους συντεταγμένες και χρησιμοποιούνται ανεξέλεγκτα με την νομιμοποίηση του: το είπε ο τάδε, το έκανε ο δείνα.
Θα επανέλθουμε ελπίζω. Άλλωστε όλη αυτή η κουβέντα με τσιγκλίζει να γράψω και στο blog μου κάτι πιό ολοκληρωμένο για τη "γενιά της μεταπολίτευσης"
Ίδωμεν...